Sveinbjorn Thordarson

Ég horfði á kvikmyndina Atonement í gær. Þar er hin glæsilega Keira Knightley í aðalhlutverki. Myndin var fín, en það var eitt sem fór í taugarnar á mér gegnum alla myndina: reykingarnar.

Karakterinn sem Keira Knightley leikur reykir heilmikið gegnum myndina, en ungfrú Knightley reykir greinilega ekki sjálf. Fyrir vikið eru fullt af senum þar sem hún er sýnd að fá sér sígarettu, en púar út reyknum eins og 14 ára unglingastelpa að fá sér fyrstu sígarettuna. Alveg ótrúlega hallærislegt, og ekki sannfærandi fyrir neina áhorfendur sem reykja eða hafa einhvern tímann reykt. Ef góðir leikarar geta kreist út tár fyrir myndavélina, þá hljóta þeir að geta andað inn smá tóbaksreyk...

Ég sótti mér Office 2008 í fyrradag, sem er fyrsta native útgáfan af Office svítunni fyrir Intel Makka. Þetta er skref fram á við miðað við hrikalegu gömlu Office 2004, en samt sem áður algjört drasl.

Ég keyrði upp MS Word og fylgdist með vinnsluminnis- og örgjörvanotkun nýja forritsins. Við ræsingu -- áður en maður opnar svo mikið sem eitt einasta skjal -- notar Microsoft Word 2008 143 MB af vinnsluminni. Já, dömur mínar og herrar, það er 2008, og að keyra upp ritvinnsluforrit -- forrit til þess að vinna með texta -- notar upp u.þ.b. 500 sinnum meira vinnsluminni heldur en í vor herrans ári 1986. Ofan á þetta notar nýja Word um 0.5%-1% af state-of-the-art 2.4 Ghz Core Duo Intel örgjörva við það eitt að keyra í bakgrunninum.

Microsoft kann svo sannarlega að smíða hugbúnað. Af hverju smíða þeir ekki bara Office-andskotann í Java, "and be done with it..."

Það eru einhver vandamál með nettenginguna á arakkis, vefþjóninum sem hýsir þessa síðu. Fyrir vikið gæti síðan verið lengi að hlaðast, eða klikkað algjörlega á tímabilum.

Á meðan tengingin er í þessu ástandi er ekki hægt að uploada skjölum í gegnum Mentat.

Finn vonandi út úr þessu innan skamms.

Þegar ég segi fólki þessa dagana að ég sé í mastersnámi í sagnfræði, þá verður fólk stundum hissa og spyr mig hvort það sé ekkert vandamál að vera bara með bakgrunn í rökgreiningarheimspeki. Svarið, í stuttu máli, er já og nei.

Sú sagnfræði sem ég legg stund á hér í Edinborg er bæði almenn og mjög sérhæfð. Rannsóknarsvið mitt og helsta áhugamál er hugmyndasaga 18du aldarinnar, og þá sérstaklega stjórnspeki og siðspeki Upplýsingarheimspekinganna svokölluðu: Hume, Shaftesbury, Locke, Montesquieu, Pufendorf, La Mettrie, d'Holbach, Diderot, d'Alembert, Hutcheson, Voltaire o.fl. Ég rannsaka hvaða áhrif þessir menn höfðu á hugmyndaheim átjándu aldar, og hvaða hugsuðir höfðu áhrif á þá. Í þessum skilningi fæst ég í raun við heimspekisögu. Aftur á móti, þá er hugmyndasögudeildin hér í Edinborg undir miklum áhrifum frá hinum svokallaða Cambridge-skóla í hugmyndasögu, sem á rætur sínar að rekja til sagnfræðingsins Quentin Skinner. Cambridge-skólinn leggur áherslu á að rannsaka ekki heimspekilegar hugmyndir in vacuo, heldur rannsaka gaumgæfilega það sögulega umhverfi og tíðaranda sem höfundar þeirra bjuggu við. Í þessum skilningi, þá er öll evrópsk 17du og 18du aldar saga tengd rannsóknarefni mínu, en þó mismikið.

