Sveinbjorn Thordarson

Úr grein í New York Times:

[...] Capitol Hill millionaires [as a] group has grown in recent years to include nearly half of all members of Congress — 250 in all — and the wealth gap between lawmakers and their constituents appears to be growing quickly, even as Congress debates unemployment benefits, possible cuts in food stamps and a “millionaire’s tax.”

Ég held að það sé alveg óþarfi að bæta neinum athugasemdum við þetta.

Rakst á þetta viðtal við Peter Boghossian í gegnum Leiter Reports:

... Professor Boghossian of Portland State University (Oregon) sketches his position that professors should have a primary goal of changing students beliefs if those beliefs are false and seek to replace those beliefs with true ones. He asks, “Should professors attempt to change students’ beliefs by consistently challenging false beliefs with facts?” ... [and responds] “I believe our role as educators should be to teach students not just factual data, but the importance of critically examining beliefs by exposing them to facts, and then revising cherished notions when confronted with reliable but discomforting evidence.”[ed.] He subsequently gave a talk ... arguing that faith is a cognitive sickness and should be given no countenance in the classroom.

Þetta er eitthvað sem gleymist allt of oft: Það er ekki hægt að kenna mönnum að hugsa vel án þess að órökstudda kjaftæðið sem þeir trúa verði fyrir árás.

Skítahugbúnaður vikunnar að þessu sinni er Adobe Reader, áður þekktur sem Adobe Acrobat Reader.

Hvar á maður að byrja? Adobe Reader lítur ekki út eins og alvöru Mac OS X forrit. Hann notar 70MB af vinnsluminni nýopnaður með eitt lítið PDF skjal opið, það þrátt fyrir að keyra einungis sem 32-bita binary.

Með honum fylgja síðan tvö önnur falin forrit, Adobe Reader Updater (sem er mikið vesen að slökkva á) og Adobe Reader Updater Helper [???]. Samtals tekur þessi hugbúnaður tæp 300 MB af diskplássi ef maður passar sig að slökkva á öllum aukavalkostunum og tungumálapökkunum.

Þetta er PDF lesari. Think about it.

Ber Adobe enga virðingu fyrir kúnnum sínum? 300 MB til þess að geta lesið PDF skjöl? Hvernig í andskotanum getur svona gerst? Og hver er ábyrgur? Þetta eitt og sér er nóg til þess að fá afdráttarlausa falleinkunn hjá mér.

Er þetta 3.5 tommu floppy diskur sem ég sé þarna í efra vinstri horni gluggans? Síðasti makkinn með floppy drifi kom út árið 1998, fyrir rúmlega þrettán árum síðan. Heil kynslóð af tölvunotendum hefur nú vaxið úr grasi án þess að vita hvað floppy diskur er. Time to get with the times, Adobe.

Berum þetta saman við Preview, sem er native 64-bita PDF- og myndlesari sem fylgir með Mac OS X, og hefur gert alla tíð. Með sama skjal opið notar hann 25 MB af vinnsluminni, og er þar að auki mörgum sinnum hraðari bæði að ræsast og að opna og skrolla í gegnum skjöl á PDF sniði, nota bene sniði sem Adobe bjó til og ætti að þekkja betur innanhúss hjá sér heldur en nokkur keppinautur.

Þess ber að geta að Preview getur einnig unnið með myndir og hin ýmsu skjalasnið, ekki bara PDF, og getur breytt þeim og fært yfir á önnur snið. Það getur Adobe Reader ekki. Preview er 29.8 MB á diski, og meirihlutinn af því plássi fer í hágæða 512x512px icon fyrir hin fjölmörgu skjalasnið sem forritið skilur. 64-bita binary-ið sjálft er 2.3 MB.

Niðurstaða: Adobe Reader er lélegur og ljótur PDF lesari, sem er hægari og með færri fídusa, en samt töluvert minnisfrekari og rúmlega 10 sinnum plássfrekari heldur en samsvarandi forrit sem fylgir með stýrikerfinu. Way to go, Adobe. Einkunn: E-

Vá, frumleg og innsæisrík röksemdafærsla gegn lágmarksríki Nozicks:

Finally [...] the elaborate calculations implied by Nozick's theory of compensation presuppose an extremely advanced stage of social, economic and political integration. To take a relatively simple example, consider the degree of bureaucratization of medicine that must come into being in order to generate usable statistics on the relationship between heart disease and air pollution. One cannot even raise the question of "compensating" someone for having inflicted on him an increased risk of heart disease unless one has data of this sort, and the collection of such data requires a very advanced stage of social integration. The invasion of privacy, de jure or de facto, required by that stage of social integration, is precisely the evil that Nozick seeks to rule out. Merely in order to calculate what it owed in compensation to nonclients, the dominant protective association would have to do most of the snooping and prying and standardizing and regulating that is now carried on by the modern welfare state. The only difference between the two, as far as I can see, is that after inflicting itself on all of us, as the state now does, Nozick's state-like entity would be uncommonly niggardly when it came to distributing benefits.

