Sveinbjorn Thordarson

Einn af (ó)kostunum við það að búa hérna í Englandi er að ég hef meiri tíma milli handanna heldur en áður, sökum þess að félagslíf mitt er dræmara. Fyrir vikið hef ég tekið upp á nýjum hobbíum -- til að byrja með hef ég verið að læra á harmónikkuna blessuðu, og núna er ég að reyna fyrir mér í eldamennsku, eitthvað sem mér hefur alltaf tekist að forðast hingað til. Síðustu önn át ég iðulega annað hvort á veitingastöðum af ýmsum toga, eða hitaði mér örbylgjumat, en undanfarin tvö kvöld hef ég eldað ofan í sjálfan mig með góðum árangri -- steiktar risarækjur, og síðan steiktan fisk með hrísgrjónum o.fl.

Þar sem ég er nörd mikill, hef ég rökgreint eldamennsku út frá hagfræðilegum sjónarmiðum og komist að eftifarandi:

Kostir: Ódýrara, þarf ekki að fara út úr húsi, (stundum) betri matur

Ókostir: Tíminn sem tekur að elda, uppvask, hættan á að skemma matinn.

Byggt á núverandi færni minni í eldamennsku (þ.e.a.s. grænmetisskurði, hrísgrjónasuðu, pönnusteikingum og almennri skipulagshæfni) fæ ég það út að frítími minn þarf að vera u.þ.b. 5 punda virði per klst. til þess að það borgi sig fyrir mig að elda. Hvernig fæ ég það út?

Það tekur mig rúma klukkustund að elda sæmilega fjölbreytta og ásættanlega máltíð, háma hana í mig og ganga frá eftir mig. Máltíð með sæmilegum hráefnum (þ.e.a.s. einhverju prótínríku eins og kjöti, fiski, rækjum etc.) krefst u.þ.b. 4-5 punda í efniskostnað.

Máltíð á veitingahúsi (t.d. súsjístaðnum MoshiMoshi) kostar 10 pund eða svo, og notar upp 15 mínútur af tíma mínum, ef ég er í flýti.

Út fæ ég eftirfarandi formúlu: það borgar sig einungis fyrir mig að elda ef klukkutími af lífi mínu á gefinni kvöldstundu er mér ekki 5 punda virði.