Sveinbjorn Thordarson

Úr grein í New York Times:

[...] Capitol Hill millionaires [as a] group has grown in recent years to include nearly half of all members of Congress — 250 in all — and the wealth gap between lawmakers and their constituents appears to be growing quickly, even as Congress debates unemployment benefits, possible cuts in food stamps and a “millionaire’s tax.”

Ég held að það sé alveg óþarfi að bæta neinum athugasemdum við þetta.

Rakst á þetta viðtal við Peter Boghossian í gegnum Leiter Reports:

... Professor Boghossian of Portland State University (Oregon) sketches his position that professors should have a primary goal of changing students beliefs if those beliefs are false and seek to replace those beliefs with true ones. He asks, “Should professors attempt to change students’ beliefs by consistently challenging false beliefs with facts?” ... [and responds] “I believe our role as educators should be to teach students not just factual data, but the importance of critically examining beliefs by exposing them to facts, and then revising cherished notions when confronted with reliable but discomforting evidence.”[ed.] He subsequently gave a talk ... arguing that faith is a cognitive sickness and should be given no countenance in the classroom.

Þetta er eitthvað sem gleymist allt of oft: Það er ekki hægt að kenna mönnum að hugsa vel án þess að órökstudda kjaftæðið sem þeir trúa verði fyrir árás.

Skítahugbúnaður vikunnar að þessu sinni er Adobe Reader, áður þekktur sem Adobe Acrobat Reader.

Hvar á maður að byrja? Adobe Reader lítur ekki út eins og alvöru Mac OS X forrit. Hann notar 70MB af vinnsluminni nýopnaður með eitt lítið PDF skjal opið, það þrátt fyrir að keyra einungis sem 32-bita binary.

Með honum fylgja síðan tvö önnur falin forrit, Adobe Reader Updater (sem er mikið vesen að slökkva á) og Adobe Reader Updater Helper [???]. Samtals tekur þessi hugbúnaður tæp 300 MB af diskplássi ef maður passar sig að slökkva á öllum aukavalkostunum og tungumálapökkunum.

Þetta er PDF lesari. Think about it.

Ber Adobe enga virðingu fyrir kúnnum sínum? 300 MB til þess að geta lesið PDF skjöl? Hvernig í andskotanum getur svona gerst? Og hver er ábyrgur? Þetta eitt og sér er nóg til þess að fá afdráttarlausa falleinkunn hjá mér.

Er þetta 3.5 tommu floppy diskur sem ég sé þarna í efra vinstri horni gluggans? Síðasti makkinn með floppy drifi kom út árið 1998, fyrir rúmlega þrettán árum síðan. Heil kynslóð af tölvunotendum hefur nú vaxið úr grasi án þess að vita hvað floppy diskur er. Time to get with the times, Adobe.

Berum þetta saman við Preview, sem er native 64-bita PDF- og myndlesari sem fylgir með Mac OS X, og hefur gert alla tíð. Með sama skjal opið notar hann 25 MB af vinnsluminni, og er þar að auki mörgum sinnum hraðari bæði að ræsast og að opna og skrolla í gegnum skjöl á PDF sniði, nota bene sniði sem Adobe bjó til og ætti að þekkja betur innanhúss hjá sér heldur en nokkur keppinautur.

Þess ber að geta að Preview getur einnig unnið með myndir og hin ýmsu skjalasnið, ekki bara PDF, og getur breytt þeim og fært yfir á önnur snið. Það getur Adobe Reader ekki. Preview er 29.8 MB á diski, og meirihlutinn af því plássi fer í hágæða 512x512px icon fyrir hin fjölmörgu skjalasnið sem forritið skilur. 64-bita binary-ið sjálft er 2.3 MB.

Niðurstaða: Adobe Reader er lélegur og ljótur PDF lesari, sem er hægari og með færri fídusa, en samt töluvert minnisfrekari og rúmlega 10 sinnum plássfrekari heldur en samsvarandi forrit sem fylgir með stýrikerfinu. Way to go, Adobe. Einkunn: E-

Vá, frumleg og innsæisrík röksemdafærsla gegn lágmarksríki Nozicks:

Finally [...] the elaborate calculations implied by Nozick's theory of compensation presuppose an extremely advanced stage of social, economic and political integration. To take a relatively simple example, consider the degree of bureaucratization of medicine that must come into being in order to generate usable statistics on the relationship between heart disease and air pollution. One cannot even raise the question of "compensating" someone for having inflicted on him an increased risk of heart disease unless one has data of this sort, and the collection of such data requires a very advanced stage of social integration. The invasion of privacy, de jure or de facto, required by that stage of social integration, is precisely the evil that Nozick seeks to rule out. Merely in order to calculate what it owed in compensation to nonclients, the dominant protective association would have to do most of the snooping and prying and standardizing and regulating that is now carried on by the modern welfare state. The only difference between the two, as far as I can see, is that after inflicting itself on all of us, as the state now does, Nozick's state-like entity would be uncommonly niggardly when it came to distributing benefits.

Þetta er úr greininni Robert Nozick's Derivation of the Minimal State eftir Robert Paul Wolff. Frábær grein. Ég myndi segja að þessi grein, ásamt bók Jonathans Wolff, afgreiði frjálshyggjustjórnspeki Nozicks á nokkuð afgerandi hátt.

Wolff og Wolff, skemmtileg tilviljun, það.

Eftirfarandi úr grein hins fyrrnefnda hittir naglann á höfuðið um allt sem er að Anarchy, State and Utopia sem heimspekiverki:

The real problem -- indeed, the underlying problem with all of Anarchy, State and Utopia -- is Nozick's persistent failure to take account of the nature of social reality. Nozick's models, methods and arguments all treat social relationships as transparent rather than as opaque. He portrays social interactions as marginal to the existence, integrity and coherent identity of the individuals who participate in them, rather than as central and constitutive.^[1]

Ef bara heimspekilegir og röklegir sigrar hefðu eitthvað að segja í "alvöru heiminum".

Heimspekingurinn Robert Paul Wolff fjallar um doktorsritgerð Newts Gingrich, en hún er víst um menntastefnu Belga í Kongóinu á nýlendutímanum. Þetta er troðfullt af gullmolum.

I may be the only person on the face of the earth who has read, cover to cover, Immanuel Kant's Inaugural Dissertation, Karl Marx's doctoral dissertation, and Newt Gingrich's doctoral dissertation. I do not think this is sufficient to qualify me as a scholar, but with luck it might get me invited to a dinner party.

Since I am known as a student of the thought of both Kant and Marx, it will not come as a surprise that I have read the first two documents, but Gingrich's doctoral dissertation? What is that about? Well, I have had some unkind things to say about Newt on this blog -- about his pompous, self-inflating bloviating, his appallingly inappropriate self-satisfaction, the sheer vacuity of his utterances. All by himself, he has given self-esteem a bad name. But then I thought to myself: "Gingrich presents himself to the world as an academic. He has a PhD, or so I have heard. He even had a college teaching job. I owe it to him as, in a manner of speaking, a colleague to take a look at his dissertation and see what it has to say."

...

The political or ideological orientation of the dissertation, if I may put it this way, is roughly that of a Cold War member of the Council on Foreign Relations. Colonization is seen almost entirely from the perspective of the colonial power, not from that of the indigenous population. The rule of King Leopold II, who literally owned the colony as his private property until, at his death, he willed it to Belgium, is widely understood to have been the most horrifyingly brutal colonial regime in Africa. Gingrich acknowledges this fact once in the dissertation.

Áhugavert, ef þá bara sökum þess að hann er mögulegt forsetaefni repúblíkanaflokksins í Bandaríkjunum.

Áframhaldandi fréttir um LSE og doktorsgráðu Saifs Gadaffi í heimspeki.

Hérna er síðan hlekkur á Woolf skýrsluna, nýútkomna, en hún er independent rannsókn innan skólans á "líbíuvæðingunni" sem átti sér stað undanfarin ár.

Uppfærsla: Var að klára aflestur skýrslunnar, allar 185 blaðsíður. Ég sver það, ef maður les í gegnum bjúrókratamálið þá er þessi skýrsla langur og vandræðalegur listi af kerfisbundinni institutional failure, akademískum óheiðarleika, ójafnrétti, sérmeðferð, naíveté og gammeldags hórdóm sökum peninga. Ég skammast mín að hafa gráðu úr LSE.

Ég er búinn að vera liggjandi í hláturskasti yfir eftirfarandi grein:

Game Preserve Ethics: The Case for Hunting the Poor eftir "Harrett Gardin".

Þetta er alveg bráðfyndin paródía.

Fyrir þá sem eru áhugasamir um að kynna sér evrópusögu mæli ég með eftirfarandi opna kúrs í Yale:

European Civilization, 1648-1945

Bandaríski sagnfræðingurinn John Merriman kennir þetta. Hann er lifandi, opinionated kennari, sérfræðingur í sögu Frakklands, tekur mjög socio-political nálgun á efnið.

Þetta hér er besti RFC staðall fyrr og síðar.

Arguing on the Internet is like running in the Special Olympics. Even if you win, you're still retarded. -- Anonymous

Ég braut í dag meginreglu sem ég hef sett mér, nefnilega að skrifa ekki athugasemdir á spjallþráðum um trúarbrögð. Ég veit ekki af hverju ég beit á agnið í dag, væntanlega út af því að ég var þunnur og pirraður. En mér þótti innlegg mitt svo hnitmiðuð lýsing á afstöðu minni í þessum efnum að ég ákvað að birta hluta af því hér:

...

Ég hef lesið eilítið eftir Swinburne, ekki Plantinga, en þekki hins vegar mjög vel sögu vestrænnar trúarspeki, enda fæst ég við það í doktorsnámi mínu. En ég rannsaka þetta sem hugmyndasögulegt fyrirbæri, ekki sem alvarlega, lifandi heimspeki.

Fyrir menntaðan, sæmilega þenkjandi nútímamann eru trúarbrögð hlægilegur anakrónismi. Staðhæfingar trúarbragða standast ekki fundamental þekkingarfræðilegar kröfur, og enginn greindur, vitsmunalega heiðarlegur og sjálfsgagnrýninn maður getur verið trúaður. Fyrir mitt leyti þá ber ég ekki snefil af virðingu fyrir fólki sem tekur trúarbrögð alvarlega. Ég hef eytt ótal stundum í að rökræða þetta gegnum árin við fjölbreyttan hóp af afar misgreindu fólki, og sé **nákvæmlega ekkert merit** í neinum röksemdafærslum sem hafa nokkurn tímann verið settar fram fyrir tilvist guðdóms í allri hugmyndasögu vesturlanda. Ég skil mjög vel af hverju ákveðnar röksemdafærslur voru sannfærandi á sínum tíma, en í dag? Ég held ekki.

Ofan á þetta bætast svo hártoganirnar sem trúspekingar beita grimmt, breyta afstöðu sinni eftir röksemdafærslum, beita endalausum ad hoc plástrum til þess að halda heimsmynd sinni intact, beita einni aðferðarfræði og þekkingarfræði á „venjuleg“ heimspekileg vandamál en annari þegar það kemur að trúmálum.

Þetta er dirty, nasty bisness, best að eyða ekki verðmætum tíma í þetta, tíma sem gæti farið í að gera eitthvað uppbyggilegt eins og að lesa um og rökræða lifandi og grípandi vandamál samtímans, ekki vitsmunalegt runk gamallar paþólógískrar sjálfsblekkingar sem evrópumenn eru blessunarlega búnir að losa sig við að mestu.

Spinoza afgreiddi guðstrúna í megindráttum í fyrsta appendixinu á Ethics. Hume og 18. aldar aþeistarnir (t.a.m. d’Holbach) sáu um afganginn. Gagnrýni þeirra hefur aldrei verið svarað á fullnægjandi hátt.

Ég vil vekja athygli á eftirfarandi grein á Guardian um bankakerfið í Bretlandi. Þetta snertir inn á ýmislegt sem ég hef talað um gegnum tíðina varðandi stjórnmál í Bretlandi.

Í Bretlandi er pólitíska stéttin algjörlega í höndum bankamanna. Menn fara inn og út úr pólitík samhliða því að sitja í stjórnarnefndum bresku fjármálafyrirtækjanna. Á nokkura ára fresti fær pöpullinn kost um að velja einhvern úr efristéttar-fjármálaelítunni til þess að stjórna. Ekki glæsilegt lýðræði, það.

Íhaldssömu Bretarnir munu seint fá breytt þessu hrikalega spillta stjórnkerfi sínu, sem dælir skattpeningum í svindlara og glæpamenn í háhýsum Lundúna á meðan fátæka, ómenntaða verkamannastéttin lepur dauðann úr skel alls staðar utan höfuðborgarinnar. Bretland er "proper fucked", og það varanlega.

Hlutirnir þurfa hins vegar ekki að vera svona á litla Íslandi. Hér er fjarlægðin frá valdinu minni og möguleikinn á breytingum meiri.

Ég hef undanfarið verið að horfa á mjög gritty, hard-boiled franska krimmaþætti sem heita Engrenages (enska heitið er "Spiral"). Þetta er alveg fyrsta flokks efni og mætti segja að þeir séu ekki ósvipaðir "The Wire", sem eru auðvitað með betri sjónvarpsþáttum sem gerðir hafa verið. Engrenages fær alveg fjórar stjörnur hjá mér.

UPPFÆRSLA: Bara svo það sé á hreinu, þá er Tinker, Tailor, Soldier, Spy með Alec Guinness besta sjónvarpssería fyrr og síðar, sannkallað meistarastykki. Það er öfundsvert að eiga hana eftir.

Ég var spurður hvaðan línan "Hægri og vinstri, og ég horfi á hryggur", titillinn á síðustu færslu, kemur.

Þetta er úr lagi Bubba Morthens "Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador" af plötunni Lífið er ljúft. Textinn í þessu lagi er faktískt nokkuð góður:

Ég er staddur á stað þar sem línan liggur
og lífið hjá fólkinu er svart og hvítt.
Þar er listamaðurinn glaður, þægur og þiggur
í þriðja sinn styrkinn til að gera eitthvað nýtt.
Á fjögra ára fresti þeir ganga í gömul spor
gjaldið til baka er heldur ekkert slor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Ég er staddur á stað þar sem línan liggur
mér leiðist fólkið sem stjórnar þar.
Ef þú hefur þrælslund, ert duglegur og dyggur
og draumar þínir stangast ekki á við reglurnar
þá skaltu ganga múlbundinn og máta þeirra spor
og merkja þig fuglinum fyrir næsta vor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Ungur ég heyrði að hugsjón væri dyggð 
og ég hlustaði á flokkana tala um þessa tryggð 
og þeir sem enga hugsjón hafa halda kannski það
að hamingjan sé fólgin í að hreyfast ekki úr stað.

Ég er staddur á stað þar sem línan liggur
og loforðin vaxa á flokksins vör
smælinginn hann týnir upp loforðin tryggur
og tekur á sig skítverkin en fær aldrei svör
Þeir hringja og vilja kaupa kjarkinn þinn og þor
kannski vantar flokkinn aðeins betra skor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Ég er staddur á stað þar sem lygin liggur
sem lína dregin og skilur að 
hægri og vinstri og ég horfi á hryggur
hvernig þeir leiða fólkið á sinn merka stað.
Og ég geng frá línunni og legg mín eigin spor
lækurinn sem rann svo tær er orðinn drullufor.
Þeir hafa trúðinn en þá vantar trúbador.