Þetta er úr greininni Robert Nozick's Derivation of the Minimal State eftir Robert Paul Wolff. Frábær grein. Ég myndi segja að þessi grein, ásamt bók Jonathans Wolff, afgreiði frjálshyggjustjórnspeki Nozicks á nokkuð afgerandi hátt.

Wolff og Wolff, skemmtileg tilviljun, það.

Eftirfarandi úr grein hins fyrrnefnda hittir naglann á höfuðið um allt sem er að Anarchy, State and Utopia sem heimspekiverki:

The real problem -- indeed, the underlying problem with all of Anarchy, State and Utopia -- is Nozick's persistent failure to take account of the nature of social reality. Nozick's models, methods and arguments all treat social relationships as transparent rather than as opaque. He portrays social interactions as marginal to the existence, integrity and coherent identity of the individuals who participate in them, rather than as central and constitutive.^[1]

Ef bara heimspekilegir og röklegir sigrar hefðu eitthvað að segja í "alvöru heiminum".

Heimspekingurinn Robert Paul Wolff fjallar um doktorsritgerð Newts Gingrich, en hún er víst um menntastefnu Belga í Kongóinu á nýlendutímanum. Þetta er troðfullt af gullmolum.

I may be the only person on the face of the earth who has read, cover to cover, Immanuel Kant's Inaugural Dissertation, Karl Marx's doctoral dissertation, and Newt Gingrich's doctoral dissertation. I do not think this is sufficient to qualify me as a scholar, but with luck it might get me invited to a dinner party.

Since I am known as a student of the thought of both Kant and Marx, it will not come as a surprise that I have read the first two documents, but Gingrich's doctoral dissertation? What is that about? Well, I have had some unkind things to say about Newt on this blog -- about his pompous, self-inflating bloviating, his appallingly inappropriate self-satisfaction, the sheer vacuity of his utterances. All by himself, he has given self-esteem a bad name. But then I thought to myself: "Gingrich presents himself to the world as an academic. He has a PhD, or so I have heard. He even had a college teaching job. I owe it to him as, in a manner of speaking, a colleague to take a look at his dissertation and see what it has to say."

...

The political or ideological orientation of the dissertation, if I may put it this way, is roughly that of a Cold War member of the Council on Foreign Relations. Colonization is seen almost entirely from the perspective of the colonial power, not from that of the indigenous population. The rule of King Leopold II, who literally owned the colony as his private property until, at his death, he willed it to Belgium, is widely understood to have been the most horrifyingly brutal colonial regime in Africa. Gingrich acknowledges this fact once in the dissertation.

Áhugavert, ef þá bara sökum þess að hann er mögulegt forsetaefni repúblíkanaflokksins í Bandaríkjunum.

Áframhaldandi fréttir um LSE og doktorsgráðu Saifs Gadaffi í heimspeki.

Hérna er síðan hlekkur á Woolf skýrsluna, nýútkomna, en hún er independent rannsókn innan skólans á "líbíuvæðingunni" sem átti sér stað undanfarin ár.

Uppfærsla: Var að klára aflestur skýrslunnar, allar 185 blaðsíður. Ég sver það, ef maður les í gegnum bjúrókratamálið þá er þessi skýrsla langur og vandræðalegur listi af kerfisbundinni institutional failure, akademískum óheiðarleika, ójafnrétti, sérmeðferð, naíveté og gammeldags hórdóm sökum peninga. Ég skammast mín að hafa gráðu úr LSE.

Ég er búinn að vera liggjandi í hláturskasti yfir eftirfarandi grein:

Game Preserve Ethics: The Case for Hunting the Poor eftir "Harrett Gardin".

Þetta er alveg bráðfyndin paródía.

Fyrir þá sem eru áhugasamir um að kynna sér evrópusögu mæli ég með eftirfarandi opna kúrs í Yale:

European Civilization, 1648-1945

Bandaríski sagnfræðingurinn John Merriman kennir þetta. Hann er lifandi, opinionated kennari, sérfræðingur í sögu Frakklands, tekur mjög socio-political nálgun á efnið.

