Sveinbjorn Thordarson

Var að lesa aftur gamlan texta eftir mig, frá árinu 2007, um greifann Joseph de Maistre, sem ég skrifaði á fyrsta ári í doktorsnáminu. Þetta var helvíti góður texti hjá mér...

Úr [minningargrein] obituary (hvernig segir maður það á íslensku?) um Anatoly Dobrynin, sendiherra Sovétríkjanna í Bandaríkjunum á árunum 1962-1986:

"One good thing I know about you", Nixon told Dobrynin, "there has not been a single leak." It was largely via [this] channel that Dobrynin and Henry Kissinger, Nixon's National Security Adviser, drafted the 1972 anti-ballistic missile (ABM) treaty – the key international guarantor of nuclear stability for 30 years.

Indeed, Nixon developed, through Dobrynin, so warm a relationship with his Soviet opposite number Leonid Brezhnev that, by Dobrynin's account, the two men felt that they had more in common with each other than with their comrades. He recalled how, at a summit meeting in California in 1973, a jet-lagged Brezhnev drank too much on his first evening and spilt the beans to Nixon about his Politburo colleagues. "Anatoly, did I talk too much?" Brezhnev asked the next morning. "Yes," answered the ambassador, "but I was careful not to translate everything."

Later, as Nixon was engulfed by the Watergate crisis, Dobrynin was dispatched on Brezhnev's orders to tell him that Moscow was on his side and that he should not "crack under pressure".

Tölfræði um land í rækt á Íslandi (úr CIA World Factbook):

Ísland er að yfirborði álíka stórt og England. Út miðaldir var íbúatala Englands u.þ.b. tvær milljónir. Á Íslandi vorum við á bilinu 40-50 þúsund, enda ómögulegt að rækta nokkurn skapaðan hlut á þessari eldfjallaeyju. Með öðrum orðum, þá var England 40 sinnum gjöfulla land.

Þetta fékk mig til þess að hugsa til þess að fyrir mörgum árum bætti ég heilmiklu sagnfræðilegu samhengi við ensku Wikipedíufærsluna um Ísland. Ég skrifaði í grófum dráttum allt sem stendur undir History þarna, þótt því hafi vissulega verið breytt hér og þar á síðastliðnum árum. En eftirfarandi setning er mér sérlega kær:

Infertile soil, volcanic eruptions, and an unforgiving climate made for harsh life in a society where subsistence depended almost entirely on agriculture.

Hún stendur enn í færslunni. Ég er af einhverri ástæðu frekar stoltur af henni.

Vinnufélagi minn Steinn sendi mér eftirfarandi hlekk rétt í þessu.

Þetta setur svosem hlutina í samhengi, en skeytir fram hjá mikilvægri spurningu sem er: Hvort er betra?

Hið fyrra er mögulega (en ekki nauðsynlega) líklegra til þess að gera heiminn að örlítið betri stað. En það er alls ekki ljóst að það sé mest gefandi fyrir einhvern einstakling, reiknað út frá hans nytjafalli.

Öflun þekkingar lýtur "diminishing returns" lögmálinu eins og flest annað. Eftir því sem maður verður sérhæfðari fer meiri og meiri vinna í að afla sér minni og minni nýjar upplýsingar. Það er auðveldara og skilvirkara að læra ýmislegt um ýmislegt heldur en allt um eitthvað eitt.

[Og já, ég er að leita að post hoc réttlætingu á að hætta í doktorsnáminu]

Ég vil vekja athygli á þessum stórgóða pistli eftir Arnald Grétarsson um nýleg áróðursmyndbönd LÍÚ.

Í framhaldi af síðustu færslu: Hérna er þróun á íbúatölu Rússlands síðastliðna áratugi.

Íbúatala Rússlands nær hápunkti sínum í kringum fall Sovétríkjanna, en síðan þá hefur rússum fækkað um 10 milljónir. Þetta er það sem gerist þegar það er landsflótti og 1.4 börn á konu. Þetta er meiriháttar demógrafísk krísa. Hver er framtíð svona lands?

Þjóðverjar drápu einn af hverjum sex íbúum Sovétríkjana í síðari heimsstyrjöld.

Það samsvarar einu prósenti af öllum þáverandi íbúum jarðar. Bara í Sovétríkjunum. Svona til þess að setja þetta í samhengi við færsluna mína frá því um daginn um rök Steven Pinkers.

Þetta kemur ofan á hreinsanir Stalíns og hungursneyðina miklu sem fylgdi einstaklega brútal iðnvæðingu landsins undir hans stjórn.

Núna ráða þar Pútin og kleptókratavinir hans, en þeir ræna ríkið innan frá í krafti náttúruauðlinda meðan barnslaus almenningur í landinu drekkur og reykir sig til bana. Í Rússlandi fæðast 1.4 börn á konu.^[1] Áfengissýki er mikið vandamál, og lífslíkur karlmanna einungis 60 ár.^[2] Ofan á þetta flýr unga, metnaðarfulla og hæfileikaríka fólkið vestur þar sem fleiri tækifæri eru.

Rússar eru svakalega óhepppin þjóð. Þeir hafa aldrei haft góða ríkisstjórn í manna minnum.

Um daginn skrifaði ég stuttlega um að ég væri að lesa bók Steven Pinkers, The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined, en hún fjallar um ofbeldi og meinta minnkun þess í sögulegu samhengi. Ég var nokkuð gripinn af rökum hans fyrst um sinn og skrifaði langt tölvuskeyti sem ég birti hér.

Um daginn kláraði ég loksins þennan 800 blaðsíðna doðrant og hafði ætlað mér að skrifa langa umfjöllun með greiningu minni á röksemdafærslum Pinkers, en síðan sá ég að margir klárir menn höfðu nú þegar gagnrýnt hana á svipuðum forsendum og ég hafði ætlað mér að gera.

Ölvað samtal við Brand vin minn um þetta í gærkvöldi fékk mig til þess að hugleiða nánar mælikvarða Pinkers á ofbeldi. Pinker miðar allt við hlutfallslegt ofbeldi, þ.e.a.s. fjölda morða og ofbeldisverka miðað við höfðatölu, og sýnir að þeim hefur fækkað drastískt á undanförnum árhundruðum. Strangt til tekið eru rök hans þau að ef maður myndi fæðast af handahófi í dag inn í þennan heim okkar, þá væru líkurnar á því að deyja ofbeldisdauða að öllu öðru jöfnu drastískt minni heldur en nokkru sinni áður.

Gott og vel. Þetta er rétt hjá honum. En hversu gagnlegur mælikvarði er þetta? Eru þetta í raun siðferðislegar framfarir? Ég velti eftirfarandi fyrir mér:

Getur gríðarleg fólksfjölgun virkilega vegið upp á móti gríðarlegri aukningu ofbeldisverka?

Er í alvörunni hægt að segja að aldir þar sem við höfum séð þjóðarmorð á stórfelldum skala, tvö mannskæðustu stríð sögunnar, varanlega hungursneyð fyrir stóran hluta jarðarbúa, og yfirvofandi kjarnorkutortímingu -- séu betri tímar út af því að mannkyninu hefur fjölgað svona mikið?

Er heimur þar sem eru 10 manneskjur, og ein þeirra er myrt, í einhverjum siðferðislegum skilningi til jafns á við heim þar sem milljarður manns er myrtur, skiljandi 9 milljarða eftir lifandi?

Hvers konar nytjakalkúlus er á bak við þetta? Getur mannslíf án ofbeldis yfirhöfuð vegið upp á móti mannslífi með ofbeldi?

Ég bara spyr. Fyrir mitt leyti, þá er ég hreinlega of kantískur til þess kyngja þessu.

...one man is king only because other men stand in the relation of subjects to him. They, on the contrary, imagine that they are subjects because he is king. -- Karl Marx, Kapital Vol. 1^[1]

Mér varð hugsað til þessarar frábæru athugasemdar Marx um daginn þegar ég sá eftirfarandi samtal milli Lord Varys og dvergsins Tyrions Lannister í þætti tvö í annari seríu af Game of Thrones.

Gegnum Leiter Reports bloggið:

Ég er búinn að vera að skellihlæja yfir þessum bókadómi um The Meaning of Disgust eftir heimspekinginn Colin McGinn. McGinn hefur beint heimspekilegum kröftum sínum á viðbjóðshugtakið, en gagnrýnandinn Nina Strohminger er lítt hrifinn af niðurstöðunni. Smá sýnishorn af umfjöllun hennar um bókina:

Rather than seeing necrophilia and coprophagia as dysfunctional because it exposes the would-be sybarite to pathogens, McGinn suggests that these activities could be problematic because they are not “conducive to psychological wellbeing.”

...

At times, McGinn seems aware of the improbability (or “boldness”) of his claims. He assures us that he puts this theory forward only because “I know of no other theory of the origin and function of disgust that seems to me even remotely plausible.” In a book with all of fourteen citations, only one of them written by a scientist active in the last century (Paul Rozin), it’s little wonder that McGinn is so flummoxed.

Another property of the book, of which potential readers should be aware, is its unintentional hilarity. The humor derives less from the unblushing content than from the unblushing purpleness of his prose. Of the male genitalia, McGinn writes: “Life and death co-exist in complex and subtle ways in the penis and testicles, telling a story of triumph and tragedy.” On feces: “I have no wish to romanticize the turd.” Pubic hair is referred to as “nature’s furry bounty.” Semen is a “pointless sticky daub once it is spilled on the ground, only to be consumed there by unfussy insects or whatever.”

In pursuit of a grand unifying theory, Freud saw phalluses everywhere; McGinn sees only crap. Snakes, being dun-colored and slithery, are deemed unmistakably poop-like. The brain “resembles nothing so much as a mound of dung”, a proclamation that forces us to ask whether McGinn has ever actually seen a brain. “The rectum is a grave [obviously!]... but is the grave also a rectum, with corpses featuring as large turds?” These are the questions McGinn is not afraid to ask, not that the answers could be anything other than nonsense.

Jess, það virkaði. :)

Var að uppgötva þetta frábæra lag (gegnum bloggið hans Paul Krugman, af öllum stöðum): Demon Kitty Rag með hljómsveitinni Katzenjammer -- "kattavæl" á þýsku.

Þetta eru fjórar norskar píur sem leika á hin ótrúlegustu hljóðfæri. Klárlega mjög hæfileikaríkar konur.

Gunni sendi mér link á þennan ótrúlega áhugaverða Mixed Martial Arts bardaga, milli Emmanuel Yarborough (272 kg) og japanans Daiju Takase (76 kg):

Grínistinn sem setti þetta á YouTube lýsir þessu sem bardaga milli McDonalds og sushi.

Þarna flytur Saif [al-Islam] Gadaffi fyrirlestur við gamla skólann minn LSE, hvaðan hann hlaut doktorsgráðu sína.

"Rivers of Blood"?. Þetta er mjög pedestrian texti og flutningur hjá honum.

Þetta er svo gott að ég bara varð að pósta þessu hérna:

A Quantum Theory of Mitt Romney [nytimes.com]

I have considered the impudent accusations of Mr Dawkins with exasperation at his lack of serious scholarship. He has apparently not read the detailed discourses of Count Roderigo of Seville on the exquisite and exotic leathers of the Emperor's boots, nor does he give a moment's consideration to Bellini's masterwork, On the Luminescence of the Emperor's Feathered Hat. We have entire schools dedicated to writing learned treatises on the beauty of the Emperor's raiment, and every major newspaper runs a section dedicated to imperial fashion; Dawkins cavalierly dismisses them all. He even laughs at the highly popular and most persuasive arguments of his fellow countryman, Lord D. T. Mawkscribbler, who famously pointed out that the Emperor would not wear common cotton, nor uncomfortable polyester, but must, I say must, wear undergarments of the finest silk. Dawkins arrogantly ignores all these deep philosophical ponderings to crudely accuse the Emperor of nudity.^[1]

Hann Gunni benti mér á eftirfarandi grein um daginn. Þetta er alveg fáránlega fyndið, sérstaklega ef maður vinnur mikið með tilvitnanir.

ANON: The Myth Behind The Legend

Besta línan:

In spite of this, his works have stood the test of time, and he continues to be one of the most often quoted authors. (Ibid may be more frequently cited, but his works were derivative.)

Og svo skemmtilegt stab:

Though Anon's life is shrouded in obscurity, his works have far greater merit than those of authors whose meaning is shrouded in obscurity.

J'ai toujours fait une prière à Dieu, qui est fort courte. La voici: Mon Dieu, rendez nos ennemis bien ridicules! Dieu m'a exaucé.

Þýðing [mín]: Ég hef hef ávallt farið með bæn til guðs, sem er mjög stutt. Hún er eftirfarandi: Drottinn, gerðu óvini okkar að aðhlátursefni! Guð varð við bæn minni.

Þetta reit Voltaire — vissulega — í bréfi til Étienne Damilaville 1767.

Mér varð hugsað til þessara knöppu orða þegar ég sá eftirfarandi á Facebook í dag.

Þetta eru erfiðir tímar fyrir páfagarð.

Á Wikipedíu las ég rétt í þessu eftirfarandi, í greininni um Enver Hoxha (borið fram "hoddja"), kommúnistaleiðtoga Albaníu:

By March 1943, the first National Conference of the Communist Party elected Hoxha formally as First Secretary. During the war, the Soviet Union's role was negligible, making Albania the only nation occupied during World War II whose independence was not determined by a great power.^[1]

Heimildin fyrir þessu er eftirfarandi:

Of Enver Hoxha And Major Ivanov

Published in the New York Times, April 28, 1985

To the Editor:

Having been a British liaison officer in Albania in 1944, I read your April 12 articles on the death of Enver Hoxha with interest. I was surprised, though, by this: ''He received assistance from Soviet officers who landed in Albania by parachute as well as from American and British liaison officers.''

