Þjóðverjar drápu einn af hverjum sex íbúum Sovétríkjana í síðari heimsstyrjöld.
Það samsvarar einu prósenti af öllum þáverandi íbúum jarðar. Bara í Sovétríkjunum. Svona til þess að setja þetta í samhengi við færsluna mína frá því um daginn um rök Steven Pinkers.
Þetta kemur ofan á hreinsanir Stalíns og hungursneyðina miklu sem fylgdi einstaklega brútal iðnvæðingu landsins undir hans stjórn.
Núna ráða þar Pútin og kleptókratavinir hans, en þeir ræna ríkið innan frá í krafti náttúruauðlinda meðan barnslaus almenningur í landinu drekkur og reykir sig til bana. Í Rússlandi fæðast 1.4 börn á konu.[1] Áfengissýki er mikið vandamál, og lífslíkur karlmanna einungis 60 ár.[2] Ofan á þetta flýr unga, metnaðarfulla og hæfileikaríka fólkið vestur þar sem fleiri tækifæri eru.
Rússar eru svakalega óhepppin þjóð. Þeir hafa aldrei haft góða ríkisstjórn í manna minnum.
(Arnaldur)
Um daginn skrifaði ég stuttlega um að ég væri að lesa bók Steven Pinkers, The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined, en hún fjallar um ofbeldi og meinta minnkun þess í sögulegu samhengi. Ég var nokkuð gripinn af rökum hans fyrst um sinn og skrifaði langt tölvuskeyti sem ég birti hér.
Um daginn kláraði ég loksins þennan 800 blaðsíðna doðrant og hafði ætlað mér að skrifa langa umfjöllun með greiningu minni á röksemdafærslum Pinkers, en síðan sá ég að margir klárir menn höfðu nú þegar gagnrýnt hana á svipuðum forsendum og ég hafði ætlað mér að gera.
Ölvað samtal við Brand vin minn um þetta í gærkvöldi fékk mig til þess að hugleiða nánar mælikvarða Pinkers á ofbeldi. Pinker miðar allt við hlutfallslegt ofbeldi, þ.e.a.s. fjölda morða og ofbeldisverka miðað við höfðatölu, og sýnir að þeim hefur fækkað drastískt á undanförnum árhundruðum. Strangt til tekið eru rök hans þau að ef maður myndi fæðast af handahófi í dag inn í þennan heim okkar, þá væru líkurnar á því að deyja ofbeldisdauða að öllu öðru jöfnu drastískt minni heldur en nokkru sinni áður.
Gott og vel. Þetta er rétt hjá honum. En hversu gagnlegur mælikvarði er þetta? Eru þetta í raun siðferðislegar framfarir? Ég velti eftirfarandi fyrir mér:
Getur gríðarleg fólksfjölgun virkilega vegið upp á móti gríðarlegri aukningu ofbeldisverka?
Er í alvörunni hægt að segja að aldir þar sem við höfum séð þjóðarmorð á stórfelldum skala, tvö mannskæðustu stríð sögunnar, varanlega hungursneyð fyrir stóran hluta jarðarbúa, og yfirvofandi kjarnorkutortímingu -- séu betri tímar út af því að mannkyninu hefur fjölgað svona mikið?
Er heimur þar sem eru 10 manneskjur, og ein þeirra er myrt, í einhverjum siðferðislegum skilningi til jafns á við heim þar sem milljarður manns er myrtur, skiljandi 9 milljarða eftir lifandi?
Hvers konar nytjakalkúlus er á bak við þetta? Getur mannslíf án ofbeldis yfirhöfuð vegið upp á móti mannslífi með ofbeldi?
Ég bara spyr. Fyrir mitt leyti, þá er ég hreinlega of kantískur til þess kyngja þessu.
(Sveinbjörn)
...one man is king only because other men stand in the relation of subjects to him. They, on the contrary, imagine that they are subjects because he is king. -- Karl Marx, Kapital Vol. 1[1]
Mér varð hugsað til þessarar frábæru athugasemdar Marx um daginn þegar ég sá eftirfarandi samtal milli Lord Varys og dvergsins Tyrions Lannister í þætti tvö í annari seríu af Game of Thrones.
Gegnum Leiter Reports bloggið:
Ég er búinn að vera að skellihlæja yfir þessum bókadómi um The Meaning of Disgust eftir heimspekinginn Colin McGinn. McGinn hefur beint heimspekilegum kröftum sínum á viðbjóðshugtakið, en gagnrýnandinn Nina Strohminger er lítt hrifinn af niðurstöðunni. Smá sýnishorn af umfjöllun hennar um bókina:
Rather than seeing necrophilia and coprophagia as dysfunctional because it exposes the would-be sybarite to pathogens, McGinn suggests that these activities could be problematic because they are not “conducive to psychological wellbeing.”
...
At times, McGinn seems aware of the improbability (or “boldness”) of his claims. He assures us that he puts this theory forward only because “I know of no other theory of the origin and function of disgust that seems to me even remotely plausible.” In a book with all of fourteen citations, only one of them written by a scientist active in the last century (Paul Rozin), it’s little wonder that McGinn is so flummoxed.
Another property of the book, of which potential readers should be aware, is its unintentional hilarity. The humor derives less from the unblushing content than from the unblushing purpleness of his prose. Of the male genitalia, McGinn writes: “Life and death co-exist in complex and subtle ways in the penis and testicles, telling a story of triumph and tragedy.” On feces: “I have no wish to romanticize the turd.” Pubic hair is referred to as “nature’s furry bounty.” Semen is a “pointless sticky daub once it is spilled on the ground, only to be consumed there by unfussy insects or whatever.”
In pursuit of a grand unifying theory, Freud saw phalluses everywhere; McGinn sees only crap. Snakes, being dun-colored and slithery, are deemed unmistakably poop-like. The brain “resembles nothing so much as a mound of dung”, a proclamation that forces us to ask whether McGinn has ever actually seen a brain. “The rectum is a grave [obviously!]... but is the grave also a rectum, with corpses featuring as large turds?” These are the questions McGinn is not afraid to ask, not that the answers could be anything other than nonsense.
(Einar Jón)
Var að uppgötva þetta frábæra lag (gegnum bloggið hans Paul Krugman, af öllum stöðum): Demon Kitty Rag með hljómsveitinni Katzenjammer -- "kattavæl" á þýsku.
Þetta eru fjórar norskar píur sem leika á hin ótrúlegustu hljóðfæri. Klárlega mjög hæfileikaríkar konur.
(Arnaldur)
Gunni sendi mér link á þennan ótrúlega áhugaverða Mixed Martial Arts bardaga, milli Emmanuel Yarborough (272 kg) og japanans Daiju Takase (76 kg):
Grínistinn sem setti þetta á YouTube lýsir þessu sem bardaga milli McDonalds og sushi.
(Eiki)