Þetta hér er besti RFC staðall fyrr og síðar.

Arguing on the Internet is like running in the Special Olympics. Even if you win, you're still retarded. -- Anonymous

Ég braut í dag meginreglu sem ég hef sett mér, nefnilega að skrifa ekki athugasemdir á spjallþráðum um trúarbrögð. Ég veit ekki af hverju ég beit á agnið í dag, væntanlega út af því að ég var þunnur og pirraður. En mér þótti innlegg mitt svo hnitmiðuð lýsing á afstöðu minni í þessum efnum að ég ákvað að birta hluta af því hér:

...

Ég hef lesið eilítið eftir Swinburne, ekki Plantinga, en þekki hins vegar mjög vel sögu vestrænnar trúarspeki, enda fæst ég við það í doktorsnámi mínu. En ég rannsaka þetta sem hugmyndasögulegt fyrirbæri, ekki sem alvarlega, lifandi heimspeki.

Fyrir menntaðan, sæmilega þenkjandi nútímamann eru trúarbrögð hlægilegur anakrónismi. Staðhæfingar trúarbragða standast ekki fundamental þekkingarfræðilegar kröfur, og enginn greindur, vitsmunalega heiðarlegur og sjálfsgagnrýninn maður getur verið trúaður. Fyrir mitt leyti þá ber ég ekki snefil af virðingu fyrir fólki sem tekur trúarbrögð alvarlega. Ég hef eytt ótal stundum í að rökræða þetta gegnum árin við fjölbreyttan hóp af afar misgreindu fólki, og sé **nákvæmlega ekkert merit** í neinum röksemdafærslum sem hafa nokkurn tímann verið settar fram fyrir tilvist guðdóms í allri hugmyndasögu vesturlanda. Ég skil mjög vel af hverju ákveðnar röksemdafærslur voru sannfærandi á sínum tíma, en í dag? Ég held ekki.

Ofan á þetta bætast svo hártoganirnar sem trúspekingar beita grimmt, breyta afstöðu sinni eftir röksemdafærslum, beita endalausum ad hoc plástrum til þess að halda heimsmynd sinni intact, beita einni aðferðarfræði og þekkingarfræði á „venjuleg“ heimspekileg vandamál en annari þegar það kemur að trúmálum.

Þetta er dirty, nasty bisness, best að eyða ekki verðmætum tíma í þetta, tíma sem gæti farið í að gera eitthvað uppbyggilegt eins og að lesa um og rökræða lifandi og grípandi vandamál samtímans, ekki vitsmunalegt runk gamallar paþólógískrar sjálfsblekkingar sem evrópumenn eru blessunarlega búnir að losa sig við að mestu.

Spinoza afgreiddi guðstrúna í megindráttum í fyrsta appendixinu á Ethics. Hume og 18. aldar aþeistarnir (t.a.m. d’Holbach) sáu um afganginn. Gagnrýni þeirra hefur aldrei verið svarað á fullnægjandi hátt.

Ég vil vekja athygli á eftirfarandi grein á Guardian um bankakerfið í Bretlandi. Þetta snertir inn á ýmislegt sem ég hef talað um gegnum tíðina varðandi stjórnmál í Bretlandi.

Í Bretlandi er pólitíska stéttin algjörlega í höndum bankamanna. Menn fara inn og út úr pólitík samhliða því að sitja í stjórnarnefndum bresku fjármálafyrirtækjanna. Á nokkura ára fresti fær pöpullinn kost um að velja einhvern úr efristéttar-fjármálaelítunni til þess að stjórna. Ekki glæsilegt lýðræði, það.

Íhaldssömu Bretarnir munu seint fá breytt þessu hrikalega spillta stjórnkerfi sínu, sem dælir skattpeningum í svindlara og glæpamenn í háhýsum Lundúna á meðan fátæka, ómenntaða verkamannastéttin lepur dauðann úr skel alls staðar utan höfuðborgarinnar. Bretland er "proper fucked", og það varanlega.

Hlutirnir þurfa hins vegar ekki að vera svona á litla Íslandi. Hér er fjarlægðin frá valdinu minni og möguleikinn á breytingum meiri.