Allir þekkja hægri-vinstri aðgreininguna, sem er ráðandi í stjórnmálum á vesturlöndum, og víðast hvar annars staðar í heiminum. Menn eru að öllu jöfnu sagðir "hægrimenn" eða "vinstrimenn" í skoðunum sínum, eða jafnvel "miðjumenn", og það er talað um "vinstristefnu" og "hægristefnu" í stjórnmálaskýringum. Flestir kynnast þessum hugtökum snemma, og þau móta hina almennu sýn á stjórnmál og stjórnmálaheimspeki.

Upptök aðgreiningarinnar má rekja til franska þjóðþingsins á tímum byltingarinnar 1789, en þar skiptust fulltrúarnir í hægri- og vinstrifylkingar á grundvelli afstöðu sinnar til alvalds konungs. Hægrimenn voru því fylgjandi en vinstrimenn á móti.

Rúmlega tvö hundruð árum síðar sitjum við enn uppi með þessa barnalegu, einföldu, "mono-dimensional" og afskaplega afvegaleiðandi mælistiku á pólitíska afstöðu manna. Rasistar, þjóðernissinnar, klassískir íhaldsmenn og frjálshyggjumenn eru t.a.m. sagðir til hægri, en kratar, kommúnistar og anarkistar eru sagðir til vinstri. Það hlýtur að vera öllum skynsömum mönnum ljóst að hægri- og vinstristimplarnir eru með öllu ónothæfir á meðan þeir ná yfir svo fjölbreytt og innbyrðis ólíkt samansafn pólitískra kenninga og viðhorfa.

Frjálshyggjumaðurinn David Nolan var ósáttur með þessa hefðbundnu skiptingu og fann í kjölfarið upp Nolan skalann svokallaða [sem er m.a. notaður á Political Compass]. Þar eru tveir ásar, annars vegar frjálslyndi í efnahagsmálum, og hins vegar frjálslyndi í félagsmálum. Þá væri t.d. frjálshyggjumaðurinn hátt á báðum ásum, íhaldsmaðurinn einungis hátt í efnahagslegu frjálslyndi, o.s.fv.

Þótt hann sé gildishlaðinn, þá kann það að vera að Nolan skalinn sé betri mælistika á almenna pólitíska afstöðu fólks heldur en hefðbundni hægri-vinstri-ásinn. Hins vegar er hann engan veginn nógu afgerandi. Hvar er t.d. mælirinn á afstöðu gagnvart náttúrunni? Sumir eru grænir en aðrir ekki, þvert á hefðbundnar hægri-vinstri-línur. Hvar er mælirinn á velferð dýra, sem er ólíkasta fólki mikið hjartans mál? Hvar er afstaðan gagnvart hlýnun jarðar? Hvar eru skoðanir á hugverkalögum, dauðarefsingu, trúarbrögðum, þjóðríkinu og frjálsum fólksflutningum? Öll þessi málefni ná þvert yfir pólitíska litrófið.

Að smíða almennilegan mælikvarða á pólitík er ómögulegt eðli málsins samkvæmt. Enginn einn mælikvarði, með takmarkaðan fjölda ása, getur gefið áreiðanlega mynd af pólitískri afstöðu allra. Það er vegna þess að grunnásarnir í slíkum mælikvarða yrðu alltaf að vera jafn margir og einstök grundvallargildi þeirra aðila sem staðsetja ætti á skalanum.

Allir siðferðislega þenkjandi menn eru pólitískir menn. Það er vegna þess að það er með öllu ómögulegt að slíta siðferði frá pólitík eða pólitík frá siðferði. Þetta samtvinnast á mjög flókinn hátt. Öll stjórnmálaheimspeki hvílir á einhverri undirliggjandi siðfræði, sem byggir síðan á einhverju telos -- ósannanlegum grundvallargildum eða markmiðum sem skilgreina siðferðislegt rúm.

Það eru grundvallargildin sem ákveða og afmarka pólitík manna. Þau geta hins vegar verið óendanlega mörg og óendanlega ólík.

Ætli við séum ekki varanlega föst með einfeldningstal um hægri og vinstri?

Fékk þetta sent frá vinkonu minni Grétu um daginn, finnst þetta nokkuð gott.

Q: How many historians does it take to change a light bulb?

A: There is a great deal of debate on this issue. Up until the mid-20th century, the accepted answer was ‘one’: and this Whiggish narrative underpinned a number of works that celebrated electrification and the march of progress in light-bulb changing. Beginning in the 1960s, however, social historians increasingly rejected the ‘Great Man’ school and produced revisionist narratives that stressed the contributions of research assistants and custodial staff. This new consensus was challenged, in turn, by women’s historians, who criticized the social interpretation for marginalizing women, and who argued that light bulbs are actually changed by department secretaries. Since the 1980s, however, postmodernist scholars have deconstructed what they characterize as a repressive hegemonic discourse of light-bulb changing, with its implicit binary opposition between ‘light’ and ‘darkness,’ and its phallogocentric privileging of the bulb over the socket, which they see as colonialist, sexist, and racist. Finally, a new generation of neo-conservative historians have concluded that the light never needed changing in the first place, and have praised political leaders like Ronald Reagan and Margaret Thatcher for bringing back the old bulb. Clearly, much additional research remains to be done.

Góð grein um af hverju UNIX er fáránlega miklu betra en öll önnur umhverfi.

TLDR; "Unix is a programmable environment."

Eftir fyrsta árið af kennslu við Edinborgarháskóla var ég upp til hópa miður mín yfir ritgerðunum sem ég fékk á borðið til mín. Í kjölfarið setti ég saman skjalið Bjorn's Essay-Writing Guidelines fyrir nemendur mína.

Ég hef undanfarið fengið hrós fyrir þetta skjal úr mörgum áttum, og ákvað fyrir vikið að birta innihald þess hér. Öllum er frjálst að afrita, þýða yfir á íslensku og/eða nota þennan texta eins og þeim sýnist.

December 11th 2011

Three years ago, during my first semester as a history teacher at the University Edinburgh, I was appalled by the quality of the texts I received from my students. I subsequently put together the following set of essay-writing guidelines to help them deliver high-quality work. I have since received very positive feedback on this text, so I decided to make it freely available to everyone by relinquishing copyright.

The following text was composed by Sveinbjorn Thordarson. It is hereby released into the public domain and may be freely redistributed, modified, translated and/or copied by anyone, without any restrictions whatsoever.

Bjorn's Essay-Writing Guidelines

• Use the Times New Roman font, size 12.
• Number the pages of your written work.
• Use wide margins to make space for grader’s comments.
• Use a cover page with the essay title, your name and your student ID number.
• Staple your essay together in the top-left corner.
• Print on one side of the paper, not duplex.
• Use double-spacing between lines.
• Use correct styling. For example, when mentioning a book, italicise and capitalise its name (e.g. Malleus maleficarum). Likewise, foreign phrases and words (e.g. ancien régime) should be italicised. It is good practice to provide a footnote translation of any long non-English sentences you cite.
• Use spelling and grammar checking in your word-processing software to eliminate any superficial errors. There is NO good excuse for spelling errors these days. You have sophisticated software at your disposal which can eliminate such errors altogether. Use it. Grammatical errors can be eliminated by carefully editing your final draft.
• Write formal prose. Do not use informal or colloquial abbreviations such as "didn't" or "they're".
• Cite your sources scrupulously, cite them in full, and cite them in footnotes, not endnotes.
• Provide a bibliography at the end of your essay, ideally on a separate page. Only list what you actually consulted. Do not list sources you did not consult in order to seem better-read than you are. That is academically dishonest and easily spotted.
• Do not plagiarise. Do not appropriate the ideas or texts of other people and present them as your own. Do not include text verbatim from other works in your essay unless you place it within quotation marks and cite the source in full. Plagiarism is the ultimate, unforgivable academic crime.
• Do not overquote your sources. You should be handing in your work, not an amalgamation of quotes from other works.
• Do not use translation software. If you translate quotations from other languages, do it properly, e.g. by finding a published translation of the work in question. Even if English is not your first language, do not use unreliable online translation tools when writing your essay. It is easy to detect and completely unacceptable.
• Use paragraphs intelligently. Do not make them too large, which makes you seem rambling. Do not make them too short either, or your essay will seem unfocused and unstructured. Tread the fine medium path. Make sure you break paragraphs at key points in the essay. Ideally, each paragraph should establish some structural point.
• Give yourself time. Writing a good essay takes time. Start work on the essay in a timely manner. Rushed work is generally poor work. Sloppiness is easily discernible in a text. If you take the time to meticulously craft, revise and edit your text, it will show through in superior quality.
• Consult a wide range of sources. Using only a single source may result in a biased or incomplete understanding of the subject matter. Essays relying too much on a single source will be penalised.
• Do not directly cite works you encountered second-hand. Do not directly cite works if you have only encountered them via citation in another work you have consulted. For second-hand quotations, use a footnote of the form “Quoted in X” where X is the work you consulted. Citing second-hand sources as if they were first-hand sources is academically dishonest, and constitutes a subtle and particularly vile form of plagiarism. Just do not do it.
• Cite reliable sources, not partisan propaganda or works of questionable research quality. Shrewd judgment in the choice of material to consult is one of the most important attributes a historian can possess. There is a large body of unreliable material available, especially online. Use established, respected, widely cited sources.
• Wikipedia is not a reliable source. Wikipedia pages can help you find links to primary sources online, but should never be used as as a serious source, and should never be cited or referenced in your essay.
• Get a second pair of eyes. Get someone to read over your essay before you hand in your final copy. After working on a piece of text for a while, you can become blind to its shortcomings. A second pair of eyes almost invariably helps. Even if the person in question knows nothing of your subject, he or she may still be able to help you detect which parts are unclear, vague, superfluous or badly written.
• Write sensibly and coherently. Every time you write a sentence, be sure that it makes sense to you, that it is clear, unambiguous and coherent, and that it actually means something concrete. Meaningless sentences indicate shoddiness and a lack of serious, in-depth engagement with the subject matter.
• Be logically rigorous. Since you are constructing an argument, make sure that your conclusions follow from the premises, and make sure that the points you raise are relevant to the conclusion you wish to establish.
• Cite examples. Whenever you establish a point of importance, cite examples to support it. Do not cite too few examples or you might end up over-generalising or over-extrapolating from rare instances, but on the other hand, you should not cite too many either. After all, you are handing in a relatively short piece of work and you should not waste valuable words establishing non-crucial points.
• Use your analytical skills: Do not just cite facts upon facts. Graders look for intelligence, understanding and analysis, not regurgitation. Your essay should be an argument for a particular answer to a particular question. Even if your final answer is inconclusive, be sure to stringently and rigorously establish why it is inconclusive.
• Only use words, concepts and categories you understand. You may be tempted to use long polysyllabic words and sophisticated theoretical jargon in order to seem smart and well-read. Be careful. Any faults in usage or inappropriate terminology will be apparent in your text and will result in a worse grade. Only use words you fully understand. Write plain, honest, formal English.
• Read sources contrary to your own argument and mention them in your essay. Even if you find a particular point of view more persuasive than others, make sure to acquaint yourself with other points of view and different angles of approach to the subject matter. That way, you will understand the issues you are researching more fully. This superior understanding will show through favourably in your text.
• Avoid hedgy prose. Do not qualify all your statements ad nauseam, e.g. "some have possibly said that X is perhaps the case, which makes me conclude that maybe Y".
• Avoid platitudes, and vague or banal generalisations. This will add nothing to your essay. It wastes precious words and will annoy the person grading your paper. It will negatively affect his or her evaluation of your intelligence and analytical skills. Part of treating a subject analytically is to accurately evaluate whether something is pertinent, crucial, obvious or irrelevant. If something is obvious or irrelevant, leave it out.
• Avoid moral evaluation, moral comparison and moral judgment. We are studying the past professionally, not condemning or praising it. Comparing the past to modern times and judging it by modern standards tells the grader more about yourself than it does about the historical subject matter you are supposed to be writing about. It is dangerous at best, naively anachronistic at worst, and perhaps best left to professional historians with a thorough understanding of the subject at hand.

The musical partnership of David Crosby, Stephen Stills and Graham Nash, with and without Neil Young, was not only one of the most successful touring and recording acts of the late '60s, '70s, and early '80s -- with the colorful, contrasting nature of the members' characters and their connection to the political and cultural upheavals of the time -- it was the only American-based band to approach the overall societal impact of the Beatles. The group was a second marriage for all the participants when it came together in 1968: Crosby had been a member of the Byrds, Nash was in the Hollies, and Stills had been part of Buffalo Springfield. The resulting trio, however, sounded like none of its predecessors and was characterized by a unique vocal blend and a musical approach that ranged from acoustic folk to melodic pop to hard rock.^[ref]

Góð hljómsveit. Hérna er frábæra rokklagið Almost Cut My Hair af plötunni Déja Vu. Takið sérstaklega eftir rafmagnsgítarsdúóinu:

Mér hefur alltaf þótt íslenska tölvufyrirtækið Opin kerfi heita einstaklega óheiðarlegu og misvísandi nafni:

We are a certified Cisco Silver Partner, Microsoft Gold Partner, Microsoft Distribution Partner and one of the largest sales and support partners for Microsoft products and solutions in Iceland [ed]. We also sell and support solutions from Eaton, Nortel and VMware.

Hvað sem segja mætti annars segja um kerfislausnirnar sem þeir veita, þá eru þær ekki beinlínis opnar.

Er það bara "cognitive bias" hjá mér, eða eru bókadómarnir á bresku amazon.co.uk tilfinnanlega innsæisríkari og betur skrifaðir heldur en á bandarísku amazon.com?

Alexis de Tocqueville Institute er íhaldshugveita sem svertir nafn merka franska heimspekingsins og sagnfræðingsins sem hún heitir eftir. Úr Wikipedíugreininni um hana.

The [institute] published a controversial book, Samizdat, which argued against aspects of open source software. While the book called for increased investment in open source development, it criticized what it called "hybrid" source models, in which true open source code is mixed with proprietary code, with the result that intellectual property rights (and thus value) are nullified.

To illustrate potential problems with this approach, the book cited the case of Linus Torvalds, creator of Linux. It claimed Torvalds had plagiarized Linux source code from both Unix and MINIX, the latter a Unix-derived operating system written by Professor Andrew Tanenbaum. It cited a number of arguments for the claim, including an email from Tanenbaum saying MINIX "was the base" Torvalds used to create Linux. Tanenbaum later published a refutation of the book's interpretation, saying he believed Torvalds did write [sic] Linux single-handedly.

Microsoft had been one of the Institution's backers for five years, although a Microsoft spokesman said they had not funded any specific research. Microsoft funds several think tanks, including the American Enterprise Institute, the Center for Strategic and International Studies, the Heritage Foundation and the Cato Institute.

