Sveinbjorn Thordarson

Cease weeping, ye huddled masses! No more shall yer life be solitary, poore, nasty, brutish and short!

Þetta er vegna þess að hinn eini og sanni and-Hobbesíski Sveinbjörn Þórðarson snýr aftur til Íslands þann 18. desember, eftir u.þ.b. 12 klukkustundir. Hann mun búa í íbúð föður síns á Seltjarnarnesi og verður í síma 551-8806 eða (+44) 07913775738. Hafið bjórinn tilbúinn.

Fyrr í ár skrifaði ég færslu um vísindalega ömurlegustu tónlist allra tíma.

Svissneskur vinur minn David Hesse stúderar "Scottish diaspora culture." Um daginn benti hann mér á hina merkilega ömurlegu þýsku hljómsveit Claymore [fáránlega flott vefsíða].

Hér flytur Claymore epíska meistarastykki sitt, lagið Highlander Hvern hefði grunað að stock low-end elektrónískir synþar, miðaldaflautur og tempraðir over-drive gítarar væru svona góð blanda?

Bretar hafa skarað fram úr á alls konar sviðum evrópskrar menningar: þeir voru fyrstir að iðnvæðast og koma upp almennilegu bankakerfi, rituðu margar merkustu skáldsögur vestrænnar menningar, voru fremstir á báti í vísindabyltingu 17. aldar og síðan þarf varla að minnast á framlög þeirra til vestrænnar heimspeki.

Hins vegar hafa Bretar engin góð klassísk tónskáld.

Þjóðverjarnir hafa Bach, Beethoven, Mendelssohn, Wagner, Brahms, o.s.fv.

Frakkarnir hafa Ravel, Berlioz, Debussy, Saint-Saëns, Bizet, Fauré, o.s.fv.

Austurríkismenn hafa Haydn, Strauss, Mahler, Mozart, Schubert, o.s.fv.

Ítalirnir hafa Donizetti, Verdi, Rossini og Puccini.

Ungverjarnir hafa Liszt og Bartok, og meira að segja Pólverjarnir hafa Chopin (og eitthvað tilkall til Shostakovich).

En hvað með Bretana? Mér dettur bara tvö nöfn í hug: Elgar og Purcell, og báðir voru "mediocre at best," eiga svo sannarlega ekki heima í flokki með ofantöldum.

Bretarnir höfðu engin góð tónskald. Af hverju?

Hvernig setur maður broskall innan sviga?

Tillaga 1

Frekar glatað að hafa tvo lokunarsviga hlið við hlið.

Tillaga 2

Er þetta bil að gera eitthvað? Er þetta virkilega eitthvað skárra en tillaga nr. 1?

Tillaga 3

Núna notfærir broskallinn sér lokunarsvigann. En aftur á móti er þetta ekki alveg að gera sig, því :) er hugsað sem sjálfstætt tákn og ætti ekki að þurfa að reiða sig á aðra stafi. Það er klárlega rangt að nota lokunarsvigann bæði sem lokunarsviga og bros.

Er þetta ekki allt í raun frekar asnalegt?

Af hverju er Ísland ekki í hvítasta flokknum? Ég hefði haldið að við værum mögulega ein hvítasta þjóð í heimi, öll náföl og beinhvít að tjokkóum og "hnakkamellum" undanskildum. Eitthvað er nú eitthvað að klikka hérna ...

Augnlitur

Hárlitur

Þetta er úr afar áhugaverðri umfjöllun um ástæður þess að fólk er með svona lítið melanín í Norður-Evrópu.

Google Autosuggest er stórskemmtilegt. Sinfóníur Beethovens eftir vinsældum:

Þetta er alls ekki svo fjarri því hvernig ég myndi raða þeim, þótt mér hafi reyndar alltaf þótt 5. vera ofmetin, og finnst 3., 6. og 7. klárlega vera betri. Kemur heldur ekki á óvart að annar hluti 7. sinfóníunnar skuli vera þarna neðst -- æðislegt verk:

Þess ber að geta að það er argasti barbarismi að hlusta á eitthvað annað en Karajan/Berlin Philharmonic upptökurnar...

Vel skrifuð og athygliverð grein um sósíaldemókrasíu og BNA. Smá brot úr greininni:

For the last thirty years, in much of the English-speaking world (though less so in continental Europe and elsewhere), when asking ourselves whether we support a proposal or initiative, we have not asked, is it good or bad? Instead we inquire: Is it efficient? Is it productive? Would it benefit gross domestic product? Will it contribute to growth? This propensity to avoid moral considerations, to restrict ourselves to issues of profit and loss—economic questions in the narrowest sense—is not an instinctive human condition. It is an acquired taste.

WebKit hópurinn sem þróar Safari vafrann fyrir Apple er með athyglisverða fílósófíu:

The way to make a program faster is to never let it get slower.

We have a zero-tolerance policy for performance regressions. If a patch lands that regresses performance according to our benchmarks, then the person responsible must either back the patch out of the tree or drop everything immediately and fix the regression.

Common excuses people give when they regress performance are, “But the new way is cleaner!” or “The new way is more correct.” We don’t care. No performance regressions are allowed, regardless of the reason. There is no justification for regressing performance. None.

This may sound like common sense, but anyone who’s ever worked on large software products will tell you that many teams, if not most, do not adhere to such a policy. The most common excuse is one that the WebKit policy doesn’t list: “We’ll fix the performance issues later.” The truth is that sometimes, later never comes.

E.t.v. væri ekki svo vitlaust að taka upp einhvers konar samsvarandi fílósófíu í pólitík. Stjórnmálamenn ættu með öðrum orðum aldrei að leyfa lífskjörum/réttindum/þjónustu fólks að versna sökum framtíðarmarkmiðs. Mikið af hrottalegustu byltingum 20. aldar hafa einmitt verið réttlættar á þeim grundvelli að tímabundin þjáning og skerðing réttinda sé nauðsynleg til þess að öðlast útópiú og velgengni í framtíðinni. Mér verður þá helst hugsað til kommúnismans... eða jafnvel hörku einkavæðingarinnar í Rússlandi.

Áhugaverð grein um fangelsisiðnaðinn í Bandaríkjunum.

Hvað er eiginlega í gangi? Hvernig getur eitt lítið vekjaraklukkuforrit notað 30MB af vinnsluminni? Fermingartölvan mín var með 8MB af vinnsluminni...

A vaguely passive-aggressive post on commenters. Þarna eru taldar upp 10 algengustu tegundirnar af athugasemdum á bloggum. Nr. 3 er eftirfarandi:

3. The commenter who takes the opportunity to make some sarcastic remarks highlighting his (99% of cases are male) own superior scholarship/intelligence and damning the author. “If only Chris has read the second treatise of Heinrich von Pumpkin in the original German, he’d be aware ….”

Þrettánda athugasemdin við þessa færslu:

Þetta kemur mér ekkert á óvart eftir 3 ár hérna í Bretlandi. Greyið Bretarnir hafa það frekar skítt.

Ooops. There goes the "benevolent creator" thesis:

As early as the 1940s it was reported that female wasps of this species sting a roach (specificially a Periplaneta americana, Periplaneta australasiae or Nauphoeta rhombifolia) twice, delivering venom. A 2003 study demonstrated using radioactive labeling that the wasp stings precisely into specific ganglia of the roach. It delivers an initial sting to a thoracic ganglion and injects venom to mildly and reversibly paralyze the front legs of the insect. This facilitates the second venomous sting at a carefully chosen spot in the roach's head ganglia (brain), in the section that controls the escape reflex. As a result of this sting, the roach will first groom extensively, and then become sluggish and fail to show normal escape responses. In 2007 it was reported that the venom of the wasp blocks receptors for the neurotransmitter octopamine.

The wasp proceeds to chew off half of each of the roach's antennae. Researchers believe that the wasp chews off the antenna to replenish fluids or possibly to regulate the amount of venom because too much could kill and too little would let the victim recover before the larva has grown. The wasp, which is too small to carry the roach, then leads the victim to the wasp's burrow, by pulling one of the roach's antennae in a manner similar to a leash. Once they reach the burrow, the wasp lays a white egg, about 2 mm long, on the roach's abdomen. It then exits and proceeds to fill in the burrow entrance with pebbles, more to keep other predators out than to keep the roach in.

With its escape reflex disabled, the stung roach will simply rest in the burrow as the wasp's egg hatches after about three days. The hatched larva lives and feeds for 4–5 days on the roach, then chews its way into its abdomen and proceeds to live as an endoparasitoid. Over a period of eight days, the wasp larva consumes the roach's internal organs in an order which guarantees that the roach will stay alive, at least until the larva enters the pupal stage and forms a cocoon inside the roach's body. Eventually the fully-grown wasp emerges from the roach's body to begin its adult life. Development is faster in the warm season.

Þótt ég sé í grófum dráttum sammála honum um trúarbrögð hefur mér alltaf þótt Richard Dawkins frekar leiðinlegur og patronising. Ég skal hins vegar gefa karlinum það að hann er ótrúlega góður að svara fyrir sig.

Fyrir ekki svo löngu linkaði ég yfir á Bill O'Reilly viðtal við hann. Hér er hann í BBC HardTalk og tekur spyrilinn Steven Sackur (sem er yfirleitt býsna góður) alveg í bakaríið.

Geir Haarde stóð sig ekki svona vel...

"Not all chemicals are bad. Without chemicals such as hydrogen and oxygen, for example, there would be no way to make water, a vital ingredient in beer." -- Dave Barry

Fann þetta hérna, nokkuð skemmtilegt.

Það er orðið hreint út sagt ótrúlegt hvað hægt er að gera með CSS transforms (virkar bara í Safari 4+). Vonandi mun þetta koma í staðinn fyrir Flash í framtíðinni.

Góðar fréttir. Meiðyrðislöggjöf Breta er þeim til skammar.

"... a recent report by Oxford University showed that the cost of fighting a libel action in England is 140 times greater than the European average."

Ég var að lesa býsna fyndin þráð á póstlista Reykjavíkurakademíunnar:

From: Ólöf Gerður Sigfúsdóttir 
Subject: Hvar er pláss fyrir skapandi hugsun í samfélaginu?
Date: December 1, 2009 10:27:54 PM GMT
To: forum@akademia.is

Listaháskólinn stendur fyrir áhugaverðri málstofu á alþjóðlegri 
ráðstefnu um skapandi hugsun og ungt fólk, sem fer fram á Grand 
hótel dagana 2.-4. desember.  Málstofan ber yfirskriftina "Where 
is the Place for Creativity in Society?" og er ætlað að fjalla um 
skapandi hugsun í samfélaginu út frá margvíslegum og gagnrýnum 
sjónarhornum. Málstofan fer fram á ensku föstudaginn 4. desember 
kl. 10.30-12.00 og er henni lýst svona á heimasíðu ráðstefnunnar:

The workshop participants will address the question "Where is 
the Place for Creativity in Society?" by drawing on their own 
experiences, critical reflections and backgrounds.  Participants 
will reflect upon the agency of creativity in society in general, 
as well as discussing creativity as a particular source in 
society's various institutions, such as the business sector, higher 
education and science, administrative sector and bureaucracy, in
addition to the culture and arts sector. Participants are lead 
together from different spheres in Icelandic society, in order 
to form a dynamic and critical dialogue, not least in the light 
of recent development that lead to the collapse of the country.

...



From: Mörður Árnason
Subject: RE: Hvar er pláss fyrir skapandi hugsun í samfélaginu?
Date: December 2, 2009 9:03:48 AM GMT
To: Ólöf Gerður Sigfúsdóttir , forum@akademia.is

Takk fyrir það. En hver af þessum níu merku þátttakendum í 
málstofunni kann ekki íslensku? // Mörður



From: Borgþór Kjærnested 
Subject: Re: Hvar er pláss fyrir skapandi hugsun í samfélaginu?
Date: December 2, 2009 10:12:31 AM GMT
To: forum@akademia.is

Sæll Mörður.
Tek undir þína spurningu, þetta er að verða með algerum ólíkindum 
- íslendingar og skandinavar bjagast á ensku og tala eins og 10 - 12 
ára unglingar með örfáum undantekningum.

Eru Bretar og Bandaríkjamenn eitthvað andlega fatlaðar þjóðir sem 
aldrei geta lært annað mál en sitt eigið? Það verður að fara að gera 
eitthvað í málinu. Men eru farnir að rísa upp hér í Finnlandi. 
Kær kv Borgþór



....



From: Magnus S. Magnusson 
Subject: RE: Hvar er pláss fyrir skapandi hugsun í samfélaginu?
Date: December 2, 2009 1:13:46 PM GMT
To: forum@akademia.is

Sem nývaknaður þverhaus á tímamun ("jetlag") eftir langa USA-ferð verð 
ég að segja: Já, nú er nóg komið, sannarlega kominn tími á að 
Bandaríkjamenn taki sig á í Finnskunni nú eða auðvitað í sjálfri Dönskunni. 
Það er t.d. ömurlegt að hitta Bandaríkjamann sem getur ekki einu sinni 
borðið rétt framættarnafnið Kærnested (okkur íslensku nafnleysingjunum 
er hreinlega ofboðið). Já, aldeilis fáránlegt væri að bæta Enskukunnáttu 
Skandinava, hvað þá Íslendinga, nei, hreint ekki þeim samboðið. (Enska 
margra Skandinava er nú annars oft ótrúlega góð enda missa víst sumir 
þeirra af margra ára dönskunámi).

Já, lengi lifi mannheimskan og ekki er nú eins og við Íslendingar séum 
þekktir fyrir að haga okkur neitt óskynsamlega þó men telji svo vera t.d. 
í Chicago, Denver, Arizona og Los Angeles (jafnvel víðar?). 

Megi allir vel lifa, 
MSM.

Þegar ég horfði á viðtalið við Styrmi Gunnarsson í Silfrinu fyrr í dag varð mér af einhverri ástæðu hugsað til Rýtingsstungunnar miklu...

UPPFÆRSLA 1. des: Nú hefur mér verið bent á að Egill Helgason bendir á það sama...

Heimspekiverk 20. aldar með flestar tilvitnanir samkvæmt Google Scholar. Kemur ekkert á óvart að Kuhn sé á toppnum, miðað við hvað sagnfræðingar (og aðrir hugvísindamenn) eru gjarnir á að vísa í The Structure of Scientific Revolutions án þess að hafa hugmynd um hvað stendur í henni...

Fyrir ekki svo löngu var ég með stutta færslu með hlekk yfir á hugleiðingar um af hverju háskólafólk væri svona vinstrisinnað. Í því samhengi vil ég vekja athygli á þessari fyndnu grein eftir fræga frjálshyggjustjórnspekinginn Robert Nozick af vef Cato Institute hugveitunnar.

Er eitthvað til í þessu hjá karlinum?

Þetta nær allavega ekki til mín, því ég var afleitur nemandi í denn.

Eitt af höfuðeinkennum mannkynssögunnar er að litli maðurinn borgar alltaf brúsann fyrir allt. Það er ávallt litli maðurinn, hinn almenni meðalþegn ríkisins, sem ber allar byrðirnar: borgar alla skattana, deyr í öllum styrjöldunum og sveltir í öllum hungursneyðunum.

Siðmenntuðum samfélögum hefur ávallt verið stjórnað af fámennum elítum. Örfáir einstaklingar -- í mesta lagi nokkrir tugir manna -- hafa iðulega haft öll eða nær öll völd í sínum höndum. Þetta á alveg jafn mikið við í lýðræðisríkjum samtímans eins og í ancien régime-um 18. aldar, lénsskipulagi miðalda eða ráðstjórnarríkjunum. Yfirleitt hefur lítil elíta stjórnað fjölmennum almúganum, skattpínda litla fólkinu sem sveltir og deyr á meðan ráðamenn drekka kampavín og lesa dagblöðin.

Ég var að velta því fyrir mér um daginn af hverju hlutirnir hafa alltaf verið svona, og hvort þeir muni nokkurn tímann breytast. Ég held að það séu a.m.k. tvær ástæður til þess að halda að það þetta muni aldrei breytast neitt að ráði.

Í fyrsta lagi, þá hefur litli maðurinn almennt hvorki tíma né áhuga á stjórnmálum. Flest fólk vill mjög skiljanlega bara fá að lifa sínu lífi í friði: vinna, eignast börn, eiga góðar stundir með vinum, lifa öruggu lífi laust við stress og áhyggjur opinberar valdabaráttu. Blessunarlega eru ekki svo margir haldnir þeim sjúklega metnaði og valdafíkn sem einkennt hefur þá sem risið hafa til pólitískra metorða gegnum aldirnar. Þetta hefur hins vegar í för með sér að tiltölulega lítill hópur manna kemst upp með að móta umræðuna eða regluverkið sem stjórnmál eiga sér stað innan. Í raun er hér á ferðinni sama ástæðan og bjúrókratísk batterí (eins og t.d. skrifræðið við háskóla, sjúkrahús og í almennri stjórnsýslu) stækka og stækka, og verða sífellt valdameiri miðað við aðra hópa innan stofnunarinnar. Bjúrókratarnir geta varið öllum sínum tíma í að öðlast meiri völd, en "gagnlegri" starfsmenn (kennarar, læknar o.s.fv.) hafa öðrum skyldum að gegna og geta þar með ekki eytt samsvarandi tíma í að hasla sér völl innan valdakeðjunnar. Á sama hátt er það þannig að þeir sem verja öllum sínum tíma í stjórnmál enda uppi með meiri völd en þeir sem geta bara varið litlum hluta af tíma sínum í þau.