Ég hef undanfarið verið að horfa á mjög gritty, hard-boiled franska krimmaþætti sem heita Engrenages (enska heitið er "Spiral"). Þetta er alveg fyrsta flokks efni og mætti segja að þeir séu ekki ósvipaðir "The Wire", sem eru auðvitað með betri sjónvarpsþáttum sem gerðir hafa verið. Engrenages fær alveg fjórar stjörnur hjá mér.

UPPFÆRSLA: Bara svo það sé á hreinu, þá er Tinker, Tailor, Soldier, Spy með Alec Guinness besta sjónvarpssería fyrr og síðar, sannkallað meistarastykki. Það er öfundsvert að eiga hana eftir.

Ég var spurður hvaðan línan "Hægri og vinstri, og ég horfi á hryggur", titillinn á síðustu færslu, kemur.

Þetta er úr lagi Bubba Morthens "Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador" af plötunni Lífið er ljúft. Textinn í þessu lagi er faktískt nokkuð góður:

Ég er staddur á stað þar sem línan liggur
og lífið hjá fólkinu er svart og hvítt.
Þar er listamaðurinn glaður, þægur og þiggur
í þriðja sinn styrkinn til að gera eitthvað nýtt.
Á fjögra ára fresti þeir ganga í gömul spor
gjaldið til baka er heldur ekkert slor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Ég er staddur á stað þar sem línan liggur
mér leiðist fólkið sem stjórnar þar.
Ef þú hefur þrælslund, ert duglegur og dyggur
og draumar þínir stangast ekki á við reglurnar
þá skaltu ganga múlbundinn og máta þeirra spor
og merkja þig fuglinum fyrir næsta vor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Ungur ég heyrði að hugsjón væri dyggð 
og ég hlustaði á flokkana tala um þessa tryggð 
og þeir sem enga hugsjón hafa halda kannski það
að hamingjan sé fólgin í að hreyfast ekki úr stað.

Ég er staddur á stað þar sem línan liggur
og loforðin vaxa á flokksins vör
smælinginn hann týnir upp loforðin tryggur
og tekur á sig skítverkin en fær aldrei svör
Þeir hringja og vilja kaupa kjarkinn þinn og þor
kannski vantar flokkinn aðeins betra skor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Ég er staddur á stað þar sem lygin liggur
sem lína dregin og skilur að 
hægri og vinstri og ég horfi á hryggur
hvernig þeir leiða fólkið á sinn merka stað.
Og ég geng frá línunni og legg mín eigin spor
lækurinn sem rann svo tær er orðinn drullufor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Allir þekkja hægri-vinstri aðgreininguna, sem er ráðandi í stjórnmálum á vesturlöndum, og víðast hvar annars staðar í heiminum. Menn eru að öllu jöfnu sagðir "hægrimenn" eða "vinstrimenn" í skoðunum sínum, eða jafnvel "miðjumenn", og það er talað um "vinstristefnu" og "hægristefnu" í stjórnmálaskýringum. Flestir kynnast þessum hugtökum snemma, og þau móta hina almennu sýn á stjórnmál og stjórnmálaheimspeki.

Upptök aðgreiningarinnar má rekja til franska þjóðþingsins á tímum byltingarinnar 1789, en þar skiptust fulltrúarnir í hægri- og vinstrifylkingar á grundvelli afstöðu sinnar til alvalds konungs. Hægrimenn voru því fylgjandi en vinstrimenn á móti.

Rúmlega tvö hundruð árum síðar sitjum við enn uppi með þessa barnalegu, einföldu, "mono-dimensional" og afskaplega afvegaleiðandi mælistiku á pólitíska afstöðu manna. Rasistar, þjóðernissinnar, klassískir íhaldsmenn og frjálshyggjumenn eru t.a.m. sagðir til hægri, en kratar, kommúnistar og anarkistar eru sagðir til vinstri. Það hlýtur að vera öllum skynsömum mönnum ljóst að hægri- og vinstristimplarnir eru með öllu ónothæfir á meðan þeir ná yfir svo fjölbreytt og innbyrðis ólíkt samansafn pólitískra kenninga og viðhorfa.

Frjálshyggjumaðurinn David Nolan var ósáttur með þessa hefðbundnu skiptingu og fann í kjölfarið upp Nolan skalann svokallaða [sem er m.a. notaður á Political Compass]. Þar eru tveir ásar, annars vegar frjálslyndi í efnahagsmálum, og hins vegar frjálslyndi í félagsmálum. Þá væri t.d. frjálshyggjumaðurinn hátt á báðum ásum, íhaldsmaðurinn einungis hátt í efnahagslegu frjálslyndi, o.s.fv.