The Office of Strategic Services was certainly there - we met frequently - but in an intelligence, not operational role. The only Soviet officer I saw, however, was a Major Ivanov who certainly wasn't parachuted in. In fact, he didn't arrive until it was all over and the last Germans had pulled out. To my certain knowledge the Russians didn't give Hoxha a single bullet.

We took over King Zog's cook when we occupied the old British mission in Tirana in late 1944, and Enver Hoxha and Mehmet Shehu were occasionally dinner guests. They would praise Moscow, and we would remind them where the weapons, uniforms and money came from. It didn't do any good, of course, but made us feel better. — ERIC N. BISHOP, New Canaan, Conn., April 16, 1985 ^[1]

‎Dick Cheney's doctors made medical history today when they managed to fit a human heart inside an asshole.^[1]

Ég setti inn hlekk hér fyrir stuttu síðan um vélflaugahernað Bandaríkjanna.

Í framhaldi af því skrifar Wartard um málið:

IF armed unmanned drones are used against legitimate military targets in, say, Pakistan

AND these drones are piloted out of the suburbs of Las Vegas, Nevada

THEN is a Pakistani 'radical' car bomb in the Walmart parking lot outside that Air Force base in Las Vegas an act of terrorism... or a legitimate act of military retaliation?

That right there my friends is one of the most interesting military questions of our time.^[1]

Þetta er reyndar stórgóð spurning. Ef óvinahermenn berjast ekki við þig á vígvellinum sjálfum heldur með vélflaugum sem þeir stýra úr heimalandi sínu, hefurðu þá ekki rétt til þess að ráðast gegn þeim þar?

Í framhaldi af nýlegum færslum mínum um hrikalega afvegaleidda Guardian grein og um framtíð blaðamennsku:

Ég var í námi úti í Edinborg haustið 2008 þegar allt fór til helvítis á Íslandi. Mér þótti hrun fjármálakapítalismans heima fyrir afskaplega áhugavert og bæði ég og meðleigjandi minn hún Nanna Teitsdóttir fylgdumst vandlega með öllum íslenskum fréttum. Ég varð í raun eins konar frétta-junkie, sitjandi yfir netmiðlunum heilu dagana.

Samhliða íslensku greinunum las ég bresku blöðin, en þau fluttu mikið af fréttum af Íslandi til skamms tíma þarna um haustið. Ekki leið á löngu þar til ég fattaði svolítið: Virðulegu bresku dagblöðin — Guardian, Independent, Times et. al. — vissu ekkert hvað var að gerast á Íslandi og fluttu fréttir uppfullar af ranghugmyndum um ástand mála.

Það var mikið um staðreyndavillur og algengt að ruglast á nöfnum fólks, stöðu þeirra og hlutverki í atburðunum á Íslandi. Heimildir bresku blaðamannana voru misgóðar og mismargar, en yfirleitt mjög einsleitar og afvegaleiðandi. Atburðarásinni var sífellt ruglað, og umfjöllunin var iðulega skotin alls konar rómantískri þvælu um land og þjóð. Ein og ein grein var svo drottningarviðtal við eitthvert "talking head" eins og Eirík Bergmann. Þetta hlýtur að hafa gefið breskum almenningi afskaplega bjagaðan skilning á ástandinu á Íslandi.

Og þá hugsaði ég með mér, "Ef fréttaflutningur hjá þessum virtu blöðum um almennt enskumælandi nágrannaríkið Ísland er svona skelfilega óvandaður, hvernig get ég mögulega treyst fréttum þeirra um fjarlæg, framandi lönd?"

Vil vekja athygli á þessari stórmerkilegu og áhugaverðu grein um tengsl Pútins og olíurisans Gunvor.

Þessi íslenska bloggfærsla er töluvert betri blaðamennska heldur en neitt sem ég hef lesið í íslensku blöðunum um langa hríð.

Ég hugsa að framtíðin í blaðamennsku sé dreifð upplýsinganet af sérhæfðum bloggurum sem vita hvað þeir eru að tala um. Gamla miðstýrða módelið af fréttamennsku er að deyja drottni sínum, og það er bara ágætt, enda hefur alltaf verið lítil innistæða fyrir umræðuvaldi stóru fjölmiðlasamsteypanna. Í gegnum ríkiskapítalisma 20. og 21. aldar hafa þær oftar en ekki reynst hliðhollar sönnu húsbóndum sínum — viðskiptalífinu og pólitískum elítum.

Þrátt fyrir svakalegan æsing í fjölmiðlum munu Bandaríkjamenn ekki ráðast inn í Íran í náinni framtíð. Það væri eins konar efnahagslegt sjálfsmorð sem myndi grafa undan mætti þeirra og áhrifum til langs tíma. Í þetta sinn held ég — vona ég — að ráðandi elíturnar vestanhafs viti betur.

Íran er fjórum sinnum stærra en Írak að yfirborði, og næstum þrefalt fjölmennara, með 80 milljón íbúa. Íranir hata ameríkana, og ólíkt Írökum búa þeir ekki við "strong man" einræði, heldur við klerkastjórn með einhverri takmarkaðri valddreifingu og lýðræðislegum elementum. Klerkastjórnin er vissulega óvinsæl, en mig grunar að strangtrúaður almenningur myndi snarlega fylkast í kringum hana ef það kæmi til bandarískrar innrásar.

Kostnaðurinn yrði svimandi fyrir bandaríkjamenn, bæði í mannslífum og peningum. Aukin skuldsetning bandaríska ríkisins til hermála í miðri heimskreppu myndi keyra dollarann hættulega mikið niður. Eftir stórfellda klúðrið í Írak er það líka vafamál hvort stjórnmálaelítan geti á annað borð sannfært jafnvel óvenjufáfróðan og ginnkeyptan bandarískan almenning um að fallast á svona ævintýri.

Íran er fjórði stærsti olíuframleiðandi heims, á eftir Rússlandi, Sádí-Arabíu og Nígeríu. Ef það væri skyndilega klippt á íranska olíu myndi heimsmarkaðsverð þjóta upp úr öllu valdi. Svo yrðu Kínverjar órólegir, en þeir eru stærsti viðskiptavinur þeirra.

Íranir hafa auk þess hótað að loka Hormuz-sund fyrir skipaumferð. Það er afskaplega ólíklegt að þeir gætu það hernaðarlega, í ljósi þessi að fimmti floti bandaríska sjóhersins er með heræfingar í Persaflóa og Ómanflóa árið um kring. En þeim þarf ekki einu sinni að takast að trufla umferð um Hormuz-sund til þess að hafa afgerandi áhrif á hagkerfi heimsins. Á hverjum degi fara þar í gegn u.þ.b. 17 milljón tunnur af olíu, eða 35% af öllum olíuflutningum heimsins. Möguleikinn á truflunum í skipaflutningum einn og sér myndi senda heimsmarkaðsverðið á olíu upp um tugi prósenta vegna aukins tryggingakostnaðar og óvissu.

Nei, Bandaríkjamenn fara ekki inn í Íran. Í versta falli munu þeir nota loftárásir og sprengjur, samhliða hertum viðskiptaþvingunum. En alvöru innrás með landher? Það er einfaldlega ekki að fara að gerast. Það væri hrein og tær geðveiki.

In biology and psychology, the Coolidge effect is a phenomenon—seen in nearly every mammalian species in which it has been tested—whereby males (and to a lesser extent females) exhibit continuous sexual activity if they are introduced to new receptive sexual partners, but will eventually stop having sex if the partner has already been copulated with.

Ethologist Frank A. Beach is credited with naming the "Coolidge effect" in 1955, after one of his students suggested the term at a psychology conference. He attributed the neologism to an old joke about Calvin Coolidge when he was President […] The President and Mrs. Coolidge were being shown separately around an experimental government farm. When Mrs. Coolidge came to the chicken yard she noticed that a rooster was mating very frequently. She asked the attendant how often that happened and was told, “Dozens of times each day.” Mrs. Coolidge said, “Tell that to the President when he comes by.” Upon being told, President asked, “Same hen every time?” The reply was, “Oh, no, Mr. President, a different hen every time.” President: “Tell that to Mrs. Coolidge.”^[1]

Ég var að horfa á langt debat milli William F. Buckley, Jr. og Noams Chomsky, frá 1969, um bandaríska heimsveldisstefnu. Buckley var þekktur hægrisinnaður "talking head" þess tíma, eins konar effete, pseudo-siðmenntuð útgáfa af Bill O'Reilly. Hann er algjörlega tekinn í gegn.

Mikið svakalega er hann Chomsky annars lipur og snar í hugsun þarna. Virðist hafa kynnt sér allar staðreyndir allra mála sem upp koma, og með svar reiðubúið við hverri einustu spurningu. Mjög impónerandi. Minna impónerandi, hins vegar, er vörn hans á Norður-Víetnömsku “lýðræði” undir Ho Chi Minh.

Ég gúglaði mig til um þetta debat og fann eftirfarandi orð Chomskys í tilefni af andláti Buckleys.

What we were talking about then can be transferred to today very easily. By coincidence, just today an op-ed of mine was distributed by the NY Times syndicate with some comparisons about debate over Vietnam and over Iraq. Many of the other questions, about the general nature of U.S. foreign policy, are persistent.

My main recollection was surprise at how little he seemed to know about particular issues, and how quickly he wanted to drop them when we began to go beyond general slogans.

Although this was not on the tape, it's hard to forget the final moments as he walked off stage, in a fury, shouting that he'd have me back on again soon and teach me a thing or too. When I answered politely that I'd be glad to arrange it, he got even more furious. Of course I never heard from him again, or expected to.^[1]

Þessi Guardian grein frá 2008 er agaleg. Ég fæ alveg æluna upp í kok:

Partly by dint of travel, partly by accident, Iceland, we agreed, was a melting pot that had contrived to combine humanity's better qualities, offering a lesson for the rest of the world on how to live sensibly and cheerfully, free from cant and prejudice and taboo. Iceland could not be less like Africa on the surface; could not be further removed from the lowest country in the UNDP's Human Development Index, Sierra Leone. Yet the Icelanders have had the wisdom to take, or accidentally to replicate, the best of what's there, too. Without any hang-ups at all.

Maður veit ekki hvar maður á að byrja.....sjáum nú:

Iceland [...] was a melting pot...

Við erum hvítasta land í heimi.

...contrived to combine humanity's better qualities...

Græðgi og ábyrgðarleysi?

...offering a lesson for the rest of the world on how to live sensibly and cheerfully...

Taka hundruðir milljarða að láni, eyða þeim í vitleysu, og væla síðan og kjökra þegar kemur að skuldadögum?

...free from cant and prejudice and taboo...

Rasistar og kvenhatarar sem neita flóttamönnum um landvist.

...Iceland could not be less like Africa on the surface...

Hahahaha. Lol. Við erum ábyggilega mest "tribal" þjófríki Evrópu.

Yet the Icelanders have had the wisdom to take, or accidentally to replicate, the best of what's [in Sierra Leone], too. Without any hang-ups at all.

WTF?

Þessi grein er epískt fail. Meira að segja miðað við þær fjölmörgu "ég-var-á-Íslandi-í-nokkra-daga-og-ræddi-við-latté-lepjandi-101-listaspírur" greinar sem maður hefur þurft að umbera frá Guardian gegnum árin.

Sjö af hverjum tíu trúarheimspekingum ("philosophers of religion") trúa á æðri máttarvald.

Kemur ekki beinlínis á óvart. Þetta ku vera deyjandi undirgrein heimspekinnar, enda staðhæfingar trúarbragða svo átakanlega mikil þvæla að engin sæmilega þenkjandi manneskja með glæstan akademískan feril framundan kysi sjálfviljug að eyða ævi sinni í að svitna áratugum saman yfir trúspekilegum hártogunum.

Eins og greinarhöfundur bendir á: Ef guð er til, þá er trúarheimspeki mikilvægasta undirgrein heimspekinnar. Ef ekki, þá er hún eitt ómerkilegasta viðfangsefni mannsandans.

Ekki erfitt að sjá hvert vindurinn blæs í þessum efnum.

Ný hljómsveit sem ég var að uppgötva. Gott stöff.

Athyglisverð þessi kynjahlutföll hjá þeim sem bæta við efni í Wikipedíu:

Via: Open-Site.org

Ég er að lesa stjórnspekibók frá 1970 sem heitir In Defence of Anarchism, eftir heimspekinginn Robert Paul Wolff. Ég hef vitnað í skrif hans nokkrum sinnum áður hérna á síðunni, en hann er með mjög skemmtilegt blogg sem ég les reglulega.

Afstaða Wolff í bókinni (og fram til dagsins í dag, af sjálfslýsingu hans á blogginu að dæma) er sú að engin skref geta fært okkur frá náttúruástandinu yfir í ríkið án þess að vaða yfir grundvallar-sjálfsákvörðunarrétt einstaklingsins.

Hér skrifar hann um fulltrúalýðveldið, og hversu aumt tilkall það hefur til að segjast endurspegla vilja fólksins gegnum meint "agency by proxy":

Leaving aside for a moment the problems connected with majority rule, [...] the citizen who makes use of his ballot is, as it were, present in the chamber through the agency of his representative. But this assumes that at the time of the election, each man had a genuine opportunity to vote for a candidate who represented his point of view. He may find himself in the minority, of course; his candidate may lose. But at least he has had his chance to advance his preferences at the polls.