Á vefsíðu American Enterprise Institute stendur að "[AEI]'s governance is ... overseen by leading business and financial executives." 'Nuff said.

CSIS hefur lítið gert undanfarin ár annað en að skrifa bullskýrslur sem blása upp meintu ógnina í svokallaða "stríðinu gegn hryðjuverkum."

Heritage Foundation er fræg bandarísk íhalds-þjóðernisstefnu-hugveita.

Svo er Cato Institute ein frægasta frjálshyggjuhugveita í heimi.

Af hverju er Microsoft að fjármagna hugveitur með sterkri hægrislagsíðu, stofnanir sem hafa nákvæmlega ekkert að gera með kjarnastarfsemi fyrirtækisins?

Ó, jæja, enn ein ástæða til þess að sniðganga vörur þessa fyrirtækis. Virðist sem pólitíkin þeirra sé engu skárri en hugbúnaðurinn.

Ég er ekki frá því að ég ætti að kaupa mér þessa bók.

Vandinn er sá að ég myndi ábyggilega prókrastínera með aflesturinn...

Ég kenndi í tvö ár við Edinborgarháskóla á meðan ég bjó úti í Skotlandi. Í heildina fannst mér afskaplega gefandi og skemmtilegt að kenna. Ég kenndi átján ára gömlum fyrsta árs nemum yfirlitskúrs í evrópusögu 1500-1989 bæði árin. Ég hafði brennandi áhuga á efninu, sem var víðfeðmt og afskaplega áhugavert, og fannst gaman að fá krakkana til þess að nálgast stóru spurningar sagnfræðinnnar á gagnrýninn hátt, með heimspekilegum vinklum þegar það átti við.

Nemendurnir voru misgóðir og misáhugasamir, en ég var vinsæll kennari, fékk mjög góða umsögn í kennslukönnunum bæði árin. Ég fékk það á tilfinninguna að ég væri góður kennari, fær í að miðla þekkingu á áhugaverðan og spennandi hátt, og ætti að mörgu leyti heima í svona starfi. Ég gæti alveg hugsað mér að gerast kennari, þótt ég hafi minnkandi áhuga á starfsferli í akademíu.

Vandinn er hins vegar sá að ég gæti engan veginn hugsað mér vera kennari í íslensku samfélagi. Kennarar hér fá hlægilega lág laun og eru fyrirlitin undirmálsstétt í samfélaginu. Stór hluti kennara er fólk sem hefur aðra "fyrirvinnu", maka sem þéna alvöru laun, eða vinnur aðra vinnu á sumrin, enda með öllu ómögulegt að framfleyta sér á þessum smápeningum sem ríkið greiðir þessari þörfu stétt.

Að gerast kennari á Íslandi í dag krefst mikillar fórnfýsni og hugsjóna, eða hreinlega skorts á öðrum tækifærum. Ekki hjálpar að nú er auk BA gráðu krafist tveggja ára meistaragráðu í "kennslufræði" -- einhverri djöfulsins þvælu, eftir því sem ég fæ best séð af kennsluskránni -- áður en maður er gjaldgengur til kennslu í menntakerfinu. Þetta er mikið nám til þess að þéna helminginn af því sem maður getur þénað í venjulegu skrifstofustarfi. Það væri kannski ekki jafn óboðlegt ef það væri borin einhver virðing fyrir kennarastéttinni, en svo er ekki.

TLDR; Ég væri til í að gerast kennari, en samfélagsstaða og starfskjör kennara á Íslandi eru svo ömurleg að ég get engan veginn hugsað mér að starfa við það hér á landi.

Ég veit að ég hef verið mikið að minnast á Neil Young hérna undanfarið, en þetta er nýjasta tónlistarlega ástarsamband mitt, lesendur verða bara að fyrirgefa það.

Að þessu sinni vil ég vekja athygli á plötunni Zuma, sem gagnrýnendur voru ekki mildir við á sínum tíma -- þeir voru lítt hrifnir af "Young gone electric" -- en þetta er að mínu mati ein af ein af betri plötum meistarans.

Njótið snilldarlagsins "Danger Bird" af Zuma:

Svaka frétt um rannsóknina á Glitni og að skúrkurinn Lárus Welding sé á leið í gæsluvarðhald, en nei, þeir sýna ekki Lárus að skíta í brækurnar. Það myndi að sjálfsögðu aldrei ganga, að hafa einn af elítunni þarna uppi í pontu. Í staðinn sýna þeir unflattering mynd af sérstökum saksóknara, feitum og vondum bjúrókrata að angra þessa menn sem "eru að reyna að skapa atvinnu í landinu". Dæmigert fyrir íslenska fjölmiðla.

Í framhaldi af færslunni um gamla skólann minn LSE vil ég vekja athygli á því að skólinn er með hæstu skólagjöld af öllum háskólum Bretlands. Eins og einn nemandi orðar það í þessari grein:

The LSE is profiteering from demand and as long as there are people willing to pay that amount of money [for their degree] they will carry on doing that," he says. "At the moment they are geared to maximising profit rather than getting the best students or responding to issues of widening participation.

Sánds abát ræt tú mí.

Of the school's 8,000 students last year, more than 1,000 applied for a job at Goldman Sachs.

Meiri skítabælið.

Ég hef verið að vinna að stórfelldum endurbótum á Mentat undanfarið, og hann er orðinn alveg djöfullega hraður, jafnvel á arakkis, þessari gömlu PowerPC vél. Þess utan eru nú komnar töluvert fleiri og betri RSS veitur í kerfið, bæði fyrir færslur og athugasemdir.

Sveinbjorn.org News Feed

Sveinbjorn.org Comments Feed

Þetta er á RSS 2.0 sniði. Mæli með ókeypis, open-source Vienna lesaranum.

Úr eftirfarandi umfjöllun á Spiked:

In this conclusion, Paxman follows Adam Hochschild’s recent history of the abolition movement and dismisses the quite brilliant arguments put in the late Eric Williams’ Capitalism and Slavery. Williams showed that abolition was not solely a moral choice, but also an economically sound reform that turned capitalism away from the primitive means of enrichment of slavery towards the much more effective exploitation that could be achieved through ‘wage slavery’ [ed] imposed upon workers in an industrial setting. The material advantage was clear to everyone at the time: the slave-driven West Indies having been a great source of wealth in the late eighteenth century had become a terrible drain on the exchequer by the early nineteenth century. Their economic downfall was not just because of the tremendous cost of putting down the near-continuous slave revolts (well described by Gott), but also because the plantations were underinvested by owners who saw little benefit in mechanisation when they could use slaves and who had slowly drifted into indebtedness.

Þetta er sjónarhorn sem heyrist allt of sjaldan. Gungo-ho hræsnarasagnfræðin í kringum afnám þrælahalds í Bretlandi og Bandaríkjunum er þessum þjóðum til skammar.

Næst þegar þið heyrið einhvern koma með langsótta og asnalega þróunarfræðilega skýringu á einhverjum eiginleikum mannskepnunnar, eða, guð forði oss, mismuni kynjanna, ætti að vera nóg að benda á þennan hlekk:

Problems in Evolutionary Psychology

Gamli skólinn minn, London School of Economics, er heldur betur búinn að skíta upp á bak undanfarin ár. Hann varð eins konar armur í utanríkisstefnu New Labour og í kjölfarið mynduðust náin tengsl milli skólans og Gadaffi-stjórnarinnar í Líbíu.

Saif, sonur Gadaffi, stundaði nám við skólann og útskrifaðist þaðan doktor árið 2008. Stofnun á vegum Gadaffi-feðganna færði skólanum 1.5 milljón pund að gjöf. Fræðimenn skólans ferðuðust margir hverjir til Líbíu gegn rausnarlegum greiðslum í því skyni að þjálfa starfsmenn líbíska ríkisins.

Allt þetta var gert, að mér skilst, fyrir tilstilli ríkisstjórnar Blairs og Browns. Þrátt fyrir Lockerbie vildu þeir bæta samskipti við landið, m.a. til þess að verða breskum fyrirtækjum úti um stóra vopnasamninga og breska olíurisanum British Petroleum úti um líbíska olíu. Saga skólans fléttist margvíslega saman við sögu breska verkamannaflokksins, en hann var m.a. stofnaður af frægu frjálslyndu sósíalistunum George Bernard Shaw og Webb-hjónunum frægu, vinafólki Bertrands Russell. Margir pólitísku hugmyndafræðingar blairismans eiga rætur að rekja til LSE og skólinn hefur lengi stært sig af tengslum sínum við atvinnulífið. Ingibjörg Sólrun fór þarna á sínum tíma til að læra hin merku blair-fræði. Þetta ósmekklega samstarf skólans við New Labour og auðugu Gadaffi-fjölskylduna hefur smellpassað.

Doktorsritgerð Saifs Gadaffi ber eftirfarandi titil (reynið að lesa þetta allt án þess að anda):

Nú hefur komið í ljós að hún var að hluta til stolin (6% beint), og afgangurinn skrifaður af starfsfólki breskrar hugveitu á vegum Gadaffi-feðganna. Leiðbeinandi Saifs ku hafa verið Nancy Cartwright, vísindaheimspekingur, sem kenndi mér þarna stuttlega, eða þar til ég hætti í kúrsinum hjá henni.

Hagfræðingurinn Howard Davies, rektor LSE síðastliðin 8 ár, hefur sagt af sér ásamt nokkrum öðrum fræðimönnum sem tengdust líbíubatteríinu innan skólans. Hann hefur síðan lofað að skila þeim peningum sem skólinn er ekki þegar búinn að eyða í "rannsóknir á lýðræðisvæðingu Líbíuríkis". Yfirstjórn skólans tókst þó að brenna sig í gegnum 300 þúsund pund áður en hún sá villu síns vegar, og það þrátt fyrir mótmæli nemenda skólans. Þetta er mikil skömm, og bresku fjölmiðlarnir hafa undanfarna mánuði talað um The Libyan School of Economics.

Þetta kemur mér svo sem ekki á óvart. Mér fannst LSE alltaf vera frekar ómerkilegur skóli, bæði akademískt og menningarlega. Margir fræðimenn skólans voru að mínu mati á poppaðri væng akademíunnar, þótt ég sé í sjálfu sér ekki dómbær á það, þar sem ég var þarna í bara eitt ár. Nemendurnir voru síðan flestir ladder-climbing wannabe apparatchiks, uppar, eða júrókratar sem vildu fá ódýra breska meistaragráðu í skrifræði á ferilskrána, en slíkt er farið að þykja voða fínt á meginlandi Evrópu. Þegar ég segi "ódýra" þá á ég vitaskuld við gríðarlega vinsælu eins árs MSc gráður skólans, með lágar inngangs- og námskröfur. Að sjálfsögðu eru þær feikidýrar í krónum talið, og lítið um styrki. Það er góður peningur í menntun, ef maður er að kenna rétta fólkinu.

Descent of the Modernists e. E. J. Pace (1922)

Ég vil vekja athygli á eftirfarandi færslu hans Arnaldar á vefsíðu sinni um að Ísland toppi OECD listann í "félagslegu réttlæti".

Það er absúrd að stofnanir á borð við OECD séu að þykjast mæla "réttlæti" -- hvort sem það er félagslegt eður ei. Eins manns réttlæti er annars manns ranglæti. Réttlæti er siðferðislega þrungið og afskaplega abstrakt hugtak. Það samanstendur ekki af einhverri einfaldri körfu af samfélagslegum mælivísum. Það er hjákátlegt þegar menn ætla að sýna einhver súlurit yfir réttlæti í mismunandi löndum.

Eitt af ógeðfelldari einkennum okkar tíma er hvernig menn taka flókin, siðferðisleg hugtök um heimspekilegar afstöður gagnvart heiminum og sjóða þau niður í "vísindalegar" teknókratískar rannsóknir byggðar á einhverjum samfélagsvísum á borð við "aðgengi að menntun" eða "fátæktarmörk".

Öll ríki í heiminum einkennast að mínu mati af stórfelldu ranglæti, kúgun og valdníðslu. Það er mín siðferðislega afstaða. Hún byggir á heimspekilegum hugmyndum mínum um valdbeitingu og óbeit minni á ríku valdaelítunum sem alls staðar ráða. Hún byggir svo sannarlega ekki á Gini stuðlinum.

Hins vegar tek ég heils hugar undir með Arnaldi að Íslendingar hljóti að toppa síðarnefnda listann hans. Í raun er erfitt að finna fólk sem hefur það eins svakalega gott og Íslendingar en vælir jafn átakanlega mikið yfir sínum hlutskiptum.

Stundum -- og þá sérstaklega þegar ég les texta eftir óþveginn pöpulinn á netinu -- missi ég algjöra trú á því að heimurinn muni nokkurn tímann vera neitt annað en algjörlega, gjörsamlega fucked. Sem dæmi:

Hey all u people who hate angry birds why u r writing bad comments because some people will buy the game even more just cause of your comments I mean that is what I did so you should stop saying I hate angry birds and all of that stuff and the more comments u give it the more popular it becomes so just tell your family its bad, but I think that there is 100,000,000,000,000,000,000,0000, (and a lot of more 000, ) of people who will love it and get their awesom tshirts and stuffed animals (including me) so just stop saying mean stuff about angry birds!!!! Thanks for listning

*Facepalm*

Úr umfjöllun AllMusic.com um plötuna Time Fades Away með Neil Young:

... a battle between [Neil Young] and an audience who, expecting to hear "Old Man" and "Heart of Gold," didn't know what to make of the electric assault they witnessed. All the more remarkably, Young brought along a mobile recording truck to capture the tour on tape for a live album and the result, Time Fades Away, was a ragged musical parade of bad karma and road craziness, opening with Young bellowing "14 junkies, too weak to work" on the title cut, and closing with "Last Dance," in which he tells his fans "you can live your own life" with all the optimism of a man on the deck of a sinking ship. While critics and fans were not kind to Time Fades Away upon first release, decades later it sounds very much of a piece with Tonight's the Night and On the Beach, albums that explored the troubled zeitgeist of America in the mid-'70s in a way few rockers had the courage to face.

Þetta er frábær plata.

Margir góðir punktar í þessari grein: A Brief Rant on the Future of Interactive Design.

“Two of the most famous products of Berkeley are LSD and Unix. I don’t think that is a coincidence. -- Anonymous

New Labour í Bretlandi voru voða hrifnir af bönnum og boðum á grundvelli "vísindalegrar þjóðfélagsstjórnunar." Sem dæmi, þá urðu til í lagabókunum 27 nýir glæpir í hverjum mánuði á valdatíð Blairs og Browns, mergir þeirra illa skilgreindir glæpir á borð "anti-social behaviour" og "hate crime".

Nýleg grein á Spiked fjallar um bókina The Art of Suppression: Pleasure, Panic and Prohibition since 1800 eftir Christopher Snowdon. Snowdon fjallar meðal annars um hvernig núverandi samsteypustjórn í Bretlandi -- í raun íhaldsstjórn -- hefur haldið áfram á sömu leið:

Snowdon’s faith in the coalition government’s ‘great repeal act’ to bring about a new era of freedom has rightly faded. As he points out, when the government asked the public which laws to ‘cast on the bonfire’, repealing drug prohibition, relaxing the smoking ban and restoring the death penalty were high on the public’s list [ed]. The government responded by ‘quietly shelving’ the initiative.