Í öðru lagi sitjum við uppi með "the problem of collective action." Það er mun auðveldara fyrir fáa valdamikla einstaklinga að samræma athafnir sínar og ákvarðanir heldur en fyrir mikið af "litlu" fólki að koma saman og krefjast umbóta eða breytinga. Svokölluð "co-ordination" verður hlutfallslega erfiðari eftir því sem fleiri taka þátt í einhverri aðgerð. Það verður erfiðara að eiga skilvirk samskipti og jafnframt að ná einhvers konar sátt um hvað skuli gera yfirhöfuð. Lítill hópur manna getur aftur á móti tekið ákvarðanir hratt, brugðist snögglega við nýjungum og breytingum eftir því sem þær spretta upp og náð sátt um ýmislegt á skömmum tíma. Litlir hópar geta líka "plottað," haldið leyndarmálum -- verðmætt pólitískt tól -- en slíkt er auðvitað ómögulegt fyrir stóra hópa. Fyrir vikið mun lítill, vel skipulagður og agaður hópur ávallt vera í sterkari stöðu heldur en fjölmennur hópur þegar það kemur að því að grípa valdataumana. Það er engin tilviljun að Lenín hirti völdin af stjórn Kerenskys...

Ég er ansi hræddur um að þorri mannkyns muni sitja uppi með elítur að segja sér fyrir verkum til eilífðarnóns.

Var að horfa á skemmtilegt sett af viðtölum við bandaríska aðdáendur Söru Palins:

Besta setningin þarna: "Compromise is for people that are wrong."

Rosalega hló ég mikið. Þessa verð ég að sjá.

Þá fyrst yrði með öllu ólíft á Íslandi...

Ég hef undanfarið verið að lesa stórmerkilega og hreint út sagt framúrskarandi sagnfræðibók sem heitir Dark Continent: Europe's Twentieth Century, eftir Mark Mazower. Bókin fjallar um hugmyndafræðileg átök á 20. öld, og dregur upp mynd af hugmynda- og stjórnmálasögu 20. aldar sem stangast á við þá hefðbundnu sem við kynnumst í skóla.

Mazower færir rök fyrir því að einkenni 20. aldarinnar hafi verið átök og málamiðlanir milli þriggja hugmyndafræðilegra kerfa -- nefnilega, sósíalisma, fasisma og lýðræðislegs frjálslyndis. Þótt hugmyndakerfin tvö, sósíalismi og nasismi, hafi í dag horfið frá sjóndeildarhringnum, hafi þau verið lifandi valkostir sem svöruðu ákveðnum pólitískum þörfum í Evrópu í lok fyrra stríðs. Endanlegur sigur lýðræðis og frjálslyndis, sú teleólógíska sýn sem menn hafa á undanfarin hundrað ár eða svo, sé falshugmynd og blekking, raunin hafi verið sú að á hinum ýmsu köflum gátu evrópuríkin þróast í allt aðrar pólitískar áttir en þau gerðu.

Mæli eindregið með henni fyrir þá sem hafa einhvern áhuga á bakgrunninum að hugmyndasögu okkar tíma.

Hver var sætasta gellan í Twin Peaks?

Ég bara spyr.

Ég hef fylgst vandlega með erlendum fréttum um Ísland síðan kreppan skall á, og pirrað mig mikið á því hvernig þær eru iðulega pakkaðar af alls kyns klisjum, bulli og hýperbólu um Ísland og Íslendinga. Ég veit ekki hverjir eru að mata erlendu blaðamennina með þessu kjaftæði.

Í dag rýndi ég eilítið í bókina Meltdown Iceland eftir Roger Boyers, breskan blaðamann. Ég er varla kominn 10 bls. inn í hana og er strax búinn að rekast á bull eins og:

[Um lánabóluna] The bankers explained to fishermen and farmers that they needed to wait no longer for coveted cars or new homes....

Bændur og sjómenn eru innan við 6% af íslenska vinnumarkaðinum. Þetta hefur verið nokkurn veginn fast hlutfall í áratugi. Íslenski vinnumarkaðurinn samanstendur að langmestu leyti af þjónustustörfum, eins og tíðkast í öðrum þróuðum iðnríkjum. Samfélag bænda og sjómanna tilheyrir grárri forneskju fyrirstríðsáranna.

[Um áhrif nýtilkomnar fátæktar] Old delicacies such as ram's testicles, flattened sheep's heads and grilled whale were returning to the dining table in the absence of white truffles flown in from Copenhagen.

Hef séð svipaðar staðhæfingar í greinum í Guardian. Þetta er auðvitað argasta vitleysa. Mér þykir afar ólíklegt að menn éti hval eða þorramat eitthvað oftar nú en áður. Sparsamir Íslendingar éta kjötbollur og pasta. Þetta er svona blaðamennska sem fæst af því að lesa um Ísland á Wikipedíu og gefa ímyndunaraflinu frjálsar hendur.

[Um breytt hlutverk bankanna] ...past the brutalist architecture of the three banks, where Icelanders now settle their electricity bills rather than check their offshore stock portfolios.

Það eru liggur við bara gamalmenni sem greiða reikningana sína í bankaútibúum. Langflestir gera það sjálkrafa með mánaðarlegum greiðslum, eða þá gegnum netbanka, enda höfum við búið við bankaþjónustu sem var og er enn einstaklega skilvirk og góð, þá sérstaklega í samanburði við Bretland. Þar að auki þá eru höfuðstöðvar Glitnis og Kaupþings -- 'brutalist architecture' indeed -- ekki með þjónustuútibú.

Æi, þetta hljómar kannski nöldurslegt í mér, en ég verð bara svo rosalega þreyttur á að lesa og hlusta á þessar klisjur aftur og aftur...

Í dag fékk ég ímeil með lista af fræðilegum atburðum og fyrirlestrum í Edinborg í vikunni framundan. Mér þótti eftirfarandi einstaklega merkilegt:

4.00 pm, Godfrey Thomson Hall, Moray House. Professor Geoffrey Pullum (Linguistics and English Language, University of Edinburgh): "Adjectives and Demons: Teaching Grammar, Teaching Style, and the Writing of Dan Brown". [Language Teaching Forum, Moray House School of Education]

Stundum skammast ég mín svo hrikalega fyrir akademíu...

The propect of open-ended growth in the quantity of goods, services and people is in any case hardly a conservative vision. Though the eradication of involuntary poverty remains a noble cause, the project of promoting maximal economic growth is, perhaps, the most vulgar ideal ever put before suffering humankind. The task of conservative policy is not to spread the malady of infinite aspiration, to which our species is in any case all too prone, but to keep in good repair those institutions and practices whereby human beings come to be reconciled with their circumstances, and so can live and die in dignified and meaningful fashion, despite the imperfections of their condition.

-- John Gray, "An Agenda for Green Conservatism"

---

It must always have been seen ... by political economists, that the increase in wealth is not boundless: that at the end of what they term the progressive state lies the stationary state, that all progress in wealth is but a postponenement of this, and that each step in advance is an approach to it. ....

I cannot ... regard the stationary state of capital and wealth with the unaffected aversion so generally manifested towards it by political economists of the old school. I am inclined to believe that it would be, on the whole, a very considerable improvement on our present condition. I confess I am not charmed with the ideal of life held out by those who think that the normal state of human beings is that of struggling to get on; that the trampling, crushing, elbowing and treading on each other's heels which form the existing type of social life, are the most desirable lot of human kind, are anything but the disagreeable symptoms of one of the phases of industrial progress. The northern and middle states of America are a specimen of this stage of civilization in very favourable circumstances ... and all that these advantages seeem to have yet done for them ... is that the life of the whole of one sex is devoted to dollar-hunting, and that of the other to breeding dollar-hunters...

-- John Stuart Mill, Principles of Political Economy, Vol. 2

I returned and saw under the sun, that the race is not to the swift, nor the battle to the strong, neither yet bread to the wise, nor yet riches to men of understanding, nor yet favour to men of skill; but time and chance happeneth to them all.

Here it is in modern English:

Objective considerations of contemporary phenomena compel the conclusion that success or failure in competitive activities exhibits no tendency to be commensurate with innate capacity, but that a considerable element of the unpredictable must invariably be taken into account.

Úr Orwell on the English language

Fyrir ekki svo löngu síðan sótti ég og horfði á kvikmyndina Shock Waves (1977) bara á grundvelli Plot Summaríunnar á IMDB:

Visitors to a remote island discover that a reclusive Nazi commandant has been breeding a group of Zombie soldiers.

Myndin var slöpp, enda gömul og low-budget. Nú kemur í ljós að það er nýkomin út norsk kvikmynd sem heitir Død snø:

A ski vacation turns horrific for a group of medical students, as they find themselves confronted by an unimaginable menace: Nazi zombies.

Taglínan fyrir myndina er: Ein! Zwei! Die!

Ég verð fyrir miklum vonbrigðum ef þetta verður ekki besta kvikmynd allra tíma.

San Francisco Examiner, John C. Dvorak, 19 Feb. 1984

The nature of the personal computer is simply not fully understood by companies like Apple (or anyone else for that matter). Apple makes the arrogant assumption of thinking that it knows what you want and need. It, unfortunately, leaves the “why” out of the equation — as in “why would I want this?” The Macintosh uses an experimental pointing device called a ‘mouse’. There is no evidence that people want to use these things. I don't want one of these new fangled devices.

Spillingardans, spillingardans,
á Alþingi ráðamenn dansa þennan vals.
Gróðafíkn og nautnafans,
kapítalistar andskotans.

Íslenskir ráðamenn þeir eru svín
á meðan alþýðan biður um mat
Neyðaróp fólksins eru fyrir þeim grín,
þeir sitja og troða á sig gat

Það er tími til kominn að henda þeim út,
um hálsinn berum við rauðan klút.
Hendum þeim fyrir hundana, látum þá drekka hland,
og hér mun rísa fyrirmyndarland.

Dúettinn Plató

""I think I can safely say that nobody understands quantum mechanics." -- Richard Feynman

""I think I can safely say that nobody understands consciousness." -- Sveinbjörn Þórðarson

Ég vil benda á áhugaverðan fyrirlestur sem heimspekingurinn John Searle flutti hjá Google, um bók sína Freedom and Neurobiology: Reflections on Free Will, Language, and Political Power. Þarna ræðir hann stuttlega um meðvitund og frjálsan vilja, tvö að því er virðist óleysanleg heimspekivandamál.

Fyrir 3 árum, í tíma í vísindasögu við King's College í London, kynntist ég þýska 16. aldar alkemistanum og "lækninum" Paracelsusi. Paracelsus hét upprunalega Phillip von Hohenheim, en breytti því auðvirðilega nafni yfir í Theophrastus Philippus Aureolus Bombastus von Hohenheim. Hann var þekktur sem Paracelsus, sem þýðir "ofar en Celsus", en Celsus var víðkunnur rómverskur læknir. Auðmýkt var Paracelsusi framandi; hann áleit sig langtum fremri fræðimann en allir spekingar fornaldar samanlagðir.

Það fyrsta sem ég velti fyrir mér þegar ég las um hann var hvort enska lýsingarorðið bombastic væri dregið af nafni hans. EtymOnline segir að svo sé ekki. Því miður. Paracelsus var nefnilega einstaklega bombastic, alveg með eindæmum hrokafullur. Ég sprakk úr hlátri þegar ég las eftirfarandi málsgrein í einu riti hans:

I am Theophrastus, and greater than those to whom you liken me; I am Theophrastus, and in addition I am monarcha medicorum and I can prove to you what you cannot prove...I need not don a coat of mail or a buckler against you, for you are not learned or experienced enough to refute even a word of mine...As for you, you can defend your kingdom with belly-crawling and flattery. How long do you think this will last?...Let me tell you this: every little hair on my neck knows more than you and all your scribes, and my shoe buckles are more learned than your Galen and Avicenna, and my beard has more experience than all your high colleges. – Paracelsus, Selected Writings (1951), 79-80.

Maður þyrfti að leggja þetta á minnið. Gott að geta kastað einhverju svona fram ef maður er spurður erfiðrar spurningar eftir fyrirlestur. Horfa bara illilega á viðkomandi og segja "every little hair on my neck knows more than you and all your scribes, and my shoe buckles are more learned than your authorities, and my beard has more experience than all your high colleges."

Þessi samskipti Hannesar og Egils Helgasonar eru fullkomið dæmi um Godwin's Law.

"The modern State is a body of intellectuals, which is invested with privileges, and which possesses means of the kind called political for defending itself against the attacks made on it by other groups of intellectuals, eager to possess the profits of public employment. Parties are constituted in order to acquire the conquest of these employments, and they are analogous to the State " - Georges Sorel, La Decomposition du Marxisme

Eins og ég hef sagt áður: Á Íslandi eru þetta ekki einu sinni "intellectuals," bara óforskammaðir flokksgæðingar úr samvinnuskólanum og handboltapíur með lögfræðigráðu.

Ég rakst á eftirfarandi á RÚV áðan:

Nick Griffin, leiðtogi Breska þjóðarflokksins, þvertók fyrir að vera nasisti í sjónvarpsumræðuþætti BBC í gærkvöld, hann vék sér hins vegar undan því að svara spurningum um helför gyðinga í seinni heimsstyrjöld, áður hefur hann lýst yfir því að frásagnir af henni séu uppspuni. Þátttaka Griffins í umræðuþættinum vakti miklar deilur í Bretlandi. Sumir segja fráleitt að herskáir kynþáttahatarar sem sái sundurþykkju og mannfyrirlitningu fái að boða stefnu sína í ríkisreknu sjónvarpi, aðrir segja Griffin og fylgismenn hans eiga sama rétt á málfrelsi og aðrir.

Nú vill svo til að ég horfði á þennan Question Time þátt á BBC iPlayer áðan. Ég verð nú að segja að mér finnst gjörsamlega absúrd af Bretum að láta sér einu sinni detta í hug að neita British National Party aðgangi að ríkisfjölmiðlum.

Ég fyrirlít fólk eins og Nick Griffin. Rasistaflokkurinn hans er hins vegar með tvo þingmenn á Evrópuþinginu. Hann er talsmaður flokks sem er virkur þátttakandi í bresku stjórnmálalífi og málsvari ákveðins hluta pöpulsins. Hann hefur þar af leiðandi skýran lýðræðislegan rétt til þess að láta í sér heyra í fjölmiðli sem rekinn er á kostnað skattborgaranna.

Látum hugmyndir BNP berjast fyrir lífi sínu á vígvelli hugmyndanna, sjáum hversu lengi þær endast. Miðað við hvernig Griffin var tekinn í karphúsið í kvöld grunar mig að það geri manni eins og honum engan greiða að vera settur í sviðsljósið með eiturskörpum spyrlum BBC.

Thomas L. Friedman er svo hallærislegur. Það fór um mig kjánahrollur þegar ég las eftirfarandi í umfjöllun um bókina hans Hot, Flat and Crowded í Guardian:

Friedman's discussion of the environmental challenges facing the world contains valuable insights. Yet in the context of the book as a whole, these insights are almost inadvertent. Hot, Flat and Crowded is only incidentally about the environment. As is always the case with Friedman, its real subject is not the world, but America. The concluding paragraph is toe curling in its parochialism: 'We need to redefine green and rediscover America and in so doing rediscover ourselves and what it means to be Americans. We are all Pilgrims again. We are all sailing on the Mayflower anew.'

An Americo-centric perspective of this kind might have made some sense 20 years ago. In today's world, where the US is a tottering power, it is comically deluded. It is not America that will decisively shape the global response to climate change and energy crisis. It is emerging nations, above all China, which is definitely not sailing on the Mayflower.

Þetta er úr þessari grein.

John Gray flutti þennan mjög áhugaverða og gagnrýna fyrirlestur um frjálshyggju árið 2005 í Póllandi. Ég hef oft minnst á Gray áður á þessari síðu og hef miklar mætur á skrifum hans. Þess má geta að Gray var um tíma einn af ráðgjöfum Margrétar Thatchers og þar að auki einn af doktorsleiðbeinendum Hannesar HG við Oxford.

Um miðjan 9da áratuginn snérist Gray gegn frjálshyggjunni og hefur verið ötull gagnrýnandi útópískra stjórnmálahugmynda undanfarin tuttugu ár.

