Sveinbjorn Thordarson

Hann Þórir Hrafn var að benda mér á þá ógnvænlegu staðreynd að fólk fætt árið 1989 fær að kjósa núna í komandi kosningum. Þetta fólk var í vöggu þegar Berlínarmúrinn féll. Er maður virkilega orðinn svona gamall?

Núna líður mér svolítið eins og Donovan þegar hann drakk úr ranga gralbikarnum í lokasenunni í Indiana Jones and the Last Crusade.

Helvíti fannst mér það írónískt að Jón Sigurðsson formaður Framsóknarflokksins skyldi lýsa því stoltlega yfir í Kastljósinu í kvöld að mikilvægt væri að efla gæðastjórnun og gæðaeftirlit háskólanáms.

Ég er núna kominn aftur til Lundúna. Hér er jafn dýrt, mengað og hávært og þegar ég fór, og 12 fermetra herbergið mitt hefur ekkert stækkað í fjarvist minni.

P.S: Stúlkurnar hafa heldur ekkert fegrast.

Ég kíkti aftur um daginn í The Scientific Outlook eftir Bertrand Russell, sem ég las fyrir mörgum árum. Þessi bók átti sinn þátt í að ég ákvað að fara í nám í heimspeki á sínum tíma -- innihaldið var nú betra í minningunni, en hún er alla vega helvíti skemmtileg, og Russell alltaf sniðugur penni:

Academic philosophers, ever since the time of Parmenides, have believed that the world is a unity. This view has been taken over from them by clergymen and journalists, and its acceptance has been considered the touchstone of wisdom. The most fundamental of my intellectual beliefs is that this is rubbish. I think the universe is all spots and jumps, without unity, without continuity, without coherence or orderliness or any of the other properties that governesses love.

Núna rétt áðan sagði hann Arnaldur mér að hann væri orðinn "emtionally invested" í CSI þættinum sem hann væri að horfa á. Þetta fékk mig til þess að hugsa um hversu skemmtilega viðeigandi og lýsandi það er fyrir okkar tíma að menn séu farnir að nota hagfræðihugtök um tilfinningalíf sitt.

Eins og stendur stefni ég á að sérhæfa mig í heimspekingum Upplýsingarinnar og humyndum þeirra, þ.á.m. D'Alembert, Diderot, Condorcet, Voltaire og Rousseu. Þetta er merkilegur hópur af hugsuðum, og hugmyndir þeirra lögðu að mörgu leyti grunninn að sekúlar hugmyndafræði nútímans. Meðal þessara 18du aldar manna telst Baron D'Holbach, sem var í raun fyrsti höfundurinn til þess að lýsa yfir og verja algert trúleysi í prenti, í ritinu Le Système de la nature. Eftifarandi er bæði satt og vel orðað:

"If we go back to the beginning we shall find that ignorance and fear created the gods; that fancy, enthusiasm, or deceit adorned or disfigured them; that weakness worships them; that credulity preserves them, and that custom, respect and tyranny support them in order to make the blindness of men serve its own interests."

Ég var að keyra í sund um daginn með útvarpið í gangi, og mér hlotnaðist sú ánægja að heyra hluta af manifestói Framsóknarflokksins fyrir kosningar. Eitt af því sem Framsóknarflokkurinn hyggst vist berjast fyrir er "að efla þróun á Íslandi." Þetta þótti mér afar merkilegt. Hvað felst eiginlega í að "efla þróun"? Og er einhver stjórnmálaflokkur sem vill ekki "efla þróun"?

Að sama skapi finnst mér asnalegt að Vaka, eitt af þessum runksamtökum í þessari ótrúlega irrelevant háskólapólitík, skuli kalla sig "félag lýðræðissinnaðra stúdenta". Félag lýðræðissinnaðra stúdenta? As opposed to what? Þeim fjölmörgu háskólaframboðum sem eru í dag fylgjandi tótalítaríanisma eða marx-lenínískri alræðisstjórn verkalýðsins?

Eitt af því sem gerir stjórnmál svo ógeðslegt fyrirbæri er allt tóma, merkingarsnauða orðskvaldrið sem menn reyna að selja manni sem stefnuskrá.

Dömur mínar og herrar, ég kynni hér með íslenskan flutning af laginu "Stagger Lee" með Nick Cave & The Bad Seeds:

Vocals & Guitar: Arnaldur Grétarsson
Drums & Production: Halldór Eldjárn
Bass & Guitar: Ari Eldjárn
Piano: Sveinbjörn Þórðarson
Additional Vocals (screams): Sveinbjörn Þórðarson, Arnaldur Grétarsson, Ari Eldjárn

Eftirfarandi er tilvitnun í bókina Heimssögu, sem ég og samnemendur mínir á síðasta ári í Menntaskólanum í Reykjavík vorum látin lesa sem hinn heilaga sögulega sannleik.

Hitler hafði líka heppnina með sér. [áherslur eru mínar] Viku fyrir kosningar kom upp eldur í ríkisþinghúsbyggingunni. Hollenskur anarkisti, brenglaður á geðsmunum, var handtekinn á brunastað. Hitler færði sér brunann óspart í nyt með staðhæfingum um að hann ætti að marka upphafið á byltingu kommúnista.

Eftir því sem ég best veit, þá er ýmislegt sem gefur afar sterklega til kynna að eldurinn hafi verið verk Sturmabteilung-sveita Nasistaflokksins. Ríkisþingið hafði verið hlaðið með íkveikjanlegum efnum, og ólíklegt að einn maður gæti hafa hrint slíku í verk. Marinus van der Lubbe, ofannefndi hollenski "vitfirringurinn", hafði verið í höndum SA sveita klukkutímum áður en eldurinn braust út. William Shirer, höfundur Rise and Fall of the Third Reich, sem bjó í Þýskalandi stóran hluta stríðsins, sagðist hafa heyrt Göring státa sig af því að hafa átt hlut í eldsvoðanum.

Búinn að vera heima í rúmar tvær vikur núna, hef hitt alla vini og kunningja, og komist að því að það sem fólk hefur verið að segja mér gegnum netspjall er alveg satt: hér heima á Íslandi er ekkert að gerast, frekar en venjulega.

Eins ágæt og mér þykir annars enskan, þá finnst mér ótrúlega hallærislegt að það sé enginn munur gerður á 2. persónu eintölu og 2. persónu fleirtölu í ensku (þ.e.a.s. þú vs. þið). You á bæði við um eina manneskju og margar. Þetta þýðir að án þess að hafa rétt "context" gæti maður ávarpað einstakling innan um hóp manna, og fólkið í hópnum haldið að maður ætti við alla þegar maður ætti í raun bara við einn tiltekinn einstakling, eða öfugt.

Enn sorglegra er hvernig suðurríkjamenn bæta sér þetta upp: með því að nota y'all til að fá 2. persónu fleirtölu.

"The Tartars had been confined to Asia, and the Turks were ceasing to be a menace. Comets had been humbled by Halley, and as for earthquakes, though they were still formidable, they were so interesting that men of science could hardly regret them. Western Europeans were growing rapidly richer, and were becoming lords of all the world: they had conquered North and South America, they were powerful in Africa and India, respected in China and feared in Japan. When to all this were added the triumphs of science, it is no wonder that the Europeans of the 17th century felt themselves to be fine fellows, not the miserable sinners that they still proclaimed themselves on Sundays." -- Bertrand Russell "History of Western Philosophy"

Sumt fólk hefur hreinlega of mikinn frítíma.

Jón Ögmundsson Skálholtsbiskup (1052 - 1121) var rammkristinn púrítani og keyrði í gegn breytingu á íslenskum dagaheitum -- það er honum að þakka að við höfum í dag frumleg og spennandi dagaheiti á borð við "þriðjudag", "miðvikudag", "fimmtudag" og -- best af öllu -- hinn illnefnda "föstudag", sem er dagur syndgunar og sukks frekar en hófsemis og föstu. Ég legg til að breytingum Jóns verði rúllað aftur og að blásið verði nýju lífi í fornheiðnu dagaheitin:

þriðjudagur --> týrsdagur

miðvikudagur --> óðinsdagur

fimmtudagur --> þórsdagur

föstudagur --> freysdagur

Svo legg ég líka til að Bandaríkjamenn (sem og aðrar þjóðir) hætti að nota breska Imperial mælingakerfið, og að tímaeiningar hætti að vera í Babýlónískum tylftum og verði þess í stað í metrískum tugum.

Og á meðan ég er að tapa mér í sjúklega óraunhæfri bjartsýni, þá óska ég líka eftir heimsfriði, og jafnrétti, frelsi og bræðralagi allra manna, ásamt drastískri aukningu á lauslátu kvenfólki.

Bubonic plague is primarily a disease of rodents. Infection most often occurs when a person is bitten by an infected rodent or a flea that has fed on an infected rodent. The bacteria multiply inside the flea, sticking together to form a plug that blocks its stomach and causes it to begin to starve. The flea then voraciously bites a host and continues to feed, even though it is unable to satisfy its hunger. During the feeding process, blood cannot flow into the blocked stomach, and consequently the flea vomits blood tainted with the bacteria back into the bite wound. The Bubonic plague bacterium then infects a new host, and the flea eventually dies from starvation.