Já, lýðræðið er að reynast Cameron hættulegur bisness...

Af Allmusic.com:

The Birthday Party were one of the darkest and most challenging post-punk groups to emerge in the early '80s, creating bleak and noisy soundscapes that provided the perfect setting for vocalist Nick Cave's difficult, disturbing stories of religion, violence, and perversity. Under the direction of Cave and guitarist Rowland S. Howard, the band tore through reams of blues and rockabilly licks, spitting out hellacious feedback and noise at an unrelenting pace. As the Birthday Party's career progressed, Cave's vision got darker and the band's songs alternated between dirges to blistering sonic assaults.

Hér fyrir neðan linka ég í nokkur vel valin lög af meistarastykkinu Prayers on Fire, sem einn gagnrýnandi lýsir á eftirfarandi hátt:

Oppressive and unrelenting, Prayers on Fire is highly recommended for those aspiring to advanced states of dementia.

Come on, people. Gefið þessu sjens!

Ég vinn fyrir framan tölvu alla daga. Það er mikill kostur að geta hlustað á tónlist allan daginn í vinnunni. Hins vegar hef ég átt frekar léleg heyrnatól svo árum skiptir. Þegar þau gáfu upp öndina um daginn fór ég og keypti ég mér dýr, frekar ljót en alveg ótrúlega góð Sennheiser heyrnatól.

Þetta er allt annað líf. Ég er alveg að heyra nýjar víddir í tónlist sem ég þóttist þekkja út og inn. Hins vegar komst ég að því að stafræna tónlistarsafnið mitt, sem hefur hægt og rólega byggst upp frá árinu 1997, er meira og minna handónýtt. Stór hluti af allri tónlist í safninu mínu er í svo lélegum gæðum að það er ekki hlustandi á hana í svona góðum heyrnatólum. Ég hafði aldrei spáð neitt í þessu fyrr en nú, heyrði ekki þruskið og encoding artefacts í 128 kbita CBR MP3. Nú mun ég þurfa að skipta út og endurnýja u.þ.b. 20GB af tónlist.

Bændablaðið 27.10.2011 via Arnaldur Grétarsson:

Svo má einnig geta þess að nú þegar Suður-Súdan er að verða sjálfstætt ríki hafa þeir sótt um .ss top level domainið.

UPPFÆRSLA: Væri ekki svolítið fyndið að fá sér lénið waffen.ss?

Ég neyðist því miður til þess að hafa Microsoft Office inni á tölvunni minni sökum þess hversu margir nota enn þessi ömurlegu proprietary skjalasnið þeirra. Sama gildir um Adobe forritin.

Um daginn minntist ég á hversu hörmulegur hann var, hugbúnaður þessara stórfyrirtækja. En ekki nóg með að hann sé þungur í keyrslu, hægur, minnisfrekur og illa hannaður -- hann keyrir í gang alls konar bakgrunnsprósessa sem gera eftir því sem ég fæ best séð lítið annað en að éta upp minni. Lausnin er einföld. Opnið terminal og keyrið eftirfarandi skipanir:

sudo rm /Library/LaunchDaemons/com.microsoft.*
sudo rm /Library/LaunchDaemons/com.adobe.*
sudo rm /Library/LaunchAgents/com.microsoft.*
sudo rm /Library/LaunchAgents/com.adobe.*

Voila, þá er vibbinn að mestu farinn.

Hann Richard Stallman er með 9000 orða skjal um hvernig á að gera honum til geðs þegar hann flytur fyrirlestra. Þetta er vægast sagt afskaplega sérviturt.

Þetta greip mig sérstaklega:

I normally connect to the net only for around ten minutes at a time, twice a day.

Grumpy wizards make toxic brew for the evil Queen and Jack?

Hvað varð eiginlega um The quick brown fox jumped over the lazy dog?

Síðan er open-source hreyfingin komin með nýtt font, Ubuntu: Mér finnst það frekar flott.

Ég hef undanfarið verið að lenda í vandræðum með AdBlock í Safari. Það er hætt að virka sem skyldi. Það filterar ekki út auglýsingar nógu aggressívt fyrir minn smekk, og tekst ekki að fjarlægja Facebook auglýsingar.

Ég gróf því upp gamalt adblock stylesheet sem ég henti saman um árið, uppfærði það með öllum nýjustu upplýsingum og nota það nú sem adblocker með afskaplega góðum árangri. Mæli með því að fólk noti þetta auk venjulegs adblock:

Hlekkur á stopads.css

Það er síðan hægt að velja þetta skjal sem base stylsheet í Safari --> Preferences --> Advanced --> Stylesheet. Held að Firefox og Chrome bjóði líka upp á user stylesheets.

Á hverjum degi notar flest professional fólk svakalega flóru af hugbúnaði til þess að leysa verkefni líðandi stundar. Ég nota eftirfarandi hugbúnað a.m.k. vikulega, en yfirleitt daglega:

• Mac OS X er client stýrikerfið mitt, og svo Debian á vefþjóninum
• UNIX BSD/GNU userlandið, fjöldinn allur af skejlartólum
• Safari er aðal vafrinn minn, og svo Firefox f. vefþróun
• Mail frá Apple fyrir tölvupóst
• TextMate er aðal ritillinn minn, frábær.
• iTerm 2 skeljarviðmótið
• git version control kerfið
• Preview f. image manipulation/viewing
• Adium fyrir spjall
• QuickSilver til að ræsa forrit
• CyberDuck fyrir FTP
• Synergy til að stýra iTunes með hotkeys
• VLC til þess að spila allt myndefni
• The Unarchiver afþjappar öllu
• uTorrent til að sækja mér myndefni og tónlist
• Apache vefþjónninn
• Vienna RSS lesari

Að iTunes og Firefox undanskildum hefur allur þessi hugbúnaður það sameiginlegt að vera framúrskarandi góður. Þetta eru upp til hópa vandaðar, skilvirkar og hraðar vörur, og yfirgnæfandi meirihluti af þeim open-source -- mjög breytt staða hjá mér í þeim efnum frá því fyrir 10 árum síðan.

Það eru reyndar tveir hugbúnaðarpakkar þarna sem ég minnist ekki á en neyðist því miður til þess að nota með jöfnu millibili. Það er "make or break a platform" hugbúnaðurinn frá stóru fyrirtækjunum -- Microsoft Office og Adobe Photoshop. Báðar eru þetta skelfilega lélegar hugbúnaðarvörur -- hægar, minnisfrekar, plássfrekar, illa hannaðar, convoluted og iðulega uppspretta mikillar vansældar í mínu lífi þegar ég þarf að eiga við þær.

Svo er auðvitað aragrúi af vefforritum sem maður notar í gegnum vafrann. En að nota þau er yfirleitt second-rate end-user upplifun, hvort sem það er vídjóafspilun í Flash, vefviðmót fyrir tölvupóst eða helvítis Feisbúkk spjallið.

Hvað eruð þið að nota? Og hversu gott er það?

Árið 1986 lækkaði Ronald Reagan þáverandi bandaríkjaforseti hátekjuskattinn á einstaklinga úr 50% niður í 28%, og hæsta fyrirtækjaskattinn úr 46% niður í 34%. Í dag er bandaríska ríkið í miklum fjárhagsvanda. Misskipting auðs þar í landi hefur aukist gríðarlega síðastliðin 25 ár samhliða því að kaupmáttur almennings hefur staðið í stað.

Þegar ég sá myndina hér fyrir neðan á forsíðu Forbes.com varð mér næstum óglatt -- að sjá þessa pattaralegu, sjálfsumglöðu, miðaldra hvítu karlmenn í jakkafötum, mennina sem allt eiga og öllu ráða, hlæjandi og brosandi á meðan þeir lækka eigin skatta og flytja kostnaðinn við ríkisrekstur yfir á þá sem minna mega sín.

Þetta er nákvæmlega manntegundin sem gengur í Sjálfstæðisflokkinn á Íslandi.

Svo verð ég að taka fram að Forbes er viðbjóðslegur miðill. Eftir því sem ég fæ best séð þá hafa þeir þá óforskömmuðu ritstjórnarstefnu að kerfisbundið vernda auðugu hvítu lesendur sína frá öllu sem gæti mögulega hrist upp í blinkered self-serving heimssýn þeirra.

Calvin og Hobbes afgreiddu banka- og fjármálastarfsemi mjög vandlega:

Sögnin að redda sér eða í skilningum að redda einhverju, fyrirfinnst ekki í ensku, eftir því sem ég fæ best séð. Hennar sakna ég oft.

Það sem kemst e.t.v. næst því er "handle" eða "take care of", en bæði tvö fela í sér ákveðið gravitas á meðan íslenska sögnin er hlý, kærulaus og hversdagsleg.

Ekki svo slæmt, á 6 ára gamalli 1.4Ghz PowerPC vél með 4200 rpm fartölvuharðdiski.

Úff, þetta er mjög tæmandi og nákvæmur listi yfir hvað gerir menn að lélegum forriturum. Ég get ekki sagt að ég hafi verið alsaklaus gegnum tíðina af öllu því sem þarna er lagt fram.

Núna er verið að ljósleiðaravæða höfuðborgarsvæðið og nettengingar gegnum ljósleiðara eru þegar orðnar mjög samkeppnishæfar við ADSL tengingarnar sem allir hafa verið með hér á landi síðustu ár.

Þótt ég hafi vissulega verið mjög þakklátur þegar ég komst frá 56k baud mótaldi yfir á ADSL árið 1999 hefur mér alltaf verið illa við ADSL tenginar. ADSL er skammstöfun á Asymmetric digital subscriber line. Takið eftir orðinu asymmetric. Slíkar tengingar eru s.s. ekki symmetrískar samhverfar heldur er ójafn gagnaflutningshraði inn og út, þ.e.a.s. upphalshraði er yfirleitt 1/8 af niðurhalshraða. Þetta er mjög slæmt hafi maður áhuga á að hýsa eigið efni á tengingunni.

ADSL gerir ráð fyrir því að netverjinn sé passífur neytandi. Hann halar niður efni frá öðrum en býr ekki til né deilir sínu eigin. Og vilji menn deila sínu efni þá er ætlast til þess að þeir greiði fyrir hýsingaþjónustur hjá stórum fyrirtækjum, sem eiga vist að vera ein um að sjá okkur fyrir efni.

Ljósleiðarinn breytir þessu öllu. Þessar tengingar eru jafnhraðar út og inn, og þar að auki svo svakalega hraðar að þær duga vel fyrir jafnvel fjölsóttar vefþjónustur o.fl..

Var að horfa á viðtalið við Steingrím J. Sigfússon á BBC Hardtalk. Ég er enginn aðdáandi Steingríms en ég bara verð að segja að mér fannst hann standa sig merkilega vel. Svaraði punktum Sackurs skýrt og málefnalega. Allt annað en pínlega viðtalið við forsætisráðherra hérna um árið - Geir Haarde var eins og skelkaður aristókrati frammi fyrir rannsóknarrétti Jakobína.

Þetta er alveg brjálæðislega fyndið:

Úr þessari bloggfærslu á DV:

Úr "Rányrkjubúið" eftir Stefán Jón Hafstein (Tímarit M&M, 72. árg. 3. hefti, 9/2011, nú til sölu í bókabúðum):

"Völd þeirra teygðu sig inn í alla kima samfélagsins. Þeir kusu síður að stjórna eftir skráðum reglum, stjórnarskrá eða föstum skorðum í regluverki stofnana, heldur með því að byggja upp stórt úthlutunarkerfi (patronage) sem skóp þeim veitingavald og hollustu. Þingin voru fyllt af stuðningsmönnum sem höfðu sannað sig með hlýðni. Verkalýðsfélög og bændasamtök (hér vantar atvinnurekendafélag fyrir íslenska samhengið) voru sveigð undir hið pólitíska valdakerfi. Pólitísk umræða fór fram með slagorðum og lofsöngvum sem enginn tók alvarlega. Tækifærið til að sölsa undir sig auð og veitingarvaldið yfir honum bjó til það „sement“ sem nægði til að festa völd í sessi. Til ráðstöfunar voru ekki bara störf í ráðuneytum, á þingum, og í stjórnsýslu, heldur í ríkisfyrirtækjum þar sem ríkið var einn stærsti atvinnurekandinn og handhafi hlunninda. Verktakar og fyrirtæki fengu aðgang í gegnum kerfið, ákvarðanir voru iðulega teknar í gegnum persónuleg tengsl með viðeigandi skuldbindingu á báða bóga. Veitingarvaldið teygði sig frá æðstu ráðamönnum út í héruð og sveitir. Á hverju stigi voru „stóru mennirnir“ sem kunnu á kerfið, sköffuðu stuðningsmönnum vinnu og verkefni gegn pólitískum stuðningi. Til að viðhalda stuðningi þurfti að tryggja meiri úthlutun. Valdi voru settar fáar skorður, það safnaðist á fárra hendur, ákvarðanir teknar eftir geðþótta en ekki með samráði við þá sem gerst vita og kunna."

Lýsing á Sjálfgræðis- og Framsóknarflokki? Íslenska Fjórflokknum? Það virðist vera svo, en nei, þetta er kafli úr "The State of Africa" eftir sagnfræðinginn Martin Meredith þar sem hann lýsir þessum þriðja-heims ný"frjálsu" ríkjum.

Maður hugsar með sér að það sé hreinilega ekki hægt að bjóða framtíðarbörnum sínum upp á að lifa í svona svakalega spilltu þjóðríki. En síðan rennur það upp fyrir manni að það er eins hér um bil alls staðar í heiminum.

Fyrir nokkrum árum kynnti vinkona mín Nanna mig fyrir gítarsnillingnum Django Reinhardt. Í dag er hann reglulega á fóninum hjá mér. Þetta er alveg frábær tónlist, virkilega gott að vinna við hana:

Mæli með safndisknum Django at his best - Sweet and Lowdown.

Síðan er Python vefkerfið Django ekki svo slæmt...

Ég er búinn að upgötva versta tölvuleik allra tíma. Hann heitir QWOP. Ég var heltekinn ástríðufullu hatri og frústrasjón eftir u.þ.b. tvegga mínútna spilun.

Ég lá síðan alveg í hláturskasti yfir eftirfarandi YouTube vídjói:

<seriousnördun>

Núna þegar Arakkis er kominn á aðeins betri tenginu hef ég látið verða af því að ljúka nokkrum verkefnum sem hafa setið á döfinni vegna hægrar vefþjónstengingar. Ég var að enda við að leggja lokahönd á vef sem ég hef haft í hyggju að setja upp um nokkurð skeið. Ladies and gentlemen, I give you

DataURL.net

Þetta er vefur með ýmsum tólum og vefhugbúnaði sem gerir forriturum og htmellum auðvelt að nota data: URL protocolið.

Ég hef verið að nota Data URL á þessum vef síðan 2005, en stuðningur fyrir það kom ekki í Internet Explorer fyrr en með útgáfu 8.0.