Ég er um þessar mundir að lesa bók mér til skemmtunar um Donatien Alphonse François, markgreifann af Sade (1740–1814), en orðið 'sadismi' er frá nafni hans dregið. Af mikilli undrun rakst ég á eftirfarandi í bréfum hans, en þarna segist markgreifinn vera fylgismaður efnishyggju Baron d'Holbachs. D'Holbach var einmitt viðfangsefni síðari meistararitgerðar minnar í fyrra:

[ . . . ] The System of Nature is verily and indubitably the basis of my philosophy, and I am and shall remain a faithful disciple of that philosophy even at the cost of my life, if it came to that. [ . . . ] a book that I recommended to the Pope himself, a golden book in a word, a book that ought to be in every library and whose tenets should be in the heads of everyone, a book that undermines and destroys forever the most dangerous and most odious of all fantasies, the one that has caused more bloodshed here on earth than any other, one against which the entire universe should rise up and destroy once and for all, if the people who make up this universe had the slightest idea of what constitutes their true happiness and tranquillity. . . . theism cannot for a moment stand up to the slightest scrutiny, and one would have to be completely ignorant of the workings of Nature not to recognize that it operates on its own and without any primary cause, and that so-called primary cause, which explains nothing and which on the contrary requires explanation, is naught but the nec plus ultra of ignorance. (Letter, Sade to his wife, late November 1783)

Síðan vissi ég ekki að markgreifinn var mjög pólitískt þenkjandi -- hann hafði svo sannarlega rétt fyrir sér með þetta:

The equality prescribed by the Revolution is simply the weak man’s revenge upon the strong; it’s just what we saw in the past, but in reverse; that everyone should have his turn is only meet. And it shall be turnabout again tomorrow, for nothing in Nature is stable and the governments men direct are bound to prove as changeable and ephemeral as they. (Juliette, p. 120, authorial footnote)

The throne is to everybody’s taste, and ’tis not the throne they detest, but him who is seated on it.

Og svo, mönnum til skemmtunar, hér er forsíðumyndin á La Nouvelle Justine eftir karlinn:

Ég rakst rétt í þessu á vefsíðuna PhilosophyBlog.com. Þar hafði höfundurinn eftirfarandi prófil af sér:

Harry Potter and Philosophy? Í prófílnum sínum?

Ouch.

Takið eftir atriði nr. 2 á þessum lista:

Ég er nýbúinn að taka ástfóstri við ungversku dansa Brahms, sem eru hreint út sagt frábærir, sérstaklega þegar þeir eru fluttir af fiðlu/píanó-dúói frekar en af sinfóníhljómsveit. Ég er t.d. með framúrskarandi upptöku af Sigrúnu Eðvaldsdóttur að leika fyrsta dansinn á fiðlu. E.t.v. eru þessir tveir minnisstæðastir:

Ég var að fá mina fyrstu fræðigrein birta í Journal of the Oxford University History Society. Hún heitir "The Alliance of Christianity and Mechanistic Philosophy in 17th-Century England" og er ekkert sérstaklega merkileg, en hún er allavega públíkasjón. Hérna er hlekkur á hana.

Ég sæki alla mína tónlist á netinu og kaupi aldrei geisladiska. Enn fremur greiði ég heldur ekki fyrir þá tónlist sem ég sæki stafrænt gegnum netið, notast yfirleitt við torrent eða aðra file-sharing tækni.

Í dag reyndi ég að breyta frá þeim vana. Í dag reyndi ég að vera heiðarlegur.

Ég hef lengi haft mikið dálæti af ákveðnum tónverkum úr kvikmyndinni Onegin með Ralph Fiennes, byggð á ljóðinu eftir Pushkin.

Ég hafði hugsað mér að kaupa sándtrakkið úr kvikmyndinni og fór á amazon.co.uk með það fyrir stafni. Kemur í ljós að diskurinn var "out of stock". Ódýrasta notaða eintakið kostaði 38 pund, eða 7600 kr. Mér þótti það allt of mikið þannig að ég fór á amazon.com. Þar kostaði sami diskur notaður 75 dollara, eða 9200 krónur. Enn þótti mér þetta alveg fáránlega dýrt, en þá kom ég auga á MP3 aðgang að tónlistinni á 10 dollara, hugsaði mér gott til glóðarinnar og smellti á hnappinn til þess að kaupa. Þá vandaðist málið.

Amazon.com sagði mér að ég þyrfti að sækja og innsetja e-ð andskotans Amazon MP3 Download forrit. Ég er lítið hrifinn af því að setja inn hugbúnað frá svona fyrirtækjum, sem eru iðulega hlaðin auglýsingum og njósnabúnaði, ómögulegt að henda þeim, o.s.fv., en lét mig þó hafa það, sótti forritið og installaði því -- nota bene notaði helvítið non-standard Mac OS X installer, það má skrattinn sjálfur vita hvers konar aukahugbúnaður og drasl dreifðist um harða diskinn minn.

En já, só far só gúdd. Fór aftur á Amazon.com, smellti á alla réttu hnappana, með þetta asnalega Amazon desktop forrit í gangi. Hvað ætli hafi komið upp?

Jahá, ég mátti ekki kaupa aðgang að MP3-unum vegna þess að ég var ekki í Bandaríkjunum. Lagalegu kostirnir mínir voru á þrotum. Svona endaði fyrsta tilraunin mín til þess að greiða fyrir tónlist í langan, langan tíma.

Fyrst þeir vilja ekki mín viðskipti geta þeir bara átt sig. Og svo, courtesy of Sveinbjörn Þórðarson, smá höfundaréttarbrot:

Þetta notar HTML audio tagið, hér er beinn hlekkur ef vafrinn þinn styður það ekki.

“Society is like a cup of coffee: the dregs sink 
to the bottom while the scum rises to the top.”

– G. B. Shaw (?)

Ég hef póstað þessu áður, en mér finnst þetta svo helvíti vel orðað:

In this matter I am like the rest; I have nothing new to offer. Only the old familiar liberal principles; old, but not so firmly established that we can afford to take them for granted. Representative government, universal suffrage, freedom of speech, freedom of the press, the right of collective bargaining, equality before the law, and all that goes with the so-called welfare state. It is not a heady brew. Such principles nowadays are a ground for excitement, a source of enthusiasm, only when they appear to be violated. For most of us participation in politics takes the form of protest; protest against the retention of the atom bomb, against the war in Vietnam, against some example of witch-hunting, against censorship, against capital or corporal punishment, against the persecution of homosexuals, against racial discrimination; there is still quite a lot to be against. It would be more romantic to be marching forward shoulder to shoulder under some bright new banner towards a brave new world. But I don't know: perhaps it is the effect of age. I do not really feel the need for anything to replace this mainly utilitarian, mainly tolerant, undramatic type of radicalism. For me the problem is not to devise a new set of political principles but rather to find a more effective means of putting into operation the principles that most of us already profess to have. -- Alfred Ayer, Philosophy and Politics (1969)

"Barbarians are equally addicted to drunkenness; and peculiarly fond of spiritous liquors... The ancient Scandinavians, who, like other savages, were intemperate in eating and drinking, swallowed large cups to their gods, and to such of their countrymen as had fallen bravely in battle. We learn from the 25th fable of the Edda, which was their sacred book, that to hold much liquor was reputed a heroic virtue."

-- Henry Home, Lord Kames, Sketches of the History of Man, vol. 1 [1778]

Fuckin' aye.

Þetta creationist myndband er alveg frábært.

Brian Leiter fékk bréf frá einum graduate nema:

I actually showed the promotional video of that Creationist scheme to my logic students this week, because it was so densely packed with fallacies. By my count, in that segment, he employs at least these popular ones: guilt by association (Hitler, etc.), virtue by association (by appealing to renowned scientists as somehow on their side), ad hominem (twice), straw man, and some illustration of how a person loses credibility by so bizarrely characterizing the view opposed to his.

Mexíkóskt kók er betra? [nytimes.com login/pass] Hmm... væntanlega svipaðar skýringar á því af hverju íslenskt kók bragðast svona ótrúlega mikið betur...

Úr grein í Wall Street Journal:

The important difference between the "socialist" Barack Obama and the Republicans is he'd settle for 2% annual growth (gotta pay for the green dreams) and they might get 3%. In a world of China, India and Brazil, growing at rates between 5% and 9%, we need more. A future president who puts the U.S. back in the race with these fast runners could call himself a communist for all I care.

Þetta minnir mig óneitanlega svolítið á lokasetninguna í hrikalega þættinum Does Europe Hate Us? með erkibjálfanum Thomas L. Friedman -- "With India and China as rising powerhouses in the East, it is more important than ever for America and Europe to stand together!"

Það sem ég skil ekki er af hverju hagvöxtur fátæku ríkjanna þykir svona mikil ógn við vesturlönd. Er ekki bara eitthvað svona blinkered megaherz-benchpressing-typpastærðar-kapphlaup í gangi í hausnum á þessu liði?

Nú þegar langi armur bandarískra laga er búinn að festa klærnar í Roman Polanski varð mér hugsað til þess hversu mikið mér þykir til kvikmynda hans koma. Polanski hefur leikstýrt mörgum yfirburðargóðum kvikmyndum, þ.á.m. Chinatown, Rosemary's Baby, The Pianist og síðan hinni ógleymanlegu Bitter Moon.

Skoðanir eru hins vegar skiptar um nýlega kvikmynd hans, The Ninth Gate (1999), sem mér þótti helvíti góð. Svo er tónlistin í henni alveg frábær, en hún er eftir meistara Wojciech Kilar. Um daginn benti ég Hjalta Snæ á þessa mynd en hann fussaði og sveiaði eftir að hafa horft á hana, fannst hún vond. Að sama skapi hafa aðrir vinir mínir látið í ljós vanþóknun sína. Er ég eina manneskjan sem finnst Ninth Gate vera góð kvikmynd?

Í meistararitgerðinni minni við London School of Economics, sem fjallaði um sólmiðjukenningu Kóperníkusar, vitnaði ég í fræðimanninn Hans Blumenberg, en hann sagði jarðmiðjukenninguna vera "an almost perverse aberration representing a kind of autism of the human race" (Blumenberg 1987). Þegar ég las þessa setningu aftur um daginn varð mér af einhverri ástæðu hugsað til Íslendinga.

Þessi grein fjallar um samsærismentalítetið í bandarískum stjórnmálum. Kannski eitthvað sem fólkið sem kommentar á Eyjunni hefði gott af að hafa í huga.

Klárlega eitt ömurlegasta forrit allra tíma. Hægt, ljótt, bloated, notar pkg installer. Hvernig í andskotanum getur PDF lesari orðið að 300MB hugbúnaðarpakka?

The move from a structuralist account in which capital is understood to structure social relations in relatively homologous ways to a view of hegemony in which power relations are subject to repetition, convergence, and rearticulation brought the question of temporality into the thinking of structure, and marked a shift from a form of Althusserian theory that takes structural totalities as theoretical objects to one in which the insights into the contingent possibility of structure inaugurate a renewed conception of hegemony as bound up with the contingent sites and strategies of the rearticulation of power. -- Judith Butler, femínistaheimspekingur

Þessi setning vann 1. verðlaun í Bad Writing Contest keppni tímaritsins Philosophy and Literature.

Ótrúlegt að það sé hægt að gera eftirfarandi með CSS notandi text-shadow og Unicode tákn:

For what it's worth:

Ekki myndi ég vilja fara í sjómann við þennan sköllótta apa:

...to pay lip service to the creeds and orthodoxies of Marxism while blabla...

Hvernig segir maður svona lagað á íslensku?

Ég var að uppgötva að Aþjóðagjaldeyrissjóðurinn er með sína eigin YouTube rás. Þar fann ég temmilega ósvífið áróðursmyndband um hversu frábæra hluti IMF væri að gera á Íslandi.

Úr lýsingunni á YouTube rásinni:

To maintain stability and prevent crises in the international monetary system, the IMF reviews national, regional, and global economic and financial developments. It provides advice to its 186 member countries, encouraging them to adopt policies that foster economic stability, reduce their vulnerability to economic and financial crises, and raise living standards, and serves as a forum where they can discuss the national, regional, and global consequences of their policies.

Leyfið mér að þýða þetta yfir í raunveruleikann fyrir ykkur:

To further the interests of creditors in Western financial markets, the IMF imposes its Washington Consensus ideology on countries desperately in need of credit, forcing them via blackmail to adopt policies such as dismantling of government-provided services for the poor and hasty privatisation of government infrastructure, leading to oligarchic asset stripping and capital flight. This engenders social and cultural disruption, resulting in drastic income disparity, poverty and social misery, all in the name of a blind neoclassical economic orthodoxy blissfully oblivious to its dismal empirical track record.

Í sama anda og Darwin Awards eru nú komin verðlaun fyrir versta fjárfestinn árið 2009.

2. verðlaun?

Flight and 4 star hotel to beautiful Iceland, "the world's worst performing stock market."

Var að enda við að lesa gegnum nokkrar ritgerðir eftir sjálfan mig frá 2002, fyrsta ári mínu í heimspeki við Háskóla Íslands . Þær eru afleitar. Svo afleitar að ég skammast mín og þori ekki að birta svo mikið sem eitt einasta textabrot hérna.

Kannski maður hafi jafnvel lært sitthvað á þessum 8 árum í háskóla?

Þetta er nú alveg ömurlegur málflutningur:

Those who did not participate in the bubble truly believe that they should be exempted from any hardship. They are like the radical Jewish sect in Monty Python's Life of Brian sitting around asking what the Romans had ever done for them -- other than aqueducts, sanitation, roads, irrigation, education, wine, security, etc., etc., etc. They may have voted for the minority parties, worked outside of the banks, and resisted the urge to go on shopping sprees abroad, but they accepted the legitimacy of the status quo by failing to take affirmative steps to change it fundamentally.

Já, er það?

"...they accepted the legitimacy of the status quo by failing to take affirmative steps to change it fundamentally."

Eins og hvað?

Hvað hefðu menn átt að gera? Fara út í pólitík? Standa einir með skilti á götum úti? Senda Geir Haarde hate mail? Strappa á sig dýnamít og sprengja sig í loft upp í höfuðstöðvum Kaupþings?

Ég fæ ekki betur séð en að þessi Íris sé að halda því fram að allir íbúar ríkis séu ábyrgir gjörða ríkis og þjóðar nema þeir grípi til einhver konar drastískra ráða. Þetta er alveg einstaklega heimskuleg athugasemd, jafnvel þótt ekki sé ljóst hvað hún eigi við með affirmative steps. Það mætti allt eins segja að Norður-Kóreubúar séu "accepting the legitimacy of the status quo" með því að klikka á að taka "affirmative steps to change it fundamentally." Samþykkir þrællinn þrælahaldið með því að gera ekki uppreisn?

Hinn almenni íbúi lýðræðisríkis hefur fáa kosti umfram það að kjósa gegn þeim stefnum sem hann hefur ekki trú á. Ofan á það getur hann e.t.v. skrifað í blöðin, eða bloggað. Þar enda lögmætar leiðir almúgans til þess að hafa áhrif á pólitíska ferlið.

Mér býður við þessu við berum öll ábyrgð væli, sem er andskotans lygi sem allt of margir gleypa. Eins og ávallt áður liggur ábyrgðin hjá litlum hópi manna í valdastöðum.

Á ferðum mínum um internetið í dag rakst ég á pistil um hvernig hamfarirnar í New Orleans um árið voru refsing Guðs á syndgurum -- ný Sódóma. Þetta leiddi til þess að ég fletti upp sögunni um Sódómu og Gómórru.

Ég hafði aldrei lesið þessa stórfurðulegu sögu áður, en hana má finna í fyrstu Mósebók. Ég nenni yfirleitt ekki að gera grín að Biblíunni -- of auðvelt skotmark -- en þessi saga var bara einum of góð. Ég hafði ekki hugmynd um að gamla testamentið væri svona svakalegt. Viðbúin?

Okei, staðan er eftirfarandi: Lot er eini dyggðugi maðurinn í Sódómu, sem er albyggð eipandi sódómítum. Guð er að plana eld- og brennisteinsmeðferð fyrir liðið en sendir þó tvo engla til þess að vara Lot við að borgin muni brenna. Só far só gúdd.

Eftir þetta breytist sagan í algjöra sýru.

Lot hittir englana við borgarhliðið og býður þeim að gista hjá sér. Af einhverri óskiljanlegri ástæðu vilja þeir ómögulega þiggja gestrisni hans, vilja frekar eyða nóttinni á sódómítaþöktum strætum borgarinnar. Þeir látast þó sannfærast fyrir rest. Um kvöldið safnast borgarbúar í kringum húsið hans Lot:

En áður en þeir gengu til hvíldar, slógu borgarmenn, mennirnir í Sódómu, hring um húsið, bæði ungir og gamlir, allur múgurinn hvaðanæva. Og þeir kölluðu á Lot og sögðu við hann: "Hvar eru mennirnir, sem komu til þín í kveld? Leið þú þá út til vor, að vér megum kenna þeirra." Lot gekk þá út til þeirra, út fyrir dyrnar, og lokaði hurðinni að baki sér. Og hann sagði: "Fyrir hvern mun, bræður mínir, fremjið ekki óhæfu. Sjá, ég á tvær dætur, sem ekki hafa karlmanns kennt. Ég skal leiða þær út til yðar, gjörið við þær sem yður gott þykir. Aðeins megið þér ekkert gjöra þessum mönnum, úr því að þeir eru komnir undir skugga þaks míns." Þá æptu þeir: "Haf þig á burt!" og sögðu: "Þessi náungi er hingað kominn sem útlendingur og vill nú stöðugt vera að siða oss. Nú skulum vér leika þig enn verr en þá."

