Results for 2005-01
Svar við nýfrjálshyggjumanni
Friðbjörn Orri, höfundur greinarinnar "Menningarverðmæti á frjálsum markaði", hefur greinilega rekist á gagnrýnina í síðustu færslu minni hér og skrifaði svar á síðunni sinni. Mér þótti nokkrir punktar hans athyglisverðir og ætla að reyna að svara þeim hér. Mig langar þó fyrst að byrja á því að biðja hann afsökunar á að kalla hann "frjálshyggjurugludall", sem var mjög ómálefnalegt af mér. Hvað um það...
"Rök gegn lágmarksríkinu eru alltaf ofin rökum sem einkennast af því hvað einstaklingar á borð við Sveinbjörn vilja hafa í kringum sig og hvað ekki. Það í sjálfu sér eru einmitt rök fyrir lágmarksríkinu."
Lágmarksríkið (og þ.a.l. nýfrjálshyggjusinnar) gerir einnig ráð fyrir því að fólk vilji hafa ákveðna hluti, þ.e.a.s. að fólk sækist eftir lífi, frelsi og eignum. Þess vegna ætti ríkið að vernda þessa hluti. Fyrst ríkið er á annað borð að gera ráð fyrir að allir vilji ákveðna hluti, hví skyldi línan þá vera dregin við þetta þrennt? Hví ekki gera ráð fyrir því að allir vilji efnahagslegt öryggi? Heilbrigðiskerfi? Þjóðminjasöfn?
Við búum við lýðræðislegt stjórnskipulag þar sem (að nafninu til, a.m.k.) fulltrúar með umboð meirihluta þjóðarinnar fara með völdin. Undir slíku fyrirkomulagi er ómögulegt að forðast alla þvingun minnihlutahópa af meirihlutanum. Það er í höndum kjósenda að ákveða "hvað allir vilja". Aftur á móti ber þetta kerfi með ser þann kost að afhending valds frá einum hagsmunahópi til annars fer (almennt) fram með friðsamlegum hætti. Þetta kerfi hefur reynst afar vel, eins og velferð og auður íslensks samfélags ber vitni um. Það er mér hulin ráðgáta afhverju sumir sækjast eftir því að umsteypa því með það að vonum að koma á "réttlátri, útópískri frjálshyggjuparadís". Þannig hugsunarháttur minnir hvað helst á retórík Marxista.
"Þeir [menn] hafa hins vegar ekki lagalegan rétt til að þvinga aðra til eins né neins."
Lágmarksríkið sjálft beitir þvingunum til að viðhalda eignarétti og til að vernda líf og frelsi fólks. Án beitingu þvingana væri ómögulegt að búa við siðmenningu. Við mundum þá lifa í Hobbesísku "náttúruástandi", sem mundi þó ekki endast lengi, því að hópamyndun ætti sér stað. Ákveðinn hópur mundi endanlega reynast sterkastur og koma reglum sínum á með þvingunum. Þvinganir af einu tagi eða öðru eru óumflýjanlegar ef menn eiga að geta búið í samfélagi. Vandinn felst í því að greina hvers konar þvinganir eru réttlætanlegar og hverjar ekki, og eru menn mjög ósammála í þeim efnum.
Hugmyndafræði nýfrjálshyggjumanna felst fyrst og fremst í því að staðhæfa að algjört lágmark þvinganna sé réttlátasta ástandið. Yfirleitt er þetta rökstutt með tilvísun í frelsið sem "hin æðstu gæði". Með slíkri tilvísun skipar nýfrjálshyggjan sig í hópi með hugmyndafræðum á borð við Marxisma, þar sem ófráhverf vinna ("unalienated labour") eru "hin æðstu gæði". Slíkar kenningar innan stjórnmálaheimspekinnar eru kallaðar "perfectionistic theories" á ensku. Það sem einkennir þess konar kenningar er það að þær gera ráð fyrir því að skynsamur einstaklingur muni ávallt kjósa "hin æðstu gæði" kenningarinnar (hver svo sem þau kunna að vera) umfram allt annað.