Í dag er þetta loksins að verða að tækni sem mainstream vefforritarar geta nýtt sér.

</seriousnördun>

Arakkis er loksins kominn af ADSL tengingu yfir á ljósleiðara. Það ætti að vera tilfinnanlegur munur á hraðanum á þjónustunum.

Sá þetta á YouTube í dag. Epískt fail.

Hérna er grein sem staðfestir það sem ég hef verið að segja um Bretlandi um þónokkra hríð.

Eins og Þórir Hrafn Gunnarsson orðaði það: "það er búið að taka 'Bretland er ömurlegt' rantinn frá þér og láta votta hann af evrópskum bjúrokrötum."

"Logic clearly dictates that the needs of the many outweigh the needs of the few." - Spock, Star Trek 2: The Wrath of Khan (1982)

Hver man ekki eftir þessari frægu staðhæfingu vúlkansins Dr. Spock í Star Trek? Þegar ég heyrði hana fyrst hjá Hauki Valdimar Pálssyni vini mínum fyrir mörgum árum, 12 ára gamall, fannst mér strax eitthvað bogið við hana. Það var hins vegar ekki fyrr en mun seinna, þegar ég fór að leggja stund á heimspeki, sem ég fattaði loksins af hverju Spock hafði einfaldlega rangt fyrir sér, strangt til tekið.

Fyrsti heimspekikúrsinn sem ég tók þegar ég byrjaði í heimspeki haustið 2002 var nýaldarheimspeki, Þorsteinn Gylfa að kenna. Þar kynntist ég meistaranum David Hume -- sem er enn, eftir talsvert meira nám, sá heimspekingur sem ég dáist mest að. Hume hefur eftirfarandi að segja í ritgerð sinni um mannseðlið (1739):

We speak not strictly and philosophically when we talk of the combat of passion and of reason. Reason is, and ought only to be the slave of the passions, and can never pretend to any other office than to serve and obey them.

Hér bendir Hume réttilega á að skynsemi (þ.e. "logic"), getur ekki upplýst okkur um endanleg markmið eða gildi. Skynsemin hjálpar okkur að finna leiðir að markmiðum, en út af fyrir sig er hún bara tól. Markmið okkar eru ekki lógísk eða ólógísk nema að því leyti sem þau stangast á innbyrðis. Grundvallarmarkmiðin sem liggja öðrum markmiðum að baki eru ekki rökrétt. Ef þú spyrð af hverju? nógu lengi endarðu alltaf á bara.

Með þetta í huga sjáum við að staðhæfing Spocks er einungis fyrirgefanleg gangi hann að því vísu að aðilarnir sem hann ávarpi deili með honum ákveðinni undirliggjandi siðferðislegri markhyggju [e. teleology].

Þá mætti e.t.v. túlka staðhæfingu Spocks sem einhvers konar áróður fyrir siðferðislegu jafngildi allra mannlegra þarfa -- mjög sérstök heimspeki, sú. En það er vægast sagt vafasamt að leggja slíkt siðferðiskerfi fram sem "clearly dictated" röklega afleiðu.

Ég hef verið að gera svolítið af því að kaupa íslenska tónlist undanfarið. Það geri ég að sjálfsögðu í gegnum netið þar sem ég hef verið geisladiskalaus svo árum skiptir. Mest sæki ég mína tónlist gegnum torrent síður. Hins vegar finnst mér þetta eiginlega ekki ganga þegar það kemur að íslenskri tónlist.

Í fyrsta lagi er erfitt að finna íslenska tónlist á torrentum -- og á netinu almennt. Í öðru lagi veit maður svosem að tónlistarmennirnir hérna heima eru ekki beinlínis að mala gull. Maður vill styðja gott framtak.

Þær eru tvær, vefsíðurnar sem ég hef átt við í þessum efnum. Annars vegar tonlist.is og hins vegar GogoYoko. Báðar hafa sína kosti og sína galla:

Gogoyoko.com

• Gogoyoko er indie þróunnarverkefni sem hefur það að stafni að koma sem mestum hlusta tekna til tónlistarfólks. Það þykir mér siðferðislega rétt.
• Þeir rukka í evrum
• Tónlistin frá þeim er vandlega og fagmannlega ID3 tögguð

Tonlist.is

• Mjög stórt safn af eldri tónlist
• Ódýrari
• Tengt STEF, sem er evil

Báðir aðilar buðu blessunarlega upp á 320kbps MP3 snið. Vefviðmótin hjá báðum eru tiltölulega þægileg og nothæf, og ég lenti aldrei í vandræðum með að kaupa á neinu stigi málsins.

Það er hins vegar eitt sem ég hreinlega *get ekki* fyrirgefið tonlist.is: ID3 töggin í MP3 skjölum frá þeim eru ekki UTF8 strengir -- íslenskir stafir brenglast

Þar auki nota þeir forneskjulega ID3v1 tagging kerfið sem styður bara 31 stafa tög. Fyrir vikið klippist á fullt heiti laga sem eru lengri en 31 stafur.

Ég greiði s.s. fullt af pening fyrir tónlist frá tonlist.is, en neyðist til þess að ID3 merkja þau sjálfur, sem er bæði tímafrekt og hundleiðinlegt. Hvers konar jólasveinar eru þetta eiginlega í tækniteyminu þeirra?

Eins og mönnum er kunnugt þá fá eiginkonur þýskra lækna einnig doktorstitil eignmannsins. Ef ég myndi t.a.m. andskotast til að klára þessa blessuðu doktorsgráðu mína þá væri ég Herr Doktor Sveinbjörn, og eiginkonan mín yrði Frau Doktor hvað sem hún héti.

Nú spyr ég: er þetta gagnkvæmt milli kynjanna? Geta karlar fengið doktorstitilinn gegnum konu sína? Gæti ég orðið mér úti um doktorsnafngiftina með því að finna mér eina þýska?

Úr bitrum leiðara í Spiked um ástandið á breska verkamannaflokksins:

Yet no amount of Terry Pratchett-style fantasy lingo can disguise the fact that, in truth, Labour no longer has a soul. If a party’s soul is a fusion of its ideology and its constituency, of its beliefs and its success in getting people to back those beliefs, then Labour’s is as withered as Sarah Teather’s career in comedy. Labour is a hollowed-out shell of an institution, having jettisoned the ideas it was set up to promote and having lost, over the past three decades, the keen backing of its original constituency: the working classes. Indeed, the current scrapping between various party cliques and personality sects speaks to the soullessness of Labour - the shallowness and ugliness of these spats are a result of the fact that there is no soul to battle over, only positions of influence in a middle-class PR machine masquerading as a party, only jobs, status, perks. This is not battle over a soul - it’s a catfight to colonise and puppeteer the carcass of a long-croaked party.

Hafandi fylgst með pólitíkinni í Bretlandi um árabil get ég geti alveg tekið undir þetta.

Það er agalegt hvernig frjálshyggjuliðið hefur eignað sér Adam Smith. Smith var þroskaður og skynsamur pólítískur hugsuður sem ætti enga samleið með þeim væri hann uppi í dag.

Civil government, so far as it is instituted for the security of property, is in reality instituted for the defense of the rich against the poor, or of those who have some property against those who have none at all.

...

No society can surely be flourishing and happy, of which the far greater part of the members are poor and miserable. It is but equity, besides, that they who feed, clothe and lodge the whole body of the people should have such a share of the produce of their own labor as to be themselves tolerably well fed, clothed and lodged.

...

It is not very unreasonable that the rich should contribute to the public expense, not only in proportion to their revenue, but something more than in that proportion.

- Adam Smith, Wealth of Nations

This disposition to admire, and almost to worship, the rich and the powerful, and to despise, or, at least, to neglect persons of poor and mean condition, though necessary both to establish and to maintain the distinction of ranks and the order of society, is, at the same time, the great and most universal cause of the corruption of our moral sentiments. That wealth and greatness are often regarded with the respect and admiration which are due only to wisdom and virtue; and that the contempt, of which vice and folly are the only proper objects, is often more unjustly bestowed upon poverty and weakness, has been the complaint of moralists in all ages.

- Adam Smith, The Theory of Moral Sentiments

Noam Chomsky er einn af þeim sem hefur bent á mýtur hægrimanna um Smith. Hann orðar þetta ágætlega:

I didn’t do any research at all on Smith. I just read him. There’s no research. Just read it. He’s pre-capitalist, a figure of the Enlightenment. What we would call capitalism he despised. People read snippets of Adam Smith, the few phrases they teach in school. Everybody reads the first paragraph of The Wealth of Nations where he talks about how wonderful the division of labor is. But not many people get to the point hundreds of pages later, where he says that division of labor will destroy human beings and turn people into creatures as stupid and ignorant as it is possible for a human being to be. And therefore in any civilized society the government is going to have to take some measures to prevent division of labor from proceeding to its limits.

Frá: Sveinbjorn Thordarson
Sent: 22. september 2011 12:37
Viðtakandi: vr@vr.is
Efni: Kynningarbæklingur

Góða daginn,

Ég greiði í VR. Um daginn barst mér einhver voða fínn glansbæklingur í pósti -- kynningarbæklingur fyrir VR. Ég hef ekki áhuga á fá slíka bæklinga framvegis og bið um að vera tekinn af póstlista ykkar. Ég er fullfær um að afla mér sjálfur upplýsingar um starfsemi VR og sé engan tilgang með því að félagið eyði peningum í svona bull, sem er þar að auki óumhverfisvænt.

Í hverjum mánuði greiðir fjöldi fólks félagsgjald til ykkar, hvort sem þeim líkar betur eða verr. Flestir félagsmenn ykkar sjá almennt lítinn tilgang með félaginu og ef þeir ættu kost á að komast hjá því að greiða ykkur eða öðrum stéttarfélögum pening, myndu þeir hiklaust gera það. Þegar staðan er þannig ber stjórnendum VR að sýna mikla gætni í hvernig fjármunum félagsins er varið. Mætti jafnvel segja að þeim beri að beita smá viðskiptasiðfræði. Ekkert ætti að fara í tilgangslaust fúsk. Bæklingurinn sem barst til mín var einmitt það, tilgangslaust fúsk. Verjið peningunum í raunverulega aðstoð við félagsmenn í neyð í stað þess að prenta rándýra glansbæklinga sem fara væntanlega flestir beinustu leið í ruslið.

Kveðja,
Sveinbjörn Þórðarson

Á 30 dögum skrifa fréttamenn RÚV u.þ.b. 1000 blaðsíður af texta. Aðallega um Ísland.

<nördun>

Var að braska í smá hugbúnaðaruppfærslu hérna á arakkis vefþjóninum. Fór meðal annars í það að transkóða Mentat yfir í mod_perl. Keyrir núna uþb. 40 sinnum hraðar.

Niðurstöður úr ApacheBench:

Server Software:        Apache/2.2.19
Server Hostname:        sveinbjorn.org
Server Port:            80

Document Path:          /
Document Length:        6337 bytes

Concurrency Level:      1
Time taken for tests:   42.745 seconds
Complete requests:      10000
Write errors:           0
Total transferred:      65239250 bytes
HTML transferred:       63369250 bytes
Requests per second:    233.95 [#/sec] (mean)
Time per request:       4.275 [ms] (mean)
Time per request:       4.275 [ms] (mean, across all concurrent requests)
Transfer rate:          1490.47 [Kbytes/sec] received

Mér þykir þetta mjög respectable performance. Býð þetta gamla vefforrit mitt velkomið á 21. öldina, þar sem enginn notar CGI lengur.

</nördun>

Vefsíðan mín hér á sveinbjorn.org er búin að vera verið uppi svo andskoti lengi að hún er orðin "established" Google síða, og fær undirflokka í leitarniðurstöðum:

Mér varð hugsað til þess áðan að það eru fáar fígúrur jafnvanmetnar og hinn almenni ríkisbjúrókrati. Flestum verður hugsað til leiðinlegrar stemningar í biðröð á skrifstofu Ríkisskattstjóra. Svo hefur auðvitað frjálshyggjuhugmyndafræði síðari ára sín áhrif, hetjurnar eru snjallir og metnaðarfullir frumkvöðlar, ekki samviskusamir ríkisstarfsmenn.

Gleymum því ekki að nútímaiðríkið væri gjörsamlega óhugsandi án þessa fólks. Það heldur uppi infrastrúktur, lögvaldi, eignarétti. Án þeirra væru engir markaðir, engin hagsæld og enginn auður.

Umræðan á netinu á Íslandi er fyrir löngu komin út fyrir velsæmismörk. Allir eru að eipa yfir öllu.

Í vinnunni í dag sá ég fullkomið dæmi um þetta. Eftirfarandi athugasemd var skrifuð við grein Eyjunnar um þau stórtíðindi að Landsbankaútibúið á Laugarveginum væri að flytja upp í Borgartún:

Er ekki allt í lagi með þetta fólk?

Arakkis er kominn með nýja IP tölu: 88.149.122.95. Allir með vef á honum þurfa að uppfæra DNSið hjá sér

Það hefur verið svolítið í umræðunni undanfarna daga að hún Þórunn Sveinbjarnardóttir sé að hætta á þingi og á leiðinni í nám í siðfræði, en fái hins vegar full laun í 6 mánuði eftir að hún lætur af störfum.

Ég verð að segja að mér finnst þetta helvíti ómerkilegt, bæði að hún lýsi þessu yfir núna en ekki þegar ákvörðun hennar var tekin (í Apríl, þegar HÍ hætti að taka við skráningu) og að hún þiggi 6 mánuða laun eftir að hafa *sagt upp* starfi sínu.

Það er ekkert athugavert við að þingmenn fái 520 þús kall á mánuði, það eru þokkaleg millistéttarlaun og engin ástæða til þess að þeir fái minna eða meira en það. Hins vegar er löngu kominn tími til þess að klippa á öll sérréttindi pólitísku stéttarinnar á Íslandi. Ég held að það sé mjög sterkur hljómgrunnur fyrir því í íslensku samfélagi í dag, þá sérstaklega í ljósi þess hve átákanlega illa þessi stétt hefur brugðist fólkinu í landinu þrátt fyrir óvenjugóð kjör og alls konar fríðindi gegnum árin.

Laun þingmanna ættu hreinlega að vera tengd almennum kjarasamningum ríkisstarfsmanna.

Venjulegt launafólk hjá ríkinu þarf að vinna út uppsagnarfrestinn, og á bara rétt á þremur mánuðum sé því sagt upp. Ég sé enga ástæðu af hverju stjórnmálamenn ættu að fá einhver fríðindi umfram það. Ef við hugsum um starf þeirra eins og hvert annað launastarf, þá er augljóst að eftirspurn eftir þingsetu er mjög mikil og þ.a.l. framboðið á þingmönnum mikið. Laun og réttindi ættu að vera í samræmi við það.

Síðan er það auðvitað til háborinnar skammar að ekki sé löngu búið að retróaktívt afnema eftirlaunafrumvarpið fræga, sem enn tryggir afdönkuðum pólitíkusum tvöföld laun eftir langa þingsetu á þeim hlægilega og gróteska grundvelli að starf þeirra sé svo "krefjandi".