-- Fyrsta Mósebók:19 [áherslur mínar]

Jahá. Mér skilst að það sé löng og virðuleg hefð fyrir því að túlka "kenna" hér sem kynmök. Lot er semsagt svo dyggðugur að þegar hópur af kolóðum sódómítum safnast í kringum húsið hans með það fyrir stafni að nauðga engla-gestum hans þá býður hann óspjallaðar dætur sínar í þeirra stað. Það er nú aldeilis dyggð.

Eins og þetta sé ekki nógu súrt, þá breytist þetta allt saman síðarmeir í sifjaspellsorgíu þar sem dætur Lots hella hann pissfullann og eiga útihátíðarmök við hann:

Kom þú, við skulum gefa föður okkar vín að drekka og leggjast hjá honum, að við megum kveikja kyn af föður okkar." Síðan gáfu þær föður sínum vín að drekka þá nótt, og hin eldri fór og lagðist hjá föður sínum. En hann varð hvorki var við, að hún lagðist niður, né að hún reis á fætur.

Og morguninn eftir sagði hin eldri við hina yngri: "Sjá, í nótt lá ég hjá föður mínum. Við skulum nú einnig í nótt gefa honum vín að drekka. Far þú síðan inn og leggst hjá honum, að við megum kveikja kyn af föður okkar." Síðan gáfu þær föður sínum vín að drekka einnig þá nótt, og hin yngri tók sig til og lagðist hjá honum. En hann varð hvorki var við, að hún lagðist niður, né að hún reis á fætur.

Þannig urðu báðar dætur Lots þungaðar af völdum föður síns.

-- Fyrsta Mósebók:19 [áherslur mínar]

Er þetta heilaga rit hin endanlega uppspretta siðferðis?

Zombie Karl Popper. 'Nuff said.

Notendum UNIX-kerfa er bent á að gera eftirfarandi:

1. Opna Terminal forritið sitt (/Utilities/Terminal.app í Mac OS X)
2. Skrifa inn skipunina sudo pico /etc/hosts og ýta á Enter
3. Bæta við eftirfarandi línum af texta neðst í skjalinu:

   127.0.0.1       mbl.is
   127.0.0.1       www.mbl.is
   

4. Ýta á Control-X og síðan á Enter

Til hamingju með moggalausan lífsstíl.

Prinsinn eftir Machiavelli er frábær bók, stútfull af djúsí dæmisögum:

Once Duke Cesare Borgia had taken over Romagna, he found it had been commanded by impotent lords, who had been readier to despoil their subjects than to correct them, and had given their subjects matter for disunion, not for union. Since that province was full of robberies, quarrels, and every other kind of insolence, he judged it necessary to give it good government, if he wanted to reduce it to peace and obedience to a kingly arm. So he put there Remirro de Orco, a cruel and ready man, to whom he gave the fullest power. In a short time Remirro reduced it to peace and unity, with the very greatest reputation for himself. Then the duke judged that such excessive authority was not necessary, because he feared that it might become hateful; and he set up a civil court in the middle of the province, with a most excellent president, where each city had its advocate. And because he knew that past rigors had generated some hatred for Remirro, to purge the spirits of that people and to gain them entirely to himself, he wished to show that if any cruelty had been committed, this had not come from him but from the harsh nature of his minister. And having seized this opportunity, he had him placed one morning in the piazza at Cesena in two pieces, with a piece of wood and a bloody knife beside him. The ferocity of this spectacle left the people at once satisfied and stupefied.

Unaðslega kaldrifjað.

Klisjan er sönn:

Nú er vist verið að íhuga að gera kvikmynd eftir Atlas Shrugged, bók hennar Ayn Rand um hversu frábært það sé að vera kaldlyndur öfgafrjálshyggjuelítista-einstaklingshyggjumannhatari. Þetta er umfjöllun sem lýsir mínu eigin áliti á Rand og hennar fylgismönnum afskaplega vel. Besta málsgreinin:

Weep no more, bruised and battered libertarians: After 37 years of being shot down by rational people who see the book as a stilted and masturbatory work suitable only for college freshmen who haven’t figured out that, if everyone did exactly what they wanted all the time, civilization would collapse on itself—and by the way, dudes, most ladies don’t enjoy being raped into submission, even by rugged industrialists—your sticky dreams of turning Rand’s rambling screed about the values of selfishness and laissez-fare capitalism into a brutally dull, unwatchable movie are about to become a reality!

Eftirfarandi athugasemd er líka nokkuð skemmtileg:

There are two novels that can change a bookish fourteen-year old's life: The Lord of the Rings and Atlas Shrugged. One is a childish fantasy that often engenders a lifelong obsession with its unbelievable heroes, leading to an emotionally stunted, socially crippled adulthood, unable to deal with the real world. The other, of course, involves orcs. -- Christopher Pynes

Mér hefur ávallt þótt furðulegt þegar fólk segir að maður eigi að sýna skoðunum annara virðingu. Vissulega ætti maður að virða rétt fólks til þess að hafa hinar og þessar skoðanir, en hví sýna skoðununum sjálfum virðingu? Er virðing ekki eitthvað sem skoðanir þurfa að vinna sér inn? Ekki ber ég t.d. virðingu fyrir skoðunum nasista. Argumentum ad Hitlerum, Q.e.d.

Eftirfarandi snertir aðeins inn á þetta:

Simon Blackburn tells the story of being invited to dinner at a colleague‟s home and then being asked to participate in a religious observance prior to dinner. Blackburn declined, though his colleague said participating was merely a matter of showing “respect.” His host seems to have viewed this as a matter of simple "recognition" respect, but Blackburn interpreted it (perhaps rightly) as something more:

I would not be expected to respect the beliefs of flat earthers or those of the people who believed that the Hale-Bopp comet was a recycling facility for dead Californians who killed themselves in order to join it. Had my host stood up and asked me to toast the Hale-Bopp hopefuls, or to break bread or some such in token of fellowship with them, I would have been just as embarrassed and indeed angry. I lament and regret the holding of such beliefs, and I deplore the features of humanity that make them so common. I wish people were different.

Blackburn‟s reaction brings out starkly that "recognition" respect —which requires us to treat others as morality requires in virtue of some morally relevant attribute of theirs — does not entail that we view them as "appraisal" respect might require. Blackburn, himself, remarks that respect “is a tricky term” since it “seems to span a spectrum from simply not interfering, passing by on the other side, through admiration, right up to reverence and deference.” He dubs as “respect creep” the phenomenon by which “the request for minimal toleration turns into a demand for more substantial respect, such as fellow-feeling, or esteem, and finally deference and reverence,” which is what his dinner host expected, and which Blackburn declined to offer.

-- Brian Leiter, "Foundations of Religious Liberty: Toleration or Respect?" (2009)

Þessi vefsíða er með frábæran footer:

Annars er vefsíðan mín líka Lynx-friendly.

Fyrir nokkru rakst ég á þessa frábæru færslu á bloggi gaursins sem skrifar xkcd. Færslan fjallar um hvað sé skilvirkur fjöldi pissuskála á karlasalerni í samræmi við International Choice of Urinal Protocolið (ICUP):

...the basic premise is that the first guy picks an end urinal, and every subsequent guy chooses the urinal which puts him furthest from anyone else peeing. At least one buffer urinal is required between any two guys or Awkwardness ensues.

Hann dregur fullt af áhugaverðum ályktunum af þessu -- ég hvet lesendur til þess að kíkja á greinina.

Mér varð hugsað til þessarar greinar um daginn þegar ég tók eftir því að stúdentabarinn í Teviot House við Edinborgarháskóla hafði leyst þetta vandamál með miklu og rausnarlegu bili milli pissuskálana. Skynsamir klósettsmiðir þar á ferð. Vantar bara loftbrand.

Djöfull er þetta síðan mikið feil...

Heimspekingurinn Brian Leiter ("of gourmet fame") skrifar hér áhugaverða grein um hagfræði -- grein sem ég er í grófum dráttum sammála. Fátt sýnir fræðilegan tómleika hagfræðinnar betur en reynsla undanfarinna 60 ára.

Eftirfarandi athugasemd hittir naglann á höfuðið:

[It is not] that economics generates no successful predictions, but only that (a) the quality of its predictions (their precision and reliability), and (b) the growth of its predictive power over time, are not of scientific quality. They do not live up to the standards that economists themselves claim for them. Generating true generic predictions is not the hallmark of science. All of us, drawing on common-sense psychological assumptions, do that all the time. Genuinely scientific theories must anticipate the future with a degree of precision and consistency greater than that realized by common-sense.

Fyrir 23 gloríus pund er ég nú stoltur eigandi allra verka Platons í enskri þýðingu í harðkilju. Nú bara að finna tíma til þess að lesa þetta allt saman.

Þá finnst mér helvítis fokkíng fokk vera töluvert betra endurnotanlegt mótmælaplagg.

Einhvern veginn grunar mig að þessi vinátta muni enda með ham-förum.

Academic jokes, though, typically don't travel very well. ... The one exception - and here I know I am taking a risk - may have been the late Columbia University professor of philosophy Sidney Morgenbesser.

A distinguished visiting speaker offered the view that "in some natural languages, a double negative is a positive, and in others it is a negative; but in no natural language is a double positive a negative".

"Yeah, yeah," responded Morgenbesser from the back.

-- The Guardian, Jonathan Wolff on the academic's sense of humour

Vil vekja athygli á góðum pistli frá honum Arnaldi.

Fyrir um það bil ári skrifaði ég um hvað kvikmyndin Barry Lyndon væri mikil snilld. Ég horfði á hana aftur um daginn, og það er hreint út sagt ótrúlegt hversu flott þessi kvikmynd er. Kubrick notaði sérstakar upptökuvélar og linsur, og einungis náttúrulega lýsingu. Fyrir vikið lítur hver einasta sena í myndinni út eins og 18du aldar málverk:

Þetta hlýtur að vera besta kvikmynd allra tíma:

Þegar ég sá þetta plakat fór ég samstundis á IMDB og fékk það staðfest að hér væri meistarastykki á ferðinni. Notandi gsh999 skrifar:

This movie took me on a roller coaster ride of emotions and left me entirely drained. There are some people who believe that art can change people's lives. "The Thing With Two Heads" has probably changed my life. After seeing the terrible ordeal endured by the title character, The Thing With Two Heads, I am now less worried by everyday, mundane problems and more focused on the true meaning of life. And, like every great work of art, "The Thing With Two Heads" helps us understand our human condition and question our role in the universe.

Q: What do you get when you cross a post-modernist with a mobster?

A: An offer you can't understand.

Ég flýg heim til Íslands frá Glasgow á morgun, verð fram til 3. september.

UPPFÆRSLA: Gleymdi íslenska SIM kortinu mínu í Edinborg, það er hægt að ná í mig í heimasíma 551-0854.

Karl V (1500-1558), var keisari heilaga rómverska keisaradæmisins, sem -- eins og Voltaire orðaði það -- var hvorki heilagt, rómversk né keisaradæmi. Hann hafði eftirfarandi að segja um tungumál:

"Ég tala spænsku við Guð, ítölsku við konur, frönsku við karlmenn og þýsku við hestinn minn."

Polished turd. 'Nuff said.

Það er hundrað sinnum meira varið í þessa senu (skrollið að tíma 1:06:30) heldur en alla T4.

Þetta hefði átt að gerast fyrir löngu síðan.

Mér finnst gamla þýðingin mín klárlega betri.

Ísland er ekki með hæsta bjórverðið á börum. Við erum í 7da sæti, meira að segja á eftir Frakklandi. Dýrustu löndin virðast að mestu vera arabaríkin...

Á öðrum nótum, djöfull býður ríkið Djibouti upp á mikið af puns. Ef ég væri stríðsherra í Sómalíu myndi ég ráðast þar inn, bara til þess að geta sagt "I invaded Djibouti."

Bjórverð hérna í Bretlandi er nú orðið jafnhátt og heima: yfirleitt borgar maður 3.3 pund fyrir pint af lager == 700 krónur á genginu 213 ISK per GBP.

Reyndar er pint = 0.568 lítrar.

Ég var að uppgötva ótrúlega fyndinn breskan grínista sem heitir Stewart Lee. Hér er það sem hann hefur að segja um Harry Potter bækur:

Þetta er alveg hilarious:

Question of the day:

Is a PhD degree a Veblen good?

Ég er að lesa Bréf til Láru eftir Þórberg Þórðarson. Það sem hann hafði að segja um hægristefnu fyrir 80 árum gæti allt eins verið um Sjálfstæðismenn undanfarinna 15 ára:

Það þekkir enga heildartilfinningu, ekkert heildarsiðferði, ekkert óeigingjarnt samstarf. Út á við fylkir það sér að vísu í heild til þess að vernda rétt sinn, en aðeins meðan það hefir "praktískt" gagn af því. Innra er það saman sett af sundurlausum öflum, sem hatast og heyja látlaust kapphlaup um völd, metorð og auðæfi. Gildi hlutanna miðar það við "praktískt" gagn. Allt, sem ekki kemur að "praktískum" notum, er einskisvert. Þetta er lífsspeki andleysisins. Það vakir yfir helgi eignarréttarins eins og villidýr yfir bráð sinni. Heimurinn er "ég" og "mitt". Lóðin mín, húsið mitt, ó, togararnir mínir. Trúarbrögð þess er "framtak einstaklingsins" og "frjáls samkeppni", löngu úrelt lygaþvæla um nauðsyn gerspilltrar lífsstefnu. Afleiðingin er brask, fjárglæfrar, örbirgð, mannhatur, lítilsvirðing fyrir andlegum efnum, styrjaldir, drepsóttir og dauði fyrir örlög fram.

The hang-up has always been the voice. Not the timbre so much as, well, the tone - the condescending explanatory whine which treats the squirming interlocutor as an eight year old child with learning deficiencies. -- Clive James

James Goldsmith, frægi hostile take-over tycoon-inn sem Terence Stamp lék í kvikmyndinni Wall Street (1987), hafði meira rétt fyrir sér heldur en hann grunaði þegar hann sagði þetta árið 1992.

Merkilegt að heyra þetta frá manni sem varð milljarðamæringur á því að notfæra sér opnurnar sem sköpuðust á frjálsum markaði.

Í kjölfar síðustu færslu hef ég uppgötvað að Google Autosuggest er frábær leið til þess að komast að því hverjar stereótýpurnar eru fyrir hinar ýmsu þjóðir:

Ég bara varð að taka screenshot af þessu:

Það er mér mikið hjartans mál að bankamennirnir sem stálu peningum og komu Íslendingum í núverandi klandur fari bak við lás og slá, sama hvað það kostar.

Það virðast ekki allir vera sammála mér, ef marka má ákveðnar íslenskar bloggsíður. Sumir álíta að það sem sé gert sé gert, peningarnir séu horfnir og það svari ekki kostnaði að reyna að endurheimta þá frá erlendum skattaskjólum. Aðrir æsa sig, furðulega nokk, yfir kostnaðinum við að reka embætti sérstaks saksóknara og færa rök þess efnis að í núverandi fjárhagskröggum þurfi þessa peninga í aðrar ríkisþjónustur.

Ég myndi glaðlega greiða hærri skatta, og sjá brútal niðurskurð í alls kyns ríkisþjónustu til þess eins að sjá sökudólgana bak við lás og slá. Að koma þessum glæpamönnum í fangelsi og taka frá þeim peningana sem þeir stálu ætti að hafa forgang umfram allt annað: IceSave, ESB-umsókn, að koma hagkerfinu aftur á réttan kjöl.

Af hverju?

Ágústínus kirkjufaðir svaraði svipaðri spurningu fyrir 1600 árum, og ég get ekki betrumbætt svar hans: Remota justitia, quia sunt regna nisi magna latrocinia?

Það er: ,,Án réttlætis, hvað eru þá ríkin nema stórkostleg glæpafélög?''

Um fjögurleytið í morgun (04:00, 31. júlí) var ég eins og oft áður á MSN á meðan ég var að vinna ... hrikalegur ósiður. Það vildi svo til að Guðmundur félagi minn sendi mér link á einhverja síðu sem hét Wikileaks, en vinur hans tekur þátt í umsjón síðunnar. Þangað fór ég og sótti langt og mikið PDF skjal sem virtist vera frá Kaupþingi. Mér þótti þetta merkilegt, hlaut að vera e-ð áhugavert við þetta fyrst einhver hafði haft fyrir því að "leka" þessu, og sendi það á Gunna Hrafn vin minn, en hann starfar sem blaðamaður hjá RÚV. Gunni fór með þetta upp á fréttastofu í dag, þar sem menn voru skeptískir í fyrstu, en fóru þó strax í að rannsaka málið. Og viti menn, hvað sé ég í fréttunum í kvöld nema umfjöllun um þetta skjal og innihald þess!

Samkvæmt heimildum mínum voru Kaupþingsmenn vist alveg að skíta á sig út af þessu þegar fréttastofan hafði samband við þá, enda sýnir skjalið fullt af peningatilfærslum til Tchenguiz bræðranna og Exista og annara glæpamanna rétt fyrir hrunið. Með því að setja lögfræðingabatteríið í gang, hótandi bæði RÚV og Wikileaks, hafa þeir svo gott sem viðurkennt að skjalið sé ófalsað. Nú er bara að sjá hvort þetta lið fari nú ekki örugglega í fangelsi...

En hver segir svo að MSN sé tímaeyðsla? Veit ekki betur en að ég hafi þarna átt þátt í að koma skítnum í fjölmiðla.

Undanfarin ár hefur ást mín á tónskáldinu Frédéric Chopin aukist mikið. Píanóverk Chopins eru kraftmikil og grípandi, en samt gríðarlega subtle. Hann er tónskáld sem manni þykir meira til koma því meira sem maður hlustar.

Það vill svo til að ég var að redda mér ótrúlega góðum upptökum af ýmsum verkum Chopins í flutningi Januszar Olejniczak. Olejniczak spilar Chopin eins og alvöru rómantíker og þar að auki á píanó Chopins sjálfs. Ekkert Horowitz bull. Get látið áhugasama fá -- hef aldrei heyrt betri flutninga.

Hef nýlega verið að hlsuta mikið á eftirfarandi snilldarverk. Byrjunin með trilllunum ein og sér er meistarastykki:

Ég sofnaði yfir bókunum í eftirmiðdaginn í dag, með rólega píanótónlist rúllandi í iTunes safninu mínu. Skömmu síðar hrökk ég upp við að Dies Irae! Það virðist ætla að taka mig afganginn af deginum að jafna mig.

Rekvíem Verdis er reyndar eitt allra glæsilegasta kórverk allra tíma, stenst alveg samanburðinn við sálumessu Mózarts.

Úr Trípólísamningnum frá 1797:

Úr samræðu sem ég átti á MSN fyrr í dag:

GUÐMUNDUR>  Ég er að spá í að gera þetta, prófa svo að búa í austurblokkinni gömlu.
GUÐMUNDUR> Væri gaman að prófa að búa í Minsk, t.d.
SVEINBJÖRN> Yrði það ekki niðurdrepandi
GUÐMUNDUR> Af hverju heldurðu það?
SVEINBJÖRN> æi, er austurblokkin öll ekki frekar niðurdrepandi?
SVEINBJÖRN> fátækt fólk, mikil spilling, ljótar kommúnistabyggingar, vont veður
SVEINBJÖRN> hehehe
SVEINBJÖRN> hljómar bara eins og Ísland í dag

Bill O'Reilly er nú alveg einstaklega vitlaus.

From The Proceedings and Addresses of the American Philosophical Association (66:1, 1992).

Source

"When the only tool you have is a hammer, every problem begins to look like a nail."

Mér hefur alltaf þótt þetta orðatiltæki eiga sérstaklega við um hagfræðinga.

Þetta er smá "food for thought".

Þetta kom mér virkilega á óvart.

Einn af hverjum sjö, eða uþb 15% íslensku þjóðarinnar býr erlendis. Þetta er rosalega mikið. Ég er viss um að það búa ekki 10 milljón Bretar utan Bretlands.

Kannski skýrir þetta af hverju maður rekst alltaf á helvítis íslendinga hvert sem maður fer...

A glib speaker in the Brains Trust once entertained his audience (and reduced the late Charles Williams to helpless rage) by asserting that in the Middle Ages it was a matter of faith to know how many archangels could dance on the point of a needle. I need not say, I hope, that it never was a “matter of faith”; it was simply a debating exercise, whose set subject was the nature of angelic substance: were angels material, and if so, did they occupy space? The answer usually adjudged correct is, I believe, that angels are pure intelligences; not material, but limited, so that they may have location in space but not extension. An analogy might be drawn from human thought, which is similarly non-material and similarly limited. Thus, if your thought is concentrated upon one thing — say, the point of a needle — it is located there in the sense that it is not elsewhere; but although it is “there,” it occupies no space there, and there is nothing to prevent an infinite number of different people’s thoughts being concentrated upon the same needle-point at the same time. The proper subject of the argument is thus seen to be the distinction between location and extension in space; the matter on which the argument is exercised happens to be the nature of angels (although, as we have seen, it might equally well have been something else); the practical lesson to be drawn from the argument is not to use words like “there” in a loose and unscientific way, without specifying whether you mean “located there” or “occupying space there.” -- Dorothy Sayers, The Lost Tools of Learning

Eftirfarandi mynd tók ég sjálfur með Sony Cybershot myndavél fyrir 5 árum. Núna ætla ég síðan að brjóta höfundaréttarlög:

Þetta er víst ólöglegt, og nú skulda ég erfingjum Guðjóns Samúelssonar pening. Samkvæmt íslenskum lögum:

Absúrd að ég megi ekki gefa Wikipedíu þessa mynd.

Um daginn var ég að lesa bókina Enlightenment Contested eftir sagnfræðinginn Jonathan Israel, en hann er einn helsti núlifandi sérfræðingur í hugmyndasögu Upplýsingarinnar. Því kom það mér mikið á óvart að rekast á eftirfarandi á blaðsíðu 808:

"For the conservative moral and social theories of Locke, Voltaire, Montesquieu, Hume and Kant were all expressly intended to avoid forging moral philosophy systematically on the basis of philosophical reason..." [áherslur mínar]

Af öllum frægum heimspekingum sögunnar er Kant langharðasti rasjónalistinn í siðfræði. Öll siðfræði hans gengur einmitt út á að grundvalla siðaboð í úníversal boðum skynseminnar. Það veit hver einasta manneskja sem hefur klárað inngangskúrs í heimspekilegri siðfræði. Furðulegt að sjá þessa agalegu rangfærslu hjá annars merkum og lærðum sagnfræðingi.

If only Immanuel Kant had taken Diderot's advice, which he quotes, to heart: “Obscure authors write only for a few initiates when it would have cost them only a month of toil to render their books clear and comprehensible to all, a month sparing a thousand able minds three arduous years of study.”

Ég er búinn með ákveðið lag frá 7da áratugnum á heilanum í allan dag, en gat ómögulega munað hvað lagið hét eða hverjir flytjendurnir voru. Í örvæntingu gúglaði ég "find song by tune" og rakst á eftirfarandi snilldarsíðu: http://www.midomi.com/. Þarna getur maður raulað laglínu (þarf ekki einnu sinni texta!), einhver algóriðmi greinir raulið manns, ber það saman við gígantískan gagnagrunn og birtir líklega kandídata.

Kom í ljós að lagið sem ég var með á heilanum var "Happy Together" með The Turtles.

Samkvæmt Google AdWords þá er 'philosophy' 45. algengasta orðið á allri þessari vefsíðu. 'Argument' er númer 107.

Algengasta orðið er hins vegar 'að'.

Loksins rakst ég á hagfræðibók sem vísar í röksemdafærslu sem ég hef haldið á lofti í mörg ár, en flestir virðast líta fram hjá:

There is a second, more pragmatic, concern about rising income inequality. Might the gap between rich and poor -- ethics aside -- become large enough that it begins to inhibit economic growth? Is there a point at which income inequality stops motivating us to work harder and becomes counterproductive? The poor might become disenfranchised to the point that they reject important political and economic institutions, such as property rights or the rule of law. -- Charles Wheelan, Naked Economics (2002)

Mjög mikilvæg rök fyrir velferðarríkinu.

Courtesy of xkcd:

Hver segir svo að ég hefði ekki verið öflugur 18du aldar heimspekingur?

Ég myndi brjálast ef ég væri í skotgröfunum og fengi ekki einu sinni að reykja...

Ætti ég annars að fá mér svona bol?

Ég er enn að berjast við hláturskastið sem ég fékk yfir þessu myndbandi:

Hvað er eiginlega málið með þessa agalegu tísku að hafa glossí skjái á fartölvum? Hver einasti fitublettur verður samstundis auðsjáanlegur, vélarnar breytast í ónothæfa spegla í umhverfi með einhvers konar ambíent lýsingu, og síðan lítur þetta bara hallærislega og Fischer-Price-lega út.

Í dag selur Apple ekki neinar fartölvur með möttum flatskjám. Ég er viss um að það sé fullt af fólki eins og ég, sem lætur sér ekki detta í hug að kaupa nýja tölvu með glossí skjá.

Ég er búinn að vera að eyða undanförnum dögum í að reyna að læra að spila eitt uppáhalds píanóverkið mitt, "Valse Brilliante" ópus 34 nr. 2 í G-moll eftir Frédéric Chopin. Það gengur hálfilla. Sé mikið eftir því að hafa ekki æft nótnalestur meira undanfarin ár.

Ekki hjálpar að sjá pinkulítinn dreng á YouTube spila þetta nokkurn veginn rétt...ef merkilega tilfinningalaust.

Síðan er þetta auðvitað bara nauðgun...

sandwich
1762, said to be an allusion to John Montagu (1718-92), Fourth Earl Sandwich, who was said to be an inveterate gambler who ate slices of cold meat between bread at the gaming table during marathon sessions rather than get up for a proper meal (this account dates to 1770) ... family name is from the place in Kent, O.E. Sandwicæ, lit. "sandy harbor (or trading center)." (EtymOnline.com)

Samlokujarlinn var einmitt sá hinn sami og var tekinn í bakaríið af John Wilkes:

Earl of Sandwich: "'Pon my honor, Wilkes, I don't know whether you'll die on the gallows or of the pox."

John Wilkes: "That must depend, my lord, upon whether I first embrace your lordship's principles or your lordship's mistresses."

Getur einhver sagt mér af hverju Word greinir eftirfarandi setningu sem málfræðilega ranga?

As a doctor, his medical interests are best served by a materialist perspective, and that is precisely what he adopts.

Microsoft drasl.

Síðan, áhugaverð grein: Why is There Peace?

Enn ein tilvitnunin í illa snillinginn Joseph de Maistre:

Every nation has the government it deserves. -- Joseph de Maistre

Þetta á svo sannarlega við um Íslendinga undanfarin 20 ár eða svo.

Get síðan ekki staðist að setja inn myndina af karlinum. Hann lítur nefnilega út fyrir að vera jafn illur og hann var.

Schopenhauer despised Fichte and Schelling, but he hated Hegel and described him as ‘that clumsy and nauseating charlatan, that pernicious person, who completely disorganized and ruined the minds of a whole generation.’ On almost any square foot of ground in the landscape of his writings a geyser of wrath may suddenly erupt, spewing out imprecations against the same three men. ‘What was senseless and without meaning at once took refuge in obscure exposition and language. Fichte was the first to grasp and make use of this privilege; Schelling at best equalled him in this, and a host of hungry scribblers without intellect or honesty soon surpassed them both. But the greatest effrontery in serving up sheer nonsense, in scrabbling together senseless and maddening webs of words, such as had previously been heard only in madhouses, finally appeared in Hegel...’ Hegel, said Schopenhauer, was ‘a commonplace, inane, loathsome, repulsive and ignorant charlatan, who with unparalleled effrontery compiled a system of crazy nonsense that was trumpeted abroad as immortal wisdom by his mercenary followers...’ I do not think anything in the whole history of philosophy compares with this invective by one now world-famous philosopher against another, especially when one considers that they were near-contemporaries and colleagues. -- Bryan Magee (from Confessions of a Philosopher, 1997)

Fyrir ekki svo löngu síðan var mér bent á The Atlasphere, sem er stefnumótasíða fyrir aðdáendur agalega rithöfundarins og ofsaeinstaklingshyggjusinnans Ayn Rand. Mér þótti mjög fyndið að slíkt skyldi vera til. Í dag rakst ég fyrir tilviljun á svipaða síðu á rúnti mínum um netið: FarmersOnly.com, er stefnumótasíða fyrir:

Farmers, Ranchers, Ag Students & all of Agriculture Horse, Livestock Owners & all Animal Lovers, Cowboys, Cowgirls, Rodeo Fans and Country Wannabes

Slagorðið þeirra er City folks just don't get it!

Vefsíðan mín er orðin Lynx-friendly.

Too many suckaz and not enough time, to cap 'em in da head wit a clip from me nine. -- Mad Lion

Nýja bókin eftir Malcolm Gladwell, Outliers, heldur því fram að það taki um 10 þúsund klukkustundir fyrir hvern sem er að verða frábær ofur-meistari á einhverju sviði. Það eru u.þ.b. 10 klst. á dag í 3 ár, eða 5 klst. á dag í 6 ár, eða 2.5 klst á dag í 12 ár, eða jafnvel klukkustund á dag í um 24 ár. Ég spyr: Ef þetta er rétt hjá honum, af hverju eru þá til svona margir sem eru hreint út sagt ömurlegir í starfi sínu?

Annars þá hefur þessi ábyggilega eitt 10 þús klukkustundum í að læra að spila þetta orchestral verk á hljómborð.

John Kenneth Galbraith's Age of Uncertainty available as free online streaming flash video at the following links:

• Age of Uncertainty Episode 1 -- The Prophets and Promise of Classical Capitalism
• Age of Uncertainty Episode 2 - The Manners and Morals of High Capitalism
• Age of Uncertainty Episode 3 - The Dissent of Karl Marx
• Age of Uncertainty Episode 4 - The Colonial Idea
• Age of Uncertainty Episode 5 - Lenin and the Great Ungluing
• Age of Uncertainty Episode 6 - The Rise and Fall of Money
• Age of Uncertainty Episode 7 - The Mandarin Revolution
• Age of Uncertainty Episode 8 - The Fatal Competition

Af hverju læra sagnfræði?

It is a mistake to think that the past is dead. Nothing that has ever happened is quite without influence at this moment. The present is merely the past rolled up and concentrated in this second of time. You, too, are your past; often your face is your autobiography; you are what you are because of what you have been; because of your heredity stretching back into forgotten generations; because of every element of environment that has affected you, every man or woman that has met you, every book that you have read, every experience that you have had; all these are accumulated in your memory, your body, your character, your soul. So with a city, a country, and a race; it is its past, and cannot be understood without it. -- Will Durant

Gæti ekki orðað það betur sjálfur.

Rakst á orðið chauvinism í glósunum mínum í dag, og fór að velta fyrir mér uppruna þessa orðs -- gat ekki með nokkru móti látið mér detta í hug neina latnesk eða grísk rót. Courtesy of EtymOnline:

chauvinism
1870, "exaggerated, blind patriotism," from Fr. chauvinisme (1843), from Nicholas Chauvin, soldier, possibly legendary, of Napoleon's Grand Armée, notoriously attached to the Empire long after it was history.

Ég á það sameiginlegt með rökhyggjuheimspekingnum John Toland (1670–1722) að hafa útskrifast með mastersgráðu frá háskólanum í Edinborg. Ætli það fari fyrir mér eins og karlinum þeim arna:

"he died... as he had lived, in great poverty, in the midst of his books, with his pen in his hand."

The poverty part is probably spot on ef verðbólgan heldur áfram að hækka námslánin mín svona.

Eins og fróðum mönnum er kunnugt, þá hefst meistarastykkið Conan the Barbarian (1982) á voice-overinu hans Mako:

Between the times when the oceans drank Atlantis and the rise of the Sons of Arius, there was an age undreamed of, and unto this, Conan, destined to bear the jeweled crown of Aquilonia upon a troubled brow.

Eins og ég komst að um daginn við að lesa örlítið í þessari blessuðu sagnfræði sem á að heita að ég stundi, þá vill svo skemmtilega til að í alvörunni var til kristinn guðfræðingur á 4ðu öld sem bar heitið Arius. Arius var anti-trinitarian, þ.e.a.s. trúði því ekki að guð, sonur og heilagur andi væru einn súbstans. Þessi kristna "trúvilla" hefur borið heiti hans síðan -- Aríanismi. Eftir því sem ég fæ best séð átti hann reyndar enga syni, en það er kannski hægt að teygja þetta til þess að eiga við fylgismenn hans.

Ég var að skoða síðu sem heitir The World’s 50 Freakiest Animals þegar ég rakst á mynd af dýri sem heitir vist "Proboscis Monkey." Nú veit ég ekki hvort það sé þegar til íslenskt heiti yfir þetta hlægilega dýr, en ég legg til að hann beri heitið gyðingapi. ;)

Jæja, þá er rasisma dagsins lokið.

Ég prufaði að slökkva á adblokkernum í vafranum mínum og fór síðan á venjulega netrúntinn minn. Ugh!

Hvernig getur nokkur manneskja sætt sig við auglýsingaflóðið? Gerir mig alveg brjálaðan. Netið er skítugur, skítugur staður án auglýsingasíu.

Bendi hér með á eftirfarandi:

Safari notendur: Safari AdBlock

Firefox notendur: AdBlock Plus

Internet Explorer notendur: Fokkið ykkur.

Ég rakst á frétt áðan þar sem fyrirsögnin var "Nær fjórðungur íslenskra kvenna orðið fyrir ofbeldi af hálfu maka". Ég varð samstundis hissa, þótti talan fullhá. Við nánari athugun kom í ljós að í þessari könnun var málum þannig háttað að:

18,2% sögðust hafa orðið fyrir andlegu ofbeldi, 3,3% fyrir líkamlegu og 1,3% fyrir kynferðislegu ofbeldi.

