Sveinbjorn Thordarson

Þetta er nú alveg ömurlegur málflutningur:

Those who did not participate in the bubble truly believe that they should be exempted from any hardship. They are like the radical Jewish sect in Monty Python's Life of Brian sitting around asking what the Romans had ever done for them -- other than aqueducts, sanitation, roads, irrigation, education, wine, security, etc., etc., etc. They may have voted for the minority parties, worked outside of the banks, and resisted the urge to go on shopping sprees abroad, but they accepted the legitimacy of the status quo by failing to take affirmative steps to change it fundamentally.

Já, er það?

"...they accepted the legitimacy of the status quo by failing to take affirmative steps to change it fundamentally."

Eins og hvað?

Hvað hefðu menn átt að gera? Fara út í pólitík? Standa einir með skilti á götum úti? Senda Geir Haarde hate mail? Strappa á sig dýnamít og sprengja sig í loft upp í höfuðstöðvum Kaupþings?

Ég fæ ekki betur séð en að þessi Íris sé að halda því fram að allir íbúar ríkis séu ábyrgir gjörða ríkis og þjóðar nema þeir grípi til einhver konar drastískra ráða. Þetta er alveg einstaklega heimskuleg athugasemd, jafnvel þótt ekki sé ljóst hvað hún eigi við með affirmative steps. Það mætti allt eins segja að Norður-Kóreubúar séu "accepting the legitimacy of the status quo" með því að klikka á að taka "affirmative steps to change it fundamentally." Samþykkir þrællinn þrælahaldið með því að gera ekki uppreisn?

Hinn almenni íbúi lýðræðisríkis hefur fáa kosti umfram það að kjósa gegn þeim stefnum sem hann hefur ekki trú á. Ofan á það getur hann e.t.v. skrifað í blöðin, eða bloggað. Þar enda lögmætar leiðir almúgans til þess að hafa áhrif á pólitíska ferlið.

Mér býður við þessu við berum öll ábyrgð væli, sem er andskotans lygi sem allt of margir gleypa. Eins og ávallt áður liggur ábyrgðin hjá litlum hópi manna í valdastöðum.

Á ferðum mínum um internetið í dag rakst ég á pistil um hvernig hamfarirnar í New Orleans um árið voru refsing Guðs á syndgurum -- ný Sódóma. Þetta leiddi til þess að ég fletti upp sögunni um Sódómu og Gómórru.

Ég hafði aldrei lesið þessa stórfurðulegu sögu áður, en hana má finna í fyrstu Mósebók. Ég nenni yfirleitt ekki að gera grín að Biblíunni -- of auðvelt skotmark -- en þessi saga var bara einum of góð. Ég hafði ekki hugmynd um að gamla testamentið væri svona svakalegt. Viðbúin?

Okei, staðan er eftirfarandi: Lot er eini dyggðugi maðurinn í Sódómu, sem er albyggð eipandi sódómítum. Guð er að plana eld- og brennisteinsmeðferð fyrir liðið en sendir þó tvo engla til þess að vara Lot við að borgin muni brenna. Só far só gúdd.

Eftir þetta breytist sagan í algjöra sýru.

Lot hittir englana við borgarhliðið og býður þeim að gista hjá sér. Af einhverri óskiljanlegri ástæðu vilja þeir ómögulega þiggja gestrisni hans, vilja frekar eyða nóttinni á sódómítaþöktum strætum borgarinnar. Þeir látast þó sannfærast fyrir rest. Um kvöldið safnast borgarbúar í kringum húsið hans Lot:

En áður en þeir gengu til hvíldar, slógu borgarmenn, mennirnir í Sódómu, hring um húsið, bæði ungir og gamlir, allur múgurinn hvaðanæva. Og þeir kölluðu á Lot og sögðu við hann: "Hvar eru mennirnir, sem komu til þín í kveld? Leið þú þá út til vor, að vér megum kenna þeirra." Lot gekk þá út til þeirra, út fyrir dyrnar, og lokaði hurðinni að baki sér. Og hann sagði: "Fyrir hvern mun, bræður mínir, fremjið ekki óhæfu. Sjá, ég á tvær dætur, sem ekki hafa karlmanns kennt. Ég skal leiða þær út til yðar, gjörið við þær sem yður gott þykir. Aðeins megið þér ekkert gjöra þessum mönnum, úr því að þeir eru komnir undir skugga þaks míns." Þá æptu þeir: "Haf þig á burt!" og sögðu: "Þessi náungi er hingað kominn sem útlendingur og vill nú stöðugt vera að siða oss. Nú skulum vér leika þig enn verr en þá."

-- Fyrsta Mósebók:19 [áherslur mínar]

Jahá. Mér skilst að það sé löng og virðuleg hefð fyrir því að túlka "kenna" hér sem kynmök. Lot er semsagt svo dyggðugur að þegar hópur af kolóðum sódómítum safnast í kringum húsið hans með það fyrir stafni að nauðga engla-gestum hans þá býður hann óspjallaðar dætur sínar í þeirra stað. Það er nú aldeilis dyggð.