Menntun mín í rökgreiningarheimspeki kemur sér afskaplega vel í þessu námi. Við fyrstu sýn kann nútíma rökgreiningarheimspeki að virðast afskaplega fjarlæg heimspekisögunni, og það er e.t.v. satt. Hins vegar veitti menntun í rökgreiningarheimspeki mér mikilvæga þjálfun í að greina, vega og meta röksemdafærslur -- greina hvað er áróður og hvað eru rök, sjá hvernig skrefin í röksemdafærslum liggja -- m.ö.o. sjá beinagrindina bak við þau heimspekikerfi sem ég rannsaka. Þetta er afskaplega mikilvægur og gagnlegur hæfileiki, og ég verð var við að sumir samnemendur mínir, margir einungis menntaðir í sagnfræði, líða fyrir það að hafa ekki sömu þjálfun.

Hvað varðar skort á bakgrunni í sagnfræði -- um það get ég einungis sagt að áhugi minn á sögu og tómstundalestur á sagnfræðiverkum gegnum árin hefur reynst afar hjálpsamur, og ég tel mig ekki líða mikið fyrir það. Ég gæti þó trúað að námið sem ég er í gæti reynst erfitt þeim sem ekkert hafa kynnt sér mannkynssöguna utan menntaskólamenntunar.

Ég datt fram fyrir mig á hjólinu í gær og lenti á andlitinu á malbikið. Önnur framtönnin mín fór beint í gegnum neðri vörina á mér og mölbrotnaði á malbikinu, skiljandi eftir fjölmörg tannbrot inni í varaholdinu. Blóð spýttist út um allt. Ég dílaði mjög karlmannlega við þetta -- stóð á fætur, hrækti út úr mér tannbrotum og slímkekkjuðu blóði, hringdi í leigubíl til þess að taka mig á slysó og kveikti mér síðan í sígarettu.

Ég lít núna út eins og ég búi í Glasgow en ekki Edinborg.

Hins vegar hefur þessi annars leiðinlega upplifun leyft mér að kynnast náið breska heilbrigðiskerfinu -- og ég er mjög ánægður með það. Vissulega var einhver bið á bráðamóttökunni, en ég fékk mjög fína læknisaðstoð: brotin voru tínd úr holdinu, vörin á mér var saumuð saman og mér var afhent helling af pensillíni. Á leiðinni út stoppaði ég í afgreiðslunni til þess að borga, en þá starði móttökudaman á mig hissa og benti mér á að öll læknisþjónustan væri ókeypis. Eitthvað mættu þeir læra af þessu heima á Íslandi.

Ég fór síðan til tannlæknis í dag, og lét skella í mig nýrri framtönn, ofan á litla tannstubbinn sem eftir sat. Þetta tók um eina og hálfa klukkustund, og kostaði mig 11 þúsund krónur. Það er minna heldur en ég borga fyrir að fara í skoðun heima.

Bretarnir búa við góða læknisaðstoð. Ég veit ekki hvað þeir eru alltaf að væla.

Það var eitt sinn sá tími sem ég hafði gaman af því að rökræða við trúað fólk, ef þá bara til þess að æfa mig í rökræðu, en þessa dagana er ég alveg hættur að nenna því. Satt að segja skil ég ekki hvernig svona lið eins og þetta Vantrú fólk nennir því. Það eitt að mæta trúuðu fólki í rökræðu sýnir skoðunum þeirra virðingu sem þær eiga ekki skilið. Myndi maður eyða púðri í að rökræða tilvist jólasveinsins, eða ræða á alvarlegum heimspekilegum nótum við Alfred Rosenberg, hugmyndasmið nasista?

Sumar skoðanir eru bara svo fráleitar og barnalegar að þær eiga ekki einu sinni þá virðingu skilið að vera svarað með rökum. Slíkt gildir um trúarbrögð. Allir skynsamir menn sem hafa hugleitt málið af einhverri alvöru sjá að þetta er hlægileg vitleysa. Leyfið restinni að hafa ópíumið sitt í friði...

Kominn aftur til Skotlands. Hér er skítakuldi, bæði úti og inni, en þó gott að vera kominn burtu frá drykkjunni og ruglinu sem iðulega fylgir því að kíkja heim á Skerið.

Gleðilegt nýtt ár.

Ég flýg aftur út til Skotlands næsta fimmtudag, 10. janúar, þannig að tíminn er naumur fyrir þá sem vilja hitta mig áður en ég fer.