But if the number of issues under debate during the campaign is greater than one or two, and if there are — as there are sure to be — a number of plausible positions which might be taken on each issue, then the permutations of consistent alternative total "platforms" will be vastly greater than the number of candidates. Suppose, for example, that in an American election there are four issues: a farm bill, medical care for the aged, the extension of the draft, and civil rights. Simplifying the real world considerably, we can suppose that there are three alternative courses of action seriously being considered on the first issue, four on the second, two on the third, and three on the last. There are then 3 x 4 x 2 x 3 = 72 possible stands which a man might take on these four issues. [...] Now, in order to make sure that every voter has a chance of voting for what he believes, there would have to be 72 candidates, each holding one of the logically possible positions. If a citizen cannot even find a candidate whose views coincide with his own, there there is no possibility at all that he will send to the parliament a genuine representative. In practice, voters are offered a handful of candidates and must make compromises with their beliefs before they ever get to the polls. Under these circumstances, it is difficult to see what content there is to the platitude that elections manifest the will of the people. [emph. ed] ^[1]

Nákvæmlega. Frá stjórnspekilegu sjónarmiði — ef við hugsum þetta út frá siðferðislegu tilkalli ríkisins til hlýðni okkar — þá stendur fulltrúalýðræði samtímans á nákvæmlega jafn lélegum grunni og t.a.m. upplýst einræði [eða nokkur önnur samfélagsgerð þar sem er einhvers konar ríki].

Most Mac OS X users mount .dmg disk images on a regular basis, since this has — for better or worse — become the de facto way of distributing software for the platform.

FastDMG as default DMG handler

Mac OS X comes with a tool called DiskImageMounter, which automatically mounts .dmg files when they are opened in the Finder. However, DiskImageMounter could be better. Notably, it could be faster. First of all, it verifies the integrity of the disk image (which is usually unnecessary), and secondly, it will occasionally present you with an End User License Agreement for the software you downloaded.

Needless to say, all this is a poor use of both my time and my computer's resources. I just want to mount the damn thing with the minimum amount of time, fuss and CPU usage. That's where FastDMG steps in.

FastDMG is a simple application created from a shell script using Platypus. It is a handler application for .dmg files which uses /usr/bin/hdid to mount the images without verification, auto-accepting any EULAs in the process. It is much faster than Apple's stock DiskImageMounter, and runs in the background, so it won't distract you by popping up in the Dock or grabbing application focus.

↓ Download FastDMG  (140 KB)

To use FastDMG for disk image mounting instead of Apple's tool, download the application via the link above, expand the archive and place FastDMG.app in your Applications folder. You then need to do the following:

1. Select a .dmg file in the Finder (any file will do)
2. Get Info on it (Cmd-I or in the Finder's File menu)
3. Select the FastDMG application under "Open with"
4. Press "Change All..."

This will set FastDMG as the default handler application for disk image files.

I've been using it for some months now, and as far as I can see, it works quickly and reliably. For those interested in the technical details, the script used for FastDMG is the following one-liner:

#!/bin/sh
echo "Y" | /usr/bin/hdid "$1"

This script was made into a droppable application using Platypus. Platypus is a free, open-source Mac OS X developer tool that can create native, integrated Mac OS X applications from interpreted scripts such as shell scripts or Perl, Ruby and Python programs.

Í mörg ár var það þannig að kötturinn minn, hún Aþena, og svo líka kötturinn hennar mömmu, Axel, sótttust í vatnið í botninum á sturtunni heima. Þau læddust inn og lepjuðu botnvatnið. Síðarmeir heyrði ég svipaðar sögur frá öðrum kattaeigendum, þ.á.m. Þórdísi og Eika, en Skaði þeirra ku gera það sama.

Hún Aþena mín neitar alfarið að drekka ferskt vatn úr dallinum sínum. Þess í stað leitar hún í glösin í (skítugum) vaskinum eða í sturtuna. Svona hafa hlutirnir verið í mörg ár. En núna í dag gerði ég tilraun. Ég hellti heitu vatni í glasið hennar við dallinn, lét það kólna, og viti menn, hún drakk það!

Ég er búinn að leysa ráðgátuna: köttum finnst heitt íslenskt hitaveituvatn sem er búið að kólna betra en ferskt kalt vatn.

Ég minntist á það um daginn að ég les stöku sinnum bloggið Vegið úr launsátri. Mér þykir höfundur upp til hópa skrifa skynsamlega og ég er oft sammála henni.

Hins vegar hefur mér stundum þótt tónninn á blogginu hennar einum of einstrengingslegur, einum of púrítanskur og hugmyndafræðilegur fyrir minn smekk. Þegar ég las listann í þessari færslu þá verð ég að viðurkenna að ég fann ónot með mér, ekki vegna innihaldsins, heldur vegna einstrengingsháttsins. Þarna er reynt að sjóða flókna samskiptamenningu kynjanna niður í einhver boðorð sem úthrópa nokkurn veginn alla karlmenn sem nauðgara (ég meina, kommon, hvaða karlmaður hefur ekki endað í bólinu með stelpu á fylliríi?).

Ég segi bara, eins og marxistarnir gerðu í denn, að mér finnst ljótt að sjá svona mikla orku hjá svona mörgu fólki fara í kynjastríð, eins og bloggheimarnir íslensku bera vott um. Misrétti gagnvart konum er [hrikalegt og ákallandi vandamál, en] fyrir mér [er það einnig] symptóm af miklu stærra vandamáli, sem er valdastrúktúrinn í samfélaginu og hvers konar fólk rís til metorða innan hans.

Við búum nefnilega í samfélagi sem — eins og meira og minna öll önnur samfélög í tímans rás — verðlaunar greindum, sterkviljuðum sósíópötum með æðstu valdastöðunum. Kerfið er þannig upp byggt að slíkt fólk er mun líklegra til þess að rísa til metorða. Maður gæti nafngreint svona manngerðir á bæði hægri- og vinstrivæng í stjórnmálasögu Íslands, en íslensk meiðyrðalöggjöf er eins og hún er. Látum okkur duga öll dæmin úr mannkynssögunni, sem eru of mörg til þess að telja. Þau sýna, eins og breski sagnfræðingurinn Lord Acton orðaði það, að "great men are almost always bad men."^[1]

Það er að sjálfsögðu engin tilviljun að það séu karlmenn alls staðar á toppnum. Þeir eru almennt aggressívari og líkamlega stærri, og líklegri til þess að vera sósíopatar. Þegar konum tekst að brjótast inn í valdaklúbbinn þá er það yfirleitt vegna þess að þær eru alveg jafn sósíópatískar og karlarnir (manni dettur í hug Magga Thatcher). Á meðan hlutirnir eru svona, á meðan okkur er alltaf stjórnað af meira og minna siðlausu, valdagráðugu fólki, þá er mér svosem skítsama [skiptir voða litlu máli] hvort það er karl eða kona.

Breytt Mar 16 00:47

Af TomDispatch:

Think about this for a second and if it doesn’t stagger you, I don’t know what to say: the U.S. military consumes as much oil every day as the entire nation of Sweden.

Í framhaldi af færslunni mini um daginn um málfrelsi. Heimspekingurinn Brian Leiter skrifar:

Now don't misunderstand me. Canada is a civilized country, and so the fact that Canada takes seriously the post-WWII European consensus--namely, that naked bigotry, religiously motivated or otherwise, is a danger to humanity--makes perfect sense. But the U.S. is different. In the U.S. I much prefer our more-or-less "libertarian" regime governing speech, and for reasons Fred Schauer pegged two decades ago in his book on the subject: not because the "marketplace" of ideas, such as it is, will yield the truth, or because speech doesn't "harm" people (it does, all the time), but rather because there is no reason to have confidence that the agents of the state in America will exercise their regulatory powers in the service of human well-being and enlightenment.

Sammála, nema að ég deili ekki þeirri barnalegu trú Leiters að önnur ríki -- t.a.m. evrópuríkin og Kanada -- fari betur með slíkt vald heldur en Bandaríkin myndu gera. [Á Íslandi er t.a.m. ólöglegt að tjá sig á jákvæðan hátt opinberlega um tóbaksneyslu.]

Ég rakst á eftirfarandi á blogginu hjá Robert Paul Wolff. Ég verð að játa að mér hefur einnig oft liðið svona um þetta heimska kristna fólk í Bandaríkjunum, sem býr í hátæknivæddasta vísinda- og rannsóknarsamfélagi í heiminum en hefur heimsmynd sína frá myrkustu miðöldum:

The thing that drives me wild about all of this is that these people use iPhones and iPads, are on Facebook, get flu shots, opt for radiation therapy when they get cancer, and do all the other things that presuppose the truth of the science that they mindlessly reject. It is a measure of my desperation and mean-spiritedness that I daydream about denying them treatment unless they sign a statement asserting that they accept the science on which the treatment is based.

Úr Pathbreakers: Small European Countries Responding to Globalisation eftir Margrit Müller [já, ég veit].

By turning directly to the United States government and appealing to its strategic interests in Iceland, the Icelandic government succeeded in obtaining very generous aid, amounting to a total of $38.7 million between 1948 and 1953. Grants accounted for no less than 77.2 per cent of the total, conditional grants 13.7 per cent and loans 9.1 per cent. ln addition, a sum of $141 thousand was granted through the Technical Assistance Programme. In per capita terms, no member of the OEEC received as much in grants as Iceland - $209 — with the Netherlands coming second at $109.

The fact that Iceland, one of the very few countries of Europe emerging not only undamaged but also much richer from the war, should receive more in per capita grants than any other nation participating in the Marshall Plan is certainly one of ‘history’s ironies’.

Framreiknað með tilliti til verðbólgu þá væri þetta í dag 2613 USD, eða um 330 þúsund krónur á hvert einasta mannsbarn, sem Ísland hlaut í Marshall aðstoð. Miðað við fjölskyldustærðir þess tíma hefur þetta ábyggilega verið hátt í 2 milljónir á hverja fjölskyldu. Það myndi samsvara margra ára tekjum miðað við þáverandi kaupmátt. Á síðari hluta 5. áratugsins hefur þetta verið sannkallaður fjársjóður fyrir fámennt, nýlega sjálfstætt ríki sem fyrir ekki svo löngu síðan hafði verið eitt það fátækasta í evrópu.

Við Íslendingar fengum ríkidæmi okkar að gjöf frá Ameríkönum. Þetta var mér merkilega nokk aldrei kennt í skóla.

Í gær sátum við Arnaldur, Brynjar og Þórir Hrafn að drykkju frameftir heima hjá mér í kjallaranum. Þegar ég var að taka til eftir okkur í þynnkunni í dag taldi ég 30 bjóra. Ekki svo slæmt!

Í framhaldi af löngu umræðunni um hagfræði hérna um daginn: Paul Krugman skrifaði merkilega bloggfærslu í fyrradag:

What bothers me, and should bother you, about much of this debate is that it pretty clearly is not in good faith. Too many economists and commentators on economics are clearly playing for a political team; too many others are clearly playing professional reputation games. Their off-the-cuff reactions to policy issues were wrong and foolish, and I think they know in their hearts that they messed up; but instead of trying to remedy the fault, they’re trying to defend the property values of their intellectual capital.

And that really is a sin. This is not an academic game, where tempers run high because the stakes are so small. This really matters to millions of people, and refusing to think clearly because you don’t want any negative thoughts about the papers you and your friends have been writing the past few decades is unforgivable.

Og svo héðan:

And the inadequacy of policy is something that should bother economists greatly – indeed, it should make them ashamed of their profession, which is certainly how I feel. For times of crisis are when economists are most needed. If they cannot get their advice accepted in the clinch – or, worse yet, if they have no useful advice to offer [em. ed] – the whole enterprise of economic scholarship has failed in its most essential duty.

And that is, of course, what has just happened.

Vinsamlegast, allir í vefiðnaðinum, hendið myndunum ykkar í gegnum þetta frábæra ókeypis, open-source Mac OS X forrit áður en þið deployið. ImageOptim ofurþjappar myndir losslessly notandi UNIX tólin libjpeg, pngrush, optipng, gifsicle og pngout. Sparið okkur öllum mörg gígabæt af bandvídd gegnum árin og gerið vefina ykkar hraðari fyrir alla, sérstaklega þá sem eru á 3G tengingu. Takk fyrir.

Uppfærsla: Fyrir þá sem ekki eru á Mac OS X, þá er SmushIt vefforrit smíðað af Yahoo forritunarteyminu sem gerir það sama.

Mikið svakalega eru Íslendingar leiðinlegt fólk talandi um leiðinlega hluti. Ég hef meira að segja tölfræðina sem staðfestir þessa staðhæfingu.

Þessi tölfræði er úr Vaktaranum.

Af öllum þeim verulega slæmu ákvörðunum sem ég hef tekið gegnum ævina er í raun bara ein sem stendur upp úr, ein sem ég sé virkilega, virkilega mikið eftir, og það reglulega: sú ákvörðun mín að hætta í píanónámi 12 ára gamall.

Lagið "Them" með Dr. John and the Lower 911.

Hann Dolli sendi mér um daginn myndir af drykk sem hann rakst á í verslun í Kaliforníu. Dömur mínar og herrar, gosdrykkurinn Leninade.

Menn hafa virkilega sleppt sér í slagorðunum fyrir drykkinn:

Leninade: A Taste Worth Standing in Line For [priceless]

Leninade: Get Really Hammered and Sickled!

Surprisingly Satisfying Simple Soviet Style Soda [vá, 6 stuðlanir á S]

Join the Party!

Og svo nánari útlistingar:

Our 5-year Plan: Drink a Bottle a Day for Five Years and become a Hero of Socialist Flavor!

Beware the Communist Party Animal who is really a Proletariat in Denial Masquerading as a Bourgeois Cold War Monger [???]

