EN-IS Translation Sample

The essay "The Great Wall of Capital", from In Praise of Barbarians by Mike Davis, translated into Icelandic from the original English by Sveinbjorn Thordarson. Published in Ritið, April 2008 issue.

Original English text Icelandic translation

The Great Wall of Capital

When delirious crowds tore down the Berlin Wall in 1989 many hallucinated that a millennium of borderless freedom was at hand. The people themselves had abolished a dark age of electrified death fences, frontiers strewn with antipersonnel mines, and cities guillotined by walls. Globalization was supposed to inaugurate an era of unprecedented physical and virtual-electronic mobility.

Instead neoliberal capitalism has stimulated the greatest wave of wall-building and border fortification in history. The physical reality looks more like the late-Roman or Sung Empires than the Victorian Liberal golden age of Cobden and Gladstone. This Great Wall of Capital, which separates a few dozen rich countries from the Earth’s poor majority, completely dwarfs the old Iron Curtain. This is not just a figurative addition ofnational borders but, increasingly, a single interlocking system of fortification, surveillance, armed patrol, and incarceration. It girds half the Earth, cordons off at least twelve thousand kilometers of terrestrial borderline, and is comparably more deadly to desperate trespassers. Unlike China’s Great Wall, the new wall is only partially visible from space. Although it includes traditional ramparts (the Mexican border of the United States) and barbed wire fenced minefields (between Greece and Turkey), much of globalized immigration enforcement today takes place at sea or in the air, and borders are now digital as well as geographical.

Take, for example, Fortress Europe, where an integrated data system (upgrading the Strasbourg-based Schengen network) with the sinister acronym of PROSECUR will become the foundation for a common system of border patrol, enforced by the newly authorized European Border Guards Corps. The EU has already spent hundreds of millions of euros beefing up the so-called Electronic Curtain along its expanded eastern borders and fine-tuned the Surveillance System for the Straits that is supposed to keep Africa on its side of Gibraltar. Tony Blair, moreover, recently asked his fellow EU leaders to extend white Europe’s border defenses into the heart of the Third World. He proposed “protection zones” in key conflict areas of Africa and Asia where potential refugees could be quarantined in deadly squalor for years.

Blair’s model, of course, is Australia, where right-wing prime minister John Howard has declared open war on wretched Kurdish, Afghan, and Timorese refugees. After last year’s wave of riots and hunger strikes by immigrants indefinitely detained in desert hellholes like Woomera in south Australia, Howard used the navy to intercept ships in international waters and intern refugees in even more nightmarish camps on Nauru or malarial Manus Island off Papua New Guinea. Blair, according to the Guardian, has similarly scouted the use of the Royal Navy to interdict refugee smugglers in the Mediterranean, and the RAF to deport immigrants back to their homelands.

If border enforcement has now moved offshore, it has also come into everyone’s front yard. Residents in the U.S. Southwest have long endured the long traffic jams at “second border” checkpoints far away from the actual lines. Now stop-and-search operations are becoming common in the interior ofthe EU. As a result, even notional boundaries between border enforcement and domestic policing, or between immigration policy and the War on Terrorism, are rapidly disappearing. “Noborder” activists in Europe have long warned that the Orwellian data systems used to track down non-EU aliens will be turned against local antiglobalization movements as well.

In the U.S., likewise, trade unions and Latino groups regard with fear and loathing Republican proposals to train up to one million local police and sheriffs as immigration enforcers. Indeed,Congress has already authorized pilot programs in Alabama and Florida, while local governments in California, Pennsylvania, and the South yield to pressures from Minutemen and other organized nativists to criminalize day laborers soliciting work in front of hardware stores and even to prohibit landlords from renting to tenants without proof of citizenship.

Meanwhile the Justice Department, the Pentagon,and the Department of Homeland Security are fostering a technological revolution in border surveillance.The National Security Entry-Exit Registration System, launched with great fanfare by Attorney General John Ashcroft in June 2002, uses biometrics to identify and track foreign visitors. New digital scanning systems at airports, harbors, and land borders will use the same biometrics to monitor and gather data on foreign individuals. Meanwhile, the San Diego-Tijuana region has become the field laboratory for the federally sponsored Border Research and Technology Center (headquartered in a downtown San Diego skyscraper), which is constantly working to improve the Border Patrol’s high-tech intrusion detection systems—networks of hidden seismic, magnetic, and infrared sensors as well as video surveillance cameras that are now uplinked to satellites to allow remote viewing from a central command post.