Þótt hann sé gildishlaðinn, þá kann það að vera að Nolan skalinn sé betri mælistika á almenna pólitíska afstöðu fólks heldur en hefðbundni hægri-vinstri-ásinn. Hins vegar er hann engan veginn nógu afgerandi. Hvar er t.d. mælirinn á afstöðu gagnvart náttúrunni? Sumir eru grænir en aðrir ekki, þvert á hefðbundnar hægri-vinstri-línur. Hvar er mælirinn á velferð dýra, sem er ólíkasta fólki mikið hjartans mál? Hvar er afstaðan gagnvart hlýnun jarðar? Hvar eru skoðanir á hugverkalögum, dauðarefsingu, trúarbrögðum, þjóðríkinu og frjálsum fólksflutningum? Öll þessi málefni ná þvert yfir pólitíska litrófið.

Að smíða almennilegan mælikvarða á pólitík er ómögulegt eðli málsins samkvæmt. Enginn einn mælikvarði, með takmarkaðan fjölda ása, getur gefið áreiðanlega mynd af pólitískri afstöðu allra. Það er vegna þess að grunnásarnir í slíkum mælikvarða yrðu alltaf að vera jafn margir og einstök grundvallargildi þeirra aðila sem staðsetja ætti á skalanum.

Allir siðferðislega þenkjandi menn eru pólitískir menn. Það er vegna þess að það er með öllu ómögulegt að slíta siðferði frá pólitík eða pólitík frá siðferði. Þetta samtvinnast á mjög flókinn hátt. Öll stjórnmálaheimspeki hvílir á einhverri undirliggjandi siðfræði, sem byggir síðan á einhverju telos -- ósannanlegum grundvallargildum eða markmiðum sem skilgreina siðferðislegt rúm.

Það eru grundvallargildin sem ákveða og afmarka pólitík manna. Þau geta hins vegar verið óendanlega mörg og óendanlega ólík.

Ætli við séum ekki varanlega föst með einfeldningstal um hægri og vinstri?

Fékk þetta sent frá vinkonu minni Grétu um daginn, finnst þetta nokkuð gott.

Q: How many historians does it take to change a light bulb?

A: There is a great deal of debate on this issue. Up until the mid-20th century, the accepted answer was ‘one’: and this Whiggish narrative underpinned a number of works that celebrated electrification and the march of progress in light-bulb changing. Beginning in the 1960s, however, social historians increasingly rejected the ‘Great Man’ school and produced revisionist narratives that stressed the contributions of research assistants and custodial staff. This new consensus was challenged, in turn, by women’s historians, who criticized the social interpretation for marginalizing women, and who argued that light bulbs are actually changed by department secretaries. Since the 1980s, however, postmodernist scholars have deconstructed what they characterize as a repressive hegemonic discourse of light-bulb changing, with its implicit binary opposition between ‘light’ and ‘darkness,’ and its phallogocentric privileging of the bulb over the socket, which they see as colonialist, sexist, and racist. Finally, a new generation of neo-conservative historians have concluded that the light never needed changing in the first place, and have praised political leaders like Ronald Reagan and Margaret Thatcher for bringing back the old bulb. Clearly, much additional research remains to be done.

Góð grein um af hverju UNIX er fáránlega miklu betra en öll önnur umhverfi.

TLDR; "Unix is a programmable environment."

Eftir fyrsta árið af kennslu við Edinborgarháskóla var ég upp til hópa miður mín yfir ritgerðunum sem ég fékk á borðið til mín. Í kjölfarið setti ég saman skjalið Bjorn's Essay-Writing Guidelines fyrir nemendur mína.

Ég hef undanfarið fengið hrós fyrir þetta skjal úr mörgum áttum, og ákvað fyrir vikið að birta innihald þess hér. Öllum er frjálst að afrita, þýða yfir á íslensku og/eða nota þennan texta eins og þeim sýnist.

December 11th 2011

Three years ago, during my first semester as a history teacher at the University Edinburgh, I was appalled by the quality of the texts I received from my students. I subsequently put together the following set of essay-writing guidelines to help them deliver high-quality work. I have since received very positive feedback on this text, so I decided to make it freely available to everyone by relinquishing copyright.

The following text was composed by Sveinbjorn Thordarson. It is hereby released into the public domain and may be freely redistributed, modified, translated and/or copied by anyone, without any restrictions whatsoever.