Drink comrade! Drink! It's this or the Gulag. [Stalin-era stemmari]

Vladimir Ilyich Ulyanov hlýtur að snúa sér í gröfinni. Eða ekki, þar sem hann var ekki grafinn heldur liggur varðveittur í grafhvelfingu við Rauða torgið í Moskvu.

Eitt af því sem fer afskaplega í taugarnar á mér við Mac OS X 10.7 Lion er það að nú þegar maður býr til nýjan Finder glugga (með Cmd-N) þá opnast gluggi með "All Your Files", sem er einhvers konar steikt samsuða af nýlega opnuðum PDF skjölum, ljósmyndum og myndefni. Þetta er hlægilega gagnslaust og heimskulegt, og management hálfvitinn sem ýtti þessu í gegn ætti að vera rekinn.

En hvað um það, þá fann ég leið til þess að losna við þetta og fá aftur gömlu hegðunina, sem gefur manni Finder glugga sem sýnir heimamöppuna ~.

Keyrið eftirfarandi skipanir í skelinni (Terminal.app):

cd /System/Library/CoreServices/Finder.app/Contents/Resources/MyLibraries/
sudo mv myDocuments.cannedSearch myDocuments.cannedSearch.disabled

Sláið síðan inn lykilorð og voila, stupid UI-despoilation undone.

Af Slashdot, athugasemdir um nýlega afvopnunarsamninga Norður-Kóreu:

Síðasti ræðumaður hefur rétt fyrir sér.

Úr þessari athugasemd á Slashdot:

And from the point of view of virtually every government, no matter how "benign" it may appear, the Internet is most certainly broken. Why? Because they cannot easily control it, control the content on it, or control what the people using it see and say. This impacts their ability to govern the way they would like to (and the way they used to) by feeding an official line to the media and have it echoed into every home and automobile, often without much question.

What humanity sees as a working, functioning internet that has democratized information and allowed an unprecedented level of collaboration, cooperation, and exchange of ideas, our governments one and all see as their biggest threat. What better way to reign [sic] in that threat than to turn control over to the UN, then agree by treaty how it is to be "governend". What they tried with SOPA and ACTA they'll be able to easily achieve through a simple UN governance mandate.

It ain't paranoia if they're really out to get you.

Ég er kominn með nýtt markmið í lífinu. Ég vil geta spilað blúspíanó eins og Dr. John.

Besta línan í laginu: "I wanna see Professor Longhair, play the low-down blues."

Heimsfréttirnar eru furðuþöglar, þykir mér, um hversu hörmulega gengur hjá Kananum í Afganistan.

Ég hef um árabil skrifað og ritstýrt greinum á Wikipedíu. Var að sjá að ég hef gert yfir 5 þúsund breytingar þar gegnum árin. Allt undir falsknefni, að sjálfsögðu.

Mér varð hugsað til þess, í kjölfarið, að tíma margra fræðimanna væri e.t.v. betur varið í að betrumbæta Wikipedíugreinar um viðfangsefni sitt heldur en í rannsóknum og útgáfu í sérfræðitímaritum lokuðum almenningi.

Þannig myndi þekking sérfræðinga skila sér betur út í samfélagið. Wikipedía er, eins og kunnugt er, í toppsætinu í næstum öllum Google leitum. Það er engin betri leið til þess að koma þekkingu sinni til skila á heimsvísu.

Ég vil benda Makkanotendum sem eru í diskplássvandræðum á forritið Monolingual. Það fjarlægir alla tungumálapakkana í Mac OS X forritum, sparandi mörg gígabæt.

Annars þurfa e.t.v. flestir ekkert að pæla í þessu, ég er sjálfur á 120GB Intel SSD og finnst þrengt að mér.

Ég var að sjá það í fréttum að það á að eyða 200 milljónum í að fjarlægja sand úr Landeyjahöfn.

Það eru 40 þúsund krónur á hvern einasta Vestmannaeying. Í að fjarlægja sand.

Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum ákvað DV að vera með eins konar "live Q&A session" með Hannesi Gissurarsyni í dag, þar sem menn gátu sent inn spurningar gegnum netið.

Ég verð að játa að það er mér hulin ráðgáta af hverju nokkur maður hefur áhuga að heyra hvað Hannesi finnst um nokkurn skapaðan hlut. Ekki ætlaði ég að nenna að lesa þetta.

En þá benti Haukur Hólmsteinsson mér á eftirfarandi:

Þetta þykir mér fyndið, komandi frá manni sem heldur því fram að "tilvitnanasafnið [s]itt [sé] einna best heppnaða verk [s]itt."^[1]

Við skulum allavega vona að svona vinnubrögð einkenni ekki "best heppnaða verk" hans. Það var nefnilega ekki Voltaire, heldur enska konan Evelyn Beatrice Hall sem reit þessi fleygu orð í bókinni The Friends of Voltaire (1906) [bls. 199, í byrjun kaflans um Helvétius]. Þetta er ein útbreiddasta tilvitnanavilla sem fyrirfinnst, ásamt "Let them eat cake" Maríu Antoinettu.

Þekking greyið Hannesar á skrifum Voltaires virðist ekki vera umfangsmeiri heldur en latínan hans.

Google virðist beina fólki sem leitar að "ultimate source of morality" inn á síðuna mína.

Ég hef aldrei verið hógvær maður, en ég er samt ekki alveg viss um að fabúleringar mínar hérna séu endanleg uppspretta siðferðis.

Djöfull er þetta gott "barrelhouse" blúslag hjá Stones (af Exile on Main Street).

Héðan:

Maður les mikið þessa dagana um Occupy-hreyfinguna í Bandaríkjunum, og skiptinguna margrómuðu milli ríkustu 1% og hinna 99%.

Alltaf þegar ég sé vísað í þessa skiptingu verður mér hugsað til annarar skiptingar sem mér finnst meira ákallandi siðferðisvandamál heimskapítalismans.

Við 99 prósentin á vesturlöndum, við höfum það þokkalega gott. Okkur var mútað með eftirstríðsárasáttmálanum svokallaða, svo við myndum sætta okkur við misskiptingu og óréttlæti kapítalismans. Í dag fáum við flest einhvers konar þjónustu frá ríkinu, hvort sem það er menntun, sjúkratrygging eða bætur þegar það harðnar í ári. Með kommúnistaógnina á brott er það auðvitað bara tímaspursmál þar til þetta verður allt tekið af okkur. En við höfum það allavega andskoti gott í dag.

En hin skiptingin sem ég hafði í huga, það er 10%-90% skiptingin á heimsvísu. Af 7 milljörðum jarðarbúa eru rétt rúmlega 700 milljónir búsettir í "fyrsta heiminum", þ.e.a.s. í auðugu OECD ríkjunum. Restin býr við töluvert verri kost, og reynir ólm að komast til ríka heimsins þrátt fyrir tálma og landamæraeftirlit.

Hátt í helmingur mannkyns býr í fátækum einræðisríkjum. Þessi ríki eru orðin að uppsprettu fátæklinga sem framleiða neysluvörur ofan í okkur á vesturlöndum. Ódýrt vinnuafl réttindalausra þræla er heimskapítalismanum ómissandi. Allar ódýru neysluvörurnar okkar eru meira og minna afurð stórfelldrar kúgunar og misnotkunar á hundruðum milljóna manns.

Óréttlæti auðskiptingar innan stakra vesturlanda fölnar í samanburði við það gríðarlega óréttlæti sem einkennt hefur og einkennir enn samskipti okkar við afganginn af heiminum.

Fyrir rúmlega 5 árum síðan skrifaði ég færslu hér um vináttu. Þar var sönn vinátta skilgreind á eftirfarandi hátt:

Ef þú bankar upp á hjá félaga um miðja nótt, segir honum að þú hafir lík í skottinu á bílnum þínum sem þig vanti hjálp við að losna við, no questions asked, og hann hjálpar þér, þá er viðkomandi sannur vinur þinn.

Rétt í þessu sendi Hjalti Snær Ægisson mér tölvuskeyti þar sem hann tjáði mér að þessi saga væri a.m.k. 700 ára gömul, og sendi eftirfarandi þýðingu frá skömmu eftir 1300:

Hann tók reyndar ekki fram hvaðan þetta kemur (doktorsneminn ekki að geta heimilda sinna!), en klárlega þá er ekkert nýtt undir sólinni.

Ég les nokkuð reglulega bloggið Vegið úr launsátri, en nafnlaus höfundur þess er bráðgreindur og upp til hópa skynsamur feministi sem færir oftar en ekki skýr og málefnaleg rök fyrir máli sínu, þótt ég sé henni oft ósammála.

Um daginn las ég um afstöðu hennar til málfrelsis, en hún er býsna ólík minni eigin. Það er ýmislegt satt og rétt í þessum pistli hennar. Hins vegar lætur höfundur eins og ljótari birtingarmyndir tjáningarfrelsisins séu auðgreinanlegar frá öllu hinu, og að þetta sé eitthvað sem við getum öll verið sammála um.

Ég gæti svosem vísað í Mill og sparað mér orðin, en það nennir enginn að lesa pedestrian stíl Mills, og svo hefur Frelsið fengið býsna slæma heimspekilega útreið á 20. öld, þannig að hér kemur gamla litanían í eigin orðum.

Í stuttu máli þá hef ég lengi verið málfrelsis-öfgamaður (e. free speech radical), í þeim skilningi að ég tel ekki að tjáningarréttur neins skuli vera skertur nema fyrir liggi djúpar og veigamiklar ástæður sem snerta líf og dauða, eða eitthvað sambærilega alvarlegt. Ég er alfarið á móti banni við hatursáróðri eða öðrum "óæskilegum" tegundum tjáningar.

Það er fyrst og fremst tvennt sem ég set út á í pistli hennar:

Í fyrsta lagi virðist hún gefa sér að það sé til einhver skýr, vandlega skilgreind, almenn samþykkt um hvað sé siðferðislega boðlegt, að slíka samþykkt sé rétt að verja með afskiptum af tjáfrelsi fólks, og að afskipti af slíku tagi geti verið heiðarleg, réttlát, skilvirk og óhlutdræg. Allt þrennt er að mínu mati klárlega rangt.

Hún viðurkennir að það sé mikilvægt að leyfa fólki að tjá sig um það "sem flest fólk getur verið sammála að þurfi opna umræðu um". En hver á svosem að ákveða hvað þarf opna umræðu um? Rasistarnir vilja opna umræðu um kynþætti, feministarnir vilja opna umræðu um kvenréttindi, allir vilja opna umræðu um sinn eigin málstað, hversu ógeðfelldur sem hann kann nú annars að vera öðrum. Hvar skal línan dregin? Hverjir ákveða hvað "flestir" séu sammála um að kalli á "opna umræðu"? Ríkisstofnun? Ráðuneyti? Alþingi? Samtök atvinnulífsins? Opinber nefnd óbreyttra borgara? Ég treysti engum þeirra til þess að matreiða hluti ofan í mig.

Í öðru lagi finnst mér allur pistillinn reistur á kvíavillu. Það er ekki hægt að aðgreina hið pólitíska frá hinu siðferðislega, hinu menningarlega, hinu opinbera, hinu almenna, hinu daglega. Allt lífið er pólitík og allt sem við veljum og gerum og segjum hefur pólitískar og siðferðislegar afleiðingar. Þess vegna þurfum við ekki bara afmarkað frelsi til þess að gagnrýna valdhafa, eða atvinnulífið, eða opinberar stofnanir. Við þurfum almennt frelsi til þess að gagnrýna allt og alla, alltaf.

Munum að tjáningarfrelsið er rétturinn til að tjá sig, en ekki réttur til þess að tekið sé mark á manni. Ef þér líkar illa við barnaauglýsingar í sjónvarpinu, ekki láta barnið þitt horfa á þær. Ef þú vilt ekki sjá klám, ekki horfa á klám. Ef þú vilt ekki lesa hatursaróður á netinu, ekki lesa hann. Ég ritskoða minn eigin heim mjög vandlega: hlusta eiginlega aldrei á útvarp, horfi aldrei á sjónvarp nema heima hjá Arnaldi og er nýlega hættur að lesa íslenska netfréttamiðla. Ef maður vill ekki sjá sorann þá getur maður alveg komist hjá því án vandkvæða.

Ritskoðunarvaldið er stórhættulegt og vandmeðfarið. Ég vil ekki að neinn hafi það. Þannig get ég gert upp við mig sjálfur hvað ég sé og sé ekki.

Ég er í fullum herklæðum og reiðubúinn út á vígvöll hugmyndanna. Ég er þar að auki þeirrar skoðunnar að hvorki ég né aðrir í íslensku samfélagi þurfi eða hafi gott af því að vera verndaðir frá tjáskiptum annara.

Fyrir ekki svo löng síðan sagðist ég vera á móti "þessum heimsku, gráðugu, alpha-territorial karlmönnunum sem eru helsti eyðileggingarkrafturinn í samstarfi og vináttu fólks alls staðar í heiminum."

Ég held að þetta sé alveg hárrétt greining. Hvert sem maður lítur, hvar sem maður finnur spillinguna og óréttlætið og græðgina og valdboðið, þar er alltaf um einsleitan hóp að ræða: miðaldra karlmenn, yfirleitt hvítir, í jakkafötum, búnir að koma sér þægilega fyrir í efri hringjum valdakeðjunnar, þar sem þeir ráða yfir og skipa fyrir öðrum manneskjum sem ekki eru nægilega grimmar, nægilega kappfúsar, nægilega samstilltar eða nægilega menntaðar til þess að kasta þessu bákni af sér.