The Pentagon, after a long absence, became reinvolved in border enforcement in 1989 with the establishment of Joint Task Force 6 at Fort Bliss,Texas. JTF6 (which officially “synchronizes and integrates Department of Defense resources”) as originally limited to missions against major narcotraficantes smuggling large quantities of cocaine across the southern border. Now, as the cartels supposed have “expanded their operations to include or become intertwined with criminal syndicates engaged in human trafficking,” the task-force mission has been enlarged by Congress to include surveillance and interdiction of illegal immigration. The Pentagon relishes this enlarged role because “there’s no better place in America to get the kind of training that will prepare a unit for deployment to Afghanistan or Iraq.”

Everywhere, as borders are remilitarized, and immigrants and refugees are shunted into more desperate routes, the human toll grows inexorably. According to human rights groups, nearly four thousand immigrants and refugees have died at the gates ofEurope since 1993 — drowned at sea, blown up in minefields, or suffocated in freight containers. Thousands more have perished in the Sahara en route to Morocco or Tunisia. Meanwhile, the American Friends Service Committee, which monitors the carnage along the U.S.-Mexico border, estimates that a similar number have died over the last decade in the furnace-hot deserts of the Southwest. In the context of so much inhumanity, the White House’s recent proposal to offer temporary guest-worker status to undocumented immigrants and others might seem a gesture ofcompassion in contrast to the heartlessness of Europe or the near fascism ofAustralia.

In fact, as immigrant rights groups have pointed out, it is an initiative that combines sublime cynicism with ruthless political calculation. The Bush proposal, which resembles the infamous Bracero program ofthe early 1950s, would legalize a subcaste oflow-wage labor without providing a mechanism for the estimated 5 to 7 million undocumented workers already in the U.S. to achieve permanent residence or citizenship.

Toilers without votes or permanent domicile, of course, is a Republican utopia. The Bush plan would provide Wal-Mart and McDonald’s with a stable, almost infinite supply ofindentured labor.

It would also throw a lifeline to neoliberalism south of the border. The decade-old North American Free Trade Agreement, even former supporters now admit, has proven a cruel hoax—destroying as many jobs as it has created. Indeed the Mexican economy has shed jobs four years in a row. The White House neo-Bracero proposal offers Presi- dent Vicente Fox and his successors a crucial economic safety valve. Finally — and this is the truly sinister serendipity — the offer of temprorary legality would be irresistible bait to draw undocumented workers into the open where the Department of Homeland Security can identify, tag, and monitor them. Far from opening a crack in the Great Wall, it heals a breach, and ensures an even more systematic and intrusive policing of human inequality.

Auðmúrinn mikli

Þegar himinlifandi almúginn reif niður Berlínarmúrinn árið 1989 stóðu margir í þeirri fölsku trú að framtíðin bæri í skauti sér öld frelsis án landamæra. Sjálft fólkið hafði sigrast á hinni myrku öld banvænna rafmagnsgirðinga, jarðsprengjulandamæra og innmúraðra borga. Alþjóðavæðingin átti að marka áður óþekktan efnislegan og rafrænan hreyfanleika.

Þess í stað hefur auðvaldsstefna nýfrjálshyggjunnar hrint af stað stórbylgju aðskilnaðar og víggirðinga. Útkoman er líkari síðrómverska keisaradæminu eða Sung-veldinu fremur en viktorísku frjálslyndisgullöld Cobdens og Gladstones. Járntjaldið gamla fellur í skugga Auðmúrsins mikla sem aðskilur nokkra tugi ríkra landa frá fátækum meirihluta jarðarbúa. Hér er ekki aðeins átt við formlega fjölgun landamæra, heldur samtengt kerfi víggirðingar, eftirlits, varðgæslu og fangelsunar. Þetta kerfi gyrðir af hálfa jörðina, slær varðhring um a.m.k. tólf þúsund kílómetra landamæri og er að sama skapi hættulegra þeim örvæntingarfullu flóttamönnum sem reyna að komast í gegn í leyfisleysi. Ólíkt Kínamúrnum sést þessi nýi múr einungis að hluta til úr geimnum. Þótt hann samanstandi að hluta til úr virkisgörðum (við landamæri Mexíkós og Bandaríkjanna) og gaddavírsgyrtum jarðsprengjusvæðum (milli Grikklands og Tyrklands), þá er honum að miklu leyti viðhaldið með eftirliti í sjó og lofti, og í dag eru landamærin jafnt rafræn sem landfræðileg.

