Sveinbjorn Thordarson

Detroit-bailoutið í Bandaríkjunum nemur nógu hárri upphæð til þess að kaupa 50 milljón Tata Nano bíla.

Þýski heimspekingurinn Schopenhauer var einstaklega orðheppinn og sniðugur maður.

Schopenhauer was once obliged to return to Berlin to answer a charge of battery brought by a seamstress: Schopenhauer, who hated noise (and wrote an amusing essay on the topic), had been enraged by her loud chattering on the landing outside his room; in the ensuing altercation he pushed her, and she fell down a flight of stairs. He lost the case and was obliged to pay her a monthly allowance until her death. When she finally died, twenty years later, he commented, "Obit anus, abit onus"

Djöfulsins aumingjar geta menn hérna í UK verið. Stella Artois er hér 5,0 skitin prósent (miðað við 5,2% í Belgíu), en bjórnum er samt lýst sem "exceptionally strong," í hópi illra meginlandsbjóra á borð við Kronenbourg (4,6%) og Becks (5,0%).

Til samanburðar, þá er vinsælasti bjórinn á Íslandi Víking Gylltur (5,6%) á meðan besti íslenski bjórinn er Egils Premium (5,7%).

Hýsingin hérna á Arakkis er e-ð í steik þannig að allt er hrikalega hægt. Consider yourself warned.

Í gær mættum við Grétar á mótmæli fyrir utan guðfræðibyggingu Edinborgarháskóla til þess að fylgjast með mótmælum kristinna bókstafstrúarmanna gegn yfirvofandi skipan samkynhneigðs prests. Við skemmtum okkur konunglega við að þykjast vera rammtrúaðir lútherstrúarmenn og urðum bestu mátar mótmælenda. Þeir gleyptu við tongue-in-cheek fanatísisma okkar "hook and bait." Síðan náðum við öllum þessum skemmtilegu ljósmyndum.

Ég hef aldrei verið manneskja sem stóð í málamiðlunum við siðferðislega illsku.

Ég hló dátt að þessu myndbandi.

Fyrir mörgum árum erfði ég frá afa mínum glæsilegt safn af klassískum heimspeki- og bókmenntaverkum í harðkilju og enskri þýðingu úr Modern Library bókaröðinni. Enn til dagsins í dag eru þessar bækur þær sem ég held einna mest upp á í bókasafninu mínu (á myndinni eru þær eru fyrir miðju).

Ein bókin í þessari bókaröð hét The Best Russian Short Stories og er samansafn af smásögum eftir þekkta jafnt sem óþekkta rússneska höfunda 19. og 20. aldar, m.a. Gógól, Tjekhov, Dostoievskí o.fl. Þessi bók er vist nú fáanleg á Kindle.

Það vildi svo til að sem táningur greip ég eitt kvöldið þessa bók mér til aflestrar og las í henni smásögu sem ég er ekki frá því að sé ein allra besta smásaga sem ég hef nokkru sinni lesið. Hún heitir Veðmálið og er eftir meistara Tjekhov. Ég rakst á hana í enskri þýðingu á netinu og mæli eindregið með lestri -- hún er ekki löng.

Ég held að það væri hægt að gera frábæra fílósófíska stuttmynd eftir þessari sögu.

Ég eyði á bilinu 6-8 klukkustundum á dag fyrir framan tölvuna mína. Ég vélrita leifturhratt, er með u.þ.b. 13-15 forrit í gangi -- m.a. Mail, Adium, iTunes, Preview, Terminal, uTorrent, TextEdit, Console, Cyberduck, Word, VLC, Safari. Ég skipti mikið og aggressívt á milli þeirra. Vafrinn minn hefur yfirleitt á bilinu 10 og 20 tabs opna -- vefsíðan mín, Facebook, Wikipedia, Google, fréttavefir o.s.fv. Ég er síðan með flýtihnappa til þess að skipta milli allra þessara forrita og vefsíðna. Á nokkra sekúndna fresti poppa upp Growl gluggar sem láta mig vita um MSN skilaboð, tölvupóst, hvaða lag iTunes var að setja í gang, og hvort torrent niðurhölunum mínum hafi lokið.

Ég hef alltaf verið nokkuð góður að einbeita mér, en ætli þessi stafræni lífstíll sé að fokka upp einbeitingarhæfni minni?

Kannski, kannski ekki. Ég hafði gaman af þessari grein: In Defense of Distraction. Besti bitinn fyrir þá sem búa ekki yfir nægilegri einbeitingu til þess að lesa greinina alla:

People who frequently check their e-mail have tested as less intelligent than people who are actually high on marijuana. Meyer guesses that the damage will take decades to understand, let alone fix. If Einstein were alive today, he says, he’d probably be forced to multitask so relentlessly in the Swiss patent office that he’d never get a chance to work out the theory of relativity.

Besta lausnin við athyglisvandanum:

O’Brien wrote a program that prompts him every ten minutes, when he’s online, to ask if he’s procrastinating.

Einhver sniðugur gaur hefur hent saman RSS aggregator fyrir helstu fréttavefi landsins á léninu mlb.is.

Sú refsing að halda fólki í einangrun til langs tíma hefur alltaf vakið hjá mér gríðarlegan óhug -- hversu langt þangað til maður missir vitið? Þessi langa en mjög áhugaverða grein í New Yorker fjallar um einangrunarfangelsi og hrikaleg sálfræðileg áhrif þess að vera einsamall í einangrun árum saman.

The number of prisoners in [high-security isolation] facilities has ... risen to extraordinary levels. America now holds at least twenty-five thousand inmates in isolation in supermax prisons. An additional fifty to eighty thousand are kept in restrictive segregation units, many of them in isolation, too, although the government does not release these figures. By 1999, the practice had grown to the point that Arizona, Colorado, Maine, Nebraska, Nevada, Rhode Island, and Virginia kept between five and eight per cent of their prison population in isolation, and, by 2003, New York had joined them as well. Mississippi alone held eighteen hundred prisoners in supermax—twelve per cent of its prisoners over all.

Þá vil ég frekar að þeim sé hleypt út um helgar.

Upplýsingaöldin sem við búum á hefur sínar myrku hliðar. Ein þeirra er fyrirbærið "einkennisgúglun" eða "symptom googling." Þetta er stórhættulegt sálfræðilegt fyrirbæri sem ég og margir sem ég þekki hafa lent í. Þetta byrjar allt saman á því að maður finnur fyrir einhvers konar sjúkdómseinkenni -- segjum t.d. verk í lungunum, eða örum hjartslætti. Hvað er í gangi? Auðvitað snýr maður sér að aðalupplýsingaveitu samtímans. Áður en maður veit af þá hefur maður slegið einkennin inn í Google og endað á síðum með staðhæfingum á borð við:

Possible causes of are leukemia, liver cancer, scurvy, syphilis, chronic iron deficiency

Samstundis panikk. "Gæti ég verið með hvítblæði? Ég er nú einu sinni búinn að reykja býsna lengi. Eða lifrarkrabba? Hef aldrei farið varlega með Bakkus." Jafnvel þótt vefsíðurnar taki fram hversu ólíklegt það sé að maður þjáist af þessum banvænu sjúkdómum ("Within 1% likelihood") þá er hugmyndin samt sem áður komin inn í hausinn á manni og maður fer að eyða psýkískri orku og tíma í að hafa áhyggjur af málum.

Aldrei að gúgla einkenni. Ef maður er farinn að hafa áhyggjur er best að bóka tíma hjá lækni og láta alvöru sérfræðingana um að halda manni upplýstum.

Ég var að lesa þessa grein hér um "spiteful economic behaviour" -- þá tilhneigingu fólks að hegða sér þvert á við lógík hefðbundinnar hagfræði með því að fórna einu epli til þess að koma í veg fyrir að nágranninn fái fjögur. Báðir tapa á því, segja hagfræðingarnir, og þ.a.l. hljóti þetta að vera dæmi um óskynsama hegðun.

Bull og vitleysa. Hér erum við með nær fullkomið dæmi um auma og þröngsýna hagfræðilógík -- menn einblína á trén en missa sjónar af skóginum. Hlutfallslegur auður manna stýrir bersýnilega aðgangi að alls kyns lífsgæðum. Meðalkarlmaður í vestrænu ríki er mun auðugri í absólút skilningi heldur en, tjah, auðugur karlmaður í fátæku veiðimanna- og safnarasamfélagi. Hins vegar hefur sá síðari mun hærri status í sínu samfélagi, og nýtur góðs af því -- honum hlotnast aukin völd og virðing, og þ.a.l. oft ríkari aðgangur að hágæðakvenfólki.

Í mörgum tilfellum getur það því verið rökrétt að minnka stærðina á kökunni (og fá minni bita) i til þess að fá hlutfallslega stærri skerf af henni. Svona hugsanagangur einkennir t.d. ákveðnar gerðir af jafnaðarstefnu.

Jæja, nú er nýja ofurhæpaða Wolfram Alpha computation vélin komin í gagnið á netinu. Og já, hún veit svarið við spurningunni "What's the air speed velocity of an unladen European swallow?". Hún veit hins vegar ekki svarið við þeirri afrísku...

Á mánudaginn mun ég hafa verið lifandi í nákvæmlega 10 þúsund daga. Til þess að fá smá perspektív, þá eru 10 þúsund dagar jafngildi 240 þúsund klukkustunda, eða 8.64x10^8 sekúndna.

Ladies and gentlemen, I give you Platypus 4.1.

Í pósti barst mér um daginn tjekki frá Google upp á rúmlega hundrað dollara. Ég fór í bankann minn, NatWest, og ætlaði að leggja þessa upphæð inn á reikninginn.

Upphæðin fór inn 13 dögum síðar.

Þetta fyllti alveg mælinn og nú er ég svo sannarlega búinn að fá nóg. Ég ætla að skipta um banka.

Safari Content-Disposition info bug

As a loyal Safari user, I am a great admirer of the work done by the WebKit team on today's fastest and most standards-compliant HTML rendering engine. A couple of years ago, however, I reported a bug which remains unfixed to this day. The bug is the following:

WebKit basically ignores filename parameters in Content-Disposition information, both when it is specified in the HTTP header and when it is specified in meta tags within an HTML document.

Let me give you an example from this very website -- the 404 error notification of a non-existent or missing page. The Mentat content management system, which was designed by myself, includes the following code for delivering error notifications:

print "Status: $status\n";
print "Pragma: no-cache\n";
print "Cache-Control: no-cache\n";
print "X-Robots-Tag: noindex\n";
print "Content-Type: text/html\n";
print "Content-Disposition: inline; filename=\"error.html\"\n";
print "Content-Length: " . length($body) . "\n\n";
print $body; 
exit(0);

As you can see, this is fairly standard HTTP header stuff. The Content-Disposition line is correctly formatted and is properly received by Safari, as seen below in SafariStand's information window:

In addition, I've set it so that the HTML generated by Mentat as an error page includes the following meta tag:

Although it is clear that Safari correctly registers the information delivered here, it is not made use of at any point. And what, one might ask, is the point of providing Content-Disposition filename information, either in the HTTP header or in an HTML meta-tag, if it is then blithely ignored by the browser?

Selecting "Save As..." from within Safari results in a suggested filename title which consists of the contents of the title tag, with an appended .html suffix. The filename parameter that I have specified does not seem to enter into things at all.

Now, perhaps one might wish to override the document filename and provide a more human-readable and/or informative title -- but surely this should be up to those serving the content rather than the browser itself? Still, Safari is here only one of many criminals. According to this report, of all major browsers, only Mozilla Firefox respects the Content-Disposition filename in subsequent save dialogs:

While it is perhaps understandable (if not wholly forgivable) to ignore the filename parameter when presenting an interface for saving files to the end user, the same should most certainly not apply in the Safari Web Inspector. If Safari has received the Content-Disposition filename information and is aware of it, it should know that the intended name of the file in question is contained therein. But alas, even in the Web Inspector, Safari still resorts to determining file names by chopping off the last component of the path. A request for http://sveinbjorn.org/blabla -- which is just a pretty URL-rewrite for a messy-looking CGI-request to mentat.pl -- should result in Safari receiving a document identified by both its header and an additional meta-tag as a file named error.html. Instead, what we get is a file named blabla.

While all of this may seem a bit pedantic, since Content-Disposition filename specification is not, as far as I know, a widely used feature, it should still be in the spirit of the WebKit project to make sure Safari makes optimal use of the information it receives about downloaded documents.

I see, for example, that I am not the only one to have stumbled on this problem.

Hvernig segir maður delayed gratification á íslensku?

Sérstaklega áhugavert:

The child who could wait fifteen minutes had an S.A.T. score that was, on average, two hundred and ten points higher than that of the kid who could wait only thirty seconds

Spurning: Hvort myndi maður frekar vilja búa sem almennur maður í austanverðu Þýskalandi á miðöldum undir lénsskipulagi eða á árunum 1949-1989 undir Stasi-eftirlits-kommúnisma Ulbrichts, Höneckers und alles?

Úff, ég kannast allt of vel við það sem eftirfarandi greinarhöfundur fjallar um.

Fyrir nokkrum árum skrifaði ég stutta færslu um hversu ömurlegt mér þætti þegar fólk notar upphrópunarmerki.

Mér þótti þ.a.l. þessi grein vera afskaplega áhugaverð -- þá sérstaklega þær rannsóknir sem benda til að konur noti upphrópunarmerki í mun meiri mæli en karlar.

Glöggir Mentat notendur hafa e.t.v. tekið eftir því að hann býður upp á WYSIWYG editorinn TinyMCE til þess að bæta við og breyta færslum/síðum án þess að skrifa neitt HTML:

Ég er nú búinn að hakka Mentat til þannig að auðvelt sé að setja inn myndir gegnum TinyMCE. Myndirnar eru settar inn gegnum Upload fídusinn í Mentat viðmótinu, og síðan birtist listi af öllum myndum sem hafa verið hlaðnar upp í svona pop-up valblaði í TinyMCE viðmótinu:

Og ég sem hélt að það væri myrkrið...

"It's last call somewhere in the world."

Jæja, nú er FOX News ekki lengur bara "Fair & Balanced", heldur líka "Accurate".

Þetta er smá sýnishorn úr Windows 7, næsta stýrikerfi Microsoft, sem á að koma út 2010. Prómó-jargonið er eftirfarandi:

At Microsoft, we see a future full of potential. We’re working to expand the possibilities for computing every day, by continually improving and advancing our current products and embarking on fundamental research that paves the way for tomorrow’s breakthroughs.

Bíddu, er þetta nokkuð mynd af floppý diski þarna í horninu efst til vinstri?

Tomorrow's breakthrough indeed. Það eru 10 ár síðan Apple hætti að selja vélar með floppý drifum.