Þessar pælingar minntu mig á kvikmyndina In The Company of Men (1997), leikstýrð af Neil LaBute. Það nýjasta á ferilskrá LaButes hefur verið meira og minna óáhorfanlegt (hann ber m.a. ábyrgð á Wickerman endurgerðinni frá 2006) en þessi frumraun hans er stórmerkileg kvikmynd.

Ég og Freyr Björnsson leigðum hana skömmu eftir að hún kom út, þegar við vorum unglingar, og hvorugur okkar var hrifinn. Síðan horfði ég aftur á hana fyrir tveimur árum, og skipti algjörlega um skoðun, hafandi vitsmuni og þroska til þess að skilja viðfangsefni myndarinnar á öðru plani.

Myndin fjallar í stuttu máli um tvo "corporate middle-management" karlmenn sem í krafti kvenfyrirlitningar og þrúgandi pressu vinnu-umhverfis gera með sér eins konar veðmál um að niðurlægja heyrnarlausa stúlku sem starfar hjá fyrirtækinu þeirra. Ég ætla ekki að fara nánar út í söguþráðinn og framvindu mála, en myndin er mjög vel skrifuð, mjög vel leikin og einstaklega lúmsk stúdía á karlaveldinu.

Ég og vinur minn Ala Anvari erum sammála um að þarna sé á ferðinni sannkallað meistarastykki. Sjáið hana.

Ég sótti plötuna Liquid Swords með GZA áðan. Oft eru MP3 skjöl ekki almennilega ID3 tögguð (án myndar, osfv.) þannig að ég opnaði upplýsingar um þau í iTunes til þess að athuga og fékk eftirfarandi.

Ég keypti mér tímabundið 3G netkort um daginn, sem þarf að duga mér þar til ljósleiðarinn verður loksins tengdur í götunni hjá mér.

Þessi 3G tenging hefur faktískt reynst mér mjög vel undanfarna daga. Latency-ið (hvert er íslenska orðið yfir það?) á tengingunni er býsna slæmt miðað við ADSL eða ljósleiðara, 56 millisekúndna ping í simnet.is og vodafone.is. En núna rétt í þessu var ég að ná að torrenta á 800 KB/sek á þessari tengingu. Það er ótrúlega góður hraði. Þetta kemur mér verulega á óvart. Eru nútíma 3G farsímanet með svona mikla bandvídd?

Ég var að hugsa svolítið meira um þarsíðustu færslu mína, og þarþarþarsíðustu færsluna þar á undan, sem fjölluðu báðar um hvað skilingur á einhverju viðfangsefni felur í sér.

Ég sver það, ég fór kerfisbundið gegnum þekkinguna sem ég hef öðlast á hinum ýmsum sviðum gegnum árin í krafti menntunar og áhugamála, þekkingu í heimspeki, sagnfræði, félagsvísindum, hugbúnaði, tölvutækni, heimspólitík, tungumálum og fílólógíu, og velti síðan fyrir mér hvernig ég myndi útskýra viðkomandi viðfangsefni fyrir einhverjum ef ég hefði bara, tjah, þrjár til fimm mínútur.

Í öllum tilfellum finn ég fyrir því að ég get eimað lærdóm allra þessara sviða niður í beinagrind, eins konar vandlega strúktúrað kerfi, sem ég skil og þekki, og get auðveldlega tjáð öðrum á skömmum tíma.

Alvöru skilingur felur í sér hæfileikann að útskýra. Ef þú skilur eitthvað yfirhöfuð, þá geturðu í versta falli útskýrt það fyrir sjálfum þér.

Og ef þú getur útskýrt það fyrir sjálfum þér, þá getur þú útskýrt það fyrir öðrum a.m.k. að því marki sem þeir deila, eða getað lært að deila, hugarheimi þínum.

Það var að renna upp fyrir mér að ég er búinn að vera með vefsíðu í 15 ár.

Vefsíðan mín fór fyrst í loftið um þetta leyti árið 1997, skömmu áður en ég byrjaði að reykja tóbak og drekka áfengi (ég held að nördinn í mér hafi aldrei almennilega jafnað sig á því).

Þessi fyrsta útgáfa vefsíðunnar var smíðuð með Claris HomePage, og troðfull af hreyfi-GIF myndum, m.a. hauskúpunni til hægri, sem er það eina stafræna sem ég á eftir af síðunni. Ég man að ég var sérlega hrifinn af þessari hauskúpu á sínum tíma, verandi afskaplega emó og kjánalegur 15 ára unglingur.

Í þá daga var IRC aðalmálið, þar hékk ég á #iceland og #mafian. Það voru engin vefkerfi til, engin blogg, ekkert vídjó, ekkert Google, ekkert Facebook (blessunarlega!) og engar fréttasíður. Einu íslensku síðurnar voru ismennt.is og hi.is [WayBackMachine hlekkir].

Í raun var voða lítið á vefnum yfirhöfuð annað en Star Trek og tölvunördasíður, og svo klám í afskaplega lágum myndgæðum.

Já, mikið hefur breyst á 15 árum. Margt til hins betra, margt til hins verra, eins og gengur og gerist. En djöfull líður tíminn hratt...

Í framhaldi af þarsíðustu færslu, sem fjallaði um skilning og einfaldleika, vil ég benda á eftirfarandi orð Noams Chomsky um fræðimennsku og skilning. Þakka Eika fyrir ábendinguna, þetta er frábær texti.

Dialectics is one that I've never understood, actually - I've just never understood what the word means. Marx doesn't use it, incidentally, it's used by Engels [ed. þetta er reyndar ekki rétt, orðið kemur fyrir a.m.k. tíu sinnum í fyrstu bók Kapítalsins]. And if anybody can tell me what it is, I'll be happy. I mean, I've read all kinds of things which talk about "dialectics" - I haven't the foggiest idea what it is. It seems to mean something about complexity, or alternative positions, or change, or something. I don't know.

I'll tell you the honest truth: I'm kind of simple-minded when it comes to these things. Whenever I hear a four-syllable word I get skeptical, because I want to make sure you can't say it in monosyllables. Don't forget, part of the whole intellectual vocation is creating a niche for yourself, and if everybody can understand what you're talking about, you've sort of lost, because then what makes you special? What makes you special has got to be something that you had to work really hard to understand, and you mastered it, and all those guys out there don't understand it, and then that becomes the basis for your privilege and your power.

So take what's called "literary theory" - I mean, I don't think there's any such thing as literary "theory," any more than there's cultural "theory" or historical "theory." If you're just reading books and talking about them and getting people to understand them, okay, you can be terrific at that, like Edmund Wilson was terrific at it-but he didn't have a literary theory. On the other hand, if you want to mingle in the same room with that physicist over there who's talking about quarks, you'd better have a complicated theory too that nobody can understand: he has a complicated theory that nobody can understand, why shouldn't I have a complicated theory that nobody can understand? If someone came along with a theory of history, it would be the same: either it would be truisms, or maybe some smart ideas, like somebody could say, "Why not look at economic factors lying behind the Constitution?" or something like that-but there'd be nothing there that couldn't be said in monosyllables.

In fact, it's extremely rare, outside of the natural sciences, to find things that can't be said in monosyllables: there are just interesting, simple ideas, which are often extremely difficult to come up with and hard to work out. Like, if you want to try to understand how the modern industrial economy developed, let's say, that can take a lot of work. But the "theory" will be extremely thin, if by "theory" we mean something with principles which are not obvious when you first look at them, and from which you can deduce surprising consequences and try to confirm the principles-you're not going to find anything like that in the social world.

Incidentally, I should say that my own political writing is often denounced from both the left and the right for being non-theoretical-and that's completely correct. But it's exactly as theoretical as anyone else's, I just don't call it "theoretical," I call it "trivial" -which is in fact what it is. I mean, it's not that some of these people whose stuff is considered "deep theory" and so on don't have some interesting things to say. Often they have very interesting things to say. But it's nothing that you couldn't say at the level of a high school student, or that a high school student couldn't figure out if they had the time and support and a little bit of training. I think people should be extremely skeptical when intellectual life constructs structures which aren't transparent-because the fact of the matter is that in most areas of life, we just don't understand anything very much. There are some areas, like say, quantum physics, where they're not faking. But most of the time it's just fakery, I think: anything that's at all understood can probably be described pretty simply. And when words like "dialectics" come along, or "hermeneutics," and all this kind of stuff that's supposed to be very profound, like Goering, "I reach for my revolver."

Actually, occasionally in interviews I've said this about not understanding "dialectics," and I get long letters back from people saying, "You don't understand, here's what 'dialectical' is"-and either it's incomprehensible, or else it's trivial. So maybe I've got a gene missing or something-like people can be tone-deaf, they just can't hear the music. But everything I encounter in these fields either seems to be sort of interesting, but pretty obvious once you see it-maybe you didn't see it at first, and somebody had to point it out to you-or else just incomprehensible.

I'm skeptical: I think one has a right to be skeptical when you don't understand something. I mean, when I look at a page of, say, quantum electrodynamics, I don't understand a word of it. But I know what I would have to do to get to understand it, and I'm pretty confident that I could get to understand it - I've understood other complicated things. So I figure if I bothered to put myself through the discipline, and I studied the early stuff and the later stuff, I'd finally get to the point where I understood it. Or I could go to someone in the Physics Department and say, "Tell me why everybody's excited about this stuff," and they could adapt it to my level and tell me how to pursue it further. Maybe I wouldn't understand it very deeply, or I couldn't have invented it or something, but I'd at least begin to understand it. On the other hand, when I look at a page of Marxist philosophy or literary theory, I have the feeling that 1 could stare at it for the rest of my life and I'd never understand it-and I don't know how to proceed to get to understand it any better, I don't even know what steps I could take.

I mean, it's possible that these fields are beyond me, maybe I'm not smart enough or something. But that would have kind of a funny conclusion-it's nothing to do with me. That would mean that somehow in these domains people have been able to create something that's more complex than physics and mathematics-because those are subjects I think I could get to understand. And 1 just don't believe that, frankly: I don't believe that literary theorists or Marxian philosophers have advanced to some new intellectual level that transcends century after century of hard intellectual work.

There are parts of philosophy which I think I understand, and it's most of classical philosophy. And there are things that I don't understand, because they don't make any sense-and that's okay too, these are hard questions. I mean, it's not necessarily a criticism to say that something doesn't make sense: there are subjects that it's hard to talk sensibly about. But if I read, say, Russell, or analytic philosophy, or Wittgenstein and so on, I think I can come to understand what they're saying, and I can see why I think it's wrong, as I often do. But when I read, you know, Derrida, or Lacan, or AIthusser, or any of these-I just don't understand it. It's like words passing in front of my eyes: I can't follow the arguments, I don't see the arguments, anything that looks like a description of a fact looks wrong to me. So maybe I'm missing a gene or something, it's possible. But my honest opinion is, I think it's all fraud.

Þetta er úr Understanding Power: The Indispensable Chomsky, The New Press, 2002.

Undanfarna daga hef ég verið að lesa nokkrar greinar á TomDispatch.com, fréttaskýringa- og greiningarsíðu ritstýrðri af bandaríska blaðamanninum Tom Engelhardt.

Ristjórnarstefna vefsins er skýr, að fjalla um bandarísk stjórnmál og heimsveldispólitík frá anti-imperial sjónarmiði. Chomsky birtir stundum greinar þarna, og svo Barbara Erenreich og fleiri þekktir bandarískir samfélagsgagnrýnendur.

Mælli sérstaklega með eftirfarandi grein um drone-hernað Bandaríkjanna í Pakistan og Afganistan: "The Life and Death of American Drones".

Ég var að ræða við Arnald rétt áðan, yfir Bitburger bjór, um hina ýmsu vitsmunalegu kvilla mannskepnunnar og hvernig þeir skemma fyrir uppbyggilegri umræðu og skýrri hugsun almennt. Þá rann upp fyrir mér það sem breski heimspekingurinn C. D. Broad skrifaði fyrir næstum því öld:

I believe that what can be said at all can be said simply and clearly in any civilized language or in a suitable system of symbols, and that verbal obscurity is almost always a sign of mental confusion.^[1]

Broad hittir naglann á höfuðið. Allir sem virkilega skilja eitthvað viðfangsefni eru færir um að tjá kjarna þess á skýran og skiljanlegan hátt.

Fullnægjandi skilningur á einhverju viðfangsefni felur nauðsynlega í sér skilning á "skeletal" strúktur þess.

Vanhæfni í að koma til skila strúktur hugmyndakerfis endurspeglar vanskilining á viðkomandi kerfi.

Ef þú getur ekki brotið kenningar og kerfi niður í grunnstoðirnar, ef þú getur ekki aðgreint lógískar grunnstoðir frá áróðrinum, frá "flöffinu", frá aðstoðarkenningunum, þá eru góðar líkur á því að þú skiljir ekki viðfangsefnið yfirhöfuð.

Ég finn þetta oft hjá sjálfum mér. Ef ég á erfitt með að útskýra eitthvað fyrir öðrum þá er það yfirleitt vegna þess að ég skil það ekki nógu vel sjálfur.

Árið 1999 keypti ég hlutabréf í Apple Computer, Inc. fyrir 50 þúsund íslenskar krónur. Apple hlutabréf höfðu þá nýlega hrunið niður í 10 dollara. Í dag væru þessi hlutabréf virði 4 milljónir ISK.

En nei, ég seldi í 22 dollurum, og notaði alla peningana í Hróarskelduför árið 2001. Iðrast einskis. Hundrað þúsund kall þegar maður er 19 ára og til í allt, það er á við 4 millur þrítugur og þreyttur.

Þetta er af 4chan, og ég sver það, þetta er frábært bókmenntaverk. Þessi skopstæling er snilld.

Áhugavert.