Fortress Europe er gott dæmi: samræmt gagnakerfi (sem er uppfærsla á Schengen-netinu í Strasbourg) með þá óhugnanlegu skammstöfunina PROSECUR verður undirstaðan að sameinuðu landamæraeftirlitskerfi í höndum evrópsku landamæravarðdeildanna. Evrópubandalagið hefur þegar eytt hundruðum milljóna evra í að endurbæta Raftjaldið svokallaða sem liggur meðfram landamærunum í austri. Eftirlitskerfin fyrir sundin yfir til Afríku hafa verið fínstillt með það fyrir stafni að halda íbúum Afríku sín megin Gíbraltar. Enn fremur hefur Tony Blair nýlega beðið aðra evrópuleiðtoga um að teygja landamæravarnir hvítu Evrópu inn í hjarta þriðja heimsins með því að leggja fram tillögu um „verndarsvæði” á átakasvæðum í Afríku og Asíu, þar sem tilvonandi flóttamenn mætti hýsa í áraraðir við mikla örbirgð og eymd.

Fyrirmynd Blairs er vitaskuld Ástralía, þar sem hinn hægri-sinnaði forsætisráðherra John Howard hefur lýst yfir stríði á hendur vesælum kúrdneskum, afgönskum og tímorskum flóttamönnum. Í kjölfar óeirðabylgju og hungurverkfalla meðal innflytjenda sem haldið var í eyðimerkurvítum á borð við Woomera í Suður-Ástralíu í fyrra, beitti Howard sjóhernum til þess að handsama skip utan landhelgi Ástralíu, og afgyrti flóttamenn í enn hryllilegri búðum á Nauru og hinni malaríuhrjáðu Manus-eyju við strendur Papúu Nýju-Gíneu. Samkvæmt dagblaðinu The Guardian hefur Blair að sama skapi sýnt áhuga á því að beita breska sjóhernum við að halda aftur af flóttamönnum og smygglurum við Miðjarðarhaf, og breska flughernum til þess að senda innflytjendur aftur til sinna heimalanda.

Landamæraeftirlit hefur færst út fyrir strendurnar, en hefur samhliða því fluttst nær heimilum. Íbúar Suðvestur-Bandaríkjanna hafa um langa hríð þurft að þola verulegar umferðarteppur sökum eftirlits við „seinni landamærin,” langt frá landamærunum sjálfum. Stöðvun og eftirlit eru að verða sífellt algengara innan Evrópubandalagsríkjanna. Fyrir vikið eru mörkin milli innflytjendaeftirlits, landamæraeftirlits, löggæslu og stríðsins gegn hryðjuverkum óðum að hverfa. Aktívistar á vegum „Noborders” hafa lengi varað við því að Orwellísku gagnakerfunum sem nú eru notuð til þess að hafa uppi á ólöglegum innflytjendum muni vera snúið gegn samtökum sem berjast gegn alþjóðavæðingu heima fyrir.

Verkalýðsfélög og hagsmunasamtök manna af rómönskum uppruna í Bandaríkjunum horfa með hryllingi til þeirrar tillögu Repúblíkanaflokksins að þjálfa allt að milljón lögreglumenn og fógeta í landamæragæslu. Bandaríska þingið hefur þegar samþykkt slíkar átætlanir til reynslu í Alabama og Flórída. Sveitafélög í Kaliforníu, Pennsylvaníu og suðrinu eru að láta undan þrýstingi frá Minutemen og öðrum heimasamtökum um að setja lög gegn því að fólk leitist eftir vinnu fyrir utan verslanir og banna jafnvel húseigendum að leigja mönnum húsnæði án þess að þeir sýni fram á bandarískt ríkisfang.

Á meðan standa bandarísk löggæsluyfirvöld, bandaríski herinn og Department of Homeland Security að tæknibyltingu í landamæraeftirliti. National Security Entry-Exit Registration kerfið, sem kynnt var með miklum fagnaðarlátum af John Ashcroft yfirríkissaksóknara, beitir líffræðilegum gögnum til þess að fylgjast með og bera kennsl á erlenda aðkomumenn. Ný stafræn skönnunarkerfi á flugvöllum, í höfnum og við landamærin munu vinna úr sömu líffræðilegu upplýsingunum til þess að fylgjast með og safna gögnum um erlenda einstaklinga. San Diego-Tíjúana-svæðið er orðin tilraunastofa fyrir hið alríkisstyrkta Border Research and Technology Center, sem hefur höfuðstöðvar sínar í skýjakljúf í miðborg San Diego. Sú stofnun vinnur sífellt að því að þróa hátæknilegt greiningar- og eftirlitskerfið sitt. Samtengdir nemar sem greina jarðhreyfingu og segulsvið, innrauðir ljósnemar og myndavélar tengdar gervitunglum gera mönnum kleift að stunda eftirlit úr miðlægum stjórnklefa.

