Sveinbjorn Thordarson

Í dag flutti ég allt draslið mitt yfir í nýja húsnæðið mitt í Marchmont hérna í Edinborg. Ég hringdi á svona flutningamann með flutningabíl og hjálpaði honum síðan að bera endalausa kassa af bókum (safnið mitt, og frá Grétari og einnig Nönnu) ásamt húsgögnum og öðru niður 3 hæðir. Á leiðinni spjallaði ég heilmikið við flutningamanninn, sem var mjög áhugasamur þegar ég sagði honum að ég væri frá Íslandi:

Hann: "Britain's in pretty poor shape. But how are things in Iceland now?"

Ég: "Basically, they're fucked. Unemployment, slashing of social services, etc."

Hann: "Yeah? Still, I really like the fact that you guys are telling Gordon Brown to go fuck himself. No investment without risk, no reason ordinary people should pay a dime to those bastards.

Þegar við komum á áfangastaðinn bárum við allt heila helvítis klabbið upp 3 hæðir og ég gekk auðvitað í það af hefðbundnum íslenskum dugnaði. Að því loknu sagði hann svolítið við mig sem Hauki frænku hefði nú aldrei grunað:

"You seem to be in pretty good shape. Do you need part-time work? I pay 12 pounds an hour."

Ég sagði honum að ég hefði áhuga, verandi fátækur námsmaður etc. Allt bendir s.s. til þess að ég muni vinna í hlutastarfi við að bera húsgögn og annað yfir sumarið í félagsskap harðkjarna Skota. Þetta er klárlega draumastarfið eftir þessar þrjár háskólagráður. Mjög Wittgensteinskt.

UPPFÆRSLA: Fyrsti vinnudagurinn er á föstudaginn, mun sjá hvernig gengur að bera húsgögn klukkutímum saman. Sparar mér allavega ferð í gymmið.

Eins og mörgum lesendum mínum er kunnugt þá hef ég verið með kennslutíma fyrir yfirlitskúrsinn European History I við Edinborgarháskóla undanfarin tvö ár.

Núna um daginn lauk ég við einkunnagjöf og yfirferð á ritgerðum nemenda minna fyrir þessa önn. Í þetta sinn gaf ég einkunnir blint -- þ.e.a.s. fór yfir ritgerðirnar án þess að vita nafn eða kyn nemenda, hafði einunigs prófnúmer. Að því loknu tók ég saman smá tölfræði yfir einkunnir.

Í breska kerfinu er fyrsta einkunn 70+ (distinction), önnur einkunn er 60-70 (merit), þriðja einkunn er 50-60 (pass) og allt fyrir neðan það er "lélegt". Ég fór yfir 21 ritgerð en nemendafjöldi var 23, fjórtán stelpur og níu strákar. Tveir (kvenkyns) nemendur skiluðu ekki ritgerð og fengu núll, taldi þær ekki með.

Meðaleinkunn:  62

Hæsta einkunn:  76
Lægsta einkunn:  35

Meðaleinkunn stúlkna:  58.6
Meðaleinkunn stráka: 68.1

Ótrúlegt en satt, þá munar heilum 10 stigum á meðaleinkunn stráka og stúlkna í kúrsinum, gríðarlegur munur. Af þeim fjórum sem fengu fyrstu einkunn voru þrír strákar og ein stúlka.

Þar sem ég fór yfir ritgerðirnar blint, þá getur þetta tæpast verið innbyggður bías í mér. Er ég e.t.v. með einhvers konar ómeðvitaða fordóma gegn ritstíl eða tjáningarhætti stúlknanna, eða er þetta hrein tilviljun? Voru karlkyns nemendurnir e.t.v. bara betri?

UPPFÆRSLA: Skoðaði tölfræðina fyrir sömu nemendur frá síðustu önn, meðaleinkunn stúlkna var 59, meðaleinkunn stráka 67, þannig að þetta er ekki bara skrítin tilviljun á þessari önn.

UPPFÆRSLA 2: Sennilega ekki innbyggður bías í mér. Ég fór og skoðaði einkunnagjöf mína frá skólaárinu 2008-2009. Þar var meðaleinkunn stúlkna u.þ.b. 66 og meðaleinkunn stráka 67. Þetta eru greinilega bara furðulegir hópar sem ég er með í ár...

Egill Helgason birtir hlekk á bloggsíðu sinni í grein þar sem lagt er til að Ísland sameinist Bretlandi.

Þetta er agaleg hugmynd. Þótt Ísland hafi verið "uniquely misgoverned" undanfarin 20 ár (eins og einn erlendur blaðamaður orðaði það), þá erum við ekki í nærri því jafn slæmum málum og Bretar.

Ég hef nú verið búsettur í Bretlandi í u.þ.b. 4 ár, og ég held að ég geti sagt það án þess að hika að Bretland er gjörsamlega fallít samfélag. Leiðari í Economist um daginn spurði "Is Britain broken?" og svaraði neitandi. Mitt svar er hins vegar klárlega já. Nokkur dæmi:

• *Allt* í þessu landi -- húsnæði, bankaþjónusta, atvinnuleyfi, heimasími o.s.fv. -- felur í sér gríðarlega mikið af tilgangslausri, erfiðri og kostnaðarsamari pappírsvinnu. Að búa hérna er bjúrókratísk martröð.
• Hér er misskipting auðs gríðarleg. Venjulegt fólk er frekar fátækt, býr við almennt slæman kost og á erfitt með að ná endum saman. Mikið af betlurum og götufólki. Í millitíðinni fá bankamennirnir í City milljónir punda fyrir "vel unnin störf".
• Hér er mikil menningarleg stéttaskipting, fólk greinist í lágstétt, millistétt og efri stétt. Flestir eru læstir inn í þá stétt sem þeir fæðast af djúprættum menningarlegum ástæðum, jafnvel þótt fjárhagur þeirra batni.
• Stjórnkerfi Bretlands er rotið og spillt tveggja flokka kerfi þar sem bæði íhaldið og Labour gæta fyrst og fremst hagsmuna fjármagnseigenda í Lundúnum
• Stóri Bróðir fylgist með. CCTV myndavélar alls staðar. Það er ein myndavél á hverja 13 Breta. Meðal Lundúnabúinn er tekinn upp 50 sinnum á myndavél á dag.
• Þótt háskólarnir séu margir góðir þá er menntakerfið (að einkaskólum undanskildum) afar lélegt, bresk börn koma mjög illa út úr stöðluðu OECD prófunum. Það er bara efri stéttin og efri millistéttin sem hefur ráð á almennilegri grunnskólamenntun handa börnum sínum.
• Almenningssamgöngur -- t.a.m. lestarkerfið og Öndergrándið í Lundúnum -- eru almennt einkavæddar eða reknar á kostnaðarverði og þ.a.l. rándýrar
• Bretar eiga við mikil félagsleg vandamál að stríða sökum dóp- og áfengisneyslu, sem er meiri og skaðlegri hér heldur en víðast hvar í Evrópu.
• Bresk matvæli á viðráðanlegu verði eru verksmiðjuframleidd á amerískan máta. 'Nuff said.
• Bretar eru upp til hópa óheilbrigðir, borða óhollan mat, eru feitir og með lélega tannlækna, seint verður sagt að þeir séu frítt fólk

Nei, við viljum alls ekki verða hluti af Bretlandi.

From the Devil's Dictionary by Ambrose Beirce:

Philosophy: A route of many roads leading from nowhere to nothing

Courtesy of Gabriela Alessandroni.

Ég get bara gert ráð fyrir því að ég sé ekki í markhópnum fyrir þetta agalega lag.