Árið 1946 skrifaði George Orwell eftirfarandi um þjóðernishyggju:

All nationalists have the power of not seeing resemblances between similar sets of facts. A British Tory will defend self-determination in Europe and oppose it in India with no feeling of inconsistency. Actions are held to be good or bad, not on their own merits, but according to who does them, and there is almost no kind of outrage — torture, the use of hostages, forced labour, mass deportations, imprisonment without trial, forgery, assassination, the bombing of civilians — which does not change its moral colour when it is committed by ‘our’ side. . . . The nationalist not only does not disapprove of atrocities committed by his own side, but he has a remarkable capacity for not even hearing about them.

...

The point is that as soon as fear, hatred, jealousy and power worship are involved [in nationalism], the sense of reality becomes unhinged. And, as I have pointed out already, the sense of right and wrong becomes unhinged also. There is no crime, absolutely none, that cannot be condoned when ‘our’ side commits it. Even if one does not deny that the crime has happened, even if one knows that it is exactly the same crime as one has condemned in some other case, even if one admits in an intellectual sense that it is unjustified — still one cannot feel that it is wrong. Loyalty is involved, and so pity ceases to function.^[1]

Líkt og Glenn Greenwald þykir mér þetta lýsa bandarísku samtímaumræðunni um Íran afskaplega vel.

Annars er það vel þess virði að lesa allan pistil Orwells, sem er ein fínasta greining á sálarfræði "fótboltliðshyggju" sem ég hef lesið. Athugasemdir Orwells eiga jafn mikið erindi við samtímann og þær áttu við evrópu í lok síðara stríð.

Glöggir lesendur munu taka eftir því að eftirfarandi birtist nú til hægri við hverja athugasemd:

Þetta er Reddit-style atkvæðakerfi f. athugasemdir, nýr hluti af Mentat. Þið, lesendur síðunnar, getið nú gefið athugasemdum atkvæði með því að smella á upp eða niður örina. Þetta er í beta-status núna, er aðeins að prufa og sjá hvort þetta virki almennilega.

Árið 1866 sat enski heimspekingurinn John Stuart Mill á þingi fyrir frjálslynda flokkinn. Vafalaust þreyttur á masi þingsins, tók hann að deila við íhaldsmanninn og lávarðinn John Pakington, og lét nokkur ófögur orð falla um hann og aðra íhaldsmenn. Skömmu síðar baðst hann afsökunar í bréfi til Pakingtons:

What I stated was, that the Conservative Party was, by the law of its constitution, necessarily the stupidest party. Now, I do not retract that assertion; but I did not mean to say that conservatives are generally stupid. I meant to say that stupid people are generally conservative. I believe that is so obviously and universally admitted a principle that I hardly think any gentleman will deny it.^[1]

Hér erum við 146 árum síðar, og fræðitímaritið Psychological Science er nýbúið að birta grein sem virðist staðfesta athugasemd Mills, að heimskt fólk sé upp til hópa íhaldssamt. Þessi rannsókn er væntanlega frekar mikið bull, en breska hægri-sorpblaðið Daily Mail stökk á tækifærið og úr varð greinin "Rightwingers are less intelligent than left wingers, says study". Í kjölfarið fylgdi að sjálfsögðu stórfenglegt trollfest í athugasemdakerfinu.

Charlie Brooker skrifaði stórfyndna grein um þetta allt saman á Guardian. Nokkrir gullmolar:

The print edition of the [Daily Mail] is edited by Paul Dacre, who is regularly praised by media types for knowing what his customers want, and then selling it to them. This is an extraordinary skill that puts him on the same rarefied level as, say, anyone who works in a shoe shop.

Lýsingar hans á nokkrum athugasemdum lesenda á Daily Mail síðunni:

"I seem to remember 'academics' once upon a time stating that the world was flat and the Sun orbitted the Earth," scoffed Ted, who has presumably been keeping his personal brand of scepticism alive since the middle ages.

"Sounds like a BBC study, type of thing they would waste the Licence fee on, load of Cods wallop," claimed Terry from Leicester, thereby managing to ignore the findings while simultaneously attacking public service broadcasting for something it hadn't done. For his next trick, Terry will learn to whistle and shit at the same time.

Wikipedíufærslan um Rational Choice Theory -- kenninguna um mannlega hegðun sem liggur m.a. að baki nýklassískri hagfræði og frjálshyggju -- er ekkert sérstaklega góð. Hins vegar tekur hún strax fram á skýran og skilmerkilegan hátt eitt helsta vandamál kenningarinnar:

The practitioners of strict rational choice theory never investigate the origins, nature, or validity of human motivations (why we want what we want) but instead restrict themselves to examining the expression of given and inexplicable wants in specific social or economic environments. ^{[cit.] [ed.]}

Kenning um mannlega hegðun -- eða jafnvel bara abtrakt líkan af hegðun manna undir afmörkuðum efnahagslegum kringumstæðum -- sem skoðar einungis flæði í eina átt mun alltaf vera meingölluð.

Markaðurinn er ekki galdrakennt félagslegt fyrirbæri sem myndast til þess að svara ógagnsæum og kryptískum mannlegum þörfum sem eru bara "out there". Með býsna fáum undantekningum er það markaðurinn sem skapar mannlegar neysluþarfir gegnum auglýsingar og aðrar tegundir af áróðri. Fólk kaupir ekki drasl því það "þarf" það. Fólk kaupir drasl út af því að það hefur verið sannfært um að líf þeirra verði betra ef það gerir það.

Það er ekki fræðilega boðlegt að hunsa áróðursþáttinn í hegðun manna á mörkuðum.

Stjörnurnar tákna bandarískar herstöðvar á svæðinu.

Varla undra að Íranir eru stressaðir og vilja kjarnorkuvopn.

Þetta er stórmerkilegt bréf frá fyrrum þræl til fyrrverandi húsbónda síns, frá árinu 1865, skömmu eftir lok bandaríska borgarastríðsins. Mæli með lestri til enda, aðalrúsinan er í lokin.

Ragnar Árnason skrifar eftirfarandi athugasemd á bloggi Einars Steingrímssonar stærðfræðings:

Fyrir 10 árum sagði mér latínukennari sem aldrei lærði neitt í hagfræði að Ísland væri í reynd þjófabæli og lífeyrissjóðum og séreignarsparnaði yrði á endanum stolið að töluverði leyti eins og öðru. Paranoja hugsaði ég, en þetta var allt satt hjá manninum.

Undanfarna 4 daga hafa heimsóknir verið tvöfaldar á við venjulega. Eitthvað skrítið í gangi...

Mér var rétt í þessu bent á að það er umfjöllun um Mac OS X þróunartólið mitt Platypus í bókinni Beginning Ruby: From Novice to Professional eftir Peter Cooper.

Wikipedia er með síðu með lista af listum yfir lista. Ég held að þeir þurfi aðeins að fara að róa sig á bjúrókrasíunni...

Af reddit þræðinum "What popular quote do you hate with a passion?":

Ég rakst á áhugaverða bloggfærslu á síðu Héðins Björnssonar um ráðstefnu sem hann sat ásamt Björgólfi Thor og fleirum síðastliðið haust. Frásögnin öll er áhugaverð út af fyrir sig, en eftirfarandi stóð út þótti mér.

Björgólfur svaraði .. [að] þá væri mikilvægt að við reyndum að hætta að rífa hvort annað niður. Tortryggnin væri að skaða samfélagið ver en það væri að verja það.

Þegar ég fór út af þessum fundi og reyndi að sjá hvað stæði upp úr var það kannski ekki síst sú staðreynd að íslenska ríkið væri að beita fyrir sér norðurlandasamstarfinu til að styðja einn útrásarvíkinganna í að segja sína hlið málsins. Að enn sé verið að gefa þessum mönnum gæðastimpil íslenska ríkisins í að bæta orðstýr sinn erlendis finnst mér bíræfni út yfir allan þjófabálk. Þá held ég að yfirstéttin hljóti að vera að misskilja eitthvað með þessa tortryggni. Það er ekki mín tilfinning að það skorti á traust í íslensku samfélagi. ... Það sem hefur hinsvegar breyst er að fólk er hætt að treysta auðmönnum og ríkisvaldinu þeirra. [ed] Miðað við allt sem á undan er gengið get ég ekki tekið undir að það sé óhollt, ég hefði meiri áhyggjur af samfélagi sem eftir það sem á undan er gengið héldi áfram að treysta yfirstéttinni til að vera að stýra samfélaginu með almannahagsmuni að leiðarljósi.

Nákvæmlega.

Heimspekingurinn Robert Paul Wolff skrifar á blogginu sínu um forsetaframbjóðendur Repúblíkanaflokksins:

As I have noted from time to time, this is a country of three hundred thirty million, so any characterological deformation or spiritual corruption, no matter how extreme, is sure to be exhibited by more than a few Americans. What astonishes me is the exquisite precision with which the Republican Party has managed to filter through the entire nominally adult American population and gather into the ranks of its presidential aspirants so bizarre a collection of psychopathic personalities.

Ég vitna hér í Arnald vin minn. Þessi athugasemd kom í framhaldi af þræði á Facebook um þarsíðustu færslu mína. Mér þótti þetta stórkostlega skynsamlega orðað hjá honum, og fyrst Facebook er lokað vistkerfi þá bara varð ég að nota þennan vettvang minn til þess að koma þessu áfram:

Ég held að vandamál frjálshyggjunnar séu djúpstæðari en svo.

Frjálshyggjan er býsna fljót að komast í þrot á svo mörgum sviðum að eftir stendur innantóm skel sem þjónar einna best því hlutverki að réttlæta völd, auð, mátt og meginn þeirra sem hafa aflað þeirra með stórkostlegu sögulegu óréttlæti.

Frjálshyggjan er tvívíð pappahugmynd. Hún gleymir, viljandi sögunni. Hún er bara til sem útgáfa af óraunverulegri nútíð og sem óskhyggja um framtíð sem flestir sjá sem hræðilega dystópíu.

Frjálshyggjan er innbyrðis mótsagnakennd.

Þegar frjálshyggjumenn komast svo í þrot, þá væna þeir þá sem þeim eru ósammála um óheilindi, eða öfund.

En ég segi þér Ásgeir, að ég hef heldur per se, ekkert á móti feitum, ríkum, gráðugum körlum á jeppum. Hugsjónir mínar í lífinu standa til annars og meira en jeppa og peninga. Það sem ég geri athugasemd við, er misnotkunin, þrælahaldið, og kúgunin, bæði í sögulegu samhengi og nútíð, sem hefur skilað þessum mönnum þangað sem þeir eru komnir. Ég umber þá með því að líta undan, en ekki biðja mig að gangast inn á heimssýn þeirra.

Stór vandi frjálshyggjunnar stafar nefnilega af því að hún gengur út frá því að einhverskonar meritokrasía sé absolut fasti og allir komist áfram á eigin verðleikum. Raunveruleikinn er töluvert annar.

Nákvæmlega. Frjálshyggjan mun alltaf falla á "original wealth" vandanum, óháð öllu öðru sem er að kenningunni.

Lýðræði hefur marga kosti umfram aðra stjórnarhætti: valdaskipti fara almennt fram á friðsamlegan hátt, og stjórnkerfið sjálft skapar hvata sem fá valdhafa til þess að bæta hag almennings, að minnsta kosti í hjáverkum, í stað þess að verðlauna ávallt og einungis lítilli valdaklíku, eins og þekkist í nær öllum einræðisríkjum.

Meira og minna öll ríki eru að einhverju leyti kleptókratísk -- þ.e.a.s. rekin af eins konar þjófum, sem útdeila auðæfunum sem valdinu fylgir til klíkunnar sem kom þeim í valdastól. Lýðræðisríki eru hins vegar almennt ekki jafn kleptókratísk og einræðisríki. Þetta er m.a. vegna þess að klíkurnar sem koma mönnum til valda í lýðveldi eru yfirleitt svo fjölmennar að kerfisbundið arðrán til þess verðlauna fylgismönnum verður töluvert erfiðara og óhagkvæmara.

Flest ríkustu og valdamestu lönd heimsins eru vestræn lýðræðisríki. Hins vegar búa flestir jarðarbúar ekki við lýðræði. Ríku lýðræðisríkin á vesturlöndum tala mikið um að úbreiða stjórnarfari sínu til annara þjóðríkja, en árangurinn síðastliðna áratugi virðist stopull, jafnvel grunsamlega stopull.

Ég held að ef vesturveldin hefðu raunverulega hagsmuni af að breiða lýðræði út um heiminn allan þá væri það löngu orðið fait accompli. Sögulega séð hafa þau svo sannarlega haft efnahags- og hernaðarvald á liðinni öld til þess að ota öðrum þjóðríkjum heimsins í þá áttina. En það er með öllu óljóst hvort vesturveldin græði neitt beint -- eða til skamms tíma -- á aukinni útbreiðslu lýðræðis. Samskipti við kleptókratískar einræðisstjórnir eru mun einfaldari heldur en samskipti við önnur lýðræðisríki. Það eina sem þarf til þess að fá autokrata til þess að gera það sem þú vilt er nógu andskoti mikill peningur handa honum og valdaklíku hans, ásamt loforðum um að hjálpa honum að halda völdum. Af augljósum ástæðum er mun erfiðara að múta lýðræðisríkjum á þennan hátt.

Í dag byggist mikið af auði og velmegun vestrænu lýðræðisríkjanna á náttúruauðlindum fátækra einræðisríkja. Undir lýðræðislegu stjórnarfari er alls ekki víst að vestræn ítök myndu varðveitast í þessum fátæku ríkjum. Íran 1979 og Tyrkland 2003 eru mjög greinargóð dæmi um hvernig óþveginn almenningur fátækra lýðræðisríkja getur neitað að beygja sig undir vestrænt vald, jafnvel þegar miklir peningar eru í boði. Lýðræði og auðlindir eru hættuleg og ófyrirsjáanleg blanda fyrir vesturríkin og stórfyrirtæki þeirra.

