Sveinbjorn Thordarson

Mér skilst að kirkjusókn hafi aukist út af efnahagsástandinu. "Sælir eru fátækir" var ekki slagorð síðustu ára. Sjáum hvort fátæktin hressir fólk ekki við.

Matteo nokkur de Vincenti sagðist, eftir að hafa hlustað á guðsþjónustu, frekar vilja trúa því að hann ætti pening.
Óheflaðri útgáfa en hans er sú að kúka í annan lófann og óska sér í hinn og athuga hvor fyllist fyrr.
Ég prófaði og:
a) það er sá fyrri
b)lyklaborðið mitt virkar illa öðru megin.

Þau eru fá stjórntækin sem reynst hafa jafnvel við að réttlæta misjöfnuð og kristnin.

Mér fannst skemmtilegt að sjá í þessari könnun að það er þónokkur fylgni milli þess að vera trúaður og að kjósa sjallana eða framsókn. VG er síðan í hina áttina, enda kommúnistar lítið fyrir ópíumið :)

Þessi fylgni gæti merkt að: Sjálfstæðis- og framsóknarmenn eru í raun kalvínistar (þ.e. "ég hef það fínt guð fílar mig")

Það mætti kannski tína til líkindin með trúarbrögðum og flokkstryggð við D/B:
-Ef eitthvað slæmt gerist er það einstaklingum að kenna, ekki stefnunni.
-Leiðtoginn getur svarað hverju sem hann vill, en ekki fyrr en á hinsta degi.
-Sauðkindur eru mikilvægar.
-Markaðurinn gaf og markaðurinn tók, lofað verði nafn markaðarins.

Weber er að krema sig í gröfinni núna!

Ú á guð!

Ú, hjáguð!