Á tímum aðhalds í ríkisfjármálum ætti öxin fyrst að falla á bitlinga æðstu stjórnar ríkisins, og síðast á heilbrigðis- og félagstryggingakerfið sem *allir* landsmenn reiða sig á.

Það ætti síðan sem fyrst að taka upp kerfi þar sem þingmenn missa stjórn á eignum sínum á meðan á þingsetu stendur -- þeim sé óheimilt að stunda fjárfestingar, verðbréfakaup eða fasteignakaup á meðan þeir sitji á þingi, að bókhald eigna þeirra og maka sé opið almenningi. Slík lög gilda um embætti forseta Bandaríkjanna, og ættu klárlega að gilda um alla þá sem fara með pólitískt vald á litla Íslandi, þar sem allir tengjast öllum. Ef menn eru ekki með hreinan skjöld (og tilbúnir að sýna það í verki) eiga þeir hvort eð er ekkert erindi á þing.

En maður getur svosem bara látið sig dreyma. Það er ekki eins og neitt af þessu sé að fara að gerast. Það virðist auðveldara fyrir bæði vinstri- og hægrimenn að loka deildum á Landsspítalanum en að klippa á eigin fríðindi. Mannseðlið er bara eins og það er...

Það hefur átt sér stað ákveðin bylting á Íslandi síðan ég var unglingur, 15-16 ára gamall. Á þeim tíma voru bara tvær verslanir opnar eftir miðnætti á höfuðborgarsvæðinu. Önnur þeirra var BSÍ og hin var einhver sjoppa í Kópavogi. Ef manni vantaði tóbak eða aðrar nauðsynjavörur þegar líða tók nóttu hafði maður engra kosta völ en að leggja út í hríðina og ganga út á BSÍ, sem stundaði að sjálfsögðu grimmilegt okur í krafti sérstöðu sinnar.

Í dag er Reykjavík hins vegar morandi í verslunum sem opnar eru allan sólarhringinn: Select bensínstöðvarnar allar, 10/11, 11/11, Nóatún. Þær eru ófáar í þægilegri göngufjarlægð frá heimahúsum mínum. Þar leita nátthrafnar eins og ég jafnan skyndifæðis, tóbaks og kaffíndrykkja út nóttina.

Um daginn var ég vakandi fram eftir nóttu eins og mér er tamt. Þegar líða fór á nóttina fékk ég fékk höfuðverk, sem er blessunarlega sjaldgæft. Hins vegar var þessi afskaplega slæmur, hélt fyrir mér svefni, og ég átti engin verkjalyf heima. Eftir smá gúglun komst ég að því að ekkert apótek í Reykjavík er opið allan sólarhringinn. Ég rölti út í 10/11 og spurði um aspírín og parasetamól, en var sagt að verslanirnar seldu það ekki.

Í gamla daga var alltaf apótek opið allan sólarhringinn. Það er eina þjónustan sem er algjörlega bráðnauðsynleg svona að nóttu til, en það hefur verið stigið skref aftur á bak í þeim efnum samhliða almennri þróun til hins gagnstæða. Og svo segir Aðalsteinn mér að Office 1 Superstore sé opið allan sólarhringinn núna. Hvað er eiginlega í gangi?

Á Íslandi er tölvunoktun og tölvueign mikil. Það er ef til vill ekki svo skrítið. Í dimmu og óveðursælu landi leitar fólk frekar til afþreyinga innan heimilisins. Hér er blómleg Linux notkun og íslenska frjálsa hugbúnaðarhreyfingin hefur sína talsmenn. Tölvu- og græjuáhugi er almennt mikill meðal almennings, netnotkun gríðarleg, snjallsímanotkun útbreidd og allt morandi í lifandi íslenskum spjallsamfélögum á netinu um vélbúnað, græjur og stýrikerfi.

Ég hef starfað um árabil í tölvugeiranum á Íslandi, fyrst sem kerfisstjóri hjá Vefsýn, síðan sem forritari hjá FRISK, síðan í kontrakt vinnu fyrir íslenska leikjafyrirtækið Gogogic og svo loksins núna í fullu starfi sem hugbúnaðarsmiður hjá Clara á Laugarveginum. Ég man að í denn voru menn fljótir að átta sig á að tölvugeirinn hérna á Íslandi væri óvenjuöflugur. Ég fékk þess utan oft að heyra yfirlýsingar þess efnis að hann hefði blómstrað þrátt fyrir algert áhugaleysi stjórnvalda -- því var meira að segja einu sinni haldið fram við mig að hefði ríkið verið að styrkja eða grufla í tölvubransanum væru hlutirnir ekki eins blómlegir og raun bar vitni.

Ég trúði þessu þegar þetta var sagt við mig á sínum tíma. En eftir langan hiatus er ég núna að starfa aftur í bransanum og hef orðið var við ýmislegt sem gefur til kynna að þetta sé ekki beinlínis rétt mynd af ástandi mála.

Fyrirtækið sem ég starfa fyrir í dag, Clara, hefur fengið þónokkra styrki, fyrst á vegum Innovít og síðan frá bæði Rannís og Nýsköpunarsjóði. Mjög svala PageKite verkefnið hans Bjarna fékk styrk. Þegar ég starfaði hjá FRISK á sínum tíma þá kostaði íslenska ríkið einhverja starfsmenn sem unnu að ættfræðihugbúnaðinum Espólín, og hafði styrkt þróun Púkans. Íslensku hugbúnaðarfyrirtækin njóta öllu jöfnu góðs af margvíslegum ríkisstyrkjum gegnum ýmsa nýsköpunar- og rannsóknarsjóði.

Beint eða óbeint vinna margir vinir mínir í tölvubransanum fyrir íslenska ríkið. Stjórnsýsluapparatið allt hefur ógrynni forritara í vinnu við að þróa og viðhalda upplýsingakerfunum sem nauðsynleg eru í þróuðum nútímaríkjum. Þess utan njóta mörg hugbúnaðar- og veffyrirtæki þess góðs at ríkið eða stofnanir fjármaganaðar af ríkinu ráða þau í stök verkefni.

Með öðrum orðum, engir blekkingar: tölvubransinn hérna er eins og hver annar bransi á Íslandi. Hann reiðir sig á bitlinga frá ríkinu samhliða venjulegum markaðsviðskiptum. Í landi þar sem ríkið er vel rúmlega 40% af hagkerfinu kemur það svosem ekki á óvart.

Góður vinur minn skoraði á mig fyrr í kvöld að vera duglegri að skrifa á þessari blessuðu síðu minni. Ný regla, a.m.k. langur pistill á 3-4 daga fresti. Ég hef nóg af skoðunum, nóg af hugmyndum, og það hvern einasta dag. Engin ástæða til þess að halda þessum miðli þöglum. Well and truly spoken, kammerat.

Kæru vinir, ég hef slæmar fregnir. Hann Axel, vinur minn og lífsförunautur til 16 ára eða svo, er látinn.

Í allri minni tíð hef ég aldrei kynnst jafn tignarlegum, greindum og frábærum ketti. Orð fá því ekki lýst hversu vænt mér þótti um hann og hversu mikið dauði hans hryggir mig. Hann var mikilli skynsemi og stórfenglegum persónuleika gæddur. Honum þótti vænt um mig sem og aðra sem önnuðust hann, og unni alveg sérstaklega þeim sem gáfu honum gott og mikið að borða. Hans mun vera mikið saknað. Hann var fasti í mínu lífi, hluti af heimili mínu og fjölskyldu. Lífið er fátækara án hans.

Tár mín geta ekki fært hann aftur til lífs, en hann lifði góðu lífi þessi 16 ár, át í miklu magni rækjur og tælenskan mat og fisk og hrísgrjón og pasta og nokkurn veginn allt sem hann komst í tæri við. Megi hann hvíla í friði. Ég vildi óska þess að ég hefði fengið tækifæri til að segja bless.

Greyið karlinn, svo stórkostlegur norskur skógarköttur þegar hann var upp á sitt besta, hafði heldur horast á seinni árum og var orðinn skuggi af sjálfum sér fyrir rest. Hérna er mynd af honum frá árinu 2004, þegar hann var u.þ.b. 10 ára gamall og rúmlega það í kílóum, hefðarköttur sem átti sér engan líkan í hverfinu og viðurkenndi engan sem sinn betrung.

Síðasta skiptið sem ég sá Axel á lífi var tveimur dögum áður en hann fannst látinn. Klukkan var þrjú um nóttu og ég var á leiðinni í háttinn þegar ég heyrði einkennilegt þrusk frammi í eldhúsi.

Þegar ég fór fram blasti við mér heldur furðuleg sjón: hann Axel hafði komið sér inn um gluggann eins og honum var tamt. Hann hafði síðan ýtt fram af eldhúsborðinu stórum poka af papríkuskrúfum sem ég hafði verið að gæða mér á fyrr um kvöldið og troðið hausnum djúpt ofan í til að komast í ljúffengar flögurnar á botninum. Hann var hins vegar að lenda í þónokkrum vandræðum með að koma snakkpokanum af hausnum á sér.

Þetta þótti mér svo skoplegt að ég smellti af tveimur myndum með símanum mínum áður en ég hjálpaði honum að ná pokanum af. Eftir því sem ég best veit þá eru þetta seinustu myndirnar sem voru teknar af honum áður en hann lést.

Lengi lifi Axel, þú ógleymandi konungur katta! Þú varst minn trausti félagsskapur mörg einmanaleg kvöld í kjallaranum á Öldugötu. Þú munt lifa ávallt í minningu þeirra sem elskuðu þig.

In memoriam Axel (1995-2011)

Mig langar að vekja athygli á stórmerkilegum manni, Paul Robeson (1898-1976). Robeson var bandarísk fótboltastjarna, lögfræðingur, ræðuhaldari, leikari og söngvari sem barðist ötult fyrir mannréttindum. Hann var líka kommúnisti á hápunkti kalda stríðsins.

Paul Robeson var blökkumaður.

Það gerir hann að svörtum kommúnista og civil rights activista í Bandaríkjunum á árunum 1935-1960, á tímum Jim Crow laganna og McCarthy-ofsóknanna. Hreint út sagt ótrúlegt að svona maður skyldi þó deyja í rúmi sínu en ekki í einhverju Guantanamo-fangelsi. Vel þess virði að lesa Wikipediugreinina um hann

Hérna er mögnuð upptaka af honum að syngja sovétska þjóðsönginn á ensku:

King Crimson - In The Wake Of Poseidon 

Plato's spawn cold ivyed eyes
Snare truth in bone and globe.
Harlequins coin pointless games
Sneer jokes in parrot's robe.
Two women weep, Dame Scarlet Screen
Sheds sudden theatre rain,
Whilst dark in dream the Midnight Queen
Knows every human pain.

In air, fire, earth and water
World on the scales.
Air, fire, earth and water
Balance of change
World on the scales
On the scales.

Bishop's kings spin judgement's blade
Scratch "Faith" on nameless graves.
Harvest hags Hoard ash and sand
Rack rope and chain for slaves
Who fireside fear fermented words
Then rear to spoil the feast;
Whilst in the aisle the mad man smiles
To him it matters least.

Heroes hands drain stones for blood
To whet the scaling knife.
Magi blind with visions light
Net death in dread of life.
Their children kneel in Jesus till
They learn the price of nail;
Whilst all around our mother earth
Waits balanced on the scales.

Diddi tjáir sig á Eyjunni:

Rosalega er þetta lið galið sem leggur þetta til. Þetta mun leiða til gríðalegrar hækkunar matvöru. Við erum að tala um algjörar grunnþarfir , að borða !! Þetta útspil er til þess að setja okkur endanlega í flokk með fátækustu þjóðum heims með lélegustu lífskjör...

Ég legg til að Diddi láti reyna á að búa í, tjah ... Líberíu, eða Sómalíu, og hugsi síðan vandlega aftur um þessa staðhæfingu.

Þessa dagana nota ég kreditkort til þess að greiða fyrir alla neyslu mína. Þetta hefur þann kost að ég sé hvað ég eyði peningunum í, og þann ókost að ég sé hvað ég eyði peningunum í:

Algengustu nöfnin á Íslandi:

Jón 6037
Guðrún 5749
Sigurður 4861
Anna 4761
Guðmundur 4651
Sigríður 4347
Kristín 4042
Gunnar 3555
Margrét 3366
Ólafur 3146
Helga 3142
Sigrún 2885
Einar 2737
Ingibjörg 2667
Magnús 2634
Kristján 2420
Stefán 2271
Jóhanna 2267
Jóhann 2135
María 2017
Björn 1937
Árni 1806
Elín 1779
Bjarni 1696
Halldór 1643
Helgi 1615
Pétur 1539
Guðbjörg 1503
Kristinn 1459
Gísli 1427
Ásta 1423
Erla 1404
Ragnheiður 1402
Ragnar 1399
Þorsteinn 1361
Arnar 1351
Guðný 1332
Hildur 1329
Páll 1319
Katrín 1309
Guðjón 1281
Hulda 1279
Ólöf 1274
Lilja 1240
Sveinn 1201
Steinunn 1180
Sólveig 1140
Unnur 1139
Inga 1118
Elísabet 1116
Þóra 1105
Þórunn 1104
Auður 1102
Birgir 1100
Eva 1093
Óskar 1072
Karl 1049
Jóna 1042
Bryndís 1035
Berglind 1035
Daníel 1023
Kolbrún 1023
Davíð 1013
Ásdís 1008
Jóhannes 1005
Halldóra 985
Haukur 982
Haraldur 967
Ásgeir 956
Hrafnhildur 913
Birna 907
Íris 903
Jónína 897
Ágúst 896
Erna 892
Kjartan 885
Linda 881
Sigurjón 873
Þórður 868
Hörður 858
Guðlaug 854
Valgerður 851
Þórdís 850
Jónas 831
Sigurbjörg 829
Andri 826
Friðrik 825
Edda 809
Eiríkur 778
Hanna 749
Hilmar 747
Atli 747
Tómas 737
Sara 728
Baldur 728
Rúnar 724
Kristjana 723
Bjarki 716
Hjördís 708
Björg 708
Hafdís 699
Lára 692
Rakel 690
Sverrir 686
Aðalheiður 681
Hólmfríður 677
Guðni 674
Benedikt 674
Örn 672
Brynjar 667
drengur 666
Róbert 660
Rósa 657
Hrefna 656
Harpa 654
Ragnhildur 645
Sandra 644
Björgvin 633
stúlka 631
Karen 631
Ingólfur 623
Egill 623
Áslaug 622
Stefanía 619
Ingvar 609
Reynir 601
Ómar 598
Brynja 598
Snorri 587
Aron 584
Sigurlaug 581
Ágústa 580
Sævar 580
Garðar 579
Halla 575
Þórir 573
Laufey 566
Ingunn 554
Þórarinn 553
Rannveig 550
Þorbjörg 547
Svava 545
Elsa 540
Guðríður 539
Helena 538
Tinna 531
Soffía 524
Ása 523
Grétar 519
Vilhjálmur 514
Ingi 514
Hafsteinn 514
Tryggvi 514
Arna 511
Hjalti 508
Hlynur 504
Aðalsteinn 502
Jakob 501
Gunnlaugur 499
Sindri 496
Dagný 494
Andrea 492
Þuríður 491
Alexander 490
Kári 485
Ívar 484
Valdimar 478
Ari 471
Hermann 463
Herdís 460
Þorvaldur 459
Hjörtur 457
Hannes 453
Skúli 453
Fanney 451
Vilborg 450
Axel 450
Steinar 449
Ragna 447
Guðlaugur 441
Bragi 440
Fjóla 432
Vigdís 430
Agnes 427
Kristrún 423
Sóley 421
Lárus 421
Gunnhildur 420
Svanhildur 415
Viðar 413
Eyþór 406
Sunna 403
Bára 401
Hrönn 401
Kristófer 397
Hallgrímur 396
Þór 394
Anton 393
Svavar 386
Kristbjörg 383
Alda 383
Eyjólfur 383
Viktor 381
Arnór 375
Eyrún 373
Júlíus 372
Þórhildur 370
Matthías 369
Sólrún 368
Eggert 367
Elvar 367
Gylfi 364
Sigurbjörn 362
Óli 360
Birkir 360
Magnea 358
Sveinbjörn 357
Hákon 356
Arndís 354
Marta 351
Dóra 349
Björk 347
Guðfinna 347
Elías 346
Oddný 345
Brynhildur 344
Geir 344
Þórey 341
Sonja 341
Trausti 337
Andrés 332
Eygló 331
Nanna 328
Þröstur 325
Ólafía 325
Dagbjört 324
Ester 323
Sesselja 323
Valdís 323
Oddur 323
Valur 323
Pálmi 321
Hafþór 321
Baldvin 319
Heiða 319
Gyða 318
Rebekka 316
Steingrímur 316
Guðmunda 315
Heiðrún 312
Heiðar 310
Heimir 309
Emil 307
Gréta 305
Þórhallur 303
Sigurgeir 300
Thelma 299
Agnar 297
Jens 296
Gerður 295
Bergþóra 295
Þorgerður 294
Aldís 293
Sæmundur 292
Fríða 288
Aðalbjörg 287
Jenný 287
Finnur 285
Sigfús 278
Leifur 276
Selma 276
Lovísa 274
Elva 273
Eydís 273
Alexandra 271
Hjálmar 269
Daði 268
Hugrún 266
Matthildur 263
Vignir 260
Birgitta 259
Pálína 259
Svala 258
Una 257
Brynjólfur 256
Þorgeir 255
Fannar 254
Ásmundur 254
Þorkell 254
Gestur 250
Hreinn 246
Valgeir 245
Ísak 245
Elínborg 244
Elísa 244
Júlía 243
Stella 242
Nína 240
Erlendur 239
Ásgerður 239
Smári 238
Bergur 233
Svandís 233
Árný 231
Olga 230
Hans 229
Erlingur 229
Albert 228
Ingveldur 227
Ármann 227
Alma 227
Ingimar 226
Freyja 225
Ægir 221
Klara 220
Signý 219
Dagur 219
Silja 218
Aníta 218
Kolbeinn 218
Ásthildur 217
Ellen 217
Rut 216
Jórunn 215
Hrafn 214
Birta 214
Sjöfn 213
Steinþór 208
Sif 207
Marteinn 207
Dagmar 207
Sigurveig 206
Finnbogi 204
Sigmar 201
Sigmundur 200
Ævar 199
Emilía 199
Rafn 199
Unnar 198
Hinrik 197
Sigurrós 196
Símon 193
Svanhvít 191
Óðinn 189
Ingvi 188
Ástríður 188
Svanur 188
Úlfar 185
Sylvía 184
Bjarney 184
Maria 184
Sigurborg 182
Þorleifur 181
Guðbjörn 181
Grímur 179
Sölvi 178
Bergljót 175
Sæunn 174
Georg 173
Lúðvík 172
Telma 172
Konráð 171
Vigfús 171
Þráinn 171
Ósk 170
Þorbjörn 169
Vala 169
Elfa 169
Rögnvaldur 169
Orri 168
Torfi 168
Ólína 167
Sigþór 167
Bergþór 165
Arnþór 164
Steindór 164
Sveinbjörg 163
Sturla 163
Díana 162
Viktoría 161
Steinn 161
Júlíana 160
Eiður 159
Hallfríður 157
Böðvar 156
Esther 156
Markús 155
Alfreð 155
Auðunn 155
Katla 154
Drífa 154
Jökull 152
Gróa 152
Karólína 150
Ingimundur 150
Hrafnkell 150
Guðbjartur 149
John 148
Guðbrandur 148
Regína 147
Erling 147
Óttar 147
Víðir 146
Freyr 145
Skarphéðinn 143
Marinó 142
Málfríður 141
Höskuldur 140
Hafliði 140
Hreiðar 140
Hjörleifur 140
Ásrún 138
Ásbjörn 138
Sigtryggur 137
Örvar 136
Michael 136
Eysteinn 136
Samúel 135
Sunneva 135
Logi 134
Hallur 134
Jakobína 133
Mikael 133
Karitas 132
Petra 132
Elmar 131
Lena 130
Adam 130
Níels 129
Álfheiður 129
Ellert 128
Emma 128
Hekla 127
Anne 127
Hrund 127
Borghildur 126
Lísa 126
Iðunn 125
Sædís 125
Ingigerður 125
Snæbjörn 125
Heiðdís 124
Ottó 124
Gústaf 123
Benjamín 121
Styrmir 121
Indriði 120
Anita 118
Sigurlína 117
Hrannar 117
Ástrós 117
Sigvaldi 115
Ásgrímur 115
Bylgja 115
Sigurþór 114
Már 114
Runólfur 114
Valborg 113
Hildigunnur 112
Loftur 112
Hlín 112
Jan 111
Hafrún 111
Snædís 110
David 110
Theódór 110
Barbara 110
Bogi 110
Þorlákur 109
Högni 109
Þorgrímur 108
Arnheiður 108
Þórólfur 107
Thomas 106
Friðjón 106
Tanja 106
Súsanna 105
Hlíf 105
Helen 104
Héðinn 104
Þorvarður 104
Ársæll 103
Svanfríður 102
Gígja 102
Magdalena 100

Það má margt vont og illt segja um Íslendinga, og það að búa á þessu Skeri. Hins vegar hefur lengi verið hér góð tónlistarsena, svona miðað við allt. Þessi íslenska tónlist sem erlendir menn hafa verið að tapa sér yfir, Björk og Sigurrós, hefur verið mér lítið að skapi. Hins vegar hef ég undanfarið verið að hlusta á tvær þrusugóðar íslenskar hljómsveitir: blúsrokkhljómsveitina Johnny and the Rest, og síðan víkingametalhjómsveitina frá Húsavík, Skálmöld:

Ég keyrði kveríu í Vaktaranum með lykilorðið "Icesave" til þess að sjá umræðuna upp á síðkastið.:

Af vef LÍÚ:

Kvótakerfið er merkilegasta framtak Íslands í skipulagsmálum og að innkalla og endurselja kvótann er í raun ómerkilegur þjófnaður

Fyndið, rosalega er ég naív, ég hélt nefnilega að það að gefa kvótann í denn hefði verið eitt stórtækasta rán í Íslandssögunni.

Jæja, nú eru loksins komnar tölur sem staðfesta það sem allir vissu: að stjórn Geirs Haarde beilaði út fjármagnseigendur, langríkasta fólkið í samfélaginu, á kostnað komandi kynslóða.

Í stuttu máli:

Af töflunni ... má ráða að 4,7% einstaklinga, eða 8.799 af 188.512, eigi 56%, eða meira en helming, allra innstæðna, þ.e. 364 ma.kr. af 645 ma.kr.

Þá má líka reikna það út að 4.627 einstaklingar eigi 284 ma.kr. á bankainnstæðum. Hlutfallslega mætti því segja að 2,5% einstaklinga eigi 44% af öllum bankainnstæðum.

Þetta er klárlega stærsti tilflutningur eigna í Íslandssögunni. Og eignaflutningur var frá mér og öllum þeim sem eiga þorrann af skattævi sinni eftir ólifað, til auðugustu manna á Íslandi. Hinn almenni borgari á enga peninga inni á bankareikningi. Sparnaður hans er í lífeyrissjóðum og fasteignum.

"Never attribute to malice that which can be adequately explained by incompetence" sagði einhver [uppfærsla: Mögulega Robert Heinlein, ótrúlegt en satt].

En hér er klárlega malice á ferðinni. Þetta er allavega ekki "adequately explained by incompetence." Það hefði verið ósköp einfalt að setja þak á innistæðutrygginguna upp á nokkrar millljónir. Venjulegt, heiðarlegt, vinnandi fólk á ekkert meira en það inni á bankabók.

xkcd nr. 244

Eins og Dark of the Sun er nú mediocre mynd, þá er inngangsstefið eftir Jacques Loussier einstaklega flott:

Úr leiðara á sjötta mest lesna vef landsins:

Það er oft sagt að karlmenn hugsi rosa mikið með klofinu og að konur hugsi með heilanum. Þetta er bara ekki alveg rétt, í rauninni hugsa bæði kynin með klofinu og heilanum. Allt í lagi, karlmenn eiga það kannski til að hugsa oftar með klofinu ef svo má orða það en eru þeir verri? Uhh nei!

Ég held að ég hafi sjaldan rekist á jafn sálfræðilega upplýsta og innsæisríka grein um mismun kynjanna.

Opinions are like assholes. Everyone's got one, and they all stink.

Ógeðslega flott framhlið á hljómplötu.

Þekkir hana einhver?

Google Easter Egg:

Prufið að leita að "Helvetica" í Google.

Rússnesk upptaka frá 1925:

Og ég hélt alltaf að Mary Hopkin hefði frumflutt þetta lag á 7. áratuginum undir handleiðslu Paul McCartneys.

Úr nýjasta eintakinu af New Yorker:

In Haaretz, A. J. Goldmann wrote of Kubrick’s longstanding desire to make a film about the Holocaust, and cited Kubrick’s brother-in-law and producer, Jan Harlan (from the book “Stanley Kubrick Archives”) about Kubrick’s attempt, in 1976, to recruit Isaac Bashevis Singer to write the script:

Singer, who—unlike many of his friends—was not a Holocaust survivor, declined, saying, “I don’t know the first thing” about the Holocaust.

Goldmann also cites Kubrick’s response to the film by Steven Spielberg that put “The Aryan Papers” out of commission:

Frederic Raphael, who co-authored the screenplay for “Eyes Wide Shut,” recalls Kubrick questioning whether a film could truly represent the Holocaust in its entirety. After Raphael mentioned "Schindler’s List,” Kubrick replied: “Think that’s about the Holocaust? That was about success, wasn’t it? The Holocaust is about six million people who get killed. Schindler’s List is about 600 who don’t. Anything else?”

Priceless.

Annars er mikil synd að Kubrick myndin varð aldrei að veruleika. Hann hefði ábyggilega gert þessu viðfangsefni góð skil. Eins og mörgum er kunnugt, þá finnst mér Schindler's List vera afskaplega léleg kvikmynd.

Af hverju vinna íslenskir blaðamenn ekki vinnuna sína?

Í allri umræðunni um Icesave í fjölmiðlum og bloggheimum hefur ekki einn einasti maður -- hvorki blaðamaður né pólitíkus -- minnst á eftirfarandi:

Heimild: CIA World Factbook - Iceland

Hérna er hlekkur á þetta viðtal Sigrúnar Davíðsdóttur við Alistair Darling sem allir eru að tala um.

Ég hef undanfarna daga verið að horfa á frábæra heimildamyndaröð frá BBC sem heitir "Iran and the West". Þarna kemur ýmislegt merkilegt fram sem ég vissi ekki um, t.d. að Íranir áttu stóran þátt í að fá Norðurbandalagið til þess að berjast með Kananum og ná Kabúl úr höndum Talíbansins.

Svo er mikið af viðtölum við Mohammad Khatami, forseta Írans árin 1997-2005, en hann virkar á mig eins og greindur og vandaður maður, ólíkt þessum rugludalli Ahmadinejad. Khatami gerði margar heiðarlegar tilraunir til að normalísera samskipti við Bandaríkin, en fékk bara einhverja ræðu um "Axis of Evil" í staðinn.

Mér til mikillar gleði komst ég að því að Pizarro fékk umfjöllun á einni stærstu iPhone review síðunni á netinu, 148apps.com. Hann fær fjórar stjörnur af fimm.

Pizarro is a great arcade game that's as simple as it is compelling

Ég lét loksins verða af því og kom á laggirnar eigin litla hugbúnaðarhúsi. Dömur mínar og herrar, leyfið mér að kynna ykkur fyrir Corrino Software:

Slóðin á vefsíðuna er http://corrinosoftware.com

Í dag kom út fyrsti tölvuleikurinn okkar fyrir iPhone. Hann heitir Pizarro og er "arcade strategy" leikur.

Pizarro í App Store.

Hérna er stutt kynningarmyndband fyrir leikinn:

iPad útgáfa er væntanleg. Síðan eru 3 aðrir leikir í vinnslu, koma væntanlega út á næstu mánuðum.

Já, hver man ekki eftir Sega tölvunum. Fyrirtækið er kannski hætt í hardware bransanum, en það er klárlega enn að gera góða hluti.

Hver veit, kannski eftir nokkur ár verðum við algjörlega laus við þennan drasl-vafra., fyrst Microsoft eru sjálfir farnir að þjarma á fólk að hætta að nota hann.

Ég hef lesið The Economist með reglubundnu millibili frá árinu 1997. Þessa dagana er ég hins vegar svo svakalega ósammála heimssýn og ritstjórnarstefnu blaðsins að ég á erfitt með að lesa það án þess að verða pirraður.

Hins vegar hefur blaðið alltaf verið vandlega skrifað, og á professional, og vandlega stílaðri ensku. Ég hef allavega getað reitt mig á það að lesa góðan texta þegar ég kaupi blaðið á flugvöllum fyrir flug, eins og mér er tamt. Mér varð því nokkuð bylt þegar ég las leiðarann í síðasta vikublaði, en hann fjallar um atburðarásina í Egyptalandi.

The time has come to end the grim symbiosis between the oppressor and the oppressed. Hatred of the Muslim Brothers does not justify the apparatus of state violence that catches all Egypt in its vice. The Brothers only drew strength from the darkened cell and the torturer’s knife.

Ugh. Hýperbóla.

Ég kíkti á Bakkus í gær í kringum miðnætti og fékk mér öllara. Þar lenti ég á spjalli við tvær stúlkur. Á einhverju stigi málsins þróaðist samræðan út í pólitík. Ég minntist eitthvað á tölfræði sem ég las nýlega, nefnilega að ef þú eignast barn í Súdan, þá er líklegra að það sé dautt við 7 ára aldur heldur en að það kunni að lesa. Í kjölfarið af þessu sagði ég eitthvað í þá átt að þessar þjóðir þyrftu friðsemi, menntun og kunnáttu til þess að byggja sig upp úr fátæktinni. Þetta kveikti eitthvað í þeim. Kom í ljós að þær voru eco-rómantískar and-kapítalískar vinstritýpur. Þetta þróaðist mjög hratt út í heiftarlegt debat milli mín og þeirra, sem stóð þar til staðurinn lokaði. Ég var hins vegar drukkinn, fann fyrir því að ég færði e.t.v. ekki nógu sterk rök fyrir minni pólitísku sýn og mínum skoðunum um þau málefni sem við ræddum. Ég hyggst því gera það núna sem einhvers konar uppgjör við þá miklu og hatrömmu gagnrýni sem ég þurfti að sæta.