Varla undra að það gengur illa að lýðræðisvæða heiminn.

Ég hef hugleitt vinstrimennsku eilítið undanfarið. Væri ég krafinn um að skilgreina mig á hægri- eða vinstrivæng stjórnmála, myndi ég tvímælalaust segjast tilheyra þeim síðari. Ég myndi jafnvel ganga svo langt að segja að ég sé vinstrimaður ekki bara í pólitík heldur í grundvallarafstöðu minni gagnvart lífinu sjálfu.

Hvað á ég eiginlega við með "vinstrimennsku"? Svo sannarlega ekki eitthvað samansafn af úreltum efnahagsstefnum eða félagsvísindalegum aðferðum. Ég á heldur ekki við þess konar vinstristefnu sem vill fela ríkinu mikil völd yfir lífi eða lifnaðarháttum borgara. Vinstristefna mín er heldur ekki "kratismi" eða "blairismi" eða neitt af þessum útþynntu, hrygglausu sósíaldemókrata-vinstristefnum sem vita ekkert hvar þær standa lengur. Hún ristir miklu dýpra en það.

Vinstrimennska mín er frá hjartanu. Hún felst í vantrausti á valdi almennt, valdi í öllum sínum birtingarmyndum. Ég held með litla manninum gegn þeim stóra. Mín samúð er með þeim fátæku og fyrirlitnu og misnotuðu, og með venjulegu, óbreyttu fólki að reyna að ná endum saman í sálarlausum heimi heimskapítalisma og póstmódernisma. Hún liggur alls ekki hjá stórfyrirtækjum, eða feitum úthverfaviðskiptaköllum á jeppum, eða Finni Ingólfssyni og samsvörum hans víðsvegar um heiminn, mönnum sem maka slímugan krókinn á kostnað skattborgara. Ég hef andúð á auðæfum, og siðferðislegu og félagslegu úrkynjuninni sem fylgir ríkidómi fárra á kostnað almennings. Ég er á móti sameiningu valds í hendur fárra, í hendur sérstakra stétta eða ákveðinna stjórnmálaflokka. Ég er á móti feðraveldinu, og þessum heimsku, gráðugu, alpha-territorial karlmönnunum sem eru helsti eyðileggingarkrafturinn í samstarfi og vináttu fólks alls staðar í heiminum. Ég er á móti nauðgun náttúrunnar af mannana völdum, ég er á móti rasisma, ég er á móti gervivísindum eins og hagfræði, ég er á móti teknókrasíu, ég er á móti stéttaforréttindum, áróðri, lygum og ofbeldi, ég er á móti niðurlægingu mannsandans í öllum sínum birtingarmyndum, ég er á móti heilaþvættinum í fjölmiðlum og menntakerfum hinna ýmsu ríkja, ég er á móti hræsni og sjálfsumgleði vesturlanda, og á móti kerfisbundinni misnotkun og nauðgun þeirra á hér um bil öllum heiminum gegnum beina eða óbeina nýlendustefnu. Ég er á móti óréttlátu valdboði yfirhöfuð.

Á meðan heimurinn er jafn fáránlega óréttlátur og hann er, þá er varla þörf á neinu til að vera með.

Hvað finnst ykkur um nýju leturgerðina á þessum vef? Ég er að nota embedded CSS web fonts tæknina, og leturgerðina Garamond Premier Pro frá Adobe. Finnst þetta koma frekar vel út.

Verð að játa að innblásturinn kom frá þessari vefsíðu.

Hvað sem mönnum kann að finnast um skoska heimspekinginn Thomas Reid, þá var hann skarpur og lifandi penni. Reid réðst gegn efahyggju Davids Hume, og áleit hann sinn helsta heimspekilega andstæðing. Hann hafði hins vegar eftirfarandi fínu orð um hann að segja:

A system of consequences, however absurd, acutely and justly drawn from a few principles, in very abstract matters, is of real utility in science, and may be made subservient to real knowledge. This merit MR HUME’s metaphysical writings have in a great degree. -- EIP II.12 ^[1]

Ein af ástæðunum af hverju ég sérhæfði mig í heimspeki 18. aldarinnar á sínum tíma var fegurð enskunnar á fyrri hluta nýaldar. Enska sem ritmál, undir áhrifum frá Bandaríkjunum og alþjóðavæðingu málsins, hefur orðið ljótari með hverjum áratuginum sem síðan hefur liðið. Ég sakna þeirra tíma þegar menn skrifuðu stórfenglegar enskar setningar troðfullar af flóknum lýsingarorðum og löngum undirklausum, með bragþungann ávallt í huga.

Almenn rituð enska okkar tíma er flöt, skilvirk, praktísk og bjúrókratísk. En það er kannski ekki bara vandamál með enskuna, heldur eitthvað sem snertir almenna málnotkun á heimsvísu og endurspeglar heimspekimynd nútímans. Við lifum á tímum innantóms orðagjálfurs. Það er intellectual arfleifð póstmódernismans.

Mér finnst mjög fyndið að þetta forrit skuli vera til.

Eins og höfundurinn orðar það:

A little detective work revealed that, as is usually the case when you encounter something shoddy in the vicinity of a computer, Microsoft incompetence and gratuitous incompatibility were to blame.

Eins og ég hef áður minnst á, þá er ég um þessar mundir að lesa The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined eftir þróunarsálfræðinginn Steven Pinker. Ég er enn að vinna að umfjöllun minni um bókina -- og faktískt enn að lesa hana -- þannig að umfjöllunin sjálf verður að bíða þar til aflestri lýkur, vonandi í næstu viku.

Í dag átti ég hins vegar mjög áhugaverð tölvupóstssamskipti við enskumælandi vin minn um kenningu bókarinnar: að ofbeldi hafi farið snarminnkandi, í heiminum öllum, en sérstaklega í Evrópu og Norður-Ameríku, frá og með byrjun nýaldar. Hér er útdráttur úr einu tölvuskeytinu sem ég sendi fyrr í dag, þegar við vorum að deila um hvort ofbeldi í heiminum hefði í raun minnkað eða ekki:

To me, it is obvious that when a much smaller proportion of people is killed violently in war, the world is a less violent place, -- unless the large-scale violence previously manifested in warfare reappears in other forms (e.g. the use of violent state power against citizens).

Nobody, not me, not Pinker, is arguing that the world isn't a violent place. The question at hand is whether it is more or less violent than previously, and by how much. Violence is a difficult thing to measure, especially since no official statistics exist for the many forms of violence that are perpetuated daily. However, the death count in developed countries is something tangible, something we can measure, and it tells a striking story of decline in violent death.

Regarding the measurement of "violence", an abstract concept, *of course* violence is a complex combination of things and can't be measured directly. But does that mean we can't say anything about it, can't do *any* research on it, can't acquire *some* understanding of it through social science? That, to my mind, is obviously wrong. Even if we can only see vague social indicators in one direction or another, it's still something amenable to study and research, something to build tentative conclusions on pending further available information.

Violent death is just one metric of overall violence, true enough, but I'd say it's a pretty important one. Murder is one of the worst kinds of violence that exists. It takes everything away from a human being. It destroys their consciousness and reduces them to inanimate physical matter.

Even assuming that the level of "rape, beatings, torture, threats, scaring people into silence and enslavement" had stayed constant in the past 500 years, the decrease in violent death alone is an important indicator of improvement in how our societies are organized.

Also, "something you have rarely experienced in your sheltered life" is a cheap ad hominem argument. I may lead a sheltered life, and I may not understand the true horror of brutish violence, having never been subjected to it, but I don't see how this has anything to do with my analysis (or Pinker's, for that matter) of whether the world is a less violent place than previously. First-hand experience of violence does not make somebody into an expert on this complicated question, which can only be answered with measurable facts about the world.

I agree that killing someone is just one of many aspects of violence. However, the murder statistics correlate quite strongly with other forms of violence, e.g. assault and rape, at least in those countries where any statistics are available at all. Countries with fewer murders tend to have less of other forms of physical violence as well. So a murder rate can be a good indicator of overall violence, even if it is just one benchmark.

You say that "a decrease in violence by death simply means that people have found better methods, more hidden and secretive of destroying other people and exploiting them."

This, to me, is equivalent to saying "Yeah, the statistics tell one story, but there are hidden forces we can't measure and don't know about out there." Now, I certainly don't deny that other forms of control, exploitation and subjugation are present, and that many of them are hidden, secretive, and, indeed, violent. They exist, and they are a great evil, something to fight against perpetually. But I do think they are on another level, both in terms of sheer quantity and in terms of social acceptance, than the ubiquitous violence of past ages, which permeated all of society and was acceptable and, indeed, normal to the population at large. I may not have much personal experience with violence, but I am an historian, and I have *read* a great deal about it. To my mind, in order to evaluate whether violence has declined, one needs to have a fairly good understanding of the world as it was just a few hundred years ago. You may understand the horror of violence more personally than I do, but I do know history. Bear with me for a bit:

Until the early modern period, Europe was a STAGGERINGLY cruel and violent place, where people -- including children -- were routinely tortured, executed and flogged, frequently as public spectacles for the frenzied mob, which of course enjoyed every minute of it. Every single human being in society -- even members of the upper classes -- experienced regular beatings at the hands of their elders or social superiors. Torture was commonplace in the administration of justice. Execution was the punishment for most crimes, especially trivial transgressions that infringed on the rights of the elites. Other punishments included amputation, or being "drawn and quartered" or "broken on the wheel". You can look up these routine medieval punishments on Google for the grisly details of unspeakable horrors -- their sheer monstrosity sends a shiver down one's spine. On top of that, warfare was incessant. A young man could expect to be forcibly enlisted into an army against his will, where he would spend his time getting flogged and beaten by his superiors, or out in the field fighting and killing people, and then pillaging and sacking entire cities, raping the women and murdering their children, before putting everything to the torch. These weren't isolated incidents, or occasional bouts of carnage, but the stuff which medieval life was made of. Now, you can say a lot of bad things about the state of the world today, but the only places in the world where such things are routine any more are those countries that are in an effective state of anarchy, where the rule of law and order has broken down. Even the manifold cruelties of US capital punishment, or the relatively frequent executions in modern-day China, are a mere shadow of Europe's medieval past, both in terms of quantity and in how they are administered.

In the West today, most people are appalled by the application of Sharia law, where women are stoned in Muslim countries for minor offences. But a few hundred years ago, we were persecuting and murdering people with equal cruelty, with equally ignorant religious fanaticism, torturing and burning witches by the hundreds of thousands. The very fact that most people in the West today consider this barbarism, and are appalled by it, shows that the public culture in these countries -- and in other countries that have walked the road to economic prosperity -- has changed to an extraordinary degree, and quite clearly for the better. Exploitation and manipulation of human beings is a great evil, but it is definitely a greater evil when it is maintained by violence instead of bribes or economic pressures.

I have no illusions about Western moral superiority. Nor do I believe that human beings have improved morally over time (whatever that would even mean). However, I believe that changing technology and economic circumstances have nudged developed (and developing) societies in a direction of less violence, a turn which can be quite well explained in terms of economics and the self-interest of the capital-owning elites, rather than the naive "people have become nicer" explanation, which obviously doesn't hold water. The population of the West is kept in line, kept obedient, not with harsh violent punishment, but with bribes in the form of consumer goods. The Western countries exert control over a very large part of the world, but most of it is indirect. The West's exploitation and methods of subjugating other countries have become largely non-violent (in terms of warfare), mostly thanks to the fact that violence has (through a set of complicated historical circumstances) become an inefficient method of expanding influence and control. Poor countries in the 3rd world are usually kept in line using sanctions or other forms of economic coercion. No empire ever controlled as large a part of the world using as little violence as the United States. That is a historical fact which simply cannot be written off.

I agree that Pinker can be glib and superficial in his discussions -- for example, his book does not discuss the "all-but-slavery" lives of people in places like Indonesia -- but he is definitely on to something with his book on violence, and that is what I plan to write in my upcoming review of it. His fundamental insight is correct -- we live in less violent times than ever before.

That being said, I think the reason why many people I discuss this with refuse to acknowledge it may be traced to the assumption that acknowledging it is somehow equivalent to saying "everything is just fine with the world" or "the world is not a violent place." That is definitely not what I am saying. I am saying that things are as they are -- that is to say, pretty bad -- but until very recently, they used to be much, much worse.

Á heimasíðu PNG sniðsins rakst ég á eftirfarandi textabrot:

Note that the PNG home site has moved four times since 1995 (though the URL has changed only three times, and hopefully never again). The current site is hosted by the excellent folks at SourceForge. Mirror sites have been provided in the Netherlands courtesy of Gerard Juyn; in the UK courtesy of Dave Beckett and the JISC National Mirror Service; in Germany courtesy of Tobias Schwarz and AmbiWeb; in Karlsruhe, Germany, courtesy of Sascha Schwarz and Cybermirror; and in Oswiecim, Poland, courtesy of Piotr Maluty and Piotrkosoft. Thanks! (But please, no more! We're in good shape at this point.)

Ég og Arnaldur heimsóttum einmitt Oswiecim árið 2005.

Þjóðverjarnir kölluðu bæinn Auschwitz á 5. áratugi síðustu aldar.

Ég hló með sjálfum mér þegar ég las eftirfarandi staðhæfingu frá Friðriki J. Arngrímssyni, framkvæmdastjóra LÍU:

"Umræðan um sjávarútveg hefur því miður ekki verið nógu málefnaleg."