Bjorn's Essay-Writing Guidelines

• Use the Times New Roman font, size 12.
• Number the pages of your written work.
• Use wide margins to make space for grader’s comments.
• Use a cover page with the essay title, your name and your student ID number.
• Staple your essay together in the top-left corner.
• Print on one side of the paper, not duplex.
• Use double-spacing between lines.
• Use correct styling. For example, when mentioning a book, italicise and capitalise its name (e.g. Malleus maleficarum). Likewise, foreign phrases and words (e.g. ancien régime) should be italicised. It is good practice to provide a footnote translation of any long non-English sentences you cite.
• Use spelling and grammar checking in your word-processing software to eliminate any superficial errors. There is NO good excuse for spelling errors these days. You have sophisticated software at your disposal which can eliminate such errors altogether. Use it. Grammatical errors can be eliminated by carefully editing your final draft.
• Write formal prose. Do not use informal or colloquial abbreviations such as "didn't" or "they're".
• Cite your sources scrupulously, cite them in full, and cite them in footnotes, not endnotes.
• Provide a bibliography at the end of your essay, ideally on a separate page. Only list what you actually consulted. Do not list sources you did not consult in order to seem better-read than you are. That is academically dishonest and easily spotted.
• Do not plagiarise. Do not appropriate the ideas or texts of other people and present them as your own. Do not include text verbatim from other works in your essay unless you place it within quotation marks and cite the source in full. Plagiarism is the ultimate, unforgivable academic crime.
• Do not overquote your sources. You should be handing in your work, not an amalgamation of quotes from other works.
• Do not use translation software. If you translate quotations from other languages, do it properly, e.g. by finding a published translation of the work in question. Even if English is not your first language, do not use unreliable online translation tools when writing your essay. It is easy to detect and completely unacceptable.
• Use paragraphs intelligently. Do not make them too large, which makes you seem rambling. Do not make them too short either, or your essay will seem unfocused and unstructured. Tread the fine medium path. Make sure you break paragraphs at key points in the essay. Ideally, each paragraph should establish some structural point.
• Give yourself time. Writing a good essay takes time. Start work on the essay in a timely manner. Rushed work is generally poor work. Sloppiness is easily discernible in a text. If you take the time to meticulously craft, revise and edit your text, it will show through in superior quality.
• Consult a wide range of sources. Using only a single source may result in a biased or incomplete understanding of the subject matter. Essays relying too much on a single source will be penalised.
• Do not directly cite works you encountered second-hand. Do not directly cite works if you have only encountered them via citation in another work you have consulted. For second-hand quotations, use a footnote of the form “Quoted in X” where X is the work you consulted. Citing second-hand sources as if they were first-hand sources is academically dishonest, and constitutes a subtle and particularly vile form of plagiarism. Just do not do it.
• Cite reliable sources, not partisan propaganda or works of questionable research quality. Shrewd judgment in the choice of material to consult is one of the most important attributes a historian can possess. There is a large body of unreliable material available, especially online. Use established, respected, widely cited sources.
• Wikipedia is not a reliable source. Wikipedia pages can help you find links to primary sources online, but should never be used as as a serious source, and should never be cited or referenced in your essay.
• Get a second pair of eyes. Get someone to read over your essay before you hand in your final copy. After working on a piece of text for a while, you can become blind to its shortcomings. A second pair of eyes almost invariably helps. Even if the person in question knows nothing of your subject, he or she may still be able to help you detect which parts are unclear, vague, superfluous or badly written.
• Write sensibly and coherently. Every time you write a sentence, be sure that it makes sense to you, that it is clear, unambiguous and coherent, and that it actually means something concrete. Meaningless sentences indicate shoddiness and a lack of serious, in-depth engagement with the subject matter.
• Be logically rigorous. Since you are constructing an argument, make sure that your conclusions follow from the premises, and make sure that the points you raise are relevant to the conclusion you wish to establish.
• Cite examples. Whenever you establish a point of importance, cite examples to support it. Do not cite too few examples or you might end up over-generalising or over-extrapolating from rare instances, but on the other hand, you should not cite too many either. After all, you are handing in a relatively short piece of work and you should not waste valuable words establishing non-crucial points.
• Use your analytical skills: Do not just cite facts upon facts. Graders look for intelligence, understanding and analysis, not regurgitation. Your essay should be an argument for a particular answer to a particular question. Even if your final answer is inconclusive, be sure to stringently and rigorously establish why it is inconclusive.
• Only use words, concepts and categories you understand. You may be tempted to use long polysyllabic words and sophisticated theoretical jargon in order to seem smart and well-read. Be careful. Any faults in usage or inappropriate terminology will be apparent in your text and will result in a worse grade. Only use words you fully understand. Write plain, honest, formal English.
• Read sources contrary to your own argument and mention them in your essay. Even if you find a particular point of view more persuasive than others, make sure to acquaint yourself with other points of view and different angles of approach to the subject matter. That way, you will understand the issues you are researching more fully. This superior understanding will show through favourably in your text.
• Avoid hedgy prose. Do not qualify all your statements ad nauseam, e.g. "some have possibly said that X is perhaps the case, which makes me conclude that maybe Y".
• Avoid platitudes, and vague or banal generalisations. This will add nothing to your essay. It wastes precious words and will annoy the person grading your paper. It will negatively affect his or her evaluation of your intelligence and analytical skills. Part of treating a subject analytically is to accurately evaluate whether something is pertinent, crucial, obvious or irrelevant. If something is obvious or irrelevant, leave it out.
• Avoid moral evaluation, moral comparison and moral judgment. We are studying the past professionally, not condemning or praising it. Comparing the past to modern times and judging it by modern standards tells the grader more about yourself than it does about the historical subject matter you are supposed to be writing about. It is dangerous at best, naively anachronistic at worst, and perhaps best left to professional historians with a thorough understanding of the subject at hand.

The musical partnership of David Crosby, Stephen Stills and Graham Nash, with and without Neil Young, was not only one of the most successful touring and recording acts of the late '60s, '70s, and early '80s -- with the colorful, contrasting nature of the members' characters and their connection to the political and cultural upheavals of the time -- it was the only American-based band to approach the overall societal impact of the Beatles. The group was a second marriage for all the participants when it came together in 1968: Crosby had been a member of the Byrds, Nash was in the Hollies, and Stills had been part of Buffalo Springfield. The resulting trio, however, sounded like none of its predecessors and was characterized by a unique vocal blend and a musical approach that ranged from acoustic folk to melodic pop to hard rock.^[ref]

Góð hljómsveit. Hérna er frábæra rokklagið Almost Cut My Hair af plötunni Déja Vu. Takið sérstaklega eftir rafmagnsgítarsdúóinu:

Mér hefur alltaf þótt íslenska tölvufyrirtækið Opin kerfi heita einstaklega óheiðarlegu og misvísandi nafni:

We are a certified Cisco Silver Partner, Microsoft Gold Partner, Microsoft Distribution Partner and one of the largest sales and support partners for Microsoft products and solutions in Iceland [ed]. We also sell and support solutions from Eaton, Nortel and VMware.

Hvað sem segja mætti annars segja um kerfislausnirnar sem þeir veita, þá eru þær ekki beinlínis opnar.

Er það bara "cognitive bias" hjá mér, eða eru bókadómarnir á bresku amazon.co.uk tilfinnanlega innsæisríkari og betur skrifaðir heldur en á bandarísku amazon.com?

Alexis de Tocqueville Institute er íhaldshugveita sem svertir nafn merka franska heimspekingsins og sagnfræðingsins sem hún heitir eftir. Úr Wikipedíugreininni um hana.

The [institute] published a controversial book, Samizdat, which argued against aspects of open source software. While the book called for increased investment in open source development, it criticized what it called "hybrid" source models, in which true open source code is mixed with proprietary code, with the result that intellectual property rights (and thus value) are nullified.

To illustrate potential problems with this approach, the book cited the case of Linus Torvalds, creator of Linux. It claimed Torvalds had plagiarized Linux source code from both Unix and MINIX, the latter a Unix-derived operating system written by Professor Andrew Tanenbaum. It cited a number of arguments for the claim, including an email from Tanenbaum saying MINIX "was the base" Torvalds used to create Linux. Tanenbaum later published a refutation of the book's interpretation, saying he believed Torvalds did write [sic] Linux single-handedly.

Microsoft had been one of the Institution's backers for five years, although a Microsoft spokesman said they had not funded any specific research. Microsoft funds several think tanks, including the American Enterprise Institute, the Center for Strategic and International Studies, the Heritage Foundation and the Cato Institute.

Á vefsíðu American Enterprise Institute stendur að "[AEI]'s governance is ... overseen by leading business and financial executives." 'Nuff said.

CSIS hefur lítið gert undanfarin ár annað en að skrifa bullskýrslur sem blása upp meintu ógnina í svokallaða "stríðinu gegn hryðjuverkum."

Heritage Foundation er fræg bandarísk íhalds-þjóðernisstefnu-hugveita.

Svo er Cato Institute ein frægasta frjálshyggjuhugveita í heimi.

Af hverju er Microsoft að fjármagna hugveitur með sterkri hægrislagsíðu, stofnanir sem hafa nákvæmlega ekkert að gera með kjarnastarfsemi fyrirtækisins?

Ó, jæja, enn ein ástæða til þess að sniðganga vörur þessa fyrirtækis. Virðist sem pólitíkin þeirra sé engu skárri en hugbúnaðurinn.

Ég er ekki frá því að ég ætti að kaupa mér þessa bók.

Vandinn er sá að ég myndi ábyggilega prókrastínera með aflesturinn...

Ég kenndi í tvö ár við Edinborgarháskóla á meðan ég bjó úti í Skotlandi. Í heildina fannst mér afskaplega gefandi og skemmtilegt að kenna. Ég kenndi átján ára gömlum fyrsta árs nemum yfirlitskúrs í evrópusögu 1500-1989 bæði árin. Ég hafði brennandi áhuga á efninu, sem var víðfeðmt og afskaplega áhugavert, og fannst gaman að fá krakkana til þess að nálgast stóru spurningar sagnfræðinnnar á gagnrýninn hátt, með heimspekilegum vinklum þegar það átti við.

Nemendurnir voru misgóðir og misáhugasamir, en ég var vinsæll kennari, fékk mjög góða umsögn í kennslukönnunum bæði árin. Ég fékk það á tilfinninguna að ég væri góður kennari, fær í að miðla þekkingu á áhugaverðan og spennandi hátt, og ætti að mörgu leyti heima í svona starfi. Ég gæti alveg hugsað mér að gerast kennari, þótt ég hafi minnkandi áhuga á starfsferli í akademíu.

Vandinn er hins vegar sá að ég gæti engan veginn hugsað mér vera kennari í íslensku samfélagi. Kennarar hér fá hlægilega lág laun og eru fyrirlitin undirmálsstétt í samfélaginu. Stór hluti kennara er fólk sem hefur aðra "fyrirvinnu", maka sem þéna alvöru laun, eða vinnur aðra vinnu á sumrin, enda með öllu ómögulegt að framfleyta sér á þessum smápeningum sem ríkið greiðir þessari þörfu stétt.

Að gerast kennari á Íslandi í dag krefst mikillar fórnfýsni og hugsjóna, eða hreinlega skorts á öðrum tækifærum. Ekki hjálpar að nú er auk BA gráðu krafist tveggja ára meistaragráðu í "kennslufræði" -- einhverri djöfulsins þvælu, eftir því sem ég fæ best séð af kennsluskránni -- áður en maður er gjaldgengur til kennslu í menntakerfinu. Þetta er mikið nám til þess að þéna helminginn af því sem maður getur þénað í venjulegu skrifstofustarfi. Það væri kannski ekki jafn óboðlegt ef það væri borin einhver virðing fyrir kennarastéttinni, en svo er ekki.

TLDR; Ég væri til í að gerast kennari, en samfélagsstaða og starfskjör kennara á Íslandi eru svo ömurleg að ég get engan veginn hugsað mér að starfa við það hér á landi.

Ég veit að ég hef verið mikið að minnast á Neil Young hérna undanfarið, en þetta er nýjasta tónlistarlega ástarsamband mitt, lesendur verða bara að fyrirgefa það.

Að þessu sinni vil ég vekja athygli á plötunni Zuma, sem gagnrýnendur voru ekki mildir við á sínum tíma -- þeir voru lítt hrifnir af "Young gone electric" -- en þetta er að mínu mati ein af ein af betri plötum meistarans.

Njótið snilldarlagsins "Danger Bird" af Zuma:

Svaka frétt um rannsóknina á Glitni og að skúrkurinn Lárus Welding sé á leið í gæsluvarðhald, en nei, þeir sýna ekki Lárus að skíta í brækurnar. Það myndi að sjálfsögðu aldrei ganga, að hafa einn af elítunni þarna uppi í pontu. Í staðinn sýna þeir unflattering mynd af sérstökum saksóknara, feitum og vondum bjúrókrata að angra þessa menn sem "eru að reyna að skapa atvinnu í landinu". Dæmigert fyrir íslenska fjölmiðla.