Lítum aðeins nánar á frelsishugtakið. Svo virðist sem "frelsi", út af fyrir sig, sé fremur merkingarlaust. Frelsi er ávallt annaðhvort jákvætt, þ.e.a.s. "frelsi til einhvers", t.d. frelsi til að segja það sem manni finnst, frelsi til að ganga úti í náttúrunni, o.s.frv, eða neikvætt, þ.e.a.s. "frelsi frá einhverju", t.d. frá því að vera pyntur. Það er augljóst að ákveðnar tegundir af frelsi eru lítils virði, t.d. frelsið til að svelta. Aðrar tegundir frelsis eru í eðli sínu þannig að þær minnka heildarfrelsi til annara hluta, t.d. frelsi til að myrða fólk. Auðvelt er að hugsa sér dæmi þar sem einhver mundi kjósa aðra hluti fram yfir ákveðnar tegundir frelsis. Frelsi til að ráðstafa öllum tekjum sínum eins og maður vill er til dæmis lítils virði þegar maður er að svelta og þjást, og vel mætti hugsa sér að skynsamur einstaklingur mundi fórna slíku frelsi fyrir öryggi. Þetta er hugmyndafræðilegi grundvöllurinn fyrir velferðarríkinu.
"Það er einmitt þvert á móti ein fyrsta regla rökfræðinnar að þó allir segi það sama og einn sé á móti þarf það ekki að merkja að meirihlutinn hafi rétt fyrir sér. Ég hvet Sveinbjörn til að lesa um rökfræðina betur. Verk Platons, Sókratesar o.fl. fara yfir þetta í smáatriðum."
Hvað svo sem Friðbjörn á við með að "hafa rétt fyrir sér", þá sýnir þessi setning hans fram á að hann hefur mjög grunnan (ef einhvern?) skilning á rökfræði sem fræðigrein. Rökfræði fæst ekki við félagslega eða sálfræðilega þætti, né við heilbrigða skynsemi ("common sense"). Rökfræði fæst við vensl tákna innan gefins kerfis. Notagildi hennar felst í að þýða röksemdafærslur settar fram í daglegu máli yfir í táknmál sem gerir beitingu reglna um þessi vensl möguleg. Rökfræðin segir svo sannarlega ekkert um kúgun meirihlutans eða hvað það sé að "hafa rétt fyrir sér". Síðan vil ég taka það fram að ég er vel kunnugur ritum Platóns (ekki Sókratesar, sem ritaði aldrei neitt), og þar kemur lítið sem ekkert fram um rökfræði eins og hún þekkist í dag. Frumherji rökfræðinnar var Aristóteles, lærisveinn Platóns í Akademíunni.
Við viljum að hófsemi sé gætt í beitingu valds gagnvart saklausu fólki. Er það barnsleg krafa? Er barnslegt að verja sig og sína gegn eignaupptöku og yfirgangi þeirra sem telja viðhorf sín öðrum æðri?