Aldrei hélt ég að ég yrði sammála framkvæmdarstjóra LÍÚ um eitt eða neitt, en hér hittir hann naglann á höfuðið. Umræðan um sjávarútveginn hefur nefnilega alls ekki verið nógu "málefnaleg." Það er m.a. vegna þess að hann og kvótagreifavinir hans, og svo stjórnmálamennirnir sem þeir hafa í vasanum, halda úti umfangsmiklum hræðsluaróðri sem dynur yfir landann á hverjum degi, meira að segja á RÚV. Það hlýtur að kosta þá drjúgan skilding að reka Morgunblaðið hans Dabba og þetta hlægilega hlutdræga Sjávarútvegsblað, en þetta er klárlega góð fjárfesting til langs tíma. Það eru eftir allt saman hundruðir milljarða í húfi.

Aðferðafræði Karls Marx, að greina uppbyggingu mannlegra samfélaga á grundvelli hagkerfisins, hefur mikið til dottið úr tísku í sagnfræðinni. En gamla góða latneska cui bono? -- eða jafnvel ameríska follow the money -- veitir manni samt sem áður einstaklega góðan skilning á uppsprettu valds í íslensku samfélagi. Þeir sem stjórna fiskinum stjórna landinu, beint eða óbeint.

Ég hefði verið til í að vera uppi á 7da áratuginum.

Nobody fights a holy war over a maybe.

Úr umfjöllun um bók Corey Robins, The Reactionary Mind, á intellektúalablogginu The Crooked Timber of Humanity:

[...] Consider the standard claim about conservatism put forward by Michael Oakeshott in 1956 (also cited by Robin):

“To be conservative, then, is to prefer the familiar to the unknown, to prefer the tried to the untried, fact to mystery, the actual to the possible, the limited to the unbounded, the near to the distant, the sufficient to the superabundant, the convenient to the perfect, present laughter to utopian bliss.”

Now consider how someone who actually held these views in the Britain of 1956 ought to have regarded trade unions. Of all British institutions, they were surely amongst the most familiar and factual, embodying the preference for actual present benefits over utopian projects. Yet that was not, as far as I can tell Oakeshott’s position at all (though his refusal of an honour from the Thatcher government may suggest some reconsideration later in life).

Robin’s thesis is that claims like Oakeshott’s about conservatism (and also, those of Hayek about classical liberalism) are nothing more than a mask for attempts to resist, and where possible, roll back the claims of the working class against their rulers.

I think this is broadly correct. Although there are people with the conservative disposition described above (and also, people who are attracted by radicalism as such), there is no inherent correlation between conservatism as a [character] disposition and support for the political views commonly associated with conservatism.

Ég er hjartanlega sammála. T.a.m. þá er nýfrjálshyggja okkar tíma byltingar-hugmyndafræði með það markmið að umbreyta samfélaginu á radical hátt, ekki að halda í hið gamalgróna, örugga og kunnuga.

Á norðurlöndunum eru það í raun kratarnir sem eru "íhaldið". Ég fjallaði stuttlega um nákvæmlega þetta í grein minni í safnritinu Eilífðarvélin: Uppgjör við nýfrjálshyggjuna, ritstj. Kolbeinn Stefánsson, Háskólaútgáfan 2010.

Úr eftirfarandi grein:

[...] the religious divide between Americans and Europeans may be smaller than we think. The sociologists Rodney Stark, of Baylor University, and Roger Finke, of Pennsylvania State University, write that the big difference has to do with church attendance, which really is much lower in Europe. (Building on the work of the Chicago-based sociologist and priest Andrew Greeley, they argue that this is because the United States has a rigorously free religious market, in which churches actively vie for parishioners and constantly improve their product, whereas European churches are often under state control and, like many government monopolies, have become inefficient.) Most polls from European countries show that a majority of their people are believers. Consider Iceland. To judge by rates of churchgoing, Iceland is the most secular country on earth, with a pathetic two percent weekly attendance. But four out of five Icelanders say that they pray, and the same proportion believe in life after death. [ed.]

Citation needed?

Steven Pinker's summary of the Old Testament in The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined:

Like the works of Homer, the Hebrew Bible (Old Testament) was set in the late 2nd millennium BCE but written more than five hundred years later. But unlike the works of Homer, the Bible is revered today by billions of people who call it the source of their moral values. The world's bestselling publication, the Good Book has been translated into three thousand languages and has been placed in the nightstands of hotels all over the world. Orthodox Jews kiss it with their prayer shawls; witnesses in American courts bind their oaths by placing a hand on it. Even the president touches it when taking the oath of office. Yet for all this reverence, the Bible is one long celebration of violence.

In the beginning God created the heaven and the earth. And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. And the Lord God took one of Adam's ribs, and made he a woman. And Adam called his wife's name Eve; because she was the mother of all living. And Adam knew Eve his wife; and she conceived, and bare Cain. And she again bare his brother Abel. And Cain talked with Abel his brother: and it came to pass, when they were in the field, that Cain rose up against Abel his brother, and slew him. [...] No sooner do men and women begin to multiply than God decides they are sinful and that the suitable punishment is genocide. When the flood recedes, God instructs Noah in its moral lesson, namely the code of vendetta: ”Whoso sheddeth a man's blood, by man shall his blood be shed."

The next major figure in the Bible is Abraham, the spiritual ancestor of Jews, Christians and Muslims. Abraham has a nephew, Lot, who settles in Sodom. Because the residents engage in anal sex and comparable sins, God immolates every man, woman and child in a divine napalm attack. Lot's wife, for the crime of turning around to look at the inferno, is put to death as well.

Abraham undergoes a test of his moral values when God orders him to take his son Isaac to a mountaintop, tie him up, cut his throat, and burn his body as a gift to the Lord. Isaac is spared only because at the last moment an angel stays his father's hand. For millenia readers have puzzled over why God insisted on this horrifying trial. One interpretation is that God intervened not because Abraham had passed the test but because he had failed it, but that is anachronistic: obedience to divine authority, not reverence for human life, was the cardinal virtue.

Isaac's son Jacob has a daughter, Dinah. Dinah is kidnapped and raped -- apparently a customary form of courtship at the time, since the rapist's family then offers to purchase her from her own family as a wife for the rapist. Dinah's brothers explain that an important moral principle stands in the way of this transaction: the rapist is uncircumcised. So they make a counteroffer: if all the men in the rapist's hometown cut off their foreskins, Dinah will be theirs. While the men are incapacitated with bleeding penises, the brothers invade the city, plunder and destroy it, massacre the men and carry off the women and children. When Jacob worries that neighboring tribes may attack them in revenge, his sons explain that it was worth the risk: "Should our sister be treated like a whore?“ Soon afterward they reiterate their commitment to family values by selling their brother Joseph into slavery.

Jacob's descendants, the Israelites, find their way to Egypt and become too numerous for the Pharaoh's liking, so he enslaves them and orders that all the boys be killed at birth. Moses escapes the mass infanticide and grows up to challenge the Pharaoh to let his people go. God, who is omnipotent, could have softened Pharaoh's heart, but he hardens it instead, which gives him a reason to afflict every Egyptian with painful boils and other miseries before killing off every one of their firstborn sons. [...] God follows this massacre with another one when he drowns the Egyptian army as they pursue the Israelites across the Red Sea.

The Israelites assemble at Mount Sinai and hear the Ten Commandments, the great moral code that outlaws engraved images and the coveting of livestock but gives a pass to slavery, rape, torture, mutilation, and genocide of neighboring tribes. The Israelites become impatient while waiting for Moses to return with an expanded set of laws, which will prescribe the death penalty for blasphemy, homosexuality, adultery, talking back to parents, and working on the Sabbath. To pass the time, they worship a statue of a calf, for which the punishment turns out to be, you guessed it, death. Following orders from God, Moses and his brother Aaron kill three thousand of their companions.

God then spends seven chapters of Leviticus instructing the Israelites on how to slaughter the steady stream of animals he demands of them. Aaron and his two sons prepare the tabernacle for the first service, but the sons slip up and use the wrong incense. So God burns them to death.

As the Israelites proceed toward the promised land, they meet up with the Midianites. Following orders from God, they slay the males, burn their city, plunder the livestock, and take the women and children captive. When they return to Moses, he is enraged because they spared the women, some of whom had led the Israelites to worship rival gods. So he tells his soldiers to complete the genocide and to reward themselves with nubile sex slaves they may rape at their pleasure.

In Deuteronomy 20 and 21, God gives the Israelites a blanket policy for dealing with cities that don't accept them as overlords: smite the males with the edge of the sword and abduct the cattle, women and children. Of course, a man with a beautiful new captive faces a problem: since he has just murdered her parents and brothers, she may not be in the mood for love. God anticipates this nuisance and offers the following solution: the captor should shave her head, pare her nails, and imprison her in his house for a month while she cries her eyes out. Then he may go in and rape her.

With a designated list of other enemies (Hittites, Amorites, Canaanites, Preizzites, Hivites and Jebusites) the genocide has to be total "Thou shalt save alive nothing that breatheth: But thou shalt utterly destroy them ... as the Lord thy God commanded thee".

Joshua puts this directive into practice when he invades Canaan and sacks the city of Jericho. After the walls came tumbling down, his soldiers "utterly destroyed all that was in the city, both man and woman, young and old, and ox, and sheep, and ass, with the edge of the sword." More earth is scorched as Joshua "smote all the country of the hills, and of the south, and of the vale, and of the springs, and all their kings: he left none remaining, but utterly destroyed all that breathed, as the Lord God of Israel commanded."

The next stage in Israelite history is the era of the judges, or tribal chiefs. The most famous of them, Samson, establishes his reputation by killing thirty men during his wedding feast because he needs their clothing to pay off a bet. Then, to avenge the killing of his wife and her father, he slaughters a thousand Philistines and sets fire to their crops; after escaping capture, he kills another one thousand with the jawbone of an ass. When he is finally captured and his eyes are burned out, God gives him the strength for a 9/11-like suicide attack in which he implodes a large building, crushing the three thousand men and women who are worshipping inside it.

Israel's first king, Saul, establishes a small empire, which gives him the opportunity to settle an old score. Centuries earlier, during the Israelites’ exodus from Egypt, the Amalekites had harassed them. And God commanded the Israelites to "wipe out the name Amalek." So when the judge Samuel anoints Saul as king, he reminds Saul of the divine decree: "Now go and smite Amalek, and utterly destroy all that they have, and spare them not; but slay both and woman, infant and suckling, ox and sheep, camel and ass." Saul carries out the order but Samuel is furious to learn that he has spared their king, Agag. So Samuel "hewed Agag in pieces before the Lord."

Saul is eventually overthrown by his son-in-law, David, who absorbs the southern tribes of Judah, conquers Jerusalem, and makes it the capital of a kingdom that will last four centuries. David would come to be celebrated in story, song and sculpture, and his six-pointed star would symbolize his people for three thousand years. Christians too would revere him as the forerunner of Jesus.

But in Hebrew scripture, David is not just the "sweet singer of Israel"; the chiseled poet who plays a harp and composes the Psalms. After he makes his name by killing Goliath, David recruits a gang of guerrillas, extorts wealth from his fellow citizens at swordpoint, and fights as a mercenary for the Philistines. These achievements make Saul jealous: the women in his court are singing "Saul has killed by the thousands, but David by the tens of thousands." So Saul plots to have him assassinated. David narrowly escapes before staging a successful coup.

When David becomes king, he keeps up his hard-earned reputation for killing by the tens of thousands. After his general Joab "wasted the country of the children of Ammon," David "brought out the people that were in it, and cut them with saws, and with harrows of iron." Finally he manages to do something that God considers immoral: he orders a census. To punish David for this lapse, God kills seventy thousand of his citizens.

Within the royal family, sex and violence go hand in hand. While taking a walk on the palace roof one day, David peeping-toms a naked woman, Bathsheba. and likes what he sees, so he sends her husband to be killed and adds her to his seraglio. Later, one of David's children rapes another one and is killed in revenge by a third. The avenger, Absalom, rounds up an army and tries to usurp David's throne by having sex with ten of his concubines (As usual, we are not told how the concubines telt about this). While fleeing David's army, Absalom’s hair gets caught in a tree, and David's general thrusts three spears into his heart. This does not put the family squabbles to an end. Bathsheba tricks a senile David into anointing their son Solomon as his successor. When the legitimate heir, David's older son Adonijah, protests, Solomon has him killed.

King Solomon is credited with fewer homicides than his predecessors and is remembered instead for building the Temple in Jerusalem, and for writing the books of Proverbs, Ecclesiastes, and the Song Of Song (Although with a harem of seven hundred princesses and three hundred concubines, he clearly didn't spend all his time writing). Most of all he is remembered for his eponymous virtue, "the wisdom of Solomon." Two prostitutes sharing a room give birth a few days apart. One of the babies dies, and each woman claims that the surviving boy is hers. The wise king adjudicates the dispute by pulling out a sword and threatening to butcher the baby and hand each woman a piece of the bloody corpse. One woman withdraws her claim, and Solomon awards the baby to her.

[...]

The Bible depicts a world that, seen through modern eyes, is staggering in its savagery [ed]. People enslave, rape, and murder members of their immediate families. Warlords slaughter civilians indiscriminately, including children. Women are bought, sold and plundered like sex toys. And Yahweh tortures and massacres people by the hundreds of thousands for trivial disobedience or for no apparent reason at all. These atrocities are neither isolated nor obscure. They implicate all the major characters of the Old Testament.

Fyrsta lögmálið mitt var sannað í gær. 'Nuff said.