Eins og þetta sé ekki nógu súrt, þá breytist þetta allt saman síðarmeir í sifjaspellsorgíu þar sem dætur Lots hella hann pissfullann og eiga útihátíðarmök við hann:

Kom þú, við skulum gefa föður okkar vín að drekka og leggjast hjá honum, að við megum kveikja kyn af föður okkar." Síðan gáfu þær föður sínum vín að drekka þá nótt, og hin eldri fór og lagðist hjá föður sínum. En hann varð hvorki var við, að hún lagðist niður, né að hún reis á fætur.

Og morguninn eftir sagði hin eldri við hina yngri: "Sjá, í nótt lá ég hjá föður mínum. Við skulum nú einnig í nótt gefa honum vín að drekka. Far þú síðan inn og leggst hjá honum, að við megum kveikja kyn af föður okkar." Síðan gáfu þær föður sínum vín að drekka einnig þá nótt, og hin yngri tók sig til og lagðist hjá honum. En hann varð hvorki var við, að hún lagðist niður, né að hún reis á fætur.

Þannig urðu báðar dætur Lots þungaðar af völdum föður síns.

-- Fyrsta Mósebók:19 [áherslur mínar]

Er þetta heilaga rit hin endanlega uppspretta siðferðis?

Zombie Karl Popper. 'Nuff said.

Notendum UNIX-kerfa er bent á að gera eftirfarandi:

1. Opna Terminal forritið sitt (/Utilities/Terminal.app í Mac OS X)
2. Skrifa inn skipunina sudo pico /etc/hosts og ýta á Enter
3. Bæta við eftirfarandi línum af texta neðst í skjalinu:

   127.0.0.1       mbl.is
   127.0.0.1       www.mbl.is
   

4. Ýta á Control-X og síðan á Enter

Til hamingju með moggalausan lífsstíl.

Prinsinn eftir Machiavelli er frábær bók, stútfull af djúsí dæmisögum:

Once Duke Cesare Borgia had taken over Romagna, he found it had been commanded by impotent lords, who had been readier to despoil their subjects than to correct them, and had given their subjects matter for disunion, not for union. Since that province was full of robberies, quarrels, and every other kind of insolence, he judged it necessary to give it good government, if he wanted to reduce it to peace and obedience to a kingly arm. So he put there Remirro de Orco, a cruel and ready man, to whom he gave the fullest power. In a short time Remirro reduced it to peace and unity, with the very greatest reputation for himself. Then the duke judged that such excessive authority was not necessary, because he feared that it might become hateful; and he set up a civil court in the middle of the province, with a most excellent president, where each city had its advocate. And because he knew that past rigors had generated some hatred for Remirro, to purge the spirits of that people and to gain them entirely to himself, he wished to show that if any cruelty had been committed, this had not come from him but from the harsh nature of his minister. And having seized this opportunity, he had him placed one morning in the piazza at Cesena in two pieces, with a piece of wood and a bloody knife beside him. The ferocity of this spectacle left the people at once satisfied and stupefied.

Unaðslega kaldrifjað.

Klisjan er sönn:

Nú er vist verið að íhuga að gera kvikmynd eftir Atlas Shrugged, bók hennar Ayn Rand um hversu frábært það sé að vera kaldlyndur öfgafrjálshyggjuelítista-einstaklingshyggjumannhatari. Þetta er umfjöllun sem lýsir mínu eigin áliti á Rand og hennar fylgismönnum afskaplega vel. Besta málsgreinin:

Weep no more, bruised and battered libertarians: After 37 years of being shot down by rational people who see the book as a stilted and masturbatory work suitable only for college freshmen who haven’t figured out that, if everyone did exactly what they wanted all the time, civilization would collapse on itself—and by the way, dudes, most ladies don’t enjoy being raped into submission, even by rugged industrialists—your sticky dreams of turning Rand’s rambling screed about the values of selfishness and laissez-fare capitalism into a brutally dull, unwatchable movie are about to become a reality!

Eftirfarandi athugasemd er líka nokkuð skemmtileg:

There are two novels that can change a bookish fourteen-year old's life: The Lord of the Rings and Atlas Shrugged. One is a childish fantasy that often engenders a lifelong obsession with its unbelievable heroes, leading to an emotionally stunted, socially crippled adulthood, unable to deal with the real world. The other, of course, involves orcs. -- Christopher Pynes

Mér hefur ávallt þótt furðulegt þegar fólk segir að maður eigi að sýna skoðunum annara virðingu. Vissulega ætti maður að virða rétt fólks til þess að hafa hinar og þessar skoðanir, en hví sýna skoðununum sjálfum virðingu? Er virðing ekki eitthvað sem skoðanir þurfa að vinna sér inn? Ekki ber ég t.d. virðingu fyrir skoðunum nasista. Argumentum ad Hitlerum, Q.e.d.

Eftirfarandi snertir aðeins inn á þetta:

Simon Blackburn tells the story of being invited to dinner at a colleague‟s home and then being asked to participate in a religious observance prior to dinner. Blackburn declined, though his colleague said participating was merely a matter of showing “respect.” His host seems to have viewed this as a matter of simple "recognition" respect, but Blackburn interpreted it (perhaps rightly) as something more:

I would not be expected to respect the beliefs of flat earthers or those of the people who believed that the Hale-Bopp comet was a recycling facility for dead Californians who killed themselves in order to join it. Had my host stood up and asked me to toast the Hale-Bopp hopefuls, or to break bread or some such in token of fellowship with them, I would have been just as embarrassed and indeed angry. I lament and regret the holding of such beliefs, and I deplore the features of humanity that make them so common. I wish people were different.

Blackburn‟s reaction brings out starkly that "recognition" respect —which requires us to treat others as morality requires in virtue of some morally relevant attribute of theirs — does not entail that we view them as "appraisal" respect might require. Blackburn, himself, remarks that respect “is a tricky term” since it “seems to span a spectrum from simply not interfering, passing by on the other side, through admiration, right up to reverence and deference.” He dubs as “respect creep” the phenomenon by which “the request for minimal toleration turns into a demand for more substantial respect, such as fellow-feeling, or esteem, and finally deference and reverence,” which is what his dinner host expected, and which Blackburn declined to offer.

-- Brian Leiter, "Foundations of Religious Liberty: Toleration or Respect?" (2009)

Þessi vefsíða er með frábæran footer:

Annars er vefsíðan mín líka Lynx-friendly.

Fyrir nokkru rakst ég á þessa frábæru færslu á bloggi gaursins sem skrifar xkcd. Færslan fjallar um hvað sé skilvirkur fjöldi pissuskála á karlasalerni í samræmi við International Choice of Urinal Protocolið (ICUP):

...the basic premise is that the first guy picks an end urinal, and every subsequent guy chooses the urinal which puts him furthest from anyone else peeing. At least one buffer urinal is required between any two guys or Awkwardness ensues.

Hann dregur fullt af áhugaverðum ályktunum af þessu -- ég hvet lesendur til þess að kíkja á greinina.

Mér varð hugsað til þessarar greinar um daginn þegar ég tók eftir því að stúdentabarinn í Teviot House við Edinborgarháskóla hafði leyst þetta vandamál með miklu og rausnarlegu bili milli pissuskálana. Skynsamir klósettsmiðir þar á ferð. Vantar bara loftbrand.

Djöfull er þetta síðan mikið feil...

Heimspekingurinn Brian Leiter ("of gourmet fame") skrifar hér áhugaverða grein um hagfræði -- grein sem ég er í grófum dráttum sammála. Fátt sýnir fræðilegan tómleika hagfræðinnar betur en reynsla undanfarinna 60 ára.

Eftirfarandi athugasemd hittir naglann á höfuðið:

[It is not] that economics generates no successful predictions, but only that (a) the quality of its predictions (their precision and reliability), and (b) the growth of its predictive power over time, are not of scientific quality. They do not live up to the standards that economists themselves claim for them. Generating true generic predictions is not the hallmark of science. All of us, drawing on common-sense psychological assumptions, do that all the time. Genuinely scientific theories must anticipate the future with a degree of precision and consistency greater than that realized by common-sense.

Fyrir 23 gloríus pund er ég nú stoltur eigandi allra verka Platons í enskri þýðingu í harðkilju. Nú bara að finna tíma til þess að lesa þetta allt saman.

Þá finnst mér helvítis fokkíng fokk vera töluvert betra endurnotanlegt mótmælaplagg.

Einhvern veginn grunar mig að þessi vinátta muni enda með ham-förum.

Academic jokes, though, typically don't travel very well. ... The one exception - and here I know I am taking a risk - may have been the late Columbia University professor of philosophy Sidney Morgenbesser.

A distinguished visiting speaker offered the view that "in some natural languages, a double negative is a positive, and in others it is a negative; but in no natural language is a double positive a negative".

"Yeah, yeah," responded Morgenbesser from the back.

-- The Guardian, Jonathan Wolff on the academic's sense of humour

Vil vekja athygli á góðum pistli frá honum Arnaldi.

Fyrir um það bil ári skrifaði ég um hvað kvikmyndin Barry Lyndon væri mikil snilld. Ég horfði á hana aftur um daginn, og það er hreint út sagt ótrúlegt hversu flott þessi kvikmynd er. Kubrick notaði sérstakar upptökuvélar og linsur, og einungis náttúrulega lýsingu. Fyrir vikið lítur hver einasta sena í myndinni út eins og 18du aldar málverk:

Þetta hlýtur að vera besta kvikmynd allra tíma:

Þegar ég sá þetta plakat fór ég samstundis á IMDB og fékk það staðfest að hér væri meistarastykki á ferðinni. Notandi gsh999 skrifar:

This movie took me on a roller coaster ride of emotions and left me entirely drained. There are some people who believe that art can change people's lives. "The Thing With Two Heads" has probably changed my life. After seeing the terrible ordeal endured by the title character, The Thing With Two Heads, I am now less worried by everyday, mundane problems and more focused on the true meaning of life. And, like every great work of art, "The Thing With Two Heads" helps us understand our human condition and question our role in the universe.

Q: What do you get when you cross a post-modernist with a mobster?

A: An offer you can't understand.