1. "Sérhæfing er af hinu slæma, kjarni kapítalismans, rótin að öllu úrkynjaða neyslusamfélaginu. Við kunnum ekki lengur að bjarga okkur sjálf."

Út mannkynssöguna hefur þorri fólks lifað í eymd, fátækt og volæði, þurft að þola hungursneyð, barnadauða, hamfarir. Lítil stjórnarelíta, ásamt klerkum og hermönnum, sat á toppnum og naut góðs af umframframleiðslu ótæknivæddra sjálfsþurftarbúskapsamfélaga. Þetta á jafnmikið við um Evrópu, um Ameríku, um Asíu.

Í byrjun nýaldar kemst margt á skrið í Evrópu. Verslun og vísindi dafna, lénsskipulagið leggst hægt og bítandi af, kjör almennings batna eilítið. Til verður svokölluð millistétt, nokkuð fjölmennur hópur fólks sem er hvorki hluti af valdaelítunni á toppnum né hluti af fátæka almenningnum í grunnframleiðslugreinum eins og landbúnaði. Þessi hópur samanstendur af "sérfræðingum": lögfræðingum, læknum, verslunareigendum, handverksfólki, kennurum og öðru fólki með sérkunnáttu. Þetta fólk gerir markaðssamfélagið að veruleika, flókið og margslungið tæknisamfélag þar sem einstaklingar sérhæfa sig sífellt meira, fást við afmarkaðri hluti og eru framleiðnari fyrir vikið. Þetta fólk myndar síðan bakbein frjálslynds lýðræðiskerfis sem menntar ykkur, gerir ykkur það fært að sitja hér og gagnrýna kerfið og samfélagið sem þið búið við.

Vissulega glatast ákveðnir hlutir: tenging mannsins við þær vörir sem hann neytir, við landið, við jörðina. En það kemur ýmislegt í staðinn, þ.á.m. frelsi undan vosbúð og fátækt fyrri alda. Þetta eru almennt séð mjög góð skipti. Og frjálslynda markaðslýðræðið gefur fólki valkosti í krafti auðs. Þið, stúlkur, getið farið og búið á samyrkjubúi ef ykkur langar til, þið getið framleitt eigin mat ef ykkur svo lystir.

Sjálfur hef ég afskaplega takmarkaðan áhuga á að framleiða flestallan þann varning sem ég neyti. Ég væri ekki jafn góður í því og þeir sem fást við ekkert annað. Ég myndi drekka verri bjór, reykja verri sígarettur, borða verri mat og ganga í verri fötum.

2. "Þú ert rasisti. Þú heldur því fram að fólkið í Súdan þurfi menntun, en þú vilt pína vestræn gildi og vestrænan hugsanagang upp á þetta fólk."

Það er engin rökleg tenging á milli þessara tveggja staðhæfinga. Rasistar eru þeir sem álíta aðra kynþætti óæðri sökum litarhafts eða annara innbyggðra eiginlega kynstofnsins. Það sem þið eruð að tala um er "menningarremba", að álíta ákveðnar siðmenningar betri eða æðri en aðrar.

Þið getið svosem sakað mig um menningarrembu. Ég hef óbeit á þessari menningarlegu afstæðishyggju sem er fastmótuð kredda hjá ákveðnum hópum á vinstrivængnum. Hinar ýmsu siðmenningar standa ekki jöfnum fæti í mínu augum. Og það er af einföldum siðferðislegum ástæðum.

Frumstæð samfélög eru nefnilega ekkert eins og þið ímyndið ykkur, ekkert eins og í Avatar. Þau eru upp til hópa brútal og viðbjóðsleg, í sífelldum hernaði hvort við annað, morð- og nauðgunartíðni er há og deilur milli fólks iðulega leystar með ofbeldi. Hungusneyð er sífelld hætta skyldi uppskera brestur eða vistkerfið breytast. Misskipting er siðan upp til hópa ekkert minni en á vesturlöndum og oft töluvert meiri, en auður samfélagsins er miklu minni. Konur eru varningur og fá engu ráðið um sitt líf eða sinn hag, tilheyra eiginmönnum sínum, kynfæri þeirra afskræmd. Það er engin uppbygging, engin framþróun, lítið breytist. Fólkið er hjátrúarfullt, fávíst og guðhrætt, lifir í sífelldum ótta við reiði guða sinna. Og svo er oft ekkert lifað í sátt og samlyndi við náttúruna. Mörg frumstæð samfélög, t.a.m. á Páskaeyjunni, hafa dáið út sökum þess að þau tortímdu vistkerfi sínu með því að ganga of mikið á dýra- og plöntustofna.

Ég hika ekki við að tefla fram frjálslynda vestræna ríkinu gegn þessu, hika ekki við að segja að okkar samfélagsgerð og okkar gildi séu betri. Auðvitað hafa frjálslynd vestræn markaðsríki sínar ljótu hliðar. Það er langur listi út af fyrir sig. En betri eru þau heldur en þetta.

Ef það að leggja til að fólk í fátækum og vanþróuðum ríkjum hljóti menntun er menningarremba, þá er ég menningarremba. Síðan sé ég svosem ekki hvað er svo einstaklega "vestrænt" við að lesa og skrifa, nota stærðfræði, læra um hvernig náttúran og efnisheimurinn virkar. Þekking er þekking, og uppspretta hennar ætti ekki að skipta svo miklu máli. Mikið af þekkingu mannkyns hefur vissulega verið aflað á vesturlöndum, en það geta allir notið góðs af henni. Uppspretta hennar skiptir ekki máli. Fáviska er engin dyggð. Það er ekkert göfugt við hana. Eitt af ástæðunum af hverju vesturlöndum tókst að kúga hinar ýmsu siðmenningar eins og þau gerðu var sökum þess að þau bjuggu við þekkingu sem frumstæðari samfélögin skorti.

3. "Fólk í samfélögum sem þú kallar vanþróuð býr yfir fullt af [ekki "vestrænni"] kunnáttu og þekkingu sem er aðdáunarverð."

Án efa. Ekki kann ég að veiða mér til matar, eða byggja hús, eða kveikja eld með spýtum. En ég hef svosem enga sérstaka þörf á þessari þekkingu. Ég bý hins vegar yfir alls konar annari þekkingu, og get gert alls konar aðra hluti í krafti minnar menntunar og reynslu. Þessi sérhæfing markaðssamfélagsins sem þið hafið svo mikla óbeit á gerir mér kleyft að fást við aðra hluti sem ég er betri í og hef meiri áhuga á.

Svo eru auðvitað til menn í þróuðum markaðssamfélögum sem geta gert alla hluti sem þessi frumstæðu samfélög gera, og gert þá betur. Smíðað betri hús, búið til betri og hollari mat, o.s.fv. Þeir geta það í krafti vísindalegrar þekkingar.

4. "Þeirra [frumstæða] líf á alveg jafn mikinn rétt á sér og okkar."

Já, ég er alveg hjartanlega sammála því. Það er ekki okkar að segja öðru fólki hvernig það á að lifa. Og auðvitað er sagan af samskiptum vesturlanda við afganginn af heiminum einstaklega ljót. Við kúguðum þessi ríki, gerðum fólkið þar að þrælum okkar, tókum auðlindir þeirra og enn í dag erum við kerfisbundið að arðræna þau. Þetta er hið versta mál. En skaðinn er skeður. Það er ekki hægt að snúa aftur tímans rás. Það eina sem við getum gert er að veita þeim alla þá hjálp sem við getum. Besta leiðin til þess að hjálpa fólki í fátækum ríkjum er að deila þekkingu okkar með þeim.

5. "Þú berst ekki fyrir neinum breytingum, við erum að reyna að gera heiminn betri stað. Þú ert hluti af vandanum."

Hvað eruð þið að gera til þess að breyta heiminum? Sitjandi í lopapeysum á kaffihúsi að tala um Slavoj Zizek? Það breytir engu. Skrifandi radikal pistla á netinu? Breytir engu. Hittast og tala illa um auðstéttirnar sem öllu ráða? Breytir engu.

Þið getið annað hvort reynt að breiða út boðskapinn, sem mun engu afkasta, eða beitt ofbeldi, eins og Bader Meinhof gengið. Hvorugt af þessu hefur nein áhrif til langs tíma á valdakerfi vestrænna samfélaga, sem mótast og verða til í krafti flókinna félagslegra afla sem eru handan stjórnar einstakra manna.

Einstaklingar eru almennt mjög valdalitlir, og þeir eru enn valdaminni utan kerfisins en innan þess. Ég tek þátt í markaðssamfélaginu, starfa þar, kaupi vörur og þjónustu, horfi í kringum mig með gagnrýnum augum, læt vanþóknun mína í ljós þegar ljótu hliðar kerfisins líta dagsins ljós. Það gerið þið líka. Ég fæ ekki séð að þið hafið neitt "moral high ground" hérna.

Og "hluti af vandanum?" Mjög málefnalegt. Allir sem eru ekki 100% sammála ykkur, deila ekki ykkar gildismati og ykkar sýn á heiminn, eru "hluti af vandanum"? Og þegar byltingin ykkar kemur, hvað þá? Hvað á að gera við okkur?

6. "Pólitískar hugsjónir geta breytt heiminum, þvert á við það sem þú heldur fram."

Þær geta e.t.v. breytt heiminum eilítið til skamms tíma. Reyndar held ég að tækniframfarir á borð við prentvélina hafi haft mun meiri áhrif á gang mála en pólitískar hugsjónir sem slíkar. En raunveruleikinn er sá að litlar elítur hafa ávallt stjórnað öllum samfélögum og fengið hlutfallslega stærsta hlutann af kökunni. Það er kannski hægt að sporna gegn því og reyna að koma í veg fyrir það allra versta. En allar byltingar hafa skipt út einum hópi af kúgurum og arðræningjum fyrir annan hóp sem er ekkert skárri og oft verri. Stóru loforðin verða að engu, hugsjónafólkið og byltingarleiðtogarnir verða valdafíkn og drambi að bráð. Stærsta tilraunin í hugsjónapolitík -- kommúnisminn -- reyndist ólýsanleg hörmung, tortímdi náttúrunni, varð milljónum manns að bana í hungursneyð og vinnubúðum.

Metnaðarfullar pólitískar hugsjónir eru hreinlega hættulegar. Hugsjónir á borð við að snúa aftur til frumstæðrar samfélagsgerðar í anda Rousseau, eins og þið virðist leggja til, eru hreinlega hlægilegar og absúrd. Það væri í fyrsta lagi bara hægt að pína svona lagað upp á fólk með valdi, því flestir vilja ekkert lifa svona, hafa engan áhuga á þessari prívat útópíu ykkar. Þetta er eintómt bull að vera aktívt að stefna að einhverju svona. "Pick your battles!" Það er betra að gera eins og ég geri, reyna bara að lifa í sátt við eigin samvisku innan markaðssamfélagsins, reyna að gera sem minnstan skaða, reyna að vera góð manneskja innan kerfis sem er vissulega af hinu illa, en sem er samt sem áður óumflýjanlegt. Það er mun vænlegra til vinnings að láta gott af sér leiða þannig heldur en með stórum hugmyndum.

Heimspekingurinn Alfred Ayer skrifaði pistil um heimspeki og pólitík sem ég hef nokkuð miklar mætur á. Hann lýkur pistli sínum með eftirfarandi orðum, sem gætu verið beint frá mínu hjarta:

In this matter I am like the rest; I have nothing new to offer. Only the old familiar liberal principles; old, but not so firmly established that we can afford to take them for granted. Representative government, universal suffrage, freedom of speech, freedom of the press, the right of collective bargaining, equality before the law, and all that goes with the so-called welfare state. It is not a heady brew. Such principles nowadays are a ground for excitement, a source of enthusiasm, only when they appear to be violated. For most of us participation in politics takes the form of protest; protest against the retention of the atom bomb, against the war in Vietnam, against some example of witch-hunting, against censorship, against capital or corporal punishment, against the persecution of homosexuals, against racial discrimination; there is still quite a lot to be against. It would be more romantic to be marching forward shoulder to shoulder under some bright new banner towards a brave new world. But I don't know: perhaps it is the effect of age. I do not really feel the need for anything to replace this mainly utilitarian, mainly tolerant, undramatic type of radicalism. For me the problem is not to devise a new set of political principles but rather to find a more effective means of putting into operation the principles that most of us already profess to have.

7. "Það sem þú fæst við [smíða hugbúnað] er tilgangslaust kjaftæði sem gagnast engum.."

Þetta er nú bara gildismat. Ég er allavega ekki að fást við hluti sem eru aktívt illir eða valda öðru fólki mein. Væntanlega hefur eitthvað fólk einhvers staðar úti í heimi eitthvað gagn af því sem ég geri, svona til langs tíma litið. Þú ert hjúkka -- gott og vel, þú hjálpar veiku fólki -- og þú þarna, hvað gerir þú aftur? Í einhvers konar félagsvísindanámi? Án efa munið þið báðar gera heiminn að mun betri stað…

8. "Slavoj Zizek …. blablabla …. Slavoj Zizek hitt ….. Slavoj Zizek þetta …."

Slavoj Zizek er óþolandi hálfviti sem slær um sig stórum orðum og frösum. Jájá, hann kemur með eldgamla, þreytta og sanna marxíska gagnrýni á kapítalisma, en hann er ekki með neinar bitastæðar hugmyndir um aðra raunhæfa kosti. Það er auðvelt að gagnrýna, erfitt að koma með tillögur um hvað á að taka við. Kíkið þetta viðtal við hann á BBC Hardtalk, hann stendur sig hlægilega illa.

Jæja, þá er Nokia búið að vera.

Mun sakna þeirra, þeir framleiddu frábæra farsíma í gamla daga...

Ég hef mikið undanfarið verið að hlusta á Captain Beefheart, frábæran tónlistarmann sem er nýlega látinn. Mæli eindregið með honum, frábær og stórfurðulegur blúsari.

Ég var í hláturskasti yfir þessu fyrr í kvöld: Missing Missy.

Var að fara í gegnum bókasafnið mitt, komandi fyrir bókunum sem ég keypti á meðan á dvöl minni í Bretlandi stóð. Ég raðaði bókunum nokkurn veginn af handahófi og fór síðan að gera annað. Af einhverri ástæðu var nafnið Gerlach fast í hausnum á mér og mér leið eins og eitthvað væri skrítið.

Ég fór síðan til baka og skoðaði hilluna sem ég raðaði bókunum í. Fyrir einskæra tilviljun (eða hvað?) endaði ný fræðibók frá Bretlandi við hlið gamallar bókar (sem ég hef aldrei lesið) um Stalingrad.