Sveinbjorn Thordarson

Ég fékk 92 þúsund krónur endurgreiddar frá "skattevæsenet" í dag. Spurning um að slétta heldur betur úr klaufunum í kvöld. Hvernig er þetta, fær maður greidda vexti af þessum peningum, eða spekúlerar ríkið með þá, hefur upp úr því vænan skilding og skilar mér síðan höfuðstólnum?

All work and no play makes Jack a dull boy.

Annars fékk ég tölvupóst um daginn þar sem mér var boðinn peningur fyrir að bæta ákveðnum fídusum við Platypus hugbúnaðinn minn. Kannski gæti maður farið að hafa pening upp úr þessu hobbýi?

WALTER: Fucking Germans. Nothing changes. Fucking Nazis.

DONNY: They were Nazis, Dude?

WALTER: Come on, Donny, they were threatening castration!

DONNY: Uh-huh.

WALTER: Are you gonna split hairs?

DONNY: No--

WALTER: Am I wrong?

DONNY: Well--

DUDE: They're nihilists.

WALTER: Huh?

DUDE: They kept saying they believe in nothing.

WALTER: Nihilists! Jesus...Say what you like about the tenets of National Socialism, Dude, at least it's an ethos

Gotta love The Big Lebowski.

Truly, for chimps....

Vefsíða þessi hefur nú nýjan leitarmekanisma sem styðst almennilega við Google leitartæknina. Eins og sjá má, þá innlimast leitarniðurstöðurnar inn í útlitið á síðunni minni, þ.e.a.s. það er sami rammi, sömu litir, stylesheet, HTML, hlekkir o.s.frv. Einnig birtast engar auglýsingar.

Hvernig fór ég að þessu?

Ég skráði mig sem Non-Profit Organization í Google Public Service Search, sem ætlað er skólum, hjálparstarfsemi og annari vinnu sem ekki er unnin með fjárhagslegan gróða að markmiði.

Óheiðarlegt?

Eftir því sem ég fæ best séð, þá er þessi síða mín er eins konar hjálparstarfsemi fyrir gesti sína, á einn eða annan hátt, hvort sem menn ráfa hingað inn í leit að hugbúnaði eða bullinu í mér...

Og ekki er ég að rukka fyrir þetta. Kannski ætti ég að reyna að fá skattaafslátt út á það?

Up'n runnin'

Jæja, góðir hálsar. Þá er vefþjónninn kominn á Hive tengingu með 800kbita sendingarhraða -- þetta ætti að bæta hraðann á vefþjóninum og tryggja betri uppitíma á þjónustunum.

Fyrir þá sem ekki af því vissu, þá keyrir allt klabbið núna á Apache 1.3 vefþjóninum á Mac OS X 10.4 stýrikerfinu og vélbúnaðurinn er litli kubburinn á myndinni hér til hliðar, afar hljóðlátur 1.42Ghz PowerPC 7470 Mac mini sem hvílir heima hjá honum Magga.

Um hýsinguna

Þessum skilaboðum er beint til þeirra sem eru með hýsingu á Mentat vélinni.

Því miður hefur verið nokkuð mikill niðurtími á vefjunum upp á síðkastið þar sem ég er að hýsa allt klabbið á ADSL tenginunni minni heima -- ég hef ekki hugsað mér að greiða Símanum 350 krónur aukalega á mánuði til þess eins að fá úthlutaða fasta IP tölu, og fyrir vikið dettur allt DNS batteríið (þ.e.a.s. leńsheitin) út í hvert skipti sem tengingin á ADSL mótaldinu rofnar.

Þessu mun vera kippt í lag innan skamms, en vefþjónninn mun vera fluttur yfir á Hive-tengingu með fastri IP tölu heima hjá honum Magga.

Ég las nýjasta eintakið af The Economist í gær, og rakst á afar merkilega grein þar sem fjallað var um hvernig bandarískir glæpamenn (felons) missa kosningarétt sinn í kjölfar fangelsisvistar. Samkvæmt ýmsum könnunum, þá kjósa um 75% fyrrverandi fanga demókrataflokkinn þar í landi. Auðvitað er ekki hægt að treysta á að slíkar kannanir hafi rétt fyrir sér, en í ljósi þess að hundraðir þúsundir "ex-felons" eru búsettir í Florída, þá mætti ætla að kosningarnar frá 2000 hefðu getað farið á allt annan veg hefði þeim verið heimilt að kjósa.

Mér þykir írónískur þessi bandaríski "double-standard": þeir sem hafa framið glæp eru ófærir um að kjósa, en þroskaheft fólk má færa til saka og lífláta.

