Sveinbjorn Thordarson

Fyrr í ár gisti vinur minn Þorbjörn hjá mér í London í eina nótt á leiðinni í jógakommúnu í Indlandi, og var svo góður að færa mér tóbak úr fríhöfninni. Ég bað hann síðan um að kaupa einnig sígarettur handa mér þegar hann væri á leiðinni heim gegnum London. Karlinn var svo almennilegur að gera það, en keypti þessar baneitruðu malasísku Marlboro Lights -- virkilega vondar og óreykjanlegar sígarettur sem lyktuðu af taði. Þær voru svo ógeðslegar að ég meikaði ekki einu sinni að reykja þær fullur.

Fyrr í kvöld stóð ég fyrir utan Norður-Afrískan veitingastað og var að reykja sígarettu þegar bíll rúllaði fram hjá. Bílstjórinn skrúfaði niður rúðuna, hélt út kartoni af Marlboro Lights og sagði "Oi, mate, ye wanna boy sum cigarettes?" Ég spurði hvað hann væri að rukka. "Twennie-foive quid, mate." Góður díll, hugsaði ég, en skynsamlega bað um að fá að athuga kartonið, og viti menn -- þetta voru sömu óreykjanlegu malasísku Marlboro Lights sígaretturnar og Þorbjörn hafði fært mér fyrr um árið. Ég afþakkaði og óskaði manninum lukku við að selja næsta sökker þær.

Now, that's induction.