Sveinbjorn Thordarson

Eins og sumir lesendur mínir vita, þá hef ég verið að kenna sjálfum mér á gítar undanfarna mánuði, með það eitt fyrir markmið að geta flutt eftirfarandi lag:

Philosopher's Drinking Song

Immanuel Kant was a real pissant
     who was very rarely stable.
Heidegger, Heidegger was a boozy beggar
     who could drink you under the table.
David Hume could out consume
     Georg Wilhelm Hegel,
And Wittgenstein was a beery swine
     who was just as sloshed as Schlegel.

There's nothing Nietzsche couldn't teach ya
    'bout the raisin' of the wrist.
Socrates himself was permanently pissed.

John Stuart Mill, of his own free will,
    after half a pint of shandy was particularly ill.
Plato, they say, could stick it away,
     'alf a crate of whiskey every day!
Aristotle, Aristotle was a bugger for the bottle,
     and Hobbes was fond of his Dram.
And Rene Descartes was a drunken fart:
     "I drink, therefore I am."

Yes, Socrates himself is particularly missed;
A lovely little thinker, but a bugger when he's pissed.

Þegar ég sat í strætó fyrr í dag, eftir langan og erfiðan dag af að rýna í 18du aldar heimspekitexta, var augum mínum gotið að auglýsingunum í vagninum, og ég fékk skemmtileg skilaboð um hvaða störf framtíðin ber í skauti sér:

Til þeirra með hýsingu á arakkis::

Jæja, arakkis er loksins kominn aftur í gott form. Hins vegar er vefþjónninn kominn á nýja IP tölu, þannig að þeir sem stýra sjálfir DNS færslunni fyrir vefinn sinn verða að uppfæra IP töluna fyrir lénið sitt sjálfir. Ég hef uppfært hjá öllum sem hafa látið mig hafa stjórn á lénunum. Nýja IP talan á arakkis er:

Ef þú hefur ekki hugmynd um hvað ég er að tala um, þá þarftu sennilega ekkert að hafa áhyggjur.

Nú fer að styttast í að seinni mastersgráðu minni lýkur. Ég hafði upphaflega hugsað mér að koma heim á Skerið að vinna í eitt ár áður en ég færi í doktorsnám, en mér hefur snúist hugur. Ég hef sótt um í doktorsnám hér í Edinborgarháskóla, og mun vera áfram í Edinborg í 3 ár í viðbót ef ég fæ almennilegan styrk frá skólanum.

Ég er býsna fær á enskri tungu og kann ágætlega við ensku sem tungumál. Hins vegar hefur mér alltaf fundist ensk ljóðlist upp til hópa ómerkileg og lítið spennandi. Ég las nýlega Essay on Man eftir Alexander Pope, sem er oft nefndur sem helsta ljóðskáld Breta á eftir Shakespeare og Tennyson. Sú lesning gerði ekkert til þess að breyta þessari skoðun minni. Tökum eftirfarandi erindi, sem er mjög frægt og þykir mikið meistarastykki:

Know, then, thyself, presume not God to scan;
The proper study of mankind is man.
Placed on this isthmus of a middle state,
A being darkly wise, and rudely great:
With too much knowledge for the sceptic side,
With too much weakness for the stoic's pride,
He hangs between; in doubt to act, or rest;
In doubt to deem himself a god, or beast;
In doubt his mind or body to prefer;
Born but to die, and reasoning but to err;
Alike in ignorance, his reason such,
Whether he thinks too little, or too much:
Chaos of thought and passion, all confused;
Still by himself abused, or disabused;
Created half to rise, and half to fall;
Great lord of all things, yet a prey to all;
Sole judge of truth, in endless error hurled:
The glory, jest, and riddle of the world!

Ég verð nú bara að segja að mér finnst þetta langt frá því að vera eitthvað merkilegt. Mér finnst hljómbragurinn á þessu vera ómerkilegur, þótt efniviður ljóðsins sé áhugaverður.

Kannski ættu Englendingar að láta aðrar þjóðir um ljóðlistina og halda sig við það sem þeir gera vel: rita heimspeki.

Frá EtymOnline.com:

nacho
according to "The Dallas Morning News" [Oct. 22, 1995], named for restaurant cook Ignacio Anaya, who invented the dish in the Mexican border town of Piedras Negras in 1943.

Mörgum finnst Rain Dogs eða Swordfishtrombones (eða jafnvel Bone Machine) vera bestu Tom Waits diskarnir. Ég er þó á því að besti diskur hans Waits sé myrka og bölsýna meistarastykkið Blood Money, sem hann samdi fyrir Kaupmannahafnarpródúksjón á leikritinu Woyzeck eftir Georg Buchner.

Ég er eins og stendur í París. Fór í gær í Panþeón grafhvelfinguna og vottaði Rousseau, Voltaire og Condorcet virðingu mína. Ég myndi setja upp myndir ef arakkis væri ekki svona illa haldinn.

Talandi um Condorcet, ég var að lesa Esquisse d’un tableau historique des progrès de l’esprit humain í gær í enskri þýðingu, en það er frábærlega skemmtilegt verk -- alveg painfully bjartsýnt miðað við að það var skrifað af manni sem var eftirsóttur af ógnarstjórn Robespierre fyrir að vilja afnema þrælahald, mennta alþýðuna og gefa konum kosningarétt.