Upp úr þessu fór ég að velta því fyrir mér hvernig svona málum er háttað á Íslandi. Mega íslenskir fangar kjósa í kosningum, eða er hluti af refsingunni tap á kosningarétti á meðan fangelsisvist er afplánað?

Ég er reyndar algjörlega mótfallinn því að sjálfráða manneskja sé svipt af kosningarétti, hver svo sem ástæðan kann að vera. Manneskja sem situr í fangelsi hefur ekki verið svipt sjálfræði, heldur afplánar einungis tímabundna refsingu. Fyrir vikið ætti henni að vera heimilt að kjósa. Kerfið setti viðkomandi í fangelsi -- er það þá ekki hámark óréttlætis að fá ekkert um það að segja með því litla pólitíska valdi sem manni hlotnast?

Ég hef heyrt að fólk sem sé sjúkt á geði og hafi verið svipt sjálfræði fái enn að taka þátt í íslenskum kosningum. Þetta get ég ekki samþykkt. Ef einhver manneskja er ófær um að taka ákvarðanir um eigin líf og hagsmuni, þá er hún svo sannarlega ekki fær um að velja á skynsaman hátt milli kosningaframbjóðenda. Þá gætum við alveg eins leyft leikskólabörnum að kjósa...

I have recently been reading a highly interesting book, namely The Assassination of Julius Caesar: A People's History of Ancient Rome by Michael Parenti, an American historian. Parenti argues that the history of the Roman Republic in the first century BC was grossly misrepresented by Roman historians at the time.

The assassination of Julius Caesar is typically portrayed as the act of a few brave senators willing to risk it all to save Roman democracy from popular dictatorship, as we see in Shakespeare's play. In contrast, Parenti argues that the history of the Roman republic is a history of an aristocratic elite fighting to maintain their privileged status, beset by populists trying to bring about changes in land ownership and distribution of wealth. From Tiberius and Gaius Gracchus, to Clodius Maximus, to Catalina, all the way to Julius Caesar, Parenti traces a series of systematic assassinations of all would-be reformers popular amongst the Roman populace.

Of particular note is his treatment of Cicero, to whom he devotes the better part of two chapters. Cicero, a long-time favourite of Latin teachers, hailed as a great orator and intellectual, comes tumbling down from his pedestal -- Parenti argues that Cicero's "exposure" of Catalina's plot against Rome was a charade in order to maintain the status quo and improve Cicero's standing among the optimates. Using his letters and writings as sources, Cicero is construed as a vain, egotistical, ladder-climber.

It's a refreshing read and gives me new perspective on the Roman history I learned in school. After all, most of the sources on early Rome come from a select elite of patrician or equestrian historians. It is easy to imagine that we see Rome through the skewed eyes of the elite.

Work certainly IS the curse of the drinking classes!

Vantar peninga, eins og venjulega.

Nýleg breyting á fjarskiptalögum skuldbindur allar íslenskar internetþjónustur til þess að halda utan um nákvæm gögn um internettraffík notenda sinna sex mánuði aftur í tímann. Þessar upplýsingar ber þeim að láta í hendur lögvaldsins ef um þær er beðið, og eftir því sem ég best veit, þá er ekki nauðsynlegt að fá dómsúrskurð líkt og með símahleranir.

Hér þykir mér vera á ferð afar alvarleg árás á einkalíf fólks -- ég er með einu og öllu andsnúinn þessum lögum, þá sérstaklega vegna þess að retóríkin sem umkringdi þetta mál var á svo lágu plani.

Menn segjast setja þessi lög til þess að geta haft uppi á fólki sem sækist í barnaklám og annan viðbjóð gegnum netið. Og mótmæli maður fæst köld tusku í andlitið: "Ert þú semsagt á móti því að stöðva barnaklám? Ertu fylgjandi því að börn séu misþyrmd?". Afar málefnalegt...

Allir sem eitthvað vita um netsamskipti -- allir með smá glætu af heilbrigðri skynsemi -- allir sem eitthvað hafa lært af mannkynssögunni -- gera sér fyllilega grein fyrir því að þessi lög eiga ekki eftir að stöðva barnaperra eða hugverkalögbrot. Starfsemin mun annað hvort dulbúa sig á einhvern klókan hátt eða flytjast á annan vettvang. Það hefur hún ávallt gert í fortíðinni. Þar að auki geta menn sem sækjast í slíkt einfaldlega notað almenningstölvur. En það sem við sitjum eftir með eru lög sem leyfa ríkisstarfsmönnum að fylgjast grannt með netnotkun okkar. Ekki þykir mér það heppilegt ástand mála.