Nei, alls ekki. Þetta er eflaust ástæðan fyrir því að margir annars klárir menn aðhyllast þessari meingölluðu stjórnspekikenningu. Vissulega er frelsi ótrúlega mikilvæg gæði, og auðvitað ætti það að vera markmið manna að hámarka það. Aftur á móti má líta á efnahagslegt frelsi út frá "frelsisþversögninni" ("the paradox of freedom"). Að ofan minntist ég á "frelsið til að myrða fólk". Slíkt frelsi er takmarkað eða útilokað undir lágmarksríkinu því það leiðir í heildina til minna frelsis. Hinir hernaðarlega og líkamlega sterku gætu nefnilega kúgað þá sem minna mega sín. Aftur á móti þá lítur frjálshyggjan framhjá þeirri staðreynd að það er mögulegt að kúga menn og beita þá þvingunum á annan hátt heldur en með líkamlegu ofbeldi. Líkt og sterkur maður getur svipt hina veikburða frelsi getur hinn efnahagslega sterki svipt hina efnahagslega illa settu frelsi á samsvarandi hátt. Ef ég á allan matinn og aðrir menn eru sveltandi, þá get ég knúið þá til samninga sem þeir hefðu annars ekki samþykkt. Svarið við efnahagslegum þvingunum af þessu tagi verður að vera hið sama og svarið við líkamlegum þvingunum: líkamlegar þvinganir eru (fræðilega séð) útilokaðar með því að hafa lögreglusveitir, en efnahagslegar þvinganir eru útilokaðar með einhvers konar velferðarkerfi sem tryggir mönnum lágmarks efnahagslegt sjálfstæði. Í þessu samhengi vil ég benda á þessa tilvitnun úr riti Karls Poppers, "Hið opna samfélag og óvinir þess".
Virði hluta fer ekki eftir því hversu mörgum er hægt að selja aðgang að honum. Virði hluta fer eftir því hvað aðrir eru reiðubúnir að greiða fyrir hann. Flateyjarbók er einstök. Á henni er skortur. Lögmál skortsins er eitthvað sem við frjálshyggjumenn viðurkenndum fyrstir manna og höldum enn á lofti. Við viljum draga úr skorti en ekki auka hann. Það er einmitt þess vegna sem frjáls markaður á að leysa úr þeim vanda sem felst í miðlun gæðanna í heimi skortsins. Það geta ekki allir átt Flateyjabók. Fyrir sumum hefur sú bók ekkert virði.
Óheppið orðaval hefur eflaust ollið því að Friðbjörn hefur misskilið hvað ég átti við þegar ég talaði um að hármarka virði Flateyjarbókar. Það sem ég átti við var að svo gæti gerst að Flateyjarbók félli í einkaeign og endaði uppi í safni einhvers ríks safnara þar sem hún væri almenningi og fræðimönnum ekki aðgengileg. Praktískt séð samsvarar þetta tortímingu bókarinnar fyrir þorra manna, þar sem bókin er þeim algerlega óaðgengileg, mögulega in perpetuity. Þetta er vandamál, því bókin er einskorðuð vörutegund ("exclusive commodity"). Notagildi bókarinnar er ekki hámörkuð undir þessum kringumstæðum. Þvert á móti, þá er það í algjöru lágmarki. Það mætti segja að allir sem sækjast eftir aðgang að Flateyjarbók líði þá "skort", að eigandanum undanteknum. Þarna virðist markaðurinn leiða til óskilvirkrar niðurstöðu. Þetta er ekki veikleiki í hugmyndafræði nýfrjálshyggjunar sem slíkrar heldur er þetta galli í markaðsbúskapi yfirhöfuð, líkt og einokunar- og hringamyndun í ákveðnum atvinnuvegum. Eitt af hlutverkum ríkisins er að lagfæra þær kringumstæður þar sem hinn frjálsi markaður bregst. Þess vegna er til "anti-trust" löggjöf til að koma i veg fyrir einokun og hringamyndum. Hví ekki þjóðminjasafn til að tryggja skilvirkni í notagildi fornmuna?
Að lokum vil ég benda á að flestar öfgakenndar hugmyndir eru gallaðar, og þá af yfirleitt sömu ástæðunni: þær hvíla á vafasömum frumspekilegum forsendum sem eru aldrei beinlínis viðurkenndar af talsmönnum hugmyndarinnar af ótta við að leiða í ljós þversagnir sem eru hugmyndinni eðlislægar. Hjá Marxistum eru þessar frumspekilegar forsendur söguhyggja Hegels og Platóns, og gildiskenning Marx. Hugmyndafræði frjálshyggjunnar á aftur á móti rætur sínar í frumspeki engilsaxneskrar heimspeki, þ.e.a.s. frumspeki atóma og tómarúms, sú trú að heimurinn samanstandi af "agentum" í hlutlausu tómarúmi. Samkvæmt frjálshyggjunni þá eru fólk eins konar atóm, og samfélagið hið hlutlausa tómarúm. Allt sem maður gerir hefur einungis áhrif á mann sjálfan. Einungis er hægt að hafa áhrif á aðra á "beinan" hátt, t.d. með því að stinga þá með hníf, eða eitthvað álíka. Þetta er bersýnilega rangt.