Bandaríska herstjórnin tók ekki þátt í landamæraeftirliti fram til ársins 1989, en þá var sett á laggirnar Joint Task Force 6 (JTF6) í Fort Bliss í Texas. JTF6, sem hefur opinberlega það hlutverk að „samræma og samstilla auðlindir varnarmálaráðuneytisins”, takmarkaði sig í fyrstu við aðgerðir gegn umfangsmiklum fíkniefnasmyglurum sem fluttu kókain yfir sunnanverð landamærin. Þar sem fíkniefnasamtökin eru nú sögð hafa „fært starfsemi sína yfir í mansal eða unnið í samvinnu við samtök sem stunda mansal” hefur JTF6 hlotið aukið umboð frá bandaríska þinginu, sem felur meðal annars í sér eftirlit með og varnir gegn ólöglegum innflytjendum. Herstjórnin hugsar sér gott til glóðarinnar, þar sem “enginn betri staður finnst í Bandaríkjunum til þess að veita þess konar þjálfun sem undirbýr herdeild fyrir starfsemi í Afganistan eða Írak.”

Óhjákvæmilega eykst kostnaðurinn í mannslífum eftir því sem landamæri verða vígbúnari, og innflytjendur og flóttamenn leita örvæntingarfyllri ráða. Samkvæmt mannréttindastofnunum hafa næstum fjögur þúsund innflytjendur og flóttamenn látist við útmörk Evrópu frá árinu 1993 – dáið á hafi úti, sprengst á landsprengjusvæðum eða kafnað í fragtgámum. Þúsundir til viðbótar hafa látist í Sahara-eyðimörkinni á leið sinni til Morokkó eða Túnis. American Friends Service Committee samtökin, sem fylgjast með blóðbaðinu við landamæri Bandaríkjanna og Mexíkó, áætla að svipaður fjöldi hafi látist í brennandi heitum eyðimörkum Suðvestur-Bandaríkjanna. Með þetta í huga virðist nýleg tillaga Hvíta hússins um að veita óskráðum innflytjendum tímabundinn vinnuréttindi næstum miskunnarsöm í samanburði við kaldlyndi Evrópu og nær fasíska grimmd Ástralíu.

Líkt og samtök sem berjast fyrir réttindum innflytjenda hafa bent á eru þessir tilburðir blanda af kaldhæðinni bölsýni og vægðarlausum pólitískum útreikningum. Bush-tillagan, sem líkist illræmdu Bracero-stefnu sjötta áratugarins, myndi með lögum skapa undirstétt láglaunaðra verkamanna, án þess að færa þeim 5 til 7 milljón óskráðu innflytjendum sem þegar eru í landinu neinn möguleika á að fá varanlegan búseturétt eða ríkisfang.

Stritandi vinnufólk án atkvæðisréttar eða varanlegra búseturéttinda er að sjálfsögðu útópía Repúblíkanaflokksins. Bush-áætlunin myndi færa Wal-Mart og McDonald’s trausta og nær óþrjótandi uppsprettu af ódýru vinnuafli.

Áætlunin myndi einnig renna stoðum undir nýfrjálshyggjuöfl sunnan landamæranna. Fríverslunarsamningur Norður-Ameríku (NAFTA) hefur reynst grimm blekking, eins og jafnvel þeir sem áður voru fylgjandi honum viðurkenna, í ljósi reynslunnar undanfarinn áratug. Samningurinn kostaði álíka mörg störf heima fyrir og hann skapaði. Framboð á atvinnu í Mexíkó hefur meira að segja farið niður á við síðastliðin fjögur ár. Þessi nýja Bracero-tillaga færir Vicente Fox mexíkóforseta og eftirmönnum hans mikilvægan efnahagslegan öryggisventil. Ógnvænlegasta hugkvæmni tillögunnar er að lokum sú staðreynd að tímabundið lögmæti myndi reynast óskráðum innflytjendum ómótstæðilegt agn og tæla þá úr felum. Þannig gæti Department of Homeland Security borið kennsl á þá og fylgst með þeim. Í stað þess að gera sprungu í Auðmúrinn mikla sparslar tillagan hreinlega í opið skarð, og tryggir kerfisbundnara og ágengara eftirlit á mannlegum ójöfnuði.