Sorglegustu rökin fyrir þessari lagasetningu þykir mér vera þegar menn tala um að aðrar Evrópuþjóðir hafi sambærilega löggjöf og að Ísland "sé að dragast aftur úr". Sú staðreynd að aðrar þjóðir geri þau hræðilegu mistök að gefa ríkisstjórn sinni aðgang að miðlægum einkaupplýsingum um atferli sitt telst tæpast réttlæting fyrir því að við föllum í sömu gryfjuna.

Annar hluti af sömu lögum gerir símafyrirtækjum skylt að skrá alla farsíma á ákveðið nafn og kennitölu -- þannig verður ekki lengur hægt að kaupa sér óskráðan farsíma með Frelsi. Og þar sem lítið er um tíkallasíma hér á landi, þá mun brátt vera ómögulegt að hringja undir nafnleynd.

Rökin fyrir því að stöðva aðgang manna að óskráðum símum eru þau að slíkir símar séu notaðir af fíkniefnasölum og öðrum "glæpamönnum" -- en staðreyndin er sú að það eru fjölmargar löglegar og fyllilega ásættanlegar þarfir fyrir nafnleynd -- tilkynningar glæpa til lögreglu, "whistle-blowers" á lögbrot innan stórfyrirtækja, o.s.frv. Og það þýðir ekkert að segja að fólk sem hringi úr nafngreindum síma hafi ekkert að óttast því einungis lögreglan hafi aðgang að nafngögnum -- lögreglan, ef ekki þegar spillt, gæti vel hugsanlega orðið það í framtíðinni, og lög ber að smíða með tilliti til framtíðarinnar en ekki einungis líðandi stundar.

Friðhelgi einkalífsins er mér mikið hjartans mál. Ég er einstaklega mótfallinn því að ríkið eða einkaaðilar stundi kerfisbundna miðlæga upplýsingasöfnun um atferli fólks. Ég hljóma kannski örlítið ofsóknarbrjálaður, en ég tel slíka upplýsingasöfnun brjóta á rétti fólks til einkalífs, og trufla valdajafnvægið milli einstaklings og stofnana innan samfélagsins.

Eitt þykir mér alveg ófyrirgefanlegt, og það er þegar fólk lætur út úr sér eitthvað eins og eftirfarandi:

"Æi, sko, mér er alveg saman. Ég hef ekkert að fela -- ég hef ekki framið neina glæpa eða gert neitt rangt, þannig að [ríkið/stórfyrirtæki/stofnun] má alveg safna eins mikið af upplýsingum um mig og það vill.

Þetta er hinn dæmigerði forheimski hugsunarháttur sem maður rekst á hjá pólitískt rétttrúandi fólki, eða þeim sem skortir vitsmuni til þess að gæta eigin hagsmuna. Sú staðreynd að viðkomandi hafi ekkert að fela kemur málinu nákvæmlega ekkert við. Það sem skiptir máli í þessu samhengi er eftirfarandi: Upplýsingar eru vald. Að búa yfir upplýsingum um einhvern, s.s. atferli hans, kaupvenjur, sjúkrasögu, menntun, starf, netnotkun, o.s.frv. setur aðra í mjög sterka stöðu gagnvart viðkomandi. Auðveldara er að ráðskast með og stjórna mönnum ef líf þeirra er opin bók.

Það má vel vera að ofannefndum blábjánum sé sama þótt markaðsmaskínur og ríkisstjórnir ráðskist með þá. Gott og vel, ekki ætla ég mér að taka upp hanskann fyrir þeirra hönd. En staðreyndin er sú að kæruleysi þeirra í þessum efnum dregur aðra með niður í svaðið. Ég vil ekki að ríkið geti fylgst með símtölum mínum eða nettraffík, né kaupvenjum mínum, hjúskaparstöðu eða einkalífi. Og ég vil svo sannarlega ekki vera skráður í neinn helvítis sjúkrasögugagnagrunn einhverju einkafyrirtæki til hagsbóta -- sem ég tel vera mest "blatant" dæmið um siðferðislegt gjaldþrot ráðamanna hér á landi.

En eins og Benjamin Franklin sagði...

Ég er kominn aftur frá Lundúnum og skemmti mér vel um helgina. Ég fór meðal annars í leikhús og á klúbbarölt um næturlífið, át góðan mat og drakk bjór.

Live 8 tónleikarnir voru núna á laugardagskvöldið. Því miður fengum Vilborg og ég ekki miða, en tónleikana sóttu um 200 þús. manns. Við fylgdumst þó með þeim á stórum breiðskjá inni á breskum pöbb. Merkast af öllu, Pink Floyd spiluðu þarna saman aftur, í fyrsta skipti í 24 ár.

Myndir úr ferðinni.