Sveinbjorn Thordarson

Því miður verð ég ekki með neitt áramótapartý hjá mér í ár sökum húsnæðisleysis.

Ég horfði á kvikmyndina Sunshine í dag. Eftir fyrsta klukkutímann af myndinni hélt ég að ég væri að horfa á eina af betri myndum ársins 2007. Síðan breytist myndin úr klaustrófóbísku science-fiction drama yfir í ótrúlega hallærislega slasher mynd. Götin í plottinu fóru hratt fjölgandi, og fyrir rest fór þetta út í algjöra steypu. Hvað var fólkið sem gerði þessa mynd eiginlega að spá?

"Hold the newsreader's nose squarely, waiter, or friendly milk will countermand my trousers!"

Fry & Laurie on the English Language...

Ef ég stofna einhvern tímann hljómsveit þá mun hún heita Various Artists, bara til þess að fokka í fólki með iPoda.

Ég er kominn til landsins og verð hér fram til 10. janúars. Verð með farsíma 861-0584 eins og venjulega.

Það var eitt sinn sá tími er ég hélt að spjallborðin á IMDB hefðu að geyma heimskustu, barnalegustu og mest banal skoðanir á Internetinu. Ég hef hins vegar komist að því að í dag á YouTube þann heiður skilið.

Hérna er stutt ritgerð eftir mig sem fæst við hin svokölluðu "hönnunarrök" fyrir tilvist Guðs, og viðmót Voltaires og d'Holbachs gagnvart þeim.

UPDEIT: Hin lokaritgerðin mín, um siðfræðikenningu Hume.

ANNAÐ UPDEIT: Stuttur pistill um Joseph de Maistre, einn af merkilegri óvinum Upplýsingarheimspekinnar.

Ég var að gera einum samnemenda mínum greiða og las yfir ritgerðina hans. Að lestri loknum snérist hugur minn strax að ritgerð Orwells um enska tungu. Þetta eru mikilvægustu leiðbeiningar sem ég hef rekist á hvað varðar stílbrögð, og það er synd að vandamálin sem Orwell ræðst gegn eru enn til staðar í enskum litteratúr:

George Orwell, "Politics and the English Language" (1946)

Most people who bother with the matter at all would admit that the English language is in a bad way, but it is generally assumed that we cannot by conscious action do anything about it. Our civilization is decadent and our language -- so the argument runs -- must inevitably share in the general collapse. It follows that any struggle against the abuse of language is a sentimental archaism, like preferring candles to electric light or hansom cabs to aeroplanes. Underneath this lies the half-conscious belief that language is a natural growth and not an instrument which we shape for our own purposes.

Now, it is clear that the decline of a language must ultimately have political and economic causes: it is not due simply to the bad influence of this or that individual writer. But an effect can become a cause, reinforcing the original cause and producing the same effect in an intensified form, and so on indefinitely. A man may take to drink because he feels himself to be a failure, and then fail all the more completely because he drinks. It is rather the same thing that is happening to the English language. It becomes ugly and inaccurate because our thoughts are foolish, but the slovenliness of our language makes it easier for us to have foolish thoughts. The point is that the process is reversible. Modern English, especially written English, is full of bad habits which spread by imitation and which can be avoided if one is willing to take the necessary trouble. If one gets rid of these habits one can think more clearly, and to think clearly is a necessary first step toward political regeneration: so that the fight against bad English is not frivolous and is not the exclusive concern of professional writers. I will come back to this presently, and I hope that by that time the meaning of what I have said here will have become clearer. Meanwhile, here are five specimens of the English language as it is now habitually written.

These five passages have not been picked out because they are especially bad -- I could have quoted far worse if I had chosen -- but because they illustrate various of the mental vices from which we now suffer. They are a little below the average, but are fairly representative examples. I number them so that i can refer back to them when necessary:

1. I am not, indeed, sure whether it is not true to say that the Milton who once seemed not unlike a seventeenth-century Shelley had not become, out of an experience ever more bitter in each year, more alien [sic] to the founder of that Jesuit sect which nothing could induce him to tolerate.

Professor Harold Laski (Essay in Freedom of Expression)

2. Above all, we cannot play ducks and drakes with a native battery of idioms which prescribes egregious collocations of vocables as the Basic put up with for tolerate, or put at a loss for bewilder .

Professor Lancelot Hogben (Interglossa)

3. On the one side we have the free personality: by definition it is not neurotic, for it has neither conflict nor dream. Its desires, such as they are, are transparent, for they are just what institutional approval keeps in the forefront of consciousness; another institutional pattern would alter their number and intensity; there is little in them that is natural, irreducible, or culturally dangerous. But on the other side, the social bond itself is nothing but the mutual reflection of these self-secure integrities. Recall the definition of love. Is not this the very picture of a small academic? Where is there a place in this hall of mirrors for either personality or fraternity?

Essay on psychology in Politics (New York)

4. All the "best people" from the gentlemen's clubs, and all the frantic fascist captains, united in common hatred of Socialism and bestial horror at the rising tide of the mass revolutionary movement, have turned to acts of provocation, to foul incendiarism, to medieval legends of poisoned wells, to legalize their own destruction of proletarian organizations, and rouse the agitated petty-bourgeoise to chauvinistic fervor on behalf of the fight against the revolutionary way out of the crisis.

Communist pamphlet

5. If a new spirit is to be infused into this old country, there is one thorny and contentious reform which must be tackled, and that is the humanization and galvanization of the B.B.C. Timidity here will bespeak canker and atrophy of the soul. The heart of Britain may be sound and of strong beat, for instance, but the British lion's roar at present is like that of Bottom in Shakespeare's Midsummer Night's Dream -- as gentle as any sucking dove. A virile new Britain cannot continue indefinitely to be traduced in the eyes or rather ears, of the world by the effete languors of Langham Place, brazenly masquerading as "standard English." When the Voice of Britain is heard at nine o'clock, better far and infinitely less ludicrous to hear aitches honestly dropped than the present priggish, inflated, inhibited, school-ma'amish arch braying of blameless bashful mewing maidens!

Letter in Tribune

Each of these passages has faults of its own, but, quite apart from avoidable ugliness, two qualities are common to all of them. The first is staleness of imagery; the other is lack of precision. The writer either has a meaning and cannot express it, or he inadvertently says something else, or he is almost indifferent as to whether his words mean anything or not. This mixture of vagueness and sheer incompetence is the most marked characteristic of modern English prose, and especially of any kind of political writing. As soon as certain topics are raised, the concrete melts into the abstract and no one seems able to think of turns of speech that are not hackneyed: prose consists less and less of words chosen for the sake of their meaning, and more and more of phrases tacked together like the sections of a prefabricated henhouse. I list below, with notes and examples, various of the tricks by means of which the work of prose construction is habitually dodged:

Dying metaphors. A newly invented metaphor assists thought by evoking a visual image, while on the other hand a metaphor which is technically "dead" (e.g. iron resolution) has in effect reverted to being an ordinary word and can generally be used without loss of vividness. But in between these two classes there is a huge dump of worn-out metaphors which have lost all evocative power and are merely used because they save people the trouble of inventing phrases for themselves. Examples are: Ring the changes on, take up the cudgel for, toe the line, ride roughshod over, stand shoulder to shoulder with, play into the hands of, no axe to grind, grist to the mill, fishing in troubled waters, on the order of the day, Achilles' heel, swan song, hotbed. Many of these are used without knowledge of their meaning (what is a "rift," for instance?), and incompatible metaphors are frequently mixed, a sure sign that the writer is not interested in what he is saying. Some metaphors now current have been twisted out of their original meaning withouth those who use them even being aware of the fact. For example, toe the line is sometimes written as tow the line. Another example is the hammer and the anvil, now always used with the implication that the anvil gets the worst of it. In real life it is always the anvil that breaks the hammer, never the other way about: a writer who stopped to think what he was saying would avoid perverting the original phrase.

Operators or verbal false limbs. These save the trouble of picking out appropriate verbs and nouns, and at the same time pad each sentence with extra syllables which give it an appearance of symmetry. Characteristic phrases are render inoperative, militate against, make contact with, be subjected to, give rise to, give grounds for, have the effect of, play a leading part (role) in, make itself felt, take effect, exhibit a tendency to, serve the purpose of, etc., etc. The keynote is the elimination of simple verbs. Instead of being a single word, such as break, stop, spoil, mend, kill, a verb becomes a phrase, made up of a noun or adjective tacked on to some general-purpose verb such as prove, serve, form, play, render. In addition, the passive voice is wherever possible used in preference to the active, and noun constructions are used instead of gerunds (by examination of instead of by examining). The range of verbs is further cut down by means of the -ize and de- formations, and the banal statements are given an appearance of profundity by means of the not un- formation. Simple conjunctions and prepositions are replaced by such phrases as with respect to, having regard to, the fact that, by dint of, in view of, in the interests of, on the hypothesis that; and the ends of sentences are saved by anticlimax by such resounding commonplaces as greatly to be desired, cannot be left out of account, a development to be expected in the near future, deserving of serious consideration, brought to a satisfactory conclusion, and so on and so forth.

Pretentious diction. Words like phenomenon, element, individual (as noun), objective, categorical, effective, virtual, basic, primary, promote, constitute, exhibit, exploit, utilize, eliminate, liquidate, are used to dress up a simple statement and give an air of scientific impartiality to biased judgements. Adjectives like epoch-making, epic, historic, unforgettable, triumphant, age-old, inevitable, inexorable, veritable, are used to dignify the sordid process of international politics, while writing that aims at glorifying war usually takes on an archaic color, its characteristic words being: realm, throne, chariot, mailed fist, trident, sword, shield, buckler, banner, jackboot, clarion. Foreign words and expressions such as cul de sac, ancien regime, deus ex machina, mutatis mutandis, status quo, gleichschaltung, weltanschauung, are used to give an air of culture and elegance. Except for the useful abbreviations i.e., e.g., and etc., there is no real need for any of the hundreds of foreign phrases now current in the English language. Bad writers, and especially scientific, political, and sociological writers, are nearly always haunted by the notion that Latin or Greek words are grander than Saxon ones, and unnecessary words like expedite, ameliorate, predict, extraneous, deracinated, clandestine, subaqueous, and hundreds of others constantly gain ground from their Anglo-Saxon numbers.* The jargon peculiar to

*An interesting illustration of this is the way in which English flower names were in use till very recently are being ousted by Greek ones, Snapdragon becoming antirrhinum, forget-me-not becoming myosotis, etc. It is hard to see any practical reason for this change of fashion: it is probably due to an instinctive turning away from the more homely word and a vague feeling that the Greek word is scientific.

Marxist writing (hyena, hangman, cannibal, petty bourgeois, these gentry, lackey, flunkey, mad dog, White Guard, etc.) consists largely of words translated from Russian, German, or French; but the normal way of coining a new word is to use Latin or Greek root with the appropriate affix and, where necessary, the size formation. It is often easier to make up words of this kind (deregionalize, impermissible, extramarital, non-fragmentary and so forth) than to think up the English words that will cover one's meaning. The result, in general, is an increase in slovenliness and vagueness.

Meaningless words. In certain kinds of writing, particularly in art criticism and literary criticism, it is normal to come across long passages which are almost completely lacking in meaning.† Words like romantic, plastic, values, human, dead, sentimental, natural, vitality, as used in art criticism, are strictly meaningless, in

† Example: Comfort's catholicity of perception and image, strangely Whitmanesque in range, almost the exact opposite in aesthetic compulsion, continues to evoke that trembling atmospheric accumulative hinting at a cruel, an inexorably serene timelessness . . .Wrey Gardiner scores by aiming at simple bull's-eyes with precision. Only they are not so simple, and through this contented sadness runs more than the surface bittersweet of resignation." (Poetry Quarterly)

the sense that they not only do not point to any discoverable object, but are hardly ever expected to do so by the reader. When one critic writes, "The outstanding feature of Mr. X's work is its living quality," while another writes, "The immediately striking thing about Mr. X's work is its peculiar deadness," the reader accepts this as a simple difference opinion. If words like black and white were involved, instead of the jargon words dead and living, he would see at once that language was being used in an improper way. Many political words are similarly abused. The word Fascism has now no meaning except in so far as it signifies "something not desirable." The words democracy, socialism, freedom, patriotic, realistic, justice have each of them several different meanings which cannot be reconciled with one another. In the case of a word like democracy, not only is there no agreed definition, but the attempt to make one is resisted from all sides. It is almost universally felt that when we call a country democratic we are praising it: consequently the defenders of every kind of regime claim that it is a democracy, and fear that they might have to stop using that word if it were tied down to any one meaning. Words of this kind are often used in a consciously dishonest way. That is, the person who uses them has his own private definition, but allows his hearer to think he means something quite different. Statements like Marshal Pétain was a true patriot, The Soviet press is the freest in the world, The Catholic Church is opposed to persecution, are almost always made with intent to deceive. Other words used in variable meanings, in most cases more or less dishonestly, are: class, totalitarian, science, progressive, reactionary, bourgeois, equality.

Now that I have made this catalogue of swindles and perversions, let me give another example of the kind of writing that they lead to. This time it must of its nature be an imaginary one. I am going to translate a passage of good English into modern English of the worst sort. Here is a well-known verse from Ecclesiastes:

I returned and saw under the sun, that the race is not to the swift, nor the battle to the strong, neither yet bread to the wise, nor yet riches to men of understanding, nor yet favour to men of skill; but time and chance happeneth to them all.

Here it is in modern English:

Objective considerations of contemporary phenomena compel the conclusion that success or failure in competitive activities exhibits no tendency to be commensurate with innate capacity, but that a considerable element of the unpredictable must invariably be taken into account.

This is a parody, but not a very gross one. Exhibit (3) above, for instance, contains several patches of the same kind of English. It will be seen that I have not made a full translation. The beginning and ending of the sentence follow the original meaning fairly closely, but in the middle the concrete illustrations -- race, battle, bread -- dissolve into the vague phrases "success or failure in competitive activities." This had to be so, because no modern writer of the kind I am discussing -- no one capable of using phrases like "objective considerations of contemporary phenomena" -- would ever tabulate his thoughts in that precise and detailed way. The whole tendency of modern prose is away from concreteness. Now analyze these two sentences a little more closely. The first contains forty-nine words but only sixty syllables, and all its words are those of everyday life. The second contains thirty-eight words of ninety syllables: eighteen of those words are from Latin roots, and one from Greek. The first sentence contains six vivid images, and only one phrase ("time and chance") that could be called vague. The second contains not a single fresh, arresting phrase, and in spite of its ninety syllables it gives only a shortened version of the meaning contained in the first. Yet without a doubt it is the second kind of sentence that is gaining ground in modern English. I do not want to exaggerate. This kind of writing is not yet universal, and outcrops of simplicity will occur here and there in the worst-written page. Still, if you or I were told to write a few lines on the uncertainty of human fortunes, we should probably come much nearer to my imaginary sentence than to the one from Ecclesiastes.

As I have tried to show, modern writing at its worst does not consist in picking out words for the sake of their meaning and inventing images in order to make the meaning clearer. It consists in gumming together long strips of words which have already been set in order by someone else, and making the results presentable by sheer humbug. The attraction of this way of writing is that it is easy. It is easier -- even quicker, once you have the habit -- to say In my opinion it is not an unjustifiable assumption that than to say I think. If you use ready-made phrases, you not only don't have to hunt about for the words; you also don't have to bother with the rhythms of your sentences since these phrases are generally so arranged as to be more or less euphonious. When you are composing in a hurry -- when you are dictating to a stenographer, for instance, or making a public speech -- it is natural to fall into a pretentious, Latinized style. Tags like a consideration which we should do well to bear in mind or a conclusion to which all of us would readily assent will save many a sentence from coming down with a bump. By using stale metaphors, similes, and idioms, you save much mental effort, at the cost of leaving your meaning vague, not only for your reader but for yourself. This is the significance of mixed metaphors. The sole aim of a metaphor is to call up a visual image. When these images clash -- as in The Fascist octopus has sung its swan song, the jackboot is thrown into the melting pot -- it can be taken as certain that the writer is not seeing a mental image of the objects he is naming; in other words he is not really thinking. Look again at the examples I gave at the beginning of this essay. Professor Laski (1) uses five negatives in fifty three words. One of these is superfluous, making nonsense of the whole passage, and in addition there is the slip -- alien for akin -- making further nonsense, and several avoidable pieces of clumsiness which increase the general vagueness. Professor Hogben (2) plays ducks and drakes with a battery which is able to write prescriptions, and, while disapproving of the everyday phrase put up with, is unwilling to look egregious up in the dictionary and see what it means; (3), if one takes an uncharitable attitude towards it, is simply meaningless: probably one could work out its intended meaning by reading the whole of the article in which it occurs. In (4), the writer knows more or less what he wants to say, but an accumulation of stale phrases chokes him like tea leaves blocking a sink. In (5), words and meaning have almost parted company. People who write in this manner usually have a general emotional meaning -- they dislike one thing and want to express solidarity with another -- but they are not interested in the detail of what they are saying. A scrupulous writer, in every sentence that he writes, will ask himself at least four questions, thus: 1. What am I trying to say? 2. What words will express it? 3. What image or idiom will make it clearer? 4. Is this image fresh enough to have an effect? And he will probably ask himself two more: 1. Could I put it more shortly? 2. Have I said anything that is avoidably ugly? But you are not obliged to go to all this trouble. You can shirk it by simply throwing your mind open and letting the ready-made phrases come crowding in. They will construct your sentences for you -- even think your thoughts for you, to a certain extent -- and at need they will perform the important service of partially concealing your meaning even from yourself. It is at this point that the special connection between politics and the debasement of language becomes clear.

In our time it is broadly true that political writing is bad writing. Where it is not true, it will generally be found that the writer is some kind of rebel, expressing his private opinions and not a "party line." Orthodoxy, of whatever color, seems to demand a lifeless, imitative style. The political dialects to be found in pamphlets, leading articles, manifestoes, White papers and the speeches of undersecretaries do, of course, vary from party to party, but they are all alike in that one almost never finds in them a fresh, vivid, homemade turn of speech. When one watches some tired hack on the platform mechanically repeating the familiar phrases -- bestial atrocities, iron heel, bloodstained tyranny, free peoples of the world, stand shoulder to shoulder -- one often has a curious feeling that one is not watching a live human being but some kind of dummy: a feeling which suddenly becomes stronger at moments when the light catches the speaker's spectacles and turns them into blank discs which seem to have no eyes behind them. And this is not altogether fanciful. A speaker who uses that kind of phraseology has gone some distance toward turning himself into a machine. The appropriate noises are coming out of his larynx, but his brain is not involved as it would be if he were choosing his words for himself. If the speech he is making is one that he is accustomed to make over and over again, he may be almost unconscious of what he is saying, as one is when one utters the responses in church. And this reduced state of consciousness, if not indispensable, is at any rate favorable to political conformity.

In our time, political speech and writing are largely the defense of the indefensible. Things like the continuance of British rule in India, the Russian purges and deportations, the dropping of the atom bombs on Japan, can indeed be defended, but only by arguments which are too brutal for most people to face, and which do not square with the professed aims of the political parties. Thus political language has to consist largely of euphemism., question-begging and sheer cloudy vagueness. Defenseless villages are bombarded from the air, the inhabitants driven out into the countryside, the cattle machine-gunned, the huts set on fire with incendiary bullets: this is called pacification. Millions of peasants are robbed of their farms and sent trudging along the roads with no more than they can carry: this is called transfer of population or rectification of frontiers. People are imprisoned for years without trial, or shot in the back of the neck or sent to die of scurvy in Arctic lumber camps: this is called elimination of unreliable elements. Such phraseology is needed if one wants to name things without calling up mental pictures of them. Consider for instance some comfortable English professor defending Russian totalitarianism. He cannot say outright, "I believe in killing off your opponents when you can get good results by doing so." Probably, therefore, he will say something like this:

"While freely conceding that the Soviet regime exhibits certain features which the humanitarian may be inclined to deplore, we must, I think, agree that a certain curtailment of the right to political opposition is an unavoidable concomitant of transitional periods, and that the rigors which the Russian people have been called upon to undergo have been amply justified in the sphere of concrete achievement."

The inflated style itself is a kind of euphemism. A mass of Latin words falls upon the facts like soft snow, blurring the outline and covering up all the details. The great enemy of clear language is insincerity. When there is a gap between one's real and one's declared aims, one turns as it were instinctively to long words and exhausted idioms, like a cuttlefish spurting out ink. In our age there is no such thing as "keeping out of politics." All issues are political issues, and politics itself is a mass of lies, evasions, folly, hatred, and schizophrenia. When the general atmosphere is bad, language must suffer. I should expect to find -- this is a guess which I have not sufficient knowledge to verify -- that the German, Russian and Italian languages have all deteriorated in the last ten or fifteen years, as a result of dictatorship.

But if thought corrupts language, language can also corrupt thought. A bad usage can spread by tradition and imitation even among people who should and do know better. The debased language that I have been discussing is in some ways very convenient. Phrases like a not unjustifiable assumption, leaves much to be desired, would serve no good purpose, a consideration which we should do well to bear in mind, are a continuous temptation, a packet of aspirins always at one's elbow. Look back through this essay, and for certain you will find that I have again and again committed the very faults I am protesting against. By this morning's post I have received a pamphlet dealing with conditions in Germany. The author tells me that he "felt impelled" to write it. I open it at random, and here is almost the first sentence I see: "[The Allies] have an opportunity not only of achieving a radical transformation of Germany's social and political structure in such a way as to avoid a nationalistic reaction in Germany itself, but at the same time of laying the foundations of a co-operative and unified Europe." You see, he "feels impelled" to write -- feels, presumably, that he has something new to say -- and yet his words, like cavalry horses answering the bugle, group themselves automatically into the familiar dreary pattern. This invasion of one's mind by ready-made phrases (lay the foundations, achieve a radical transformation) can only be prevented if one is constantly on guard against them, and every such phrase anaesthetizes a portion of one's brain.

I said earlier that the decadence of our language is probably curable. Those who deny this would argue, if they produced an argument at all, that language merely reflects existing social conditions, and that we cannot influence its development by any direct tinkering with words and constructions. So far as the general tone or spirit of a language goes, this may be true, but it is not true in detail. Silly words and expressions have often disappeared, not through any evolutionary process but owing to the conscious action of a minority. Two recent examples were explore every avenue and leave no stone unturned, which were killed by the jeers of a few journalists. There is a long list of flyblown metaphors which could similarly be got rid of if enough people would interest themselves in the job; and it should also be possible to laugh the not un- formation out of existence*, to reduce the amount of Latin and Greek in the average sentence, to drive out foreign phrases

*One can cure oneself of the not un- formation by memorizing this sentence: A not unblack dog was chasing a not unsmall rabbit across a not ungreen field.

and strayed scientific words, and, in general, to make pretentiousness unfashionable. But all these are minor points. The defense of the English language implies more than this, and perhaps it is best to start by saying what it does not imply.

To begin with it has nothing to do with archaism, with the salvaging of obsolete words and turns of speech, or with the setting up of a "standard English" which must never be departed from. On the contrary, it is especially concerned with the scrapping of every word or idiom which has outworn its usefulness. It has nothing to do with correct grammar and syntax, which are of no importance so long as one makes one's meaning clear, or with the avoidance of Americanisms, or with having what is called a "good prose style." On the other hand, it is not concerned with fake simplicity and the attempt to make written English colloquial. Nor does it even imply in every case preferring the Saxon word to the Latin one, though it does imply using the fewest and shortest words that will cover one's meaning. What is above all needed is to let the meaning choose the word, and not the other way around. In prose, the worst thing one can do with words is surrender to them. When you think of a concrete object, you think wordlessly, and then, if you want to describe the thing you have been visualizing you probably hunt about until you find the exact words that seem to fit it. When you think of something abstract you are more inclined to use words from the start, and unless you make a conscious effort to prevent it, the existing dialect will come rushing in and do the job for you, at the expense of blurring or even changing your meaning. Probably it is better to put off using words as long as possible and get one's meaning as clear as one can through pictures and sensations. Afterward one can choose -- not simply accept -- the phrases that will best cover the meaning, and then switch round and decide what impressions one's words are likely to make on another person. This last effort of the mind cuts out all stale or mixed images, all prefabricated phrases, needless repetitions, and humbug and vagueness generally. But one can often be in doubt about the effect of a word or a phrase, and one needs rules that one can rely on when instinct fails. I think the following rules will cover most cases:

(i) Never use a metaphor, simile, or other figure of speech which you are used to seeing in print.

(ii) Never us a long word where a short one will do.

(iii) If it is possible to cut a word out, always cut it out.

(iv) Never use the passive where you can use the active.

(v) Never use a foreign phrase, a scientific word, or a jargon word if you can think of an everyday English equivalent.

(vi) Break any of these rules sooner than say anything outright barbarous.

These rules sound elementary, and so they are, but they demand a deep change of attitude in anyone who has grown used to writing in the style now fashionable. One could keep all of them and still write bad English, but one could not write the kind of stuff that I quoted in those five specimens at the beginning of this article.

I have not here been considering the literary use of language, but merely language as an instrument for expressing and not for concealing or preventing thought. Stuart Chase and others have come near to claiming that all abstract words are meaningless, and have used this as a pretext for advocating a kind of political quietism. Since you don't know what Fascism is, how can you struggle against Fascism? One need not swallow such absurdities as this, but one ought to recognize that the present political chaos is connected with the decay of language, and that one can probably bring about some improvement by starting at the verbal end. If you simplify your English, you are freed from the worst follies of orthodoxy. You cannot speak any of the necessary dialects, and when you make a stupid remark its stupidity will be obvious, even to yourself. Political language -- and with variations this is true of all political parties, from Conservatives to Anarchists -- is designed to make lies sound truthful and murder respectable, and to give an appearance of solidity to pure wind. One cannot change this all in a moment, but one can at least change one's own habits, and from time to time one can even, if one jeers loudly enough, send some worn-out and useless phrase -- some jackboot, Achilles' heel, hotbed, melting pot, acid test, veritable inferno, or other lump of verbal refuse -- into the dustbin, where it belongs.

Ah, ég elska 19du aldar ensku. Af hverju skrifar fólk ekki svona í dag?

When we examine the opinions of men, we find that nothing is more uncommon, than common sense; or, in other words, they lack judgment to discover plain truths, or to reject absurdities, and palpable contradictions. We have an example of this in Theology, a system revered in all countries by a great number of men; an object regarded by them as most important, and indispensable to happiness. An examination of the principles upon which this pretended system is founded, forces us to acknowledge, that these principles are only suppositions, imagined by ignorance, propagated by enthusiasm or knavery, adopted by timid credulity, preserved by custom which never reasons, and revered solely because not understood. - Paul-Henri Thiry, Baron d'Holbach

Mér barst bréf frá Reykjavíkurakademíunni í dag þar sem fjallað var um "upplýsingafund um loftslagsmál" -- ég starði á þetta orð heillengi, og var að velta því fyrir mér hvort ég væri orðinn eitthvað bilaður. Loft-slagsmál, hugsaði ég með mér. Hvers konar slagsmál eru það? Það tók svona 3-4 mínútur fyrir þetta að sökkva inn.

Ég var að fá frábærar fréttir -- ég hef hlotið styrk upp á 175 þúsund krónur frá Menntamálaráðuneytinu fyrir sagadb.org verkefnið.

Höfundaréttarlög í dag eru farsi -- smá biti úr grein eftir John Tehranian sem birtist nýlega í lagatímariti:

To illustrate the unwitting infringement that has become quotidian for the average American, take an ordinary day in the life of a hypothetical law professor named John. For the purposes of this Gedankenexperiment, we assume the worst- case scenario of full enforcement of rights by copyright holders and an uncharitable, though perfectly plausible, reading of existing case law and the fair use doctrine. Fair use is, after all, notoriously fickle and the defense offers little ex ante refuge to users of copyrighted works.

In the morning, John checks his email, and, in so doing, begins to tally up the liability. Following common practice, he has set his mail browser to automatically reproduce the text to which he is responding in any email he drafts. Each unauthorized reproduction of someone else’s copyrighted text—their email— represents a separate act of brazen infringement, as does each instance of email forwarding. Within an hour, the twenty reply and forward emails sent by John have exposed him to $3 million in statutory damages.

After spending some time catching up on the latest news, John attends his Constitutional Law class, where he distributes copies of three just-published Internet articles presenting analyses of a Supreme Court decision handed down only hours ago. Unfortunately, despite his concern for his students’ edification, John has just engaged in the unauthorized reproduction of three literary works in violation of the Copyright Act.

Professor John then attends a faculty meeting that fails to capture his full attention. Doodling on his notepad provides an ideal escape. A fan of post-modern architecture, he finds himself thinking of Frank Gehry’s early sketches for the Bilbao Guggenheim as he draws a series of swirling lines that roughly approximate the design of the building. He has created an unauthorized derivative of a copyrighted architectural rendering.

Later that afternoon, John attends his Law and Literature class, where the focus of the day is on morality and duty. He has assigned e.e. cumming’s poem i sing of Olaf glad and big to the students. As a prelude to class discussion, he reads the poem in its entirety, thereby engaging in an unauthorized public performance of the copyrighted literary work.

Before leaving work, he remembers to email his family five photographs of the Utes football game he attended the previous Saturday. His friend had taken the photographs. And while she had given him the prints, ownership of the physical work and its underlying intellectual property are not tied together. Quite simply, the copyright to the photograph subsists in and remains with its author, John’s friend. As such, by copying, distributing, and publicly displaying the copyrighted photographs, John is once again piling up the infringements.

In the late afternoon, John takes his daily swim at the university pool. Before he jumps into the water, he discards his T-shirt, revealing a Captain Caveman tattoo on his right shoulder. Not only did he violate Hanna-Barbera’s copyright when he got the tattoo—after all, it is an unauthorized reproduction of a copyrighted work—he has now engaged in a unauthorized public display of the animated character. More ominously, the Copyright Act allows for the “impounding” and “destruction or other reasonable disposition” of any infringing work. Sporting the tattoo, John has become the infringing work. At best, therefore, he will have to undergo court-mandated laser tattoo removal. At worst, he faces imminent “destruction.”

That evening, John attends a restaurant dinner celebrating a friend’s birthday. At the end of the evening, he joins the other guests in singing “Happy Birthday.” The moment is captured on his cellphone camera. He has consequently infringed on the copyrighted musical composition by publicly performing the song and reproducing the song in the video recording without authorization. Additionally, his video footage captures not only his friend but clearly documents the art work hanging on the wall behind his friend—Wives with Knives, a print by renowned retro-themed painter Shag. John’s incidental and even accidental use of Wives with Knives in the video nevertheless constitutes an unauthorized reproduction of Shag’s work. At the end of the day, John checks his mailbox, where he finds the latest issue of an artsy hipster rag to which he subscribes. The ’zine, named Found, is a nationally distributed quarterly that collects and catalogues curious notes, drawings, and other items of interest that readers find lying in city streets, public transportation, and other random places. In short, John has purchased a magazine containing the unauthorized reproduction, distribution, and public display of fifty copyrighted notes and drawings. His knowing, material contribution to Found’s fifty acts of infringement subjects John to secondary liability in the amount of $7.5 million.

By the end of the day, John has infringed the copyrights of twenty emails, three legal articles, an architectural rendering, a poem, five photographs, an animated character, a musical composition, a painting, and fifty notes and drawings. All told, he has committed at least eighty-three acts of infringement and faces liability in the amount of $. million (to say nothing of potential criminal charges). There is nothing particularly extraordinary about John’s activities. Yet if copyright holders were inclined to enforce their rights to the maximum extent allowed by law, barring last minute salvation from the notoriously ambiguous fair use defense, he would be liable for a mind-boggling $4.4 billion in potential damages each year. And, surprisingly, he has not even committed a single act of infringement through P2P file sharing. Such an outcome flies in the face of our basic sense of justice. Indeed, one must either irrationally conclude that John is a criminal infringer—a veritable grand larcenist—or blithely surmise that copyright law must not mean what it appears to say. Something is clearly amiss. Moreover, the troublesome gap between copyright law and norms has grown only wider in recent years.

Þá er það komið á hreint: Ég verð heima á Skerinu yfir hátíðirnar, og er með flug bókað heim frá Glasgow þann 16da desember. Ég verð fram yfir áramótin, og flýg aftur hingað til Skotlands 10. janúar. Þetta þýðir að ég verð eins og svo oft áður með risastóra afmælisveislu á áramótunum. Þetta var nú bara smá hiksti þarna í fyrra...

Samkvæmt Awstats hefur síðan mín fengið rétt rúmlega milljón heimsóknir síðan haustið 2003, eða að meðaltali um 690 heimsóknir á dag undanfarin 4 ár.

Fyrr í ár gisti vinur minn Þorbjörn hjá mér í London í eina nótt á leiðinni í jógakommúnu í Indlandi, og var svo góður að færa mér tóbak úr fríhöfninni. Ég bað hann síðan um að kaupa einnig sígarettur handa mér þegar hann væri á leiðinni heim gegnum London. Karlinn var svo almennilegur að gera það, en keypti þessar baneitruðu malasísku Marlboro Lights -- virkilega vondar og óreykjanlegar sígarettur sem lyktuðu af taði. Þær voru svo ógeðslegar að ég meikaði ekki einu sinni að reykja þær fullur.

Fyrr í kvöld stóð ég fyrir utan Norður-Afrískan veitingastað og var að reykja sígarettu þegar bíll rúllaði fram hjá. Bílstjórinn skrúfaði niður rúðuna, hélt út kartoni af Marlboro Lights og sagði "Oi, mate, ye wanna boy sum cigarettes?" Ég spurði hvað hann væri að rukka. "Twennie-foive quid, mate." Góður díll, hugsaði ég, en skynsamlega bað um að fá að athuga kartonið, og viti menn -- þetta voru sömu óreykjanlegu malasísku Marlboro Lights sígaretturnar og Þorbjörn hafði fært mér fyrr um árið. Ég afþakkaði og óskaði manninum lukku við að selja næsta sökker þær.

Now, that's induction.

Vil vekja athygli á þessu. Þetta er alveg glettilega gott.

Þeir sem þekkja mig vel vita að ég tala mikið -- allt of mikið -- og að orðin flæða hreinlega í óstöðvandi straum. Hins vegar á ég ótrúlega erfitt með að skrifa nokkurn skapaðan hlut, og þarf að pína hvert einasta orð út úr mér þegar ég leggst í ritsmíði. Af hverju er þetta? Psýkóprófíll óskast.

Um þessar mundir þarf ég að skila 3 ritgerðum, og hver þeirra gildir 100% af einkunn í viðkomandi kúrsi. Það eru 12 þúsund orð. Ég veit ekki hvað ég á að gera...

Merkilega nokk, þá er Hannah Dawson, kennari minn í sögu bresku Upplýsingarinnar, góð vinkona hennar Guðfríðar Lilju. Þær voru vist saman í námi í Cambridge.

Ég hef aldrei verið kaffidrykkjumaður. Ég þekki sjálfan mig nógu vel til þess að vera meðvitaður um hversu mikill fíkill ég er: Ég drekk of mikið af áfengi, ég reyki of mikið, ég drekk of mikið kók, ég ét of mikið af sykri, ég hangi of mikið á netinu o.s.fv. Fyrir vikið hef ég alltaf hugsað með mér að það væri nú algjör skömm að bæta enn einni fíkn inn á þann langa listann af fíknum sem ég er haldinn.

Skynsemin flaug út um gluggann um daginn, og ég er byrjaður að drekka kaffi. Auðvitað geri ég það óhóflega, eins og allt annað, og er nú koffínvíraður frá morgni til kvölds. Því fylgja höfuðverkir, svefnleysi, fráhvarfseinkenni, brjóstsviði og almenn sálarangist -- en það verður ekki aftur snúið upp úr þessu...

Var að uppfæra í Mac OS X 10.5 hlébarðann -- get ekki sagt að mér finnist þetta stórt stökk. Eftir því sem ég fæ best séð hingað til, þá eru þetta aðallega kosmetískar umbreytingar. Það er ekki einu sinni kveikt á QuartzGL by default...

Í gær lenti ég í rökræðu um grundvöll siðferðis við kristin mann. Í kjölfarið skrifaði ég eftirfarandi pistil:

It is a strange fact that most of the world's major religions seek their truths and their moral codes in ancient written records of dubious origin. It is stranger still that the adherents of these religions believe the written records to be sacred and divinely inspired, and that it is possible to glean from them eternal and divine moral truths. Be that as it may, it still seems that even if we grant the unverified and unverifiable assumption that these written records are divine in origin, they remain highly questionable as sources of religious truth and moral instruction due to interpretive problems.

In the ensuing text, I will use the Christian Bible as an example, and point out the problems facing anyone who sees the Bible as a source of moral instruction. The choice of the Bible is arbitrary; my arguments apply just as much to any other purportedly divine source of meaning and instruction.

Let us suppose that we are devout Christians and believe that the Bible contains some (or all) true, divine moral commands. It is immediately clear that if a given document is a divine source of moral instruction, then we must take the entire document to be true. We must be fundamentalists and interpret everything literally, for if we pick and choose the parts we like, if we write off some parts as metaphors and others as “serious stuff”, we are for all practical purposes building our own moral code. If God provides a text with moral instruction which we subsequently scan for the parts we like, then the divine text is rendered redundant -- the ultimate arbiter of moral authority is no longer God. We ourselves have become the moral arbiter, constructing our moral code from the segments of the document that suit us. In such a case, the role played by God in the whole affair is negligible and we might as well construct our own moral code without going through the process of scanning the Bible for those moral commands that we are willing to accept.

At this stage, a Catholic might reply that there is an institution on this earth, namely the Holy Church of Rome, to which God has given the power of interpreting the Bible. This, however, only shifts the argument one step backwards. Let us for now ignore the fact that the supposed interpretive authority of the Catholic Church is based on a highly questionable interpretation of the Bible (rendering the process circular), and grant our fictional Catholic debator that the Vatican is in fact divinely ordained as the authoritative interpreter of God’s text. In this case, a panel of divinely inspired experts provide the “correct” interpretation of the divine document. How do we know that these expert interpreters are actually coming up with the correct interpretation? They are divinely inspired. Very well. But if they are divinely inspired, if their interpretation is guided by the hand of God, then why is the divine source document necessary? It is again rendered redundant because its interpretation, too, needs divine sanction. We might just well believe whatever the divinely ordained interpreters tell us and make them our moral authority, sans divine document, since their interpretation of the document is in no way necessarily limited by the document itself.

It should now be clear that only a fundamental, literal interpretation of the Bible is viable if we wish to make it a source of moral truth stemming from divine authority. Let us suppose, for argument’s sake, that the Bible is a perfectly self-consistent and non-contradictory document -- which I think not even the most dogmatic theologian would seriously maintain. Even so, our problems are far from over, since we also face the task of determining which version of the Bible is the authoritative text. Is it the Greek Septuagint, the Latin Vulgata or the original, scattered Hebrew texts? Is it Luther’s German translation or the Anglican King James version? No matter which translation of the Bible we take to be authoritative, the problem outlined above will still apply -- the translator of the divine document always becomes our moral arbiter, for his translation is an interpretation, albeit rendered into a different language. If we assume that the translator is divinely inspired, it raises the question of whether other translators were divinely inspired too, and if the translations are in conflict, we have no way of determining which is the correct interpretation. If we take it on faith that a single translation of the Bible is the correct one, and that all the others are mistaken, the Bible is yet again rendered redundant, as before, since we are for all practical purposes taking it on faith that the translator himself is the source of divine truth.

A solution to this problem immediately presents itself: We shall say that only a single version of the divine document -- the untranslated original -- is the source of truth. Only a fundamental, literal interpretation of the original, unmediated divine source document is authoritative. Does this solve the problem? Decidedly not. The Bible, of course, is composed of various texts that were chosen and pieced together by a church council in the 4th century AD, and was therefore subject to the mediation and interpretation of men at its inception as a document of authority. But even if we assume that the Bible had a single author who was inspired and guided by the hand of God in writing the original, unmediated divine document, even if we assume that God himself created the divine document tout court and that we are reading it without third-party mediation, our problem remains: Whenever anything is communicated to us, it is mediated by our own, first-party interpretation.

To summarise my point, it makes no difference how we twist and turn, the problem of interpretation always crops up. This is because there is no such thing as an unmediated text -- any textual record of divine truth must pass through the interpretation of a man at one stage or another. Unless we assume that the interpretation itself is divinely inspired at every single stage, the content -- the actual meaning -- of the document cannot pass to us without being tainted and its divinity called into question. This renders the original source document redundant, since all the heavy lifting of actually delivering the truth sought is done by divinely inspired interpretation. In conclusion, this means that the very notion of an authoritative moral code that springs from a divine written source is absurd. Any source of moral authority must ultimate rest in man himself, whether divinely inspired or not.

Það er frekar fyndið að hugsa til þess að hér um bil hver einasti heimspekingur og hugsuður sem ég er að stúdera frá tímum Upplýsingarinnar er á Index librorum prohibitorum, lista Vatikansins yfir bannaðar bækur. Eftirfarandi höfundar eru meðal annars bannaðir, flestir opera omnia:

Um þessar mundir er ég að lesa um históríógrafíu 18du aldar, og sagnaritun skosku 18du aldar heimspekinganna, þ.á.m. Adam Smith, Ferguson, Hume og Robertson. Ég er í þessu að lesa "History of America" eftir William Robertson. Þar fer Robertson fögrum orðum um mikilfenglega skóga, dali og engi á strandlengju Norður-Ameríku, og um frjósemi og fegurð hins óspjallaða lands.

Immense forests cover the uncultivated earth; and the hand of industry has not yet taught the rivers to run to the liking of men ... The warmth of the sun and the fertility of the soil, combine in calling forth the most vigorous powers of vegetation, the woods so choked with rank luxuriance as to be almost impervious...".

Ég er langt frá því að vera "tree-hugger", en þegar ég hugsa til þess hvernig austurströnd Bandaríkjanna lítur út í dag, þá get ég ekki gert annað en að velta því fyrir mér hvenær við mannverur ætlum að hætta að eðla okkur á þeim hraða sem við gerum...

"False opinions are like false money, struck first of all by guilty men and thereafter circulated by honest people who perpetuate the crime without knowing what they are doing."

18du aldar heimspekingurinn Voltaire er helst þekktur fyrir að hafa skrifað meistarastykkið Candide (Birting), eina kaldhæðnustu skáldsögu sem rituð hefur verið. Ég er sem stendur að lesa mér leið gegnum bréf Voltaires. Þau bera vitni um sömu hæðnisgáfuna -- maðurinn er hnífskarpur penni.

Voltaire skrifaði eftirfarandi bréf til Jean-Jacques Rousseau eftir að hafa lesið Emile, en þar fer Rousseau illum orðum um mannskepnuna, mengaða og úrkynjaða af borgarlífinu, og hrósar hinum "náttúrulega" manni, óspilltum af siðmenningu:

I have received, Sir, your new book against the human race. I thank you for it. You will give men pleasure by telling them well-deserved truths, but you will not correct them.... Never has anyone used such wit to reduce us to animal stupidity. One feels like walking on all fours while reading your work. However, as it is now more than sixty years since I have shed this habit, I feel unfortunately that it is impossible for me to resume it, and I leave this natural gait to those more worthy of it than you or I. Sincerely, -- Voltaire

Lo and behold! Hérna er nýkeypti gamli fákurinn minn, "The Tennessee Stud". Þetta sannkallaða tryllitæki flytur mig um götur Edinborgar hvern einasta dag, þótt það sé a.m.k. 20 ára gamalt. Hver segir svo að Frakkar kunni ekki að framleiða gæðavörur?

Ég fékk síðan eðalhjálm á spottprís -- flottasti hjálmurinn í versluninni var jafnframt sá ódýrasti. Hann er frekar líkur þýskum standard-issue síðari heimsstyrjaldar Wehrmacht-hjálmi, og er þar að auki með lógó sem er keimlíkt þýska Wehrmacht-krossinum:

Hjálmurinn minn

Þýskur Wehrmacht kross

Fyrir ekki svo löngu síðan sagði ég frá því að ég hefði séð dauðan gaur bak við ruslagám í miðborg Los Angeles, og lofaði að setja inn mynd við tækifæri. Hérna kemur myndin, tekin í bílnum af Önnu frænku minni:

Ameríka reyndist ekki mikið "land of opportunity" fyrir þennan greyið mann...

Hér brýt ég officially prinsípið mitt um að embedda aldrei Flash myndbönd í síðuna mína:

Búinn að vera að æfa mikið á gítarnum undanfarið, og er strax orðinn fjandi góður. Eftirfarandi er smá bútur af mér að djamma. Ég vil meina að þetta sé býsna ground-breaking stöff:

Sem hluti af The Official Sveinbjornian Self-Improvement Drive™, þá keypti ég mér gítar um daginn og er að læra á hann núna. Lærði á nikkuna á síðasta ári, og nú verður það gítarinn. Ég hugleiddi að fá mér eitthvað esóterískara, eins og balalæku eða mandólínu, en vúlgar proletaríska genið í mér sigraði:

PS: Ég veit að ég lít út fyrir að vera skelþunnur á þessari mynd, enda er ég það. Athugasemdir þess efnis eru óþarfar. Það er varla nauðsynlegt að taka það fram að drykkja gærkvöldsins var *ekki* hluti af The Official Sveinbjornian Self-Improvement Drive™, hvað sem Baudelaire hefði um það að segja.

Kíkti yfir til Glasgow og djammaði núna um helgina. Edinborg er miklu næsari pleis, en Glasgow er meiri svona Berlínarfílingur. Glasgow vs. Edinborg er svolítið eins og Berlín vs. Munchen. Ungt djammpleis vs. fornt og fagurt menningarsetur.

Túristaðist síðan um Edinborg í gær og í dag:

John Wilkes var breskur radical stjórnmálamaður á 18du öld, sífellt á flótta eða í fangelsi. Hann var mikill kvennabósi og þótti afskaplega ljótur. Eftirfarandi samræða er höfð eftir þriðja aðila sem var vitni að samtali milli hans og jarlsins af Sandwich:

Earl of Sandwich: "Pon my honor, Wilkes, I don't know whether you'll die on the gallows or of the pox."

John Wilkes: "That must depend, my lord, upon whether I first embrace your lordship's principles or your lordship's mistresses."

Eins og ég hef skrifað um áður, þá er Edinborg ótrúlega glæsileg borg -- ólíkt svo mörgum öðrum breskum borgum þá slapp hún alveg við loftárásir og sprengjuherferðir Þjóðverja í Síðari heimsstyrjöld. Hér koma nokkrar myndir af ferðum mínum um háskólasvæðið og miðborgina:

Kirkjan á leiðinni í skólann

Student Union -- hérna er stúdentabar og underground klúbbur þar sem djammað er um helgar. Mjög grúví.

David Hume Tower er átakanlega ljót bygging frá 7da áratugnum. Þarna er heimspekideildin til húsa. Blessunarlega er sagnfræðiskorin (þar sem ég er til húsa) í annari byggingu.

Spíran á kirkjunni fyrir neðan Edinborgarkastala.

Torgið fyrir framan aðalbyggingu háskólans.

Edinborgararkívurnar.

Edinborgarkastali

Gotneska minnismerkisspíran í miðbænum.

Skosk þjóðerniskennd á veggjum háskólans.

Hérna fyrir neðan eru myndir af pleisinu okkar Grétars hérna í Edinborg. Set síðan inn fleiri myndir af borginni seinna.

Útidyrnar á húsinu okkar

Gatan sem við búum við

Svefnherbergið mitt

Svefnherbergið mitt

Stofan

Kamína

Eldhúsið

Ég keypti mér gamalt og ryðgað franskt old-school hjól í gær, og eyddi þorranum af deginum í dag í að bruna um Edinborg á því. Edinborg er ótrúlega glæsileg borg, pökkuð af gömlum 17du, 18du og 19du aldar byggingum. Höfðar alveg beint til sveinbjörnsku æsþetíkarinnar. Ég er afar stoltur af nýja sósíalistíska fararskjóti mínum, sem kostaði um 7 þúsund krónur -- ég kalla hann "The Tennessee Stud".

Hef ekki skrifað neitt í svolítinn tíma, þar sem ég hef ekki haft aðgang að netinu. Ég er kominn til Edinborgar. Án málalenginga, þá er þessi borg hin argasta snilld -- virkilega falleg og hlýleg, og gott að vera hér. Vatnið úr krananum er býsna gott, loftið ferskt og kalt.

Húsnæðið sem ég deili með Grétari Amazeen er ótrúlega fínt -- 75 fermetrar, jarðhæð í raðhúsi, um 25 mínútur frá Edinborgarháskóla. Eina sem vantar er internettenging, en við ætlum að redda því með því að fá okkur monster tengingu sem allra fyrst.

Við erum þrír í prógramminu sem ég er í. Kennararnir okkar eru fjórir. Það eru semsagt fleiri kennarar í prógramminu heldur en nemendur, sem er auðvitað frábært. Samnemendur mínir eru tveir Ameríkanar sem virðast fínir. Kennslan fer fram í gegnum interactive tutorial sessions, og efnið sem ég er að fást við er mjög spennandi. Var í morgun að ræða um stjórnspeki Hobbes og Lockes. Kennararnir eru flestir frá Englandi, en ekki skoskir, sem er e.t.v. ágætt, þar sem það er alveg djöfullega erfitt að skilja hvað Skotarnir eru að segja.

Í heildina séð leggst þetta allt mjög vel í mig -- Edinborg á eftir að reynast mér betur heldur en Lundúnir. Skrifa meira þegar okkur tekst að redda internettengingu...

Ég er í London núna, en tek lestina norður til Edinborgar síðar í dag.

Athyglisvert hvað heimurinn er lítill staður. Eftirfarandi er mynd úr grunnskólanum í bænum Linz í Austurríki:

Ég fer til Edinborgar á laugardaginn næsta. Allir sem eiga eitthvað erindi við mig fyrir þann tíma ber að hafa samband fyrir þann tíma. Flugið mitt fer um morguninn.

Annað hvort voru forfeður okkar eigi smekkfólk mikið, eða Engilsaxneska stofninum hefur farið hrakandi. Eftirfarandi er úr Hrana sögu hrings:

Í húsum Högna hánefs voru ok tvær mæðgur; hét sú eldri Sunnefa enn hin yngri Ölrón; ok var hon þá nýfulltiða; hon var sá annar kvennkostr sem næst gekk Signýu at raun ok sjón, ok sannaðiz á henni þat sem þeir gömlu höfðu sagt um England í samstæðum, at þar væru meyar fríðar.

Merkilega nokk, þá er Albert Speer Jr., sonur Alberts Speer arkítekts Þriðja ríkisins, einnig arkítekt, og rekur vinsæla arkítektastofu í Frankfurt am Main.

Ef ég gerist einhvern tímann klámmyndaleikari þá ætla ég að nota pseudonymið H. P. Lovecraft. ;)

"A crude way of trying to settle which camp [pro-capital punishment vs. anti-capital punishment] is correct is to compare murder rates in jurisdictions with and without capital punishment. This offers no support for the notion of deterrence. In 2005 there were 46% more murders per head in states with the death penalty than in those without it, and that gap has widened since 1990. The murder rate in the United States as a whole, moreover, is far higher than in western Europe, where capital punishment is a thing of the past." (Economist, Septemer 6 2007)

In /dev/null, no one can hear you scream.

Fyrir þá sem af einhverri ástæðu eru ekki í addressubókinni minni og fengu ekki ímeilinn:

ICELANDIC:

Sæl verið þið öll,

Það er um þessar mundir verið að loka netfangi mínu hjá Háskóla 
Íslands, sveinbt(-*A*-)hi.is, því ég er ekki nemandi þar lengur og hef ekki 
verið það um nokkra hríð.  Að sama skapi, þá mun netfangið 
s.thordarson(-*A*-)lse.ac.uk sem ég hef haft undanfarið ár við London 
School of Economics einnig brátt verða óvirkt.  Fyrir vikið bið ég alla 
sem eru enn með þessi netföng mín á skrá hjá sér að stroka þau 
varanlega út -- póstur stílaður þangað mun ekki berast til mín.  Virka, 
varanlega og *endanlega* netfangið mitt er sveinbjornt(-*A*-)simnet.is.

Það er líka þess virði að minnast á að nýjustu upplýsingar um hvernig 
hægt er að hafa samband við mig (sími, netfang, heimilisfang) má alltaf 
finna á vefsíðunni minni, á slóðinni http://sveinbjorn.org/cv.

Takk fyrir og bestu kveðjur,
Sveinbjörn Þórðarson

ENGLISH:

Hello everybody,

In the coming month, my email account at the University of Iceland, 
sveinbt(-*A*-)hi.is, will be shut down because I am no longer a student, and 
have not been for quite some time.  Likewise, I will soon lose the 
email account s.thordarson(-*A*-)lse.ac.uk which I have made some use of in 
the past year while attending the London School of Economics.  In light 
of this, I would like to ask all of you to remove these two email 
addresses from your address books -- email directed to these accounts
will not reach me.  My active, permanent and *final* email account 
is sveinbjornt(-*A*-)simnet.is.  Many thanks.

It is also worth mentioning that my current contact information 
(telephone no., email, postal address) can always be found on my website
at the URL http://sveinbjorn.org/cv.

Thank you and best regards,
Sveinbjorn Thordarson

Ég er hættur við að fara til Edinborgar. Þess í stað ætla ég hingað í nám. Ég er sérstaklega hrifinn af tagline skólans:

Consciousness remains even after illusion appears and disappears into the ether from whence it came.

Til fjandans með Heidegger og Hegel, þetta er alvöru heimspekinám. ;)

Eftirfarandi sketch er hreinlega brilljant:

Kominn aftur til landsins hlaðinn fríhafnarránsfeng. Verð hérna á Skerinu í a.m.k. tvær vikur í viðbót.

Ég kem heim frá Bandaríkjunum á fimmtudag.

Fór á helvíti skemmtilega tónleika með Dave Brubeck í gær í Hollywood Bowl. Karlinn eldgamall að djamma á píanóinu með öðrum djassöldungum.

Er búinn að kaupa mér nýja MacBook Pro fartölvu -- svakalegt stökk í hraða frá gömlu G4 Powerbókinni minni.

"They call Los Angeles the City of Angels. I didn't find it to be that exactly, but I'll allow as there are some nice folks there." - The Narrator

Ég eyddi deginum í dag í miðbæ Los Angeles í steikjandi hita. Ég bý eins og stendur í fínu ríku hvítu hverfi sem heitir Redondo Beach. Þar eru göturnar hreinar og fólkið hvítt og keyrir um á bé-emm-vöffum. Í miðborg L.A. eru göturnar þaktar rusli. Skammt kominn inn í miðbæinn sá ég líkið af manni liggjandi í ónáttúrulegri stellingu milli tveggja gáma í hliðargötu, rotnandi í 40 gráðu hita í steikjandi sólinni [mynd birtist innan skamms]. Ég spurði hvort það ætti ekki að tilkynna þetta lögreglunni, en þá var mér sagt að menn gerðu ekki slíkt -- þetta myndi vera afgreitt fyrr eða síðar. Þetta þótti mér óhugnanlegt.

Síðan fór ég á útimarkað sem var pakkaður af fólki af rómönskum uppruna. Þar sá ég aumkunarlegan betlara sem var illa haldinn af elephantitis sjúkdómnum -- greyið maðurinn var allur afmyndaður, fæturnir svo útbólgnir að hann leit út eins og teiknimyndaskopmynd. Það er afskaplega auðvelt að lækna elephantitis á fyrri stigum með réttu lyfjameðferð, en þessi maður hefur væntanlega ekki haft aðgang að heilbrigðisþjónustunni hérna fyrir vestan.

Allt fullt af sætum og lögulegum stelpum hérna í L.A., enda laðar Hollívúdd sennilega að sér myndarlegustu stúlkur Bandaríkjanna. Ég hef síðan tekið eftir því að líkamshlutföll flestra karlmanna hérna eru öðruvísi en gengur og gerist í Evrópu. Anþrópómetrískar athuganir mínar fá mig til þess að slumpa á það að efri búkur L.A.-búa sé hlutfallslega lengri miðað við fætur heldur en gengur og gerist í Evrópu. E.t.v. er þetta sökum stera og viðbótarefna í kjötinu -- eða kannski bara Latínó einkenni. Erfitt að segja, samt.

Það reykir enginn hérna, og einu erlendu (read: ekki piss) bjórarnir sem fást á börunum eru Heineken og Stella.

Ég er kominn til Kaliforníu eftir martraðarkennt ferðalag. Það er enginn brandari að komast inn í þetta land. Kannski er e-ð vit í textanum sem ég var fenginn til þess að þýða um daginn. Fingraför mín, mynd og optical scan eru nú komin inn í miðlæga bíómetríska gagnagrunn bandarískra yfirvalda.

Bandaríkin eru annars nákvæmlega eins og mig minnti frá för minni 2002. Allt voðalega stórt og plássfrekt og fullt af neonskiltum, og allt svo átakanlega nýtt.

Ætla að kíkja í Apple-búð á eftir og kaupa mér eitt stykki MacBook Pro. Þótt hér sé ekki mikla siðmenningu að finna, þá er allavega ódýrt að versla.

America is Rome reincarnate. Like the Roman empire, the American empire is vastly powerful and unfathomably corrupt. Like Rome, America imposes her civilisation upon an ungrateful world. Like Rome, America needs bread, circuses and philosopher-statesmen to forestall and yet to hasten her demise. -- Lou Marinoff

Ég flýg til Kaliforníu næsta föstudag, og verð þar í tvær vikur. Þetta mun vera fyrsta skiptið sem ég heimsæki vesturströnd Bandaríkjanna. Öllum sem eiga áriðandi erindi við mig er bent á að hafa samband við mig fyrir þann tíma.

Nýr fídus í Mentat -- sæmilega nothæfur file manager. Þetta er beta fídus, hefur verið lítið prófaður, en er kominn í alla Mentat vefina sem eru hýstir á Arakkis. Þetta ætti að minnka þörfina á því að nota FTP. Það er nú hlekkur á File Managerinn í Admin Panelinu. Hann lítur nokkurn veginn svona út hjá mér:

Ég hef undanfarið verið að vinna eilítið í að koma upp nýjum vef -- The Icelandic Saga Database. Markmið vefsins er að safna á einn stað og í stafrænu sniði öllum Íslendingasögunum, ásamt "public domain" þýðingum á þeim yfir á erlend tungumál. Vefurinn er nú í grófum dráttum tilbúinn, og er staðsettur á http://www.sagadb.org. Ekki allt efnið er komið inn ennþá, en þó mest af því.

Ég er búinn að vera að horfa mikið á snilldarþættina Yes, Minister undanfarið:

Brilliant.

"We'll all go together when we go!" - Tom Lehrer

Ég hef oft hugleitt hvernig heimurinn mun verða eftir kjarnorkustyrjöldina. Satt að segja hef ég alltaf hrifist mikið af póst-apókalyptísku pælingunni almennt. Eitt af því sem ég hugleiði stundum er hvernig mannlegar rústir munu koma geimverunum fyrir augum. Þær munu rekast á kjarnorkutætta plánetu okkar og beita fornleifafræðilegum aðferðum til þess að geta sér áfram um siðmenningu okkar mannvera. Þeim myndi sennilega ganga sæmilega í að geta sér til um hlutverk hinna og þessa fyrirbæra -- húsa, bíla, gatna etc., en ég er sannfærður um að eitt muni reynast þeim erfið ráðgata: tyggjóklessurnar á gangstéttunum víðsvegar um heiminn.

Varúð, hér kemur önnur nördafærsla tengd vefnum.

Það officialt. Það er búa að laga ákveðið bug í nýjasta Safari sem á rætur sínar að rekja til bug reports sem ég sendi inn til WebKit prósjektsins.

Eldri útgáfur af Safari en 3.0 hunsuðu Content-Disposition meta-tagið, sem er brot á World Wide Web Consortium staðli. Ef maður setur t.d. eftirfarandi í headerinn á HTML skjalinu sínu

þá á vafrinn að láta sem heitið á skjalinu sem hann birtir sé mypage.html. Safari notaðist alltaf í staðinn við heitið á skjalinu í slóðinni, þ.e.a.s. ef slóðin var http://mydomain.com/mypage (suffix-laus slóð, líkt og í ölllum Mentat vefjum), þá vistaðist HTML skjalið alltaf sem "mypage". Ekkert tillit var tekið til filename eiginleikans í Condition-Disposition.

Þetta hefur nú verið lagað í Safari 3. Ef maður Option-smellir t.d. á einhvern hlekk hér á þessari síðu, þá niðurhleðst skjalið með það heiti sem Content-Disposition tilgreinir.

<nerdalert>

Ég hef undanfarið fengist við að hanna nýjan vef sem ég ætla að setja í loftið. Álit mitt á Internet Explorer sem vafra hefur verið borðliggjandi lengi vel, og Time Breakdown of Modern Web Design er jafn satt og áður -- lítið brot af tímanum fer í að hanna útlit og útfæra það í HTML. Mikill tími fer hins vegar í að láta vefi *virka* í IE. Eitt af skemmtilegri CSS2 eiginleikunum sem IE styður *EKKI* er position: fixed eiginleikinn, þar sem element á síðunni haldast á sínum stað þótt maður skrolli niður síðuna, eins og sést t.a.m. hérna.

Hins vegar uppgötvaði ég frekar nett hakk til að bjarga síðunni frá því að renderast hryllilega í IE. Í tilfelli þeirrar síðu sem ég var að hanna, þá voru bara tvö element með position: fixed eiginleikann. Síðan renderast hins vegar á viðunandi hátt í IE ef þessi element eru í staðinn með eiginleikann position: absolute. Ein lausn væri að hlaða sérstöku stylesheet sem override-ar fyrrum declarations -- en það er aukalegt HTTP request, og við viljum það auðvitað ekki. Maður keyrir frekar bara smá JavaScript kóða sem dýnamískt breytir style eiginleikum í Document Object Módelinu.

Með hjálp optimized IE greiningartrikks frá Má Örlygssyni breytir eftirfarandi kóði position eiginleikanum á tveimur fixed elements yfir í absolute ef vafrinn er IE.

<script lang="javascript" type="text/javascript">

var is_ie/*@cc_on = {
  version : parseFloat(navigator.appVersion.match(/MSIE (.+?);/)[1])
}@*/;
if (is_ie)
{
    document.getElementById("logo").style.position = "absolute";
    document.getElementById("sidebar").style.position = "absolute";
}
</script>

Þannig fæ ég flottu fixed hegðunina í alvöru vöfrunum án þess að síðan sé fucked í IE.

</nerdalert>

Hef verið að horfa á þættina Sönn íslensk sakamál sem ég sótti mér á BitTorrent. Í einum þættinum þá er svona re-enactment á partýunum sem tveir ungu gaurarnir sem rændu peningasendingu til Landsbankans voru að stunda. Í partýinu þar sem þeir voru á Íslandi voru allar stelpurnar svakalega sætar og flottar. Síðan, í re-enactmenti á partýi í Newcastle í Bretlandi voru allar stúlkurnar þybbnar og bólugrafnar. Striving for accuracy, indeed.

Eftirfarandi skilaboð bárust mér í dag gegnum contact formið á þessari síðu:

have you thought about making a bookmarklet that 
could convert an entire page into data format?

IP Address: 32.128.82.24
User Agent: Mozilla/5.0 (iPhone; U; CPU like Mac OS X; en)
AppleWebKit/420+ (KHTML, like Gecko) Version/3.0 Mobile/1A543a
Safari/419.3

Skoðið User Agent strenginn. Þetta er semsagt sent í gegnum vafrann á iPhone. Apple WebKit útgáfan er "420+", sem er nýrra heldur en nýjasti Safari. Það vekur síðan mikla gleði hjá mér að Safari User Agent strengurinn inniheldur nú útgáfunúmer en ekki bara build númer. Þetta á eftir að vera mikil bón fyrir veftölfræði forrit á borð við AWStats. Þurfti einmitt að smíða hash sem mappar build númer við vafraútgáfu fyrir AWStats á sínum tíma....

Ég las fyrst skáldsöguna Frankenstein or the Modern Promotheus eftir Mary Shelley þegar ég var 12 eða 13 ára gamall. Núna um daginn tók ég hana aftur úr hillunni og las hana á ný. Í þetta skiptið hoppaði ég ekki yfir formálann, og það kom mér verulega mikið á óvart þegar ég komst að því að Mary Shelley skrifaði hana 19 ára gömul -- mjög impónerandi.

Frankenstein hugmyndin hefur vandlega fest sér rætur sem eitt af stoðum gotnesks hryllings. Hins vegar rekst maður oft á að fólk vísi í skrímslið sjálft sem "Frankenstein", þegar það er vísindamaðurinn og skaparinn sem ber heitið Victor Frankenstein. Skrímslið er ekki nafngreint -- og ef skáldsagan gefur eitthvað nafn til kynna, þá er það nafnið "Adam". Það sem er enn verra í popúlar meðtöku á Frankenstein hugmyndinni er sú klisja að sköpunarverk Frankensteins sé heiladautt skrímsli sem gengur í rykkjóttum, klunnalegum hreyfingum. Eflaust má rekja þessa klisju til einföldu hryllingsmyndanna sem voru gerðar eftir mótífinu. Hins vegar á þetta sér enga hliðstæðu í skáldsögunni sjálfri.

Skrímslið er svo sannarlega ekki klunnalegt, sbr. eftirfarandi lýsingu Victors Frankensteins á skrímslinu um miðbik bókarinnar:

'[...] I suddenly beheld the figure of a man, at some distance, advancing towards me with superhuman speed. He bounded over the crevices in the ice, among which I had walked with caution; [...] I preceived, as the shape came nearer [...] that it was the wretch whom I had created.'

Klisjan um að skrímslið sé hálf-heiladautt og að mestu tilfinningasljótt er hins vegar versta afbökunin á verki Shelleys. Það sem gerir Frankenstein að grípandi hryllingssögu er nákvæmlega það að skrímslið er fluggáfað og tilfinninganæmt, sbr. ávarp skrímslisins til Frankensteins:

'How can I move thee? Will no intreaties cause thee to turn a favourable eye upon thy creature, who implores thy goodness and compassion? Believe me, Frankenstein, I was benevolent; my soul glowed with love and humanity; but am I not alone, miserably alone? You, my creator, abhor me; what hope can I gather from your fellow creatures, who owe me nothing? They spurn and hate me. The desert mountains and dreary glaciers are my refuge. I have wandered here many days; the caves of ice, which only I do not fear, are a dwelling to me, and the only one which man does not grudge. These bleak skies I hail, for they are kinder to me than your fellow beings. If the multitude of mankind knew of my existence, they would do as you do, and arm themselves for my destruction. Shall I not then hate them who abhor me? I will keep no terms with my enemies. I am miserable, and they shall share my wretchedness. Yet it is in your power to recompense me, and deliver them from an evil which it only remains for you to make so great, that not only you and your family, but thousands of others, shall be swallowed up in the whirlwinds of its rage. Let your compassion be moved, and do not disdain me. Listen to my tale; when you have heard that, abandon or commiserate me, as you shall judge that I deserve. But hear me. The guilty are allowed, by human laws, bloody as they are, to speak in their own defence before they are condemned. Listen to me, Frankenstein. You accuse me of murder, and yet you would, with a satisfied conscience, destroy your own creature. Oh, praise the eternal justice of man! Yet I ask you not to spare me; listen to me, and then, if you can, and if you will, destroy the work of your hands.'

Þetta eru ekki orð heimsks skrímslis. Það er mikil synd hvernig Hollywood skemmdi Frankenstein-mótífið, sem er frábærlega intellektúalt og heimspekilegt í sinni upprunalegu mynd. Ætli þessi Kenneth Branagh Frankenstein-kvikmynd sé hliðhollari upprunalegu sögunni?

Höfundaréttarlögin sem eru við lýði á flestum stöðum í heiminum (þökk sé þeim elskulegu samtökum World Trade Organization og World Intellectual Property Organization) eru fáránleg.

Höfundaréttur gildir út ævi höfundar og 70 ár til viðbótar. Þetta er hlægilega langur tími. Þetta þýðir t.a.m. að höfundarétturinn á bókinni German Social Democracy eftir Bertrand Russell, frá árinu 1896, rennur út árið 2030. Á svipuðum nótum, þá gaf faðir minn út akademískt eðlisfræðirit árið 1992 sem hét Waves and Distributions. Að því gefnu að hann nái meðalaldri íslenskra karlmanna, þá mun höfundarétturinn á þessari bók renna út í kringum árið 2100 eða svo. Árið 2100 mun ekki bara faðir minn vera dauður -- ég mun vera dauður, og sennilega allir afkomendur mínir (ef þeir verða einhverjir).

Hugmyndin bak við höfundarétt er að hvetja útgáfu verka -- gott og vel -- en 70 ár af höfundarétti eftir dauða höfundar er full mikið af því góða. Þorrinn af verkum eru ekki endurútgefin áfram, en ekki er hægt að setja þau á netið og gera þau þannig öllum aðgengileg sökum vafa um höfundarétt. Þetta er óskilvirkt, getur haft þau áhrif að sum verk glatist, og hefur aftrandi áhrif á aðgang að akademískum verkum sem og afþreyingarefni.

Fyrir ekki svo löngu síðan tóku íslensku bankarnir upp á því að krefjast þess að fólk noti fýsíska auðkennislykla til þess að fá gefið upp númer til þess að geta skráð sig inn í netbankaþjónustu.

Þetta er ótrúlega pirrandi og heimskulegt. Helvítis lyklarnir týnast, skemmast o.s.frv., og þá þarf maður að sækja um nýjan, og síðan þarf maður að ferðast um með þetta á sér ef maður vill geta skráð sig inn í netbanka á tölvu utan heimilisins, sem eykur líkurnar á ofantöldum óhöppum.

En hverjir eru svokallaðir kostir þessara auðkennislykla? Þeir eru ekki margir, að mínu mati. Hér áður þurfti maður einungis að slá inn lykilorð og notendanafn til þess að skrá sig inn. Til þess að framkvæma færslu þurfti þar að auki að slá inn 4 tölustafa PIN kóða. Þetta þýðir að til þess að einhver þrjótur geti komist inn netbanka annars manns og gert einhvern skaða, þarf eftirfarandi að eiga sér stað:

• Þrjótur kemst einhvern veginn yfir notendanafn og lykilorð fórnarlambsins
• Þrjótur kemst einhvern veginn yfir 4 stafa PIN kóða fórnarlambsins

IP tala þrjótsins er skráð hjá bönkunum. Einungis er hægt að flytja pening milli íslenskra reikninga gegnum netbankann. Þetta þýðir að það er hægt að rekja peningafærsluna, og mögulega manneskjuna sem framkvæmdi hana.

Það er býsna erfitt að komast yfir lykilorð, notendanafn og PIN númer einhvers. Ef þú kemst yfir allt þetta, á annað borð, þá þykir mér afskaplega líklegt að þú getir komist í fýsískan auðkennislykil viðkomandi aðila. Ef fólk er virkilega svo heimskt eða trúgjarnt að það lætur út úr sér ofantalda hluti, þá á það skilið að láta ræna sig. Ömurlegt að láta restina af þjóðinni líða fyrir það...

Ég gerði smá athugun á þessu orðabókamáli sem ég ræddi í þarsíðustu færslu, og komst að því að Orðabók Menningarsjóðs var fyrsta íslenska orðabókin. Fyrir vikið er engin íslensk orðabók fallin úr höfundarétti.

Hins vegar er ensk-íslenska orðabók Geirs T. Zoega frá 1911 fallin úr höfundarrétti, þar sem karlinn lést árið 1928. Samkvæmt þessum ömurlegu nasista-höfundaréttarlögum sem við búum við, þá gildir höfundaréttur út ævi höfundar og sjötíu ár til viðbótar, sem þýðir að hún hefur fallið úr höfundarétti árið 1998. Það eina sem ég þarf að gera núna til þess að búa til ókeypis netorðabók er að:

• komast í skönnunartæki til að skanna inn alla orðabókina
• fá afnot af hugbúnaði sem greinir texta í innskönnuðum myndum, og styður íslenskt stafróf (e.t.v. getur liðið sem stóð að hvar.is tímaritunum hjálpað mér með það)
• smíða Perl forrit til að parsa textaskjalið sem fæst út úr textagreininum og spýta því út í gagnagrunn
• forrita lítið vefforrit sem flettir upp orðum í grunninum

Þetta er allt geranlegt. Ef einhver vill hjálpa þá væri slíkt vel þegið.

<nöldur>

Ég hef ávallt haft blendnar tilfinningar gagnvart málverndarstefnu. Ísland er auðvitað lítið málsamfélag, og það má færa rök fyrir því að það þurfi virka þátttöku ríkis og menntakerfis til þess að standa vörð um það. Hins vegar er íslenskurembingurinn hreinlega óþolandi á köflum; menn eru að bölva yfir því að málnotkun sé sífellt að breytast (sem er að mínu mati eðlilegur gangur mála) og vilja halda málinu "hreinu", hvað sem það nú þýðir.

En hvað sem mönnum kann að finnast um málverndarstefnu, þá er hún við lýði, og ef eitthvað er þess virði að gera á annað borð, þá er þess virði að gera það vel. Því spyr ég:

Af hverju í andskotanum er engin íslensk orðabók á netinu?

Það dynur sífellt yfir mann þessi áróður um mikilvægi þess að vernda hina fögru íslensku tungu, o.s.frv., en hafi menn áhuga á að beita henni rétt, þá búa þeir við býsna fátækan kost. Það er engin íslensk-íslensk orðabók á netinu -- hvað þá orðsifjabók. Hvernig í andskotanum er hægt að ætlast til þess að maður beiti þessu annars ágæta tungumáli þegar það er ómögulegt að fletta upp orðum án þess að fjárfesta í dýrum bókum sem tekur heila eilífð að nota í nokkurn skapaðan hlut?

Ef ég skrifa greinar á ensku þá get ég flett upp hvaða orði sem mér sýnist á innan við sekúndu, en vilji ég skrifa á íslensku neyðist ég annað hvort til þess að treysta eigin orðnotkun, stafsetningu o.s.frv. eða fara að djöflast með einhvern doðrant. Þetta er algjört hneyksli.

Ef Íslendingar vilja í raun og veru halda úti málverndarstefnu, þá liggur það berlega í augum uppi að það verður að bjóða upp á íslenska orðabók á netinu. Kostnaðurinn er nær enginn -- það eina sem þarf er eignarhald á höfundarétti á íslenskri orðabók, einfalt netforrit og vefþjón með gagnagrunni. Ég myndi hæglega treysta mér til að afgreiða slíkt verkefni á örfáum dögum ef ég fengi íslenska orðabók afhenta sem textaskjal.

Ætli það sé til einhver sæmileg gömul íslensk orðabók sem er fallin úr höfundarrétti? E.t.v. gæti maður gert eitthvað með hana...

Á svipuðum nótum, þá er það auðvitað líka hneyksli að það sé engin íslensk-ensk/ensk-íslensk orðabók ókeypis í boði á netinu -- bara ordabok.is, sem kostar þúsundir króna. Við Íslendingar erum svo djarfir að krefjast þess að erlent fólk sem hingað flytur þurfi að kunna íslensku, en bjóðum þeim síðan ekki einu sinni upp grundvallartól til þess að læra.

Ef ráðamönnum er virkilega svona annt um að efla íslenska tungu, þá ættu þeir að setja upp ókeypis netorðabækur fyrir helvítis málið. Kostnaður væri nær enginn, og gagnið af því mikið. Því segi ég: Orðabók Menningarsjóðs á netið!

</nöldur>

Undanfarna níu daga hefur góður vinur minn frá Lundúnum, Ala Anvari, verið í heimsókn hérna á Íslandi. Fyrir nokkrum dögum síðan vorum við Ari Eldjárn að segja honum frá hetjunni og snillingnum honum Agli Skallagrímssyni. Talið barst að ljóðsmíðum Egils, og við reyndum klunnalega að þýða "Það mælti mín móðir" yfir á ensku fyrir hann. Ég sat á þessu í nokkra daga, og skila hér af mér minni endanlegu þýðingu:

Eins mikið og ég hef reynt, þá get ég ekki fengið almennilega þrístuðlun fyrir fyrstu tvær línurnar án þess að bjaga merkinguna. Eina enska orðið sem gæti mögulega stuðlað við "mother" á sama hátt og "mælti" stuðlar við "móðir" er "mused", en að mæla og að "muse"-a er alls ekki það sama. Það vantar síðan stuðlunina í 4ðu línu. Ég hugleiddi að hafa hana "To be gone with vikings" til þess að stuðla við "barque" og "beauteous", en mér finnst það fela í sér tap á merkingu -- það nær ekki andanum. Að sama skapi, þá er "Stand in the stern" ekki semantískt rétt þýðing á "Standa upp í stafni", þar sem "stern" er aftari hluti skipsins, og réttast væri að segja "Stand in the bow". Hins vegar stenst ég ekki þá freistingu að ná stuðluninni .

NARRATOR: An' I'm talkin' about the Sveinbjörn here -- 
sometimes there's a man who, well, he's the man 
for his time'n place, he fits right in there -- 
and that's the Sveinbjörn, in Reykjavik.

NARRATOR:  ..and even if he's a lazy man, and the 
Sveinbjörn was certainly that--quite possibly the 
laziest in Reykjavík County...

NARRATOR: ...which would place him high in the 
runnin' for laziest worldwide--but sometimes 
there's a man. . . sometimes there's a man.

NARRATOR:  Well, I lost ma train of thought here.  
But--aw hell, I done innerduced him enough.

Samkvæmt þessu grafi frá The Economist, þá neytir markaður BNA meiri olíu heldur en 20 helstu olíuneyslumarkaðir á eftir þeim. Þetta er geðbilun.

Svona liti ég vist út sem Simpsons karakter:

Ég er búinn að ákveða að fara til Edinborgar næsta haust.

Ég fór um daginn á prýðis tónleika með Megasi, KK og Hjálmum. Eftir tónleikana sátum við Arnaldur, Gunni og Steini í Hljómskálagarðinum fram eftir nóttu og drukkum bjór. Á þessu ágæta fylliríi spratt kollektívkt fram eftirfarandi heimspekibrandari:

Spurning: Hver er mismunurinn á Megasi og Derrida?

Svar: Það er hægt að skilja Megas þegar hann er edrú.

Það er svolítið síðan ég setti inn færslu á þessa síðu, enda búið að vera eintómt djamm og drykkja síðan ég setti fætur á íslenska grundu -- afmæli, útskriftarveislur, tónleikar, þjóðhátíðardagur eða bara almenn helgarskyldurækni. Lifrin og lungun eru ekki sátt.

Nú tekur alvara lífsins við, þar sem ég þarf að byrja að vinna að ritgerðinni og finna mér eitthvað tekjuaukandi fyrir stafni í sumar. Vona að það verði ekki of margar freistingar á mínum vegi...

Á öðrum nótum, þá eru komnar skjámyndir úr Mac OS X 10.5 "Leopard".

Fór í bæinn í gær í fyrsta skiptið síðan reykingabannið var sett í gang. Það var ömurlegt að geta ekki reykt inni. Þessi lög eru samt að öllum líkindum komin til þess að vera -- svona löggjöf er aldrei rúllað aftur. Hvaða stjórnmálamaður vill standa upp fyrir réttindum reykingafólks og verða "reykingapólitíkusinn" í kjölfarið?

Fyrir mitt leyti, þá ætla ég að greiða atkvæði með peningum mínum, og stunda hreinlega skemmtistaði borgarinnar minna. Ég vil frekar vera í heimahúsum einhvers staðar þar sem ég get reykt heldur en að vera ófær um að njóta gullnu blöndunnar -- tóbaks og bjórs.

Ég er kominn aftur heim á Skerið og geri ráð fyrir að vera hérna í mest allt sumar að vinna að MSc.-ritgerðinni. Líkt og áður, þá er farsímanúmerið mitt 861-0584.

Ég vil vekja athygli á því að ég missi að öllum líkindum LSE netfangið mitt eftir nokkra mánuði. Ég hef notast við það í samskiptum við fólk sökum þess að SMTP þjónn LSE neitar að senda frá non-LSE netföngum, og simnet.is þjónninn neitar að senda frá útlöndum. Nú bið ég fólk um að notast ávallt við fasta íslenska netfangið mitt, sem er:

Það beið mín bréf frá Edinborg þegar ég kom inn um dyrnar heima á Öldugötunni, þar sem mér bauðst inn í Masters prógrammið þeirra í heimspeki og sagnfræði Upplýsingarinnar, að því gefnu að ég sanni að ég kunni ensku. Ég komst semsagt inn í öll þau prógröm sem ég sótt um í ... ekki svo slæmt. Nú er bara að gera upp við sig hvert af þessum þremur prógrömmum er mest spennandi.

Það er annars djöfulli fínt að vera kominn heim í ferska loftið, almennilega kókið og myndarlegu stúlkurnar. Það er þó ekki alveg laust við að ég hafi fundið fyrir smá nostalgískri melankólíu við að yfirgefa litla 120-pund-á-viku skítaherbergið mitt við Bishopsgate, þrátt fyrir hávaðann, drykkjulætin og mengunina.

"The modern State is a body of intellectuals, which is invested with privileges, and which possesses means of the kind called political for defending itself against the attacks made on it by other groups of intellectuals, eager to possess the profits of public employment. Parties are constituted in order to acquire the conquest of these employments, and they are analogous to the State" -- Georges Sorel, La Décomposition du Marxisme

Úff...meingölluð greining. Ég myndi strax telja það miklar framfarir ef íslenska ríkið samanstæði af "a body of intellectuals."

Það er hins vegar enginn skortur á liði sem er "eager to possess the profits of public employment"...

Jæja, var að koma úr viðtalinu í King's College, Lundúnum. Auðvitað var yours truly "dashing, daring and brilliant", eins og venjulega. Eftir smá spjall var ég spurður hvort það væri ekki vandamál að ég hefði engan bakgrunn i sagnfræði. Ég svaraði að saga hefði verið áhugamál hjá mér í mörg ár, og að ég læsi heilmikið af sagnfræðibókum í frítíma mínum. Þá var ég spurður hver væri síðasta sögubókin sem ég hefði lesið. Ég svaraði "The Iron Kingdom: The Rise and Downfall of Prussia 1600-1947".

"Could you summarise the book for me?".

Síðan talaði ég í tíu mínutur eða svo um ris Hohenzollern ættarinnar, pólitísk umsvif Pruss-Brandenborgar í 30 ára stíðinu, hertækni Friðriks mikla og samskipti hans við Voltaire, áhrif Moltke og prússnesku stríðshefðarinnar í Napóleonsstyrjöldunum, sameiningu Þýskalands undir Bismarck og upplausn Prússíu af Bandamönnum 1947.

Að þessu loknu bauðst mér pláss við King's College, London.

Á morgun fer ég í viðtal við Prófessor Ljúdmillu Jórdanóva í King's College, London varðandi umsókn mína um MA nám í evrópskri nýaldarsagnfræði við sagnfræðiskorina þar næsta haust.

Ég var að skoða Amazon.com pöntunaryfirlitið mitt fyrir undanfarið ár síðan ég fluttist til Lundúna -- ég er búinn að panta bækur fyrir 640 pund, eða um 85 þúsund krónur. Þetta er ávanabindandi andskoti. Hef ekki hugmynd hvernig ég á að koma þessu öllu heim...

Þá er sumarið nokkurn veginn komið á hreint hjá mér. Í sumar verð ég án fasts sumarstarfs í fyrsta skipti síðan ég var unglingur. Þess í stað mun ég vinna að MSc.-ritgerðinni, og reyna að redda mér einhverjum freelance verkefnum við þýðingar og tölvuvinnu. Ábendingar og hjálp varðandi hvar slík verkefni er að finna væri vel þegin.

Annars, þá ætti mér að berast 500 dollara ávísun í pósti á næstu dögum frá Google -- þökk sé Firefox mekanismanum sem hefur verið á síðunni undanfarið eitt og hálft ár...

Núna er ég búinn í prófum og melluþunnur. Flýg heim 15da júní.

Úr The Economist í dag, þar sem fjallað er um frídaga:

FINNS enjoy more paid statutory holiday every year than anyone else in the rich world, getting an average of 44 days off in which to relax (including annual leave and public holidays). Most European countries allow more than the EU legal minimum of four weeks. Even Britain, the most slave-driving, has an additional eight public holidays. And it's not just Europeans who laze about; Cubans get 36 days off. By contrast, Japanese employees get 18 days off a year. But American workers have perhaps the most to feel aggrieved about: theirs is the only rich-world country that does not give any statutory paid holiday. (In practice, most workers get around 14 days off.) All work and little play does provide some consolation, however—America and Japan are the world's biggest economies. [áherslur mínar]

Þetta finnst mér skrýtin athugasemd. Ástæðan fyrir því að Bandaríkin og Japan eru stærstu efnahagir heims er sökum þess að þessi lönd eru fjölmennust af iðnvæddu, þróuðu ríkjunum -- ekki vegna þess að fólkið þar fær fáa frídaga. Það eru 300 milljónir manns í BNA og í kringum 130 milljónir í Japan. Stærsta þróaða ríkið á eftir Japan er Þýskaland með 80 milljónir, rúmlega þriðjungi minna af fólki.

Ef við skoðum þjóðarframleiðslu, þá eru Luxemborg, Noregur, Mónakó, Qatar, Ísland, Írland, Sviss og Danmörk með hærri þjóðarframleiðslu á hvern íbúa heldur en Bandaríkin. Samt eru flest þessi lönd með heilmarga lögbundna frídaga.

Og hvað Japan snertir, þá eru Svíþjóð, Holland, Bretland, Austurríki, Kanada, Belgía, Ástralía og Frakkland með hærri þjóðarframleiðslu á haus þrátt fyrir sína lögbundnu frídaga.

Þessi tengsl sem Economist ýjar að milli fjölda frídaga og þjóðarframleiðslu eru býsna vafasöm.

Djöfull væri "Ockham's Razor" gott nafn á stuð-metal hljómsveit.

When alcohol is consumed, it enters the bloodstream and causes the pituitary gland in the brain to block the creation of vasopressin (also known as the antidiuretic hormone). Without this chemical, the kidneys send water directly to the bladder instead of reabsorbing it into the body. This is why drinkers have to make frequent trips to the bathroom after urinating for the first time after drinking. According to studies, drinking about 250 milliliters of an alcoholic beverage causes the body to expel 800 to 1,000 milliliters of water; that's four times as much liquid lost as gained. This diuretic effect decreases as the alcohol in the bloodstream decreases, but the aftereffects help create a hangover.

The morning after heavy drinking, the body sends a desperate message to replenish its water supply -- usually manifested in the form of an extremely dry mouth. Headaches result from dehydration because the body's organs try to make up for their own water loss by stealing water from the brain, causing the brain to decrease in size and pull on the membranes that connect the brain to the skull, resulting in pain.

The frequent urination also expels salts and potassium that are necessary for proper nerve and muscle function; when sodium and potassium levels get too low, headaches, fatigue and nausea can result. Alcohol also breaks down the body's store of glycogen in the liver, turning the chemical into glucose and sending it out of the body in the urine. Lack of this key energy source is partly responsible for the weakness, fatigue and lack of coordination the next morning. In addition, the diuretic effect expels vital electrolytes such as potassium and magnesium,

[...] the only fool-proof way to avoid a hangover [...] is not to drink alcohol

Stundum er lífið eitthvað svo ósanngjarnt.

<Bjossi_86> einsog vinur minn .. sem var alkólisti, hélt svo uppá það að vera búinn að vera edrú í mánuð .. með þvi að fá sér bjór
<eldarc> hahahahahaha
<Morrisons> frábær ákvörðun :)
<Bjossi_86> já :) haha
<Bjossi_86> enda fór allt á sama veg hjá honum aftur
<Morrisons> sjálfur er ég alki og þetta er eitthvað sem ég myndi aldrei láta mér detta í hug
<Morrisons> að vera edrú í mánuð, meina ég


Í dag barst mér í pósti bók sem hann Þórir Hrafn var svo góður að benda mér á: Iron Kingdom: The Rise and Downfall of Prussia 1600-1947. Ég hlakka mikið til þess að lesa hana að prófum loknum, enda Prússland mögulega mesta kick-ass ríki Evrópusögunnar.

Prússneski herinn varð að öflugasta hermætti 19du aldarinnar þökk sé hernaðarhefð sem hófst með snillingnum Moltke í Napóleonstyrjöldunum. Friedrich von Schrötter sagði um Prússland að það væri "ekki ríki með her, heldur her með ríki". Mér finnst járnkraftur Prússlands alltaf endurspeglast best í eftirfarandi tilvitnun í Ottó heitinn Bismarck:

Helstu viðfangsefni samtímans munu ekki leysast með ræðuhaldi og meirihluta atkvæðum, heldur með blóði og járni!

Það má vafalaust rekja ótrúlega sigra Þýskalands í síðari heimsstyrjöld að miklu leyti til Prússnesku herhefðarinnar. Blóð og járn indeed...

Ég las grein á Guardian í dag sem kom mér mikið á óvart. Samtök breskra háskólakennara samþykktu tillögu sem mælir með því að breskir fræðimenn fari í samstarfsbann við ísraelska fræðimenn.

Röksemdafærslurnar fyrir þessu eru í besta falli vafasamar -- að ísraelskir fræðimenn starfi með og hjálpi ísraelsku ríkisstjórninni og mótmæli ekki illri meðferð á palestínumönnum.

Þetta er ekki gott mál. Það er absúrd að nota alþjóðleg akademísk samstarfstengsl til þess að koma á framfæri einhvers konar pólitískum rétttrúnaði. Ég er enginn aðdáandi Ísraelríkis, en mér finnst fáránlegt að fjötra fræðilegt samstarf með kröfum um "pólitískt ágæti" fræðimanna. Röklega leiða svona samstarfsbönn út í tóma vitleysu. Ekki einungis heftir þetta akademískt frelsi, heldur er þetta sjálfu sér ósamkvæmt og villandi. T.d. eru eflaust margir ósáttir við aðgerðir Breta og Bandaríkjamanna í Mið-Austurlöndum -- þýðir þetta að menn ættu að hætta samstarfi við þá fræðimenn frá þessum löndum sem neita að fordæma ríkisstjórnina? Hverjir þurfa siðferðislegu kröfurnar að vera til þess að menn geti starfað saman?

Ef einhver vettvangur ætti að rýma ólíkar skoðanir og vera yfir stjórnmál hafinn þá er það vettvangur alþjóðlegs fræðisamstarfs.

Þetta er eins og að neita að lesa verk Heideggers vegna þess að hann var nasisti -- í stað þess að neita að lesa hann því verk hans eru tóm þvæla...

Mér hefur ávallt þótt mbl.is ömurlegur vefur. Hann er pakkaður af Flash-auglýsingum og rotating GIF myndum sem senda processor loadið hjá mér upp í 40% á gömlu Powerbókinni minni. Það er allt morandi í hlekkjum yfir á drasl sem ég hef engan áhuga á (Stjörnuspeki? Barnaland?), og þar að auki eru tenglar í hverri frétt yfir á athugasemdir einhverra no-name bloggara sem tjá sínar mediocre og banal skoðanir um málið.

Smá athugun í Activity glugganum í Safari vafranum sýnir að heimsókn á forsíðu mbl.is sendir út 103 HTTP beiðnir um external resources. Jessör, 103 external resources -- á borð við stóra, feita, úrkynjaða MySpace ruslsíðu. Til samanburðar, þá sækjast á bilinu 7-10 external resources við heimsókn á forsíðuna á sveinbjorn.org, og einungis 4 á vefsíðu vefnotkunarsérfræðingsins Jacob Nielsen. Það er eitthvað mikið að hérna.

Konráð nokkur hefur búið til viðbót fyrir Firefox vafrann sem fjarlægir hlekkina og tilvísanirnar í blog-athugasemdir á mbl.is. Þetta er bæði sniðugt og skynsamlegt -- en Konráð gengur ekki nógu langt, að mínu mati. Ég vil burt með in-your-face auglýsingarnar. Ég vil burt með stjörnuspekihlekkina. Ég vil burt með allt helvítis nytlausa skrúðrið. Ég vil hreinar og fallegar fréttir á auðlesanlegu formi.

Þess vegna er ég þakklátur fyrir tillitssemi Árvakurs gagnvart sjónskertu fólki:

Já, þarna er hægt að skoða fréttirnar á mbl.is án auglýsinga, í stóru hvítu letri á svörtum bakgrunni -- auðlæsilegt, hleðst samstundis, engar auglýsingar, ekkert blogg-runk.

Mæli eindregið með að fólk uppfæri bókamerki sín.

Var að enda við að lesa áhugaverða grein í The Economist um félagsleg áhrif giftinga. Mér fannst eftirfarandi athugavert:

Marriage itself is “a wealth-generating institution”, according to Barbara Dafoe Whitehead and David Popenoe, who run the National Marriage Project at Rutgers University. Those who marry “till death do us part” end up, on average, four times richer than those who never marry. This is partly because marriage provides economies of scale—two can live more cheaply than one—and because the kind of people who make more money—those who work hard, plan for the future and have good interpersonal skills—are more likely to marry and stay married. But it is also because marriage affects the way people behave.

American men, once married, tend to take their responsibilities seriously. Avner Ahituv of the University of Haifa and Robert Lerman of the Urban Institute found that “entering marriage raises hours worked quickly and substantially.” Married men drink less, take fewer drugs and work harder, earning between 10% and 40% more than single men with similar schooling and job histories.

Takið eftir því sem ég skáletraði: "entering marriage raises hours worked quickly and substantially". Kemur það virkilega nokkrum manni á óvart? Auðvitað kýs karlinn að eyða lengri tíma í vinnunni þegar tími hans utan vinnu felst í að hlusta á nöldrið í kerlingunni og öskrin í ungunum, í stað villtra kókaínpartýa á strippstöðum og bjórdrykkju og fótboltagláp með strákunum.

Síðan dreg ég í efa að orsakasambandið fari í þá átt sem greinin ýjar að. Þéna þeir sem gifta sig ekki hreinlega meira því þeir eru týpur sem gifta sig á annað borð -- svona banal, "committed" týpur sem leggjast út í langtímapælingar? Orsakasambandið gæti runnið í hina áttina -- þ.e.a.s. að þeir sem eru á annað borð gefnir fyrir að drekka, dópa og njóta lífsins forðist giftingu.

Þegar að fávísir menn beina orðspjótum sínum að innflytjendum, þá skiptir engu máli hver staða viðkomandi innflytjenda er í íslensku þjóðfélagi -- þeir eru alltaf sagðir ganga á hag heimamanna. Ef innflytjandinn er atvinnulaus og á erfitt uppdráttar, þá er hann "að lifa á kerfinu" á kostnað skattborgara, en ef hann nær sér í starf þá er hann "að stela störfum" frá heimamönnum (byggt á þeim mikla misskilningi að störf séu eins konar kaka af ákveðinni stærð, og að ráðning eins manns sé nauðsynlega tap annars). Svona retórík gegn innflytjendum byggist ekki einungis á xenófóbíu og fáfræði, heldur einnig á grundvallarmisskilningi á lögmálum markaðsbúskapar.

Á svipuðum nótum, þá þykir mér einnig merkilegt þegar sumir ótilgreindir menn byrja að æsa sig yfir öllu fólkinu sem "lifir á kerfinu" -- og þá eiga þeir við þá sem gerast svo ósvífnir að þiggja atvinnuleysisbætur. Í svona tilvikum getur verið áhugavert að kíkja á fjárlögin -- fyrir árið 2007 nema samtals greiðslur atvinnuleysisbóta 4.4 milljörðum króna, eða um 1.1% af tekjum ríkisins, á meðan beinar niðurgreiðslur til bænda nema 9.1 milljarði eða svo -- það eru 2.4% af ríkistekjum. Hér eru ekki taldar með hinar ýmsu aukasporslur til bænda innan landbúnaðarráðuneytisins, né óbeinn kostnaður íslenskra neytenda vegna verndartolla á erlendum landbúnaðarvörum. Í heildina séð, ef einhverjir eru að lifa rausnarlega á kerfinu (og á kostnað íslenskra neytenda), þá er það bændastéttin frekar en þeir atvinnulausu. Atvinnuleysisbætur má þó réttlæta með því að benda á mikilvægi félagslegs öryggisnets og bættri samningsstöðu vinnandi fólks gagnvart vinnuveitendum -- á meðan erfitt er að réttlæta verndun landbúnaðar með öðru en sentimental þjóðernisrökum og sveitarómantík, en það eru fagurfræðileg rök fