Sveinbjorn Thordarson

Í framhaldi af færslunni um gamla skólann minn LSE vil ég vekja athygli á því að skólinn er með hæstu skólagjöld af öllum háskólum Bretlands. Eins og einn nemandi orðar það í þessari grein:

The LSE is profiteering from demand and as long as there are people willing to pay that amount of money [for their degree] they will carry on doing that," he says. "At the moment they are geared to maximising profit rather than getting the best students or responding to issues of widening participation.

Sánds abát ræt tú mí.

Of the school's 8,000 students last year, more than 1,000 applied for a job at Goldman Sachs.

Meiri skítabælið.

Ég hef verið að vinna að stórfelldum endurbótum á Mentat undanfarið, og hann er orðinn alveg djöfullega hraður, jafnvel á arakkis, þessari gömlu PowerPC vél. Þess utan eru nú komnar töluvert fleiri og betri RSS veitur í kerfið, bæði fyrir færslur og athugasemdir.

Sveinbjorn.org News Feed

Sveinbjorn.org Comments Feed

Þetta er á RSS 2.0 sniði. Mæli með ókeypis, open-source Vienna lesaranum.

Úr eftirfarandi umfjöllun á Spiked:

In this conclusion, Paxman follows Adam Hochschild’s recent history of the abolition movement and dismisses the quite brilliant arguments put in the late Eric Williams’ Capitalism and Slavery. Williams showed that abolition was not solely a moral choice, but also an economically sound reform that turned capitalism away from the primitive means of enrichment of slavery towards the much more effective exploitation that could be achieved through ‘wage slavery’ [ed] imposed upon workers in an industrial setting. The material advantage was clear to everyone at the time: the slave-driven West Indies having been a great source of wealth in the late eighteenth century had become a terrible drain on the exchequer by the early nineteenth century. Their economic downfall was not just because of the tremendous cost of putting down the near-continuous slave revolts (well described by Gott), but also because the plantations were underinvested by owners who saw little benefit in mechanisation when they could use slaves and who had slowly drifted into indebtedness.

Þetta er sjónarhorn sem heyrist allt of sjaldan. Gungo-ho hræsnarasagnfræðin í kringum afnám þrælahalds í Bretlandi og Bandaríkjunum er þessum þjóðum til skammar.

Næst þegar þið heyrið einhvern koma með langsótta og asnalega þróunarfræðilega skýringu á einhverjum eiginleikum mannskepnunnar, eða, guð forði oss, mismuni kynjanna, ætti að vera nóg að benda á þennan hlekk:

Problems in Evolutionary Psychology

Gamli skólinn minn, London School of Economics, er heldur betur búinn að skíta upp á bak undanfarin ár. Hann varð eins konar armur í utanríkisstefnu New Labour og í kjölfarið mynduðust náin tengsl milli skólans og Gadaffi-stjórnarinnar í Líbíu.

Saif, sonur Gadaffi, stundaði nám við skólann og útskrifaðist þaðan doktor árið 2008. Stofnun á vegum Gadaffi-feðganna færði skólanum 1.5 milljón pund að gjöf. Fræðimenn skólans ferðuðust margir hverjir til Líbíu gegn rausnarlegum greiðslum í því skyni að þjálfa starfsmenn líbíska ríkisins.

Allt þetta var gert, að mér skilst, fyrir tilstilli ríkisstjórnar Blairs og Browns. Þrátt fyrir Lockerbie vildu þeir bæta samskipti við landið, m.a. til þess að verða breskum fyrirtækjum úti um stóra vopnasamninga og breska olíurisanum British Petroleum úti um líbíska olíu. Saga skólans fléttist margvíslega saman við sögu breska verkamannaflokksins, en hann var m.a. stofnaður af frægu frjálslyndu sósíalistunum George Bernard Shaw og Webb-hjónunum frægu, vinafólki Bertrands Russell. Margir pólitísku hugmyndafræðingar blairismans eiga rætur að rekja til LSE og skólinn hefur lengi stært sig af tengslum sínum við atvinnulífið. Ingibjörg Sólrun fór þarna á sínum tíma til að læra hin merku blair-fræði. Þetta ósmekklega samstarf skólans við New Labour og auðugu Gadaffi-fjölskylduna hefur smellpassað.

Doktorsritgerð Saifs Gadaffi ber eftirfarandi titil (reynið að lesa þetta allt án þess að anda):

Nú hefur komið í ljós að hún var að hluta til stolin (6% beint), og afgangurinn skrifaður af starfsfólki breskrar hugveitu á vegum Gadaffi-feðganna. Leiðbeinandi Saifs ku hafa verið Nancy Cartwright, vísindaheimspekingur, sem kenndi mér þarna stuttlega, eða þar til ég hætti í kúrsinum hjá henni.

Hagfræðingurinn Howard Davies, rektor LSE síðastliðin 8 ár, hefur sagt af sér ásamt nokkrum öðrum fræðimönnum sem tengdust líbíubatteríinu innan skólans. Hann hefur síðan lofað að skila þeim peningum sem skólinn er ekki þegar búinn að eyða í "rannsóknir á lýðræðisvæðingu Líbíuríkis". Yfirstjórn skólans tókst þó að brenna sig í gegnum 300 þúsund pund áður en hún sá villu síns vegar, og það þrátt fyrir mótmæli nemenda skólans. Þetta er mikil skömm, og bresku fjölmiðlarnir hafa undanfarna mánuði talað um The Libyan School of Economics.

Þetta kemur mér svo sem ekki á óvart. Mér fannst LSE alltaf vera frekar ómerkilegur skóli, bæði akademískt og menningarlega. Margir fræðimenn skólans voru að mínu mati á poppaðri væng akademíunnar, þótt ég sé í sjálfu sér ekki dómbær á það, þar sem ég var þarna í bara eitt ár. Nemendurnir voru síðan flestir ladder-climbing wannabe apparatchiks, uppar, eða júrókratar sem vildu fá ódýra breska meistaragráðu í skrifræði á ferilskrána, en slíkt er farið að þykja voða fínt á meginlandi Evrópu. Þegar ég segi "ódýra" þá á ég vitaskuld við gríðarlega vinsælu eins árs MSc gráður skólans, með lágar inngangs- og námskröfur. Að sjálfsögðu eru þær feikidýrar í krónum talið, og lítið um styrki. Það er góður peningur í menntun, ef maður er að kenna rétta fólkinu.

Descent of the Modernists e. E. J. Pace (1922)

Ég vil vekja athygli á eftirfarandi færslu hans Arnaldar á vefsíðu sinni um að Ísland toppi OECD listann í "félagslegu réttlæti".

Það er absúrd að stofnanir á borð við OECD séu að þykjast mæla "réttlæti" -- hvort sem það er félagslegt eður ei. Eins manns réttlæti er annars manns ranglæti. Réttlæti er siðferðislega þrungið og afskaplega abstrakt hugtak. Það samanstendur ekki af einhverri einfaldri körfu af samfélagslegum mælivísum. Það er hjákátlegt þegar menn ætla að sýna einhver súlurit yfir réttlæti í mismunandi löndum.

Eitt af ógeðfelldari einkennum okkar tíma er hvernig menn taka flókin, siðferðisleg hugtök um heimspekilegar afstöður gagnvart heiminum og sjóða þau niður í "vísindalegar" teknókratískar rannsóknir byggðar á einhverjum samfélagsvísum á borð við "aðgengi að menntun" eða "fátæktarmörk".

Öll ríki í heiminum einkennast að mínu mati af stórfelldu ranglæti, kúgun og valdníðslu. Það er mín siðferðislega afstaða. Hún byggir á heimspekilegum hugmyndum mínum um valdbeitingu og óbeit minni á ríku valdaelítunum sem alls staðar ráða. Hún byggir svo sannarlega ekki á Gini stuðlinum.

Hins vegar tek ég heils hugar undir með Arnaldi að Íslendingar hljóti að toppa síðarnefnda listann hans. Í raun er erfitt að finna fólk sem hefur það eins svakalega gott og Íslendingar en vælir jafn átakanlega mikið yfir sínum hlutskiptum.

Stundum -- og þá sérstaklega þegar ég les texta eftir óþveginn pöpulinn á netinu -- missi ég algjöra trú á því að heimurinn muni nokkurn tímann vera neitt annað en algjörlega, gjörsamlega fucked. Sem dæmi:

Hey all u people who hate angry birds why u r writing bad comments because some people will buy the game even more just cause of your comments I mean that is what I did so you should stop saying I hate angry birds and all of that stuff and the more comments u give it the more popular it becomes so just tell your family its bad, but I think that there is 100,000,000,000,000,000,000,0000, (and a lot of more 000, ) of people who will love it and get their awesom tshirts and stuffed animals (including me) so just stop saying mean stuff about angry birds!!!! Thanks for listning

*Facepalm*

Úr umfjöllun AllMusic.com um plötuna Time Fades Away með Neil Young:

... a battle between [Neil Young] and an audience who, expecting to hear "Old Man" and "Heart of Gold," didn't know what to make of the electric assault they witnessed. All the more remarkably, Young brought along a mobile recording truck to capture the tour on tape for a live album and the result, Time Fades Away, was a ragged musical parade of bad karma and road craziness, opening with Young bellowing "14 junkies, too weak to work" on the title cut, and closing with "Last Dance," in which he tells his fans "you can live your own life" with all the optimism of a man on the deck of a sinking ship. While critics and fans were not kind to Time Fades Away upon first release, decades later it sounds very much of a piece with Tonight's the Night and On the Beach, albums that explored the troubled zeitgeist of America in the mid-'70s in a way few rockers had the courage to face.

Þetta er frábær plata.

Margir góðir punktar í þessari grein: A Brief Rant on the Future of Interactive Design.

“Two of the most famous products of Berkeley are LSD and Unix. I don’t think that is a coincidence. -- Anonymous

New Labour í Bretlandi voru voða hrifnir af bönnum og boðum á grundvelli "vísindalegrar þjóðfélagsstjórnunar." Sem dæmi, þá urðu til í lagabókunum 27 nýir glæpir í hverjum mánuði á valdatíð Blairs og Browns, mergir þeirra illa skilgreindir glæpir á borð "anti-social behaviour" og "hate crime".

Nýleg grein á Spiked fjallar um bókina The Art of Suppression: Pleasure, Panic and Prohibition since 1800 eftir Christopher Snowdon. Snowdon fjallar meðal annars um hvernig núverandi samsteypustjórn í Bretlandi -- í raun íhaldsstjórn -- hefur haldið áfram á sömu leið:

Snowdon’s faith in the coalition government’s ‘great repeal act’ to bring about a new era of freedom has rightly faded. As he points out, when the government asked the public which laws to ‘cast on the bonfire’, repealing drug prohibition, relaxing the smoking ban and restoring the death penalty were high on the public’s list [ed]. The government responded by ‘quietly shelving’ the initiative.

Já, lýðræðið er að reynast Cameron hættulegur bisness...

Af Allmusic.com:

The Birthday Party were one of the darkest and most challenging post-punk groups to emerge in the early '80s, creating bleak and noisy soundscapes that provided the perfect setting for vocalist Nick Cave's difficult, disturbing stories of religion, violence, and perversity. Under the direction of Cave and guitarist Rowland S. Howard, the band tore through reams of blues and rockabilly licks, spitting out hellacious feedback and noise at an unrelenting pace. As the Birthday Party's career progressed, Cave's vision got darker and the band's songs alternated between dirges to blistering sonic assaults.

Hér fyrir neðan linka ég í nokkur vel valin lög af meistarastykkinu Prayers on Fire, sem einn gagnrýnandi lýsir á eftirfarandi hátt:

Oppressive and unrelenting, Prayers on Fire is highly recommended for those aspiring to advanced states of dementia.

Come on, people. Gefið þessu sjens!

Ég vinn fyrir framan tölvu alla daga. Það er mikill kostur að geta hlustað á tónlist allan daginn í vinnunni. Hins vegar hef ég átt frekar léleg heyrnatól svo árum skiptir. Þegar þau gáfu upp öndina um daginn fór ég og keypti ég mér dýr, frekar ljót en alveg ótrúlega góð Sennheiser heyrnatól.

Þetta er allt annað líf. Ég er alveg að heyra nýjar víddir í tónlist sem ég þóttist þekkja út og inn. Hins vegar komst ég að því að stafræna tónlistarsafnið mitt, sem hefur hægt og rólega byggst upp frá árinu 1997, er meira og minna handónýtt. Stór hluti af allri tónlist í safninu mínu er í svo lélegum gæðum að það er ekki hlustandi á hana í svona góðum heyrnatólum. Ég hafði aldrei spáð neitt í þessu fyrr en nú, heyrði ekki þruskið og encoding artefacts í 128 kbita CBR MP3. Nú mun ég þurfa að skipta út og endurnýja u.þ.b. 20GB af tónlist.