Frjálshyggjurugludallur að nafninu Friðbjörn Orri Ketilsson hefur skrifað grein á vefnum sínum sem ber titilinn "Menningarverðmæti á frjálsum markaði". Þar færir Friðbjörn rök fyrir því að "menningarverðmæti" á borð við fornleifar og handrit Íslendinga ættu að vera seld á frjálsum markaði í stað þess að vera í varðveislu ríkisins. Ástæður hans fyrir þessari athyglisverðu skoðun, svo framarlega sem ég get greint, eru eftirfarandi:
A) Lágmarksríki sem verndar einungis líf, frelsi og eignarétt er réttlátt fyrirkomulag. Verndun ákveðinna verðmæta út frá tilfinningalegu mati stjórnmálamanna er ekki hluti af lágmarksríkinu.
B) Ekki eru allir sammála um að viðhald t.d. þjóðminjasafns skapi þjóðarímynd, og "það er fáránlegt að taka skoðanir fárra og þvinga alla til að taka þátt í kostnaði af slíkum skoðunum".
C) Það er rangt að álykta að slíkir munir fengju slæma meðferð ef þeir væru í einkaeign. Þvert á móti mundi sá sem greitt hefði fyrir muninn meta hann meira heldur en ríkisstarfsmenn sem hafa ekkert fjármagn bundið í muninum.
D) Einstaklingur sem ætti slíkan fornmun mundi nota hann til að þéna tekjur með því að selja aðgang að honum.
Punktur A er umfangsmikill, og þótt finna megi ýmisleg rök gegn þessu blessaða lágmarksríki nýfrjálshyggjusinna þá mun ég ekki fari í það núna. Í staðinn mun ég einbeita mér að því að hrekja eða allavega kasta skugga á punkta B, C og D.
Lítum á punkt B. Vissulega eru menn með mjög misjafnar skoðanir um hvað skapi "þjóðarímynd", hvað svo sem það kann nú að vera. Menn eiga það nú til að hafa mismunandi skoðanir á hinum ýmsu efnum, þ.á.m. um hvort að bjóða ætti landsmönnum upp á ókeypis menntun og heilbrigðisþjónustu greidda úr ríkiskassanum. Að lágmarksríkinu gefnu er auðvitað hægt að ráðast til atlögu á ýmislegt sem ríkið tekur sér fyrir hendur. Þetta er augljóst. En lykilorðið í þessari staðhæfingu er "fárra". Þykist Friðbjörn tala hér fyrir íslensku þjóðina? Mér virðist sem þorri Íslendinga séu nú bara býsna sáttir við það að hluti skattpeninga þeirra fari í að gera fornminjar, handrit og annan sameiginlegan menningararf aðgengilegan almenningi. Ef svo væri ekki þá mundu hinir ósáttu eflaust láta heyra í sér. Tökum dæmi. Ef stjórnmálamenn hér á landi legðust aftur á móti út kaup á "fyrsta gítarnum sem Bítlarnir eignuðust" fyrir peninga skattgreiðenda þá yrðu eflaust harðyrð mótmæli, en hér er verið að ræða um séríslenska muni sem snerta sögu lands og þjóðar.
Hvað punkt C snertir, þá er ég alveg sammála höfundi að það væri afar ólíklegt "að auðmaður kaupi Flateyjarbók og noti hana [...] 'sem klósettpappír'". Þó þykir mér málið alls ekki snúast um hvort fornmunir fái góða eða slæma meðferð í einkaeign miðað við ríkiseign. Það má þó með nokkuri vissu segja að fornleifafræðingar og sérfræðingar sem rannsaka og sjá um fornmuni fyrir hönd ríkisins (og þ.a.l. hins almenna skattborgara) séu vel í stakk búnir til að passa upp á þá. Þarna þykir mér frjálshyggjan falla í enn eitt skipti á fáránlega barnslegri mynd af þeim öflum sem knýja mannskepnuna áfram. Alltaf rekst maður á þennan homo economicus (þá kynlegu skepnu!), hinn skynsama mann sem hefur einvörðungu hámörkun efnislegra gæða sér að takmarki. Þetta líkan af mannlegri hegðun stenst einfaldlega ekki þolraun reynslunnar. Það eru til auðmenn sem meta einkasafn sitt svo mikið að þeir vilja ekki græða meira með því að gera það öðrum aðgengilegt gegn greiðslu. Á svipaðan hátt eru til fornleifafræðingar sem bera svo mikla virðingu fyrir þekkingar- og fræðslugildi fornmuna að þeir mundu ekki skemma þá eða láta þá grotna þó svo að þeir hljóti ekkert fjárhagslegt tjón af.
Af öllu því sem höfundur lætur út úr sér þykir mér þó punktur D hæpnastur. Þótt að auðmaður með verðmæta fornmuni og "menningararf" í eign sinni gæti vissulega haft tekjur af því að selja almenningi aðgang, þá eru til fjölmörg dæmi um ríka safnara sem draga að sér menningarverðmæti hvaðan að úr heiminum fyrir einkasafn sitt, sem ekki er opið almenningi eða fræðimönnum. Vandinn við slíkt fyrirkomulag felst einfaldlega í því að menningarverðmæti eru einstök. Það er bara ein Flateyjarbók (svo ég noti nú dæmi höfunar), og ekkert annað rit getur komið í stað hennar. Verðmæti bókarinnar er fólgið í því að ekki er hægt að skapa fleiri slíkar bækur, ólíkt flestöllum vörum á hinum almenna markaði. Hagfræðingar kalla slíkar vörur "einskorðaða vörutegund" ("exclusive commodity"). Þess vegna er verðmæti bókarinnar, sem og annara fornmuna, hámarkað með því að gera hana aðgengilega sem flestum. Því markmiði er náð ágætlega með því að láta ríkið reka söfn og hafa sérlærða fræðimenn í vinnu við umsjón þeirra. Fyrir mitt leiti þá sé ég ekki eftir krónu af mínum skattpeningum sem fer í þetta.
There, I said it.
Mér finnst ekkert eðlilegt að eða-innleiðsla í rökfræði skuli vefjast fyrir fólki. Tökum eftirfarandi dæmi:
Jón er bókhaldari.
A
Segjum nú að þessi setning sé sönn. Af henni má þá leiða aðra sanna setningu:
Jón er bókhaldari eða Jón er með sýfilis.
A v B
Fyrst við vitum að setningin "Jón er bókhaldari" er sönn þá er auðvitað hægt að skeyta við endalausum eða-klausum og fengið áfram sanna setningu. Hvernig getur þetta vafist svona fyrir fólki? Ég sat í rökfræðitíma í dag og þjáðist meðan það var verið að negla þetta inn í hausinn á einhverjum gufum sem þar sátu. Eflaust skildi þorri manna þetta, en það voru alveg merkilega margir sem bara skildu þetta ekki, aðallega kvenkyns og miðaldra...
Ég er á þeirri skoðun að ef fólk er ófært um að skilja grundvallaratriði í rökfræði, þá er það að eyða tíma sínum í heimspeki, og ætti sennilega bara helst að láta nám á háskólastigi alveg vera.
A woodchuck could chuck no wood, since a woodchuck can't chuck wood, but if a woodchuck would and a woodchuck could, a woodchuck would chuck wood.
But if a woodchuck would chuck wood, and a woodchuck could chuck wood, how much wood could a woodchuck chuck if a woodchuck would chuck wood?
A woodchuck can't chuck wood, and a woodchuck won't chuck, and if a woodchuck would, a woodchuck couldn't since a woodchuck can't chuck wood.
But if a woodchuck can, and a woodchuck will, a woodchuck....
Yes, I am bored today.
Ég var að lesa ákveðna bloggsíðu núna áðan, og þar var hanskinn tekinn upp fyrir Derrida í kjölfari fjölmiðlaumfjöllunar við lát hans.
Ég veit í sjálfu sér ekkert rosalega mikið um karlinn, og hef ekki lesið nein af verkum hans. Aftur á móti þá var mér gefin bókin "Jaques Derrida" eftir Nicholas Royle fyrir u.þ.b. ári. Þessi bók, af kápunni að dæma, átti að "útskýra" meginhugmyndir heimspekingsins. Ég blaðaði í gegnum formálann og þótti það sem ég las vera bölvuð pseudo-intellectual þvæla.
Þess má geta að bandaríski heimspekingurinn Willard Van Orman Quine, ein af höfuðfígúrum í analýtískri heimspeki síðari hluta 20. aldar, senti bréf til Cambridge ásamt tuttugu öðrum þekktum heimspekingum í mótmælaskyni þegar Derrida hlaut heiðursdoktorsstöðu við háskólann. Bréfið inniheldur m.a. eftirfarandi athugasemd:
"Professor Derrida's work does not meet accepted academic standards of clarity and rigor"
Sjálfur hallast ég sterklega að engilsaxnesku analýtísku hefðinni í heimspeki, og hugsa að ef Willard Van Orman Quine geti ekkert vit lesið út úr Derrida þá sé það alveg tilgangslaust fyrir mig að reyna það. Jafnvel þótt eitthvað af viti sé í raun að finna í ritum hans þá er það efamál hvort það sé þess virði fyrir mig að reyna að grafa það upp.
Eitt af sorglegu staðreyndum nútímaheimspekinnar er að hún hefur "professionalíserast" líkt og flest fög. Í dag skrifa atvinnuheimspekingar að mestu leiti bara greinar í sérhæfð akademísk tímarit ætluð öðrum atvinnuheimspekingum, líkt og fræðimenn í "hörðu" vísindunum. Þeir sem eru ekki með heimspekimenntun að baki hefðu eflaust lítið upp úr því rýna í nýjasta eintakið af Mind. Er þetta óhjákvæmileg afleiðing sérfræðingasamfélagsins? Þetta er þróun sem hefur að mér skilst átt sér stað að mestu leiti á síðari hluta 20. aldar. Á 19. öld skrifuðu menn eins og Hegel og Nietzche (sem geta verið býsna tyrfnir) þó ekki einungis fyrir aðra heimspekinga heldur fyrir hinn akademíska heim í heild sinni. Phänomenologie des Geistes eftir Hegel, sem er án efa tyrfnasta rit sem ég hef nokkru sinni *reynt* að lesa, var ætlað fræðimönnum um allan heim, ekki bara atvinnuheimspekingum
Varla undra að hinn óbreytti maður út á götu hallist að því að heimspeki sé ekkert nema bölvað þvaður, andlegt runk hjá einhverjum menntasnobbum. Þetta er viðhorf sem ég rek mig sífellt á og þykir mjög miður...
Consider the following case:
On Twin Earth, a brain in a vat is at the wheel of a runaway trolley. There are only two options that the brain can take: the right side of the fork in the track or the left side of the fork. There is no way in sight of derailing or stopping the trolley and the brain is aware of this, for the brain knows trolleys. The brain is causally hooked up to the trolley such that the brain can determine the course which the trolley will take.
On the right side of the track there is a single railroad worker, Jones,who will definitely be killed if the brain steers the trolley to the right. If the railman on the right lives, he will go on to kill five men for the sake of killing them, but in doing so will inadvertently save the lives of thirty orphans (one of the five men he will kill is planning to destroy a bridge that the orphan's bus will be crossing later that night). One of the orphans that will be killed would have grown up to become a tyrant who would make good utilitarian men do bad things. Another of the orphans would grow up to become G.E.M. Anscombe, while a third would invent the pop-top can.
If the brain in the vat chooses the left side of the track, the trolley will definitely hit and kill a railman on the left side of the track, "Leftie" and will hit and destroy ten beating hearts on the track that could (and would) have been transplanted into ten patients in the local hospital that will die without donor hearts. These are the only hearts available, and the brain is aware of this, for the brain knows hearts. If the railman on the left side of the track lives, he too will kill five men, in fact the same five that the railman on the right would kill. However, "Leftie" will kill the five as an unintended consequence of saving ten men: he will inadvertently kill the five men rushing the ten hearts to the local hospital for transplantation. A further result of "Leftie's" act would be that the busload of orphans will be spared. Among the five men killed by "Leftie" are both the man responsible for putting the brain at the controls of the trolley, and the author of this example. If the ten hearts and "Leftie" are killed by the trolley, the ten prospective heart-transplant patients will die and their kidneys will be used to save the lives of twenty kidney-transplant patients, one of whom will grow up to cure cancer, and one of whom will grow up to be Hitler. There are other kidneys and dialysis machines available, however the brain does not know kidneys, and this is not a factor.
Assume that the brain's choice, whatever it turns out to be, will serve as an example to other brains-in-vats and so the effects of his decision will be amplified. Also assume that if the brain chooses the right side of the fork, an unjust war free of war crimes will ensue, while if the brain chooses the left fork, a just war fraught with war crimes will result. Furthermore, there is an intermittently active Cartesian demon deceiving the brain in such a manner that the brain is never sure if it is being deceived.
QUESTION: What should the brain do?
Source
The picture says it all: old, bitter, lonely and childless bachelor who takes out his unhappiness on fellow human beings ;).
We'll see in 20 years, won't we?
Quantum materiae materietur marmota monax si marmota monax materiam possit materiari?
Jæja!
Ég vil benda þeim nördum sem staldra við á þessari aumu síðu minni að Richard Stallman er að koma til Íslands og mun halda tvo fyrirlestra næsta mánudag og þriðjudag.
Hver einasti áhugamaður um þróun í tölvuheiminum ætti hiklaust að mæta. Stallman mun ræða um höfundaréttarlöggjöf og hvernig hún stangast á við tölvuvæðingu samtímans, og einnig um hugbúnaðareinkaleyfi ("software patents").
Til Windows notenda
(tekið af vefsíðu Icenet internetþjónustunnar)Þrjár góðar aðferðir til að forðast vírusa og auka öryggið í tölvunni þinni
1. Ef þú getur "hættu þá að nota Microsoft vörur"
2. Ef þú getur það ekki þ.e. stýrikerfið þá hættu að nota Outlook sem póstforrit notaðu frekar t.d. Eudora eða Netscape póstforrit, eða bara vefpóst.
3. Ekki nota Internet Explorer sem vafra frekar að nota Netscape Mozilla eða Opera vafra.
Ef þú ferð eftir þessum leiðbeiningum minkar þú líkurnar á Vírusum í tölvunni þinni um 95%-99%
Best af öllu er að henda Microsoft algjörlega og nota t.d Linux stýrikerfi eða MacOSX frá Apple, þessi kerfi eru byggð á Unix stýrikerfum og eru með yfir 30 ára reynslu.
Hægt er að ná sér í frí Linux stýrikerfi á Rhnet á Íslandi, fáðu reynslubolta með þér í lið til þess að uppfæra úr Windows upp í Linux.