Þetta með að fjórðungur kvenna hafi þurft að sæta ofbeldi in abstracto þykir mér vægast sagt villandi. Langstærsti liðurinn þarna er klárlega "andlegt ofbeldi." Hvað er nákvæmlega átt við með "andlegu ofbeldi?" Er það að vera leiðinlegur við einhvern? Segja særandi hluti? Standa í hótunum? Rífast? Beita "passive aggressive" samskiptataktík? Hunsa viðkomandi eða reyna að sveigja hann/hana að vilja sínum?

Ef svo, þá stórefast ég um að það sé til ein einasta manneskja á Íslandi sem ekki hefur þurft að sæta "andlegu ofbeldi."

Það er afskaplega ófagmannlegt að fleygja fram svona tölum án þess að skilgreina nákvæmlega við hvað sé átt.

Ég hef fylgst af áhuga með örlögum Bernie Madoff, svindlarans mikla, í fjölmiðlum undanfarið. Var að lesa grein þar sem fram kemur að Madoff muni vera settur í high-security fangelsi sem hýsa m.a. nauðgara og morðingja. Þar mun 71-ára gyðingurinn afplána 150 ára dóm sinn innan um meðlimi Aryan Brotherhood og önnur góðmenni.

Eins mikið og ég fyrirlít Madoff og menn af hans toga, þá finn ég til með karlinum. Verður tæpast gaman fyrir hann að vera nauðgað til dauða í sturtunni.

Bandarísk fangelsi eru barbarísk. Ég myndi ekki óska nokkrum manni þangað.

Gordon Brown, texture like sun
Lays me down, with my mind he runs
Throughout the night
No need to fight
Never a frown with Gordon Brown

Mig langar til þess að vekja athygli á þessum afar skemmtilega pistli hans Gunna Hrafns úr Morgunvaktinni á Rás 2, en þarna fjallar hann um stjórnmálamenn með furðuleg nöfn.

Skemmtilegastur er klárlega fyrrverandi forseti Zimbabwe, presturinn Canaan Banana.

Um fjögurleytið í morgun var ég eins og oft áður á MSN á meðan ég var að vinna ... hrikalegur ósiður. Síðan vildi svo til að Guðmundur félagi minn sendi mér link á einhverja síðu sem heitir Wikileaks. Þangað fer ég og sæki þar langt og mikið PDF skjal frá Kaupþingi. Mér þótti þetta merkilegt og sendi það á Gunna Hrafn Jónsson vin minn, en hann starfar sem blaðamaður hjá RÚV. Gunni fór með þetta upp á fréttastofu í dag, þar sem menn voru skeptískir í fyrstu, en fóru þó strax í að rannsaka málið. Og viti menn, hvað sé ég í fréttunum í kvöld nema umfjöllun um þetta skjal og innihald þess!

Samkvæmt heimildum mínum voru Kaupþingsmenn vist alveg að skíta á sig út af þessu þegar fréttastofan hafði samband við þá, enda sýnir skjalið fullt af peningatilfærslum til vopnasalans Tchenguiz og Exista glæpamanna rétt fyrir hrunið. Með því að setja lögfræðingabatteríið í gang og hóta Wikileaks hafa þeir svo gott sem viðurkennt að skjalið sé ófalstað. Hver segir svo að MSN sé tímaeyðsla? Veit ekki betur en að ég hafi þarna átt þátt í að grafa upp skítinn?

Mér hefur ávallt þótt það merkilegt að það skuli vera til borg í Englandi sem ber heitið Milton Keynes. Heiti þetta er dregið af nafni þorpsins Middleton, kennt við normönsku Cahaines aðalsfjölskylduna -- Middleton de Cahaines.

Aftur á móti verður mér ávallt hugsað til tveggja hagfræðinga, Milton Friedmans og John Maynard Keynes, þegar ég heyri þetta nafn. Þarna er vist háskóli. Ætli maður finni þar menn sem tilheyri "the Milton-Keynesian school of economics"?

How confusing.

Ég var í afar skemmtilegri brúðkaupsveislu í kvöld ásamt mjög góðu fólki. Það vakti hins vegar athygli mína að salernið í salnum þar sem veislan átti sér stað var búið afar nýstárlegri handþurrku: Dyson Airblade -- ótrúlega skilvirk handþurrka þar sem maður setur hendurnar inn á milli tveggja veggja sem blása lofti af miklum þrýstingi og þurrka hendurnar svo að segja samstundis. Við strákarnir leituðum að íslensku heiti yfir þetta fyrirbæri -- "airblade" -- og ég kom upp með nýyrðið loftbrandur.

Hah, Hjalti. I wrote about this on my blag.

Ég hef lítið sem ekkert skrifað hérna á síðunni um ástandið heima á Íslandi þrátt fyrir að hafa fylgst grannt með þróun mála. Þetta er af yfirsettu ráði. Hins vegar get ég ekki staðist að kasta fram eftirfarandi spurningu:

Af hverju er ekki enn búið að setja neinn í gæsluvarðhald/farbann/frysta eignir?

Þetta er ósköp einfalt. Ef allt er í hers höndum og fólkið í landinu fúlt, þá þarf krossfestingar. Menn þurfa að sjá einhverja fá sín maklegu málagjöld, eða í það minnsta vera líklega til þess að fá þau í bráð. Þrátt fyrir 3-4 mánuði undir nýrri stjórn hefur enginn enn verið handtekinn, engar eignir verið frystar, engir af þessum bankamönnum settir í farbann.

Sérstakur saksóknari var spurður svipaðri spurningu um daginn. Hann ummaði og ahaði og svaraði síðan að enginn rökstuddur grunur um brot væri við hendina til þess að réttlæta það að setja svona aðgerðir í framkvæmd.

En ef svo er, spyr ég nú bara, hvaða tilgangi þjónar embætti hans þá? Var það ekki einmitt sett á laggirnar út af því að það var rökstuddur grunur fyrir því að brot hefðu verið framin?

Þetta er alveg léleg pólitík. Ef ég væri ofarlega í valdastiganum á Íslandi væri ég löngu búinn að fá í gegn eitthvað sem gæfi til kynna að það væri verið að vinna að því að hreppa þrjótana í fjötra, ef þá bara sýndarmennskunnar vegna.

Snoop Dogg á klárlega besta jólalag allra tíma.

Eftirfarandi eru uppáhaldslínurnar mínar:

...
Three wise muthafuckas on they way
bringing gifts and shit for baby boo in the hay
(but there was danger, niggaz in the manger)
...

...
let it snow, let it snow, let it snow
i told that muthafucka santa to bring me a pick for my afro
...

...
me and my niggas down in the LBC
we'll smoke that muthafuckin christmas tree
...

Síðan er viðlagið auðvitað tær snilld:

Christmastime in the LBC
fat nigga in a sleigh giving shits away

Snoopísk epík.

Það gleður vafalaust gesti jafnt sem notendur Arakkis að þjónninn er kominn aftur í gagnið. Sökudólgur seinagangsins undanfarnar vikur reyndist vera Zyxel router. Hins vegar er þjónninn kominn með nýja IP tölu, sem þýðir að ég þarf að uppfæra DNS færslur fyrir alla vefina sem þar eru hýstir.

Detroit-bailoutið í Bandaríkjunum nemur nógu hárri upphæð til þess að kaupa 50 milljón Tata Nano bíla.

Þýski heimspekingurinn Schopenhauer var einstaklega orðheppinn og sniðugur maður.

Schopenhauer was once obliged to return to Berlin to answer a charge of battery brought by a seamstress: Schopenhauer, who hated noise (and wrote an amusing essay on the topic), had been enraged by her loud chattering on the landing outside his room; in the ensuing altercation he pushed her, and she fell down a flight of stairs. He lost the case and was obliged to pay her a monthly allowance until her death. When she finally died, twenty years later, he commented, "Obit anus, abit onus"

Djöfulsins aumingjar geta menn hérna í UK verið. Stella Artois er hér 5,0 skitin prósent (miðað við 5,2% í Belgíu), en bjórnum er samt lýst sem "exceptionally strong," í hópi illra meginlandsbjóra á borð við Kronenbourg (4,6%) og Becks (5,0%).

Til samanburðar, þá er vinsælasti bjórinn á Íslandi Víking Gylltur (5,6%) á meðan besti íslenski bjórinn er Egils Premium (5,7%).

Hýsingin hérna á Arakkis er e-ð í steik þannig að allt er hrikalega hægt. Consider yourself warned.

Í gær mættum við Grétar á mótmæli fyrir utan guðfræðibyggingu Edinborgarháskóla til þess að fylgjast með mótmælum kristinna bókstafstrúarmanna gegn yfirvofandi skipan samkynhneigðs prests. Við skemmtum okkur konunglega við að þykjast vera rammtrúaðir lútherstrúarmenn og urðum bestu mátar mótmælenda. Þeir gleyptu við tongue-in-cheek fanatísisma okkar "hook and bait." Síðan náðum við öllum þessum skemmtilegu ljósmyndum.

Ég hef aldrei verið manneskja sem stóð í málamiðlunum við siðferðislega illsku.

Ég hló dátt að þessu myndbandi.

Fyrir mörgum árum erfði ég frá afa mínum glæsilegt safn af klassískum heimspeki- og bókmenntaverkum í harðkilju og enskri þýðingu úr Modern Library bókaröðinni. Enn til dagsins í dag eru þessar bækur þær sem ég held einna mest upp á í bókasafninu mínu (á myndinni eru þær eru fyrir miðju).

Ein bókin í þessari bókaröð hét The Best Russian Short Stories og er samansafn af smásögum eftir þekkta jafnt sem óþekkta rússneska höfunda 19. og 20. aldar, m.a. Gógól, Tjekhov, Dostoievskí o.fl. Þessi bók er vist nú fáanleg á Kindle.

Það vildi svo til að sem táningur greip ég eitt kvöldið þessa bók mér til aflestrar og las í henni smásögu sem ég er ekki frá því að sé ein allra besta smásaga sem ég hef nokkru sinni lesið. Hún heitir Veðmálið og er eftir meistara Tjekhov. Ég rakst á hana í enskri þýðingu á netinu og mæli eindregið með lestri -- hún er ekki löng.

Ég held að það væri hægt að gera frábæra fílósófíska stuttmynd eftir þessari sögu.

Ég eyði á bilinu 6-8 klukkustundum á dag fyrir framan tölvuna mína. Ég vélrita leifturhratt, er með u.þ.b. 13-15 forrit í gangi -- m.a. Mail, Adium, iTunes, Preview, Terminal, uTorrent, TextEdit, Console, Cyberduck, Word, VLC, Safari. Ég skipti mikið og aggressívt á milli þeirra. Vafrinn minn hefur yfirleitt á bilinu 10 og 20 tabs opna -- vefsíðan mín, Facebook, Wikipedia, Google, fréttavefir o.s.fv. Ég er síðan með flýtihnappa til þess að skipta milli allra þessara forrita og vefsíðna. Á nokkra sekúndna fresti poppa upp Growl gluggar sem láta mig vita um MSN skilaboð, tölvupóst, hvaða lag iTunes var að setja í gang, og hvort torrent niðurhölunum mínum hafi lokið.

Ég hef alltaf verið nokkuð góður að einbeita mér, en ætli þessi stafræni lífstíll sé að fokka upp einbeitingarhæfni minni?

Kannski, kannski ekki. Ég hafði gaman af þessari grein: In Defense of Distraction. Besti bitinn fyrir þá sem búa ekki yfir nægilegri einbeitingu til þess að lesa greinina alla:

People who frequently check their e-mail have tested as less intelligent than people who are actually high on marijuana. Meyer guesses that the damage will take decades to understand, let alone fix. If Einstein were alive today, he says, he’d probably be forced to multitask so relentlessly in the Swiss patent office that he’d never get a chance to work out the theory of relativity.

Besta lausnin við athyglisvandanum:

O’Brien wrote a program that prompts him every ten minutes, when he’s online, to ask if he’s procrastinating.

Einhver sniðugur gaur hefur hent saman RSS aggregator fyrir helstu fréttavefi landsins á léninu mlb.is.

Sú refsing að halda fólki í einangrun til langs tíma hefur alltaf vakið hjá mér gríðarlegan óhug -- hversu langt þangað til maður missir vitið? Þessi langa en mjög áhugaverða grein í New Yorker fjallar um einangrunarfangelsi og hrikaleg sálfræðileg áhrif þess að vera einsamall í einangrun árum saman.

The number of prisoners in [high-security isolation] facilities has ... risen to extraordinary levels. America now holds at least twenty-five thousand inmates in isolation in supermax prisons. An additional fifty to eighty thousand are kept in restrictive segregation units, many of them in isolation, too, although the government does not release these figures. By 1999, the practice had grown to the point that Arizona, Colorado, Maine, Nebraska, Nevada, Rhode Island, and Virginia kept between five and eight per cent of their prison population in isolation, and, by 2003, New York had joined them as well. Mississippi alone held eighteen hundred prisoners in supermax—twelve per cent of its prisoners over all.

Þá vil ég frekar að þeim sé hleypt út um helgar.

Upplýsingaöldin sem við búum á hefur sínar myrku hliðar. Ein þeirra er fyrirbærið "einkennisgúglun" eða "symptom googling." Þetta er stórhættulegt sálfræðilegt fyrirbæri sem ég og margir sem ég þekki hafa lent í. Þetta byrjar allt saman á því að maður finnur fyrir einhvers konar sjúkdómseinkenni -- segjum t.d. verk í lungunum, eða örum hjartslætti. Hvað er í gangi? Auðvitað snýr maður sér að aðalupplýsingaveitu samtímans. Áður en maður veit af þá hefur maður slegið einkennin inn í Google og endað á síðum með staðhæfingum á borð við:

Possible causes of are leukemia, liver cancer, scurvy, syphilis, chronic iron deficiency

Samstundis panikk. "Gæti ég verið með hvítblæði? Ég er nú einu sinni búinn að reykja býsna lengi. Eða lifrarkrabba? Hef aldrei farið varlega með Bakkus." Jafnvel þótt vefsíðurnar taki fram hversu ólíklegt það sé að maður þjáist af þessum banvænu sjúkdómum ("Within 1% likelihood") þá er hugmyndin samt sem áður komin inn í hausinn á manni og maður fer að eyða psýkískri orku og tíma í að hafa áhyggjur af málum.

Aldrei að gúgla einkenni. Ef maður er farinn að hafa áhyggjur er best að bóka tíma hjá lækni og láta alvöru sérfræðingana um að halda manni upplýstum.

Ég var að lesa þessa grein hér um "spiteful economic behaviour" -- þá tilhneigingu fólks að hegða sér þvert á við lógík hefðbundinnar hagfræði með því að fórna einu epli til þess að koma í veg fyrir að nágranninn fái fjögur. Báðir tapa á því, segja hagfræðingarnir, og þ.a.l. hljóti þetta að vera dæmi um óskynsama hegðun.

Bull og vitleysa. Hér erum við með nær fullkomið dæmi um auma og þröngsýna hagfræðilógík -- menn einblína á trén en missa sjónar af skóginum. Hlutfallslegur auður manna stýrir bersýnilega aðgangi að alls kyns lífsgæðum. Meðalkarlmaður í vestrænu ríki er mun auðugri í absólút skilningi heldur en, tjah, auðugur karlmaður í fátæku veiðimanna- og safnarasamfélagi. Hins vegar hefur sá síðari mun hærri status í sínu samfélagi, og nýtur góðs af því -- honum hlotnast aukin völd og virðing, og þ.a.l. oft ríkari aðgangur að hágæðakvenfólki.

Í mörgum tilfellum getur það því verið rökrétt að minnka stærðina á kökunni (og fá minni bita) i til þess að fá hlutfallslega stærri skerf af henni. Svona hugsanagangur einkennir t.d. ákveðnar gerðir af jafnaðarstefnu.

Jæja, nú er nýja ofurhæpaða Wolfram Alpha computation vélin komin í gagnið á netinu. Og já, hún veit svarið við spurningunni "What's the air speed velocity of an unladen European swallow?". Hún veit hins vegar ekki svarið við þeirri afrísku...

Á mánudaginn mun ég hafa verið lifandi í nákvæmlega 10 þúsund daga. Til þess að fá smá perspektív, þá eru 10 þúsund dagar jafngildi 240 þúsund klukkustunda, eða 8.64x10^8 sekúndna.

Ladies and gentlemen, I give you Platypus 4.1.

Í pósti barst mér um daginn tjekki frá Google upp á rúmlega hundrað dollara. Ég fór í bankann minn, NatWest, og ætlaði að leggja þessa upphæð inn á reikninginn.

Upphæðin fór inn 13 dögum síðar.

Þetta fyllti alveg mælinn og nú er ég svo sannarlega búinn að fá nóg. Ég ætla að skipta um banka.

Safari Content-Disposition info bug

As a loyal Safari user, I am a great admirer of the work done by the WebKit team on today's fastest and most standards-compliant HTML rendering engine. A couple of years ago, however, I reported a bug which remains unfixed to this day. The bug is the following:

WebKit basically ignores filename parameters in Content-Disposition information, both when it is specified in the HTTP header and when it is specified in meta tags within an HTML document.

Let me give you an example from this very website -- the 404 error notification of a non-existent or missing page. The Mentat content management system, which was designed by myself, includes the following code for delivering error notifications:

print "Status: $status\n";
print "Pragma: no-cache\n";
print "Cache-Control: no-cache\n";
print "X-Robots-Tag: noindex\n";
print "Content-Type: text/html\n";
print "Content-Disposition: inline; filename=\"error.html\"\n";
print "Content-Length: " . length($body) . "\n\n";
print $body; 
exit(0);

As you can see, this is fairly standard HTTP header stuff. The Content-Disposition line is correctly formatted and is properly received by Safari, as seen below in SafariStand's information window:

In addition, I've set it so that the HTML generated by Mentat as an error page includes the following meta tag:

Although it is clear that Safari correctly registers the information delivered here, it is not made use of at any point. And what, one might ask, is the point of providing Content-Disposition filename information, either in the HTTP header or in an HTML meta-tag, if it is then blithely ignored by the browser?

Selecting "Save As..." from within Safari results in a suggested filename title which consists of the contents of the title tag, with an appended .html suffix. The filename parameter that I have specified does not seem to enter into things at all.

Now, perhaps one might wish to override the document filename and provide a more human-readable and/or informative title -- but surely this should be up to those serving the content rather than the browser itself? Still, Safari is here only one of many criminals. According to this report, of all major browsers, only Mozilla Firefox respects the Content-Disposition filename in subsequent save dialogs:

While it is perhaps understandable (if not wholly forgivable) to ignore the filename parameter when presenting an interface for saving files to the end user, the same should most certainly not apply in the Safari Web Inspector. If Safari has received the Content-Disposition filename information and is aware of it, it should know that the intended name of the file in question is contained therein. But alas, even in the Web Inspector, Safari still resorts to determining file names by chopping off the last component of the path. A request for http://sveinbjorn.org/blabla -- which is just a pretty URL-rewrite for a messy-looking CGI-request to mentat.pl -- should result in Safari receiving a document identified by both its header and an additional meta-tag as a file named error.html. Instead, what we get is a file named blabla.

While all of this may seem a bit pedantic, since Content-Disposition filename specification is not, as far as I know, a widely used feature, it should still be in the spirit of the WebKit project to make sure Safari makes optimal use of the information it receives about downloaded documents.

I see, for example, that I am not the only one to have stumbled on this problem.

Hvernig segir maður delayed gratification á íslensku?

Sérstaklega áhugavert:

The child who could wait fifteen minutes had an S.A.T. score that was, on average, two hundred and ten points higher than that of the kid who could wait only thirty seconds

Spurning: Hvort myndi maður frekar vilja búa sem almennur maður í austanverðu Þýskalandi á miðöldum undir lénsskipulagi eða á árunum 1949-1989 undir Stasi-eftirlits-kommúnisma Ulbrichts, Höneckers und alles?

Úff, ég kannast allt of vel við það sem eftirfarandi greinarhöfundur fjallar um.

Fyrir nokkrum árum skrifaði ég stutta færslu um hversu ömurlegt mér þætti þegar fólk notar upphrópunarmerki.

Mér þótti þ.a.l. þessi grein vera afskaplega áhugaverð -- þá sérstaklega þær rannsóknir sem benda til að konur noti upphrópunarmerki í mun meiri mæli en karlar.

Glöggir Mentat notendur hafa e.t.v. tekið eftir því að hann býður upp á WYSIWYG editorinn TinyMCE til þess að bæta við og breyta færslum/síðum án þess að skrifa neitt HTML:

Ég er nú búinn að hakka Mentat til þannig að auðvelt sé að setja inn myndir gegnum TinyMCE. Myndirnar eru settar inn gegnum Upload fídusinn í Mentat viðmótinu, og síðan birtist listi af öllum myndum sem hafa verið hlaðnar upp í svona pop-up valblaði í TinyMCE viðmótinu:

Og ég sem hélt að það væri myrkrið...

"It's last call somewhere in the world."

Jæja, nú er FOX News ekki lengur bara "Fair & Balanced", heldur líka "Accurate".

Þetta er smá sýnishorn úr Windows 7, næsta stýrikerfi Microsoft, sem á að koma út 2010. Prómó-jargonið er eftirfarandi:

At Microsoft, we see a future full of potential. We’re working to expand the possibilities for computing every day, by continually improving and advancing our current products and embarking on fundamental research that paves the way for tomorrow’s breakthroughs.

Bíddu, er þetta nokkuð mynd af floppý diski þarna í horninu efst til vinstri?

Tomorrow's breakthrough indeed. Það eru 10 ár síðan Apple hætti að selja vélar með floppý drifum.

Breakfast As Directed by Michael Bay

Jókst frjósemin í góðærinu?

Fannst þetta sérstaklega merkilegt:

Over half of the children born in Iceland in 2007 were born out of wedlock. Most of them, however, were born to parents in consensual union (49.3%), but 14.4% were born to parents that were not living together. Just over a third (36.2%) was born in wedlock.

Jæja, þá eru Bretarnir búnir að fá í gegn nasistalög svipuð þeim sem íslenska ríkið setti á fyrir nokkrum árum.

Stórmerkilegt að landið sem gat af sér líberalisma skuli nú vera eitt helsta stórabróðursríkið í heiminum: CCTV myndavélar alls staðar, uppbygging á genetískum og bíómetrískum gagnagrunni, geymsla á gögnum um netnotkun borgara og glæsilegar tilraunir til þess að afnema habeas corpus.

Í þynnkunni í dag horfði ég aftur á kvikmynd sem hefur verið í miklu uppáhaldi hjá mér frá því að ég fyrst sá hana 10 ára gamall. Ég er auðvitað að tala um Paul Verhoeven meistarastykkið Total Recall, sennilega bestu mynd Arnolds Schwarzeneggers.

Ég var alveg búinn að gleyma því hversu frábær þessi mynd er. Hún er brilljant, sennilega ein besta sci-fi aksjón mynd allra tíma.

Hún kynnti mig síðan líka fyrir enskum orðum eins og "paranoid delusion" og "lobotomised."

Í Bretlandi tekur 5 daga að breyta heimilisfanginu sínu hjá bankanum.

Í Bretlandi tekur 2-3 daga að kassja einum tjekka.

Í Bretlandi tekur 2 daga að flytja peninga frá einum reikningi yfir á annan í öðrum banka, og kostar nokkur pund.

Í Bretlandi eru netbankarnir pakkaðir af auglýsingum.

Í Bretlandi er ekki hægt að borga reikningana sína á netinu.

Og síðan kvörtum við yfir bönkunum okkar. Þeir gáfu okkur allavega almennilega þjónustu þótt allt hafi farið á hausinn.

Getur einhver útskýrt fyrir mér af hverju maður fær alltaf bara 16 sígarettur í sígarettupökkum frá sjálfsölum?

Þetta er ótrúlega asnalegt. Pakkarnir eru nákvæmlega jafn stórir og venjulegir 20-sígarettna pakkar, nema að það eru 16 í þeim, og fylla þ.a.l. ekki út í pakkann (og kosta auðvitað meira). Maður hefði haldið að það væri tæpast þess virði að vera með sérstaka framleiðslulínu af sígarettupökkum fyrir sjálfsalana eina.

VIÐBÓT: Skemmtileg South Park klippa um fjármálamarkaðinn blessaðan.

Já, þetta er svo sannarlega elsta atvinnugreinin...

Þetta hefur alltaf verið ein uppáhalds Yes Prime Minister senan mín -- og ég er hér um bil viss um að innblásturinn fyrir *austurríska* vísindaráðgjafanum hafi verið vísindaheimspekingurinn Karl Popper.

Djöfull er þetta leiðinlegur Tetris leikur.

Mér finnst svolítið fyndið að targeted profile-based auglýsingarnar á fésbókinni birta hjá mér helling af auglýsingum fyrir stefnumótavefsíðuna Ivory Towers en þeir kynna sig þar sem intelligent UK friendship, dating and matchmaking for graduates of all eras.

Ivory towers indeed.

Ég man að eitt sinn þegar ég var ungur strákur tók ég eftir myndbandsspólu uppi í hillu á vídeóleigunni á Hofsvallagötunni sem hét Maniac Cop. Ég leigði hana nú aldrei en ákvað á staðnum að þessi kvikmynd hefði bestu hugsanlega tag-línu í sögu kvikmynda:

You have the right to remain silent... Forever!

Two years have now passed since I abandoned the study of analytic philosophy and turned to history, a discipline with fundamentally different aims and methods, even when, as in my case, the historical subject matter is philosophy itself. This change of focus has given me the opportunity to reflect with hindsight on the academic and intellectual value of analytic philosophy as a subject, and the value of the skills acquired therefrom when applied in other domains of enquiry.

John R. Milton, who taught me history of science at King's College, London, once remarked that analytic philosophy has some striking similarities to medieval scholasticism, both good and bad. On the whole, I think there is much truth in this. Like medieval scholasticism, analytic philosophy demands from its practitioners a high degree of intellectual rigor and clarity. Commendably, the scholastics spent a great deal of time attacking their own positions in order to improve and solidify them, and this practice also characterises the best of analytic philosophy, which examines itself and its methods to a degree that is rare in other fields.

Like the philosophy of medieval schoolmen such as Ockham and Scotus, analytic philosophy, as it is taught, is exclusively textual. The object of study is always one or more texts containing philosophical arguments where the tools of logic are used to tackle the often difficult and invariably abstract problems therein. Typical undergraduate training in philosophy involves three or more years closely analysing dense, complicated works of philosophy containing arguments often formulated with sophisticated but implicit premises and inferences. The student learns how to analyse the coherence of these arguments by questioning their premises and searching for flaws in the logical superstructure derived from them. Properly taught and pursued, the study of analytic philosophy should result in a high degree of critical and argumentative skill reflected in increased skepticism, suspicion of demagogic arguments, resistance to inferential fallacies, clear and succinct powers of expression and an ability to get directly to the heart of any given problem. These are all highly valuable skills, applicable in most occupations. In fact, the general problem-solving abilities produced by philosophical training are in my view highly undervalued by employers, who often suffer from the widespread misconception that philosophy is a “fuzzy” subject and that philosophers are somehow preoccupied with vague and unanswerable questions about “the Meaning of Life.” When I attend family reunions and tell people I study philosophy, I invariably get a quizzical look followed by the question “What do you do with that?” I usually reply that I think deep thoughts about the nature of unemployment.

“We're all scholars of the humanities,” a friend of mine remarked recently, but the kinship between the analytic philosopher and the literary analyst is a tenuous one. In truth, analytic philosophy co-exists uneasily alongside the other humanities. This is something that its practitioners are generally aware of, although there is of course a widespread realisation that in some sense, like history or literary studies, the subject matter of philosophy is and should be man himself. At the same time, however, many analytic philosophers believe themselves to be addressing problems of a fundamentally universal nature. This Platonic strain – the belief that some/many/most philosophical problems exist in vacuo as an intrinsic byproduct of the nature of reality, only incidentally dependent on the nature of man – is an aspect of analytic philosophy that distances it from other humanities. Most historians, for example, recognise that their subject matter is arbitrary and depends on very human factors: every object in the world, every particle of matter, has a history, but historians choose to study only the activities of human beings, and even then confine themselves to certain limited categories of activities deemed pertinent. The analytic philosopher, on the other hand, will typically believe that he is tackling perennial problems that exist independently of the social and cultural context in which they were raised.

Now, I do not wish to defend the theory that all philosophical problems are merely byproducts of contingent cultural and linguistic circumstances. This is, however, true of many of them, especially in the more “human” branches of philosophy – ethics and political philosophy. It is the very failure to realise this – i.e. the “unembedded” nature of the modern analytic philosophical enterprise -- that renders philosophy so alien and irrelevant to real human concerns. Perusing an academic journal of modern Anglophone political philosophy, one finds article upon article implicitly or explicitly justifying and demonstrating the overall excellence of the liberal democratic order enjoyed in Western – and especially Anglophone -- society, while containing not a single argument that is remotely convincing to anyone who is not already firmly dedicated to the underlying principles that make up the very essence of this order. The whole enterprise is strictly a priori and circular in its reasoning. It is, in fact, a form of intellectual masturbation achieved by complex and impressive mental acrobatics. While arguments abound, there is no possible evidence that would persuade adherents of rival political philosophical positions to abandon them. This typically extends just as much to other branches of philosophy: Indeed, the problems of modern analytic philosophy are deemed philosophical precisely because no such evidence is available. Given the right premises, the highly intelligent people who go on to academic careers in philosophy could reach any conclusion they wished: However, the set of acceptable premises on which to build is strictly delimited by an academic orthodoxy that is ignored only at one's peril. As a result, making original contributions to major philosophical debates requires an unusually high degree of intelligence and an inordinate amount of dry and uncreative, but unforgivingly rigorous thinking: it is, after all, difficult to squeeze water from a stone. The parallels with late scholastic philosophy are obvious.

It is perhaps because of this desiccated academic consensus that philosophy has, as John Gray puts it, become a “culturally marginal activity” (Gray 1995). Few contemporary philosophers engage with problems that are pertinent or interesting to the thoughtful and curious non-philosopher, much less ordinary people, choosing instead to play a never-ending game of justificatory sophistry. Consequently, the edifice of modern analytic philosophy consists of enormous, logically impeccable and intellectually impressive castles built on foundations that are either taken for granted or explicitly accepted as foundational. Nowhere, I repeat, is this more evident than in ethics and political philosophy, where most philosophers do little to inform the very real and highly important public debates on moral issues, and when they do, they do so largely in a non-philosophical capacity. It is scarcely surprising that when most people search for justice, meaning and intellectual guidance in life, it is not to academic philosophers they turn but to demagogues, charlatans or the mass-produced self-help books that litter the stands of modern bookstores. Modern analytic philosophy is a culturally bankrupt discipline, rendered incestuous and irrelevant by the ivory tower in which it dwells.

For all its merits, it is due to the factors outlined above that I no longer study philosophy as such – that is to say, my academic work is no longer concerned with finding true possible answers to philosophical questions (or pointing out the faults in other philosophers' attempts to do so). Rather, I study the historical development of the practice of philosophy, and the context in which philosophy is produced. This requires a completely different methodological approach to philosophical texts than that which I was taught in my years as a student of philosophy. When I now read a philosophical text, I no longer ask myself whether its contents are true. Rather, I am concerned with understanding why the author should choose to accept the principles and make use of the arguments he does, looking for evidence of the influence of previous thinkers and social circumstances -- a form of understanding that is alien to the analytic philosopher, who as a rule is concerned only with what makes arguments correct and acceptable as such. This is not, however, to say that the historical approach to philosophy is without its faults. Indeed, a great deal of otherwise valuable historical work is produced with a dazzling philosophical naiveté with respect to the nature of the historical enterprise and the underlying methodological problems facing historical enquiry. Thankfully, my training in analytic philosophy has rendered me more sensitive to these issues than I might otherwise have been. In the end, however, the self-consciously relative nature of modern historical enquiry produces an understanding of philosophy that is somehow more human and more gratifying than that of the analytic tradition.

March 25th 2009

Ég ákvað að vera snemma í því og fór í dag og kaus til alþingiskosninga á íslensku ræðismannaskrifstofunni í Edinborg. Því fylgdi furðumikil pappírsvinna, og ofan á allt saman, þá þurfti ég að borga fyrir sendingarkostnað kjörseðilsins sjálfur. Hversu lélegt er það?

Og hvað í andskotanum er "póstumdæmi"? Þann reit skildi ég eftir auðann.

Ekkert nýtt fyrir mig í þessari bók...

Ég var að heyra það fyrst núna að það sé verið að gera heimildamyndina Draumalandið eftir samnefndri bók Andra Snæs, og varð hugsað aftur til ársins 2006 þegar þjóðfélagsdeilan um Kárahnjúka stóð sem hæst.

Það er mér sérstaklega minnisstætt hversu ómálefnaleg og blinkered umræðan var í raun og veru, þá sérstaklega af hálfu þeirra sem fylgjandi voru virkjuninni. Iðulega komu upp ásakanirnar um "tilfinningarök" -- eins og það séu, þegar á botninn er hvolft, einhvers konar öðruvísi rök til?

Endanlega hvíla öll siðferðisleg rök á grunnforsendum sem fela í sér órökstudd og órökstyðjanleg gildi af einhverri gerð. Þetta á jafnt við um siðferðisleg rök þeirra sem mótfallnir eru virkjunum og þeirra sem eru þeim fylgjandi. Ef þú spyrð einhvern af hverju hann vill virkjanir, þá segir hann eflaust að hann vilji hagsæld í landinu. Ef þú spyrð hann af hverju hann vilji hagsæld, þá segir hann væntanlega eitthvað í þá áttina að hagsæld auki lífsgæði fólks. Ef þú spyrð hann af hverju aukin lífsgæði séu eftirsóknarverð kemstu e.t.v. að rót málsins -- einhvers konar kenningu um grunnmarkmið mannlegra athafna. Svör kunna mögulega að vera eitthvað á borð við "hamingju" eða "gleði" eða eitthvert annað af þessum toga. Lengra er ekki hægt að fara. Viðkomandi gefur sér að þetta endanlega markmið sé sjálfsagt og augljóst.

Nú, að sama skapi geta náttúruverndarsinnar og virkjanaandstæðingar sagt að ósnortin náttúra veiti þeim þessa gleði eða hamingju, líkt og aukin efnisleg lífsgæði gleðja virkjanasinnann. Það er því hreinn og tær útúrsnúningur að tala um tilfinningarök. Það sem virkjanasinnar kalla tilfinningarök eru ekkert annað heldur en gildi sem þeir eru ósammála. Þjóðfélagsumræðan snérist því að miklu leyti um ósamræmanleg grundvallargildi, en þannig deböt eru eðli málsins samkvæmt óútkljáanleg.

Á svipuðum nótum, þá hugsa ég stundum um þessa endalausu leit eftir auknum lífsgæðum, sem er pólitísk og hugmyndafræðileg orþódoxía jafnt hjá vinstri sem hægrimönnum. Það er heresía af verstu gerð að leggjast gegn varanlega hagsældardraumnum, og þeir sem gera það eru álitnir sérvitringar og rugludallar. Þvert yfir pólítíska spektrúmið fallast menn á að þjóðin eigi sífellt að leitast eftir auknum hagvexti, aukinni framleiðslu, auknum tekjum og aukinni neyslu. Deilan snýst um hvernig best sé að ná þessum markmiði, en markmiðið sjálft gefa menn sér. Í raun og veru er þessi þráhyggja alls ekki auðskilin frá heimspekilegu sjónarmiði. Hún hefur svo sannarlega ekki verið orþódoxía gegnum mannkynssöguna. Það er þannig nú orðið að nægjusemi er bannorð, þrátt fyrir að fátækur Íslendingur í dag lifi að mörgu leyti betra lífi heldur en ríkur maður fyrir 40 árum -- hefur ríkari aðgang að fræðslu- og skemmtiefni, getur ferðast meira og borðað betri mat.

Með öðrum orðum, verðum við einhvern tímann sátt með efnisleg lífsskilyrði okkar? Er til einhver punktur þar sem við látum þetta gott heita og reynum að bæta okkur siðferðislega og andlega frekar en að einblína á efnisleg kjör?

Ég man að pabbi minn sagði mér einu sinni eftirfarandi sögu: hann var í matarboði í Kaliforníu hjá einhverjum akademíkurum og umræðan barst að ríku amerísku milljónamæringunum, sem þræla allan sólarhringinn við að auka fjárveldi sitt þrátt fyrir gríðarleg auðæfi. Pabbi sagðist ekki skilja af hverju þeir lögðust ekki bara í helgan stein og nutu lífsins. Þá svaraði ein dama við matarborðið: "Thordur, you clearly don't understand the true nature of greed."

Djöfull er nýi Safari 4 fáránlega hraður. Ekki viss um að ég fíli þetta nýja tab kerfi samt.

Þetta er mögulega fyndnasti atburður ársins. Ég lá í hláturskasti þegar ég heyrði fyrst fréttirnar...

Úff, við skulum vona að hlutirnir hafi skánað síðan 2004...

Courtesy of xkcd:

Mér þykir afar merkilegt að Morgunblaðið skuli oft nota eftirfarandi mynd við fréttir þar sem Steingrímur J. Sigfússon kemur að máli:

Mbl.is/ Kristinn

Hvað sem mönnum kann að finnast um pólitík, fas eða útlit Steingríms þá er þetta óneitanlega alveg óvenjulega og óeðlilega "unflattering" mynd. Hann líkist þarna einna helst Ríkarði III englandskonungi í samnefndu leikriti Shakespeares -- kroppinbakur með ill áform, "rudely stamp'd .. deformed, unfinish'd."

Er þetta ekki klár hlutdrægni af hálfu Morgunblaðsins?

Eitt föstudagskvöld síðasta desembermánuðar ákvað ég að tjá Landsbankanum hjartanlegar þakkir mínar fyrir vel unnin störf. [photo courtesy of Ari Eldjárn]

John Gray on Secular Fundamentalism

Og svo hérna er afskaplega áhugavert viðtal við karlinn.

A lesson in game theory? :)

The man who marks or leaves with pages bent
The volume that some trusting friend has lent,
Or keeps it over long, or scruples not
To let its due returning be forgot;
The man who guards his books with miser's care,
And does not joy to lend them, and to share;
The man whose shelves are dust begrimed and few,
Who reads when he has nothing else to do;
The man who raves of classic writers, but
Is found to keep them with their leaves uncut;
The man who looks on literature as news,
And gets his culture from the book reviews;
Who loves not fair, clean type, and margins wide --
Or loves these better than the thought inside;
Who buys his books to decorate the shelf,
Or gives a book he has not read himself;
Who reads from priggish motives, or for looks,
Or any reason save the love of books.
Great Lord, who judgest sins of all degrees,
Is there no little private hell for these?

--author unknown

Julien Offray de La Mettrie (1709-1751), French doctor and author of L'Homme machine, was a major materialist and sensualist philosopher who believed that sensual pleasures such as eating, sex, and play were the sole reason for life. He died of overeating at a feast given in his honor by a grateful patient he had cured.

His philosophical adversaries suggested that by doing so, he had contradicted his theoretical doctrine with the effect of his practical actions.

Það er svolítið skemmtilegt að hann skuli líta út eins og hann sé blekaður á þessari einu mynd sem til er af honum:

Var að enda við að horfa á viðtalið við Davíð. Ég varð gripinn hálfgerðri ógleði yfir því hversu skammarlega vel hann kom út úr því og varð hugsað til Móðurinnar eftir Gorký: hér er svo sannarlega á ferð baráttumaður alþýðunnar, ofsóttur af illum yfirvöldum. Ég felldi næstum tár þegar Davíð lét í ljós áhyggjur sínar um hag heimilana í landinu og hagsmuni litla mannsins, sem hann hefur gætt svo vandlega og samviskusamlega öll þessi ár.

Hann er alveg ótrúlega sleipur þessi maður...

Before men can reason together, they must agree in first principles; and it is impossible to reason with a man who has no principles in common with you. -- Thomas Reid (1710-1796)

Alltaf þótt það frekar pathetic að Karl Popper hafi verið svo ósammála þessum augljósa sannleik...

Djöfull er ég fúll út í Flugleiðir fyrir að vera hættir að fljúga til Glasgow. Samkvæmt þeim upplýsingum sem ég hef fengið munu bein flug ekki hefjast aftur hingað til Skotlands fyrr en 27. ágúst.

Það tók mig 13 infuriating klukkustundir að komast frá heimili mínu í Skotlandi til Keflavíkur síðast þegar ég flaug til Íslands, og enn lengur á leiðinni aftur til baka. Ég veit ekki hvenær ég mun nenna að leggja það aftur á mig til þess að heimsækja Skerið.

Keep it up lads, I'm proud o'ye!

Mér finnst ég eiginlega knúinn til þess að linka yfir á þessa síðu með vísindalega ömurlegustu tónlist sem hugsast gæti. "Óperu"-rappið skildi mig eftir í sársaukafullu, hálfniðurbældu hláturskasti hérna á skrifstofunni. Courtesy of Naldó & Halldór.

Mikið svakalega ber þetta vitni um mikið incompetence.

BBC defence correspondent Caroline Wyatt said the incident was "incredibly embarrassing" for the Ministry of Defence (MoD).

Damn straight.

Á öðrum nótum, þá lítur það út eins og það hafi ef til vill verið eitthvað til í þessu hjá Lamarck.

Today, faith in political action is practically dead, and it is technology that expresses the dream of the transformed world. Few people any longer look forward to a world in which hunger and poverty are eradicated by a better distribution of the wealth that already exists. Instead, governments look to science to create ever more wealth. Intensive agriculture and genetically modified crops will feed the hungry; economic growth will reduce and eventually remove poverty. Though it is often politicians who espouse these policies most vociferously, the clear implication of such technical fixes is that we might as well forget about political change. Rather than struggling against arbitrary power, we should wait for the benign effects of growing prosperity -- John Gray, Heresies (London, 2004).

Áhugaverð gagnrýni á frjálshyggju

Eftirfarandi póstkort hangir uppi á vegg í herberginu mínu, gjöf frá henni Nönnu:

Ég var að koma aftur heim til Edinborgar eftir ótrúlega skemmtilega og vel heppnaða helgarferð til Munchen með Nönnu Teitsdóttur. Ég mæli virkilega með Bavaríu. Eftirfarandi myndir eru svona highlights úr ferðinni:

Bjór á hinni frábæru ölstofu Hofbrauhaus. Á efri hæðinni þarna héldu nasistarnir ófáa fundi. Og já, þetta eru eins lítra krúsir af freyðandi, gullnum eðalbjór.



Á leiðinni upp stiginn að Neuschwanstein-kastala Lúðvíks II við rót Alpanna.



Útsýnið yfir mistursumlukta tindi Alpana var alveg ótrúlega fagurt.



Ég mæli með Bavaríu að vetri til. Það er virkilega, virkilega fallegt þarna.



Auðvitað getur maður ekki farið til Þýskalands án þess að skreppa í hressandi heimsókn í útrýmingarbúðir -- í þessu tilfelli Dachau.



Þetta eru skilaboð sem ég hef aldrei almennilega meðtekið, enda af gagnverðri skoðun.



Hversu margir pólitískir óvinir Þriðja ríkisins ætli hafi verið skotnir í hnakkann á þessu plani?



Já, þetta er eins lítra krús. Þeir kunna sko að skammta manni bjór í Bavaríu.

Jæja, í dag snjóaði í Bretlandi. Fjölmiðlar eru fullir af fréttum um hvernig samgöngukerfi hérlendis hafa lagst niður og skólum og flugvöllum verið lokað vegna veðurs.

Þetta er ekkert annað en djöfulsins aumingjaskapur í Bretum -- það er smá slydda og rigning og kannski tímabundnir 1-2 sentimetrar af snjó og slabbi sem hverfa jafnóðum með rigningunni. Veðrið hérna er eitthvað sem enginn Íslendingur myndi kippa sér upp við -- myndi allavega ekki hugsa tvisvar um það að kíkja út úr húsi.

Það vill svo til að ég fór upp á bókasafn núna áðan. Eftir um 8 mínútna göngutúr í smávægilegri slyddu kom ég að læstum dyrum. Ég ætlaði ekki að trúa eigin augum: stórt skilti sagði mér að bókasafnið væri "lokað vegna veðurs." Ég fór rakleiðis upp á Library Bar, fékk mér bjór og bölvaði þessum tussuskap. Ef Þjóðarbókhlaðan gerði slíkt hið sama gætu íslenskir námsmenn alveg eins sleppt því að leggja stund á nám að tveimur eða þremur mánuðum ársins undanskildum.

Djöfulsins aumingjar.

Fellibylurinn mikli í aksjón

Á síðari hluta 17. aldar ritaði enski heimspekingurinn John Locke eftirfarandi:

Vague and insignificant forms of speech, and abuse of language, have so long passed for mysteries of science, and hard and misapplied words, with little or no meaning, have by prescription, such a right to be mistaken for deep learning, and height of speculation, that it will not be easy to persuade, either those who speak, or those who hear them, that they are but the covers of ignorance, and hindrance of true knowledge.

Hann gæti allt eins verið að skrifa um póstmódernisma samtímans...

Góðar fréttir: Ég var að fá það staðfest að ég mun vera með fyrirlestur á ráðstefnu við Magdalen College, Oxford núna í mars. Fyrirlestrarnir á ráðstefnunni verða síðan gefnir út. Þetta verður e.t.v. fyrsta alvöru públíkasjónin mín.

Abstractið:

Daily Alcohol Limits Not Really Working For Us, Say Drinkers.

Hún Anna frænka mín vill meina að ég sé alveg sláandi líkur söngvaranum í hljómsveitinni Madness. Er eitthvað til í þessu?

Hann Arnaldur var loksins að láta framkalla myndir úr evrópuferðinni okkar miklu með Þrándi Tryggvasyni sumarið 2002. Þetta eru algjörar snilldarmyndir og ég ætla að henda þeim upp á feisbúkk. Ah, hvað ég myndi ekki gefa til þess að vera myndarlegur tvítugur drengstauli aftur...

Heilagur Ágústínus kirkjufaður spyr: ,,Remota justitia, quia sunt regna nisi magna latrocinia?" Það er: ,,Án réttlætis, hvað eru þá ríkin nema stórkostleg glæpafélög?''

Ég hef sjaldan séð jafn skýrt dæmi um Prisoner's Dilemma og fyrirkomulagið með kaffivélina í Postgraduate Student Lounge herberginu hérna við sagnfræðiskorina í Edinborg.

Við erum með instant-kaffivél í aðstöðunni okkar, og ókeypis instant-kaffi. Stærðfræðingarnir hér eru hins vegar með almennilega espressóvél. Vandinn sem ég hér lýsi hrjáir þá ekki.

Málum er þannig háttað að kaffivélin okkar þarf vatn til þess að fúnkera, og iðulega klárast vatnið í henni með vissu millibili. Sá sem ætlar að fá sér instant-kaffi við þær kringumstæður stendur frammi fyrir tveim valkostum: annað hvort að fylla vélina af vatni og bíða í heillanga stund þar til það byrjar að sjóða, eða setja bara nóg vatn í vélina fyrir einn kaffibolla. Í síðari tilfellinu sýður vatnið mjög hratt, og það er því skynsamari kostur heldur en sá fyrri, vilji viðkomandi fá kaffið sitt hratt. Aftur á móti hefur það óhjákvæmilega í för með sér að næsti aðili sem fær sér kaffi neyðist einnig til þess að hella vatni í vélina.

Í heildina séð væri skilvirkara fyrir alla ef þeir sem kæmu að vélinni vatnslausri myndu ávallt fylla hana alveg af vatni. Hins vegar er það ekki rasjónalt fyrir einstakan aðila að gera það.

Eftirfarandi tafla sýnir þetta mjög skýrt.

Optímal niðurstaðan er í efra vinstra horninu, en hins vegar er raunveruleikanum lýst í neðra hægra horninu. Klassískt dæmi um Prisoner's Dilemma.

It would inflict a strange mutilation upon humanity to deny it a right to appease its intellectual appetites apart from all consideration of its material welfare. -- Marc Bloch

Ég hef verið að horfa á ágæta heimildarþætti undanfarna daga, sem heita Atheism: A Rough History of Disbelief. Þessir þættir eru á BBC4, fjalla um trú og trúleysi gegnum aldirnar, og umsjónarmaður er Jonathan Miller. Mér þótti sérstaklega gaman að Miller fjallaði svolítið um Baron Paul Heinrich Dietrich d'Holbach, aðalviðfangsefni mastersritgerðarinnar minnar við Edinborgarháskóla.

Atheism: A Rough History of Disbelief

• Fyrsti hluti
• Annar hluti
• Þriðji hluti

Ég var að enda við að panta mér nýja fartölvu: pinkulitla ASUS EeePC 1000 vél með eftirfarandi spec-a:

• 1.6Ghz Intel Atom örgjörvi
• 1 GB vinnsluminni (533Mhz)
• 40GB Solid State Memory (sem þolir hnjask og deyr ekki á mann eins og helvítis fartölvuharðdiskar gera ávallt)
• 802.11b/g/n þráðlaust kort, Bluetooth, 10/100 Ethernet
• 3 USB tengi
• Innbyggð 1.3 megapixla myndavél
• Touchpad með two-finger scrolling
• 10" skjár með 1024x600 pixla upplausn
• 1.3 kg á þyngd
• 8 klst. batterí
• Þrátt fyrir litla form factorinn er lyklaborðið 91% af fullri stærð.

Vélin er pinkulítil og keyrir uppáhalds distróið mitt, Debian Linux, sem þýðir að ég mun geta hakkað hana til eins og ég vil. Samkvæmt umsögnum annara kaupenda á netinu þá er líftími batterísins alveg einstaklega góður og nær hátt í þessar 8 klst sem gefnar eru upp. Til þess að gefa smá hugmynd um hversu lítil vélin er miðað við 14" fartölvu, þá birti ég samanburðarmynd hér að neðan. Vélin sem ég keypti er jafn stór og vélin í miðjunni, en hvít á litinn):

Og hvað borgaði ég fyrir hana? Bara 280 pund, gegnum Amazon.co.uk, eða um 50 þús. kall. Fullkomin vél til að hafa með sér þegar maður er á ferðinni, og enginn gríðarlegur missir ef maður týnir henni eða skemmir.

Ég er búinn að henda myndum frá áramótunum inn á fésbókina.

Ég hef lengi ætlað að minnast hér á þá frábæru útskriftargjöf sem hún Nanna Teitsdóttir gaf mér: nefnilega Prinsinn eftir Niccolo Machiavelli í eintak á frummálinu frá 1923, með inngangi eftir engan annan en Il Duce sjálfan, hann Benito okkar Mussolini:

Heimildamynd um þýsku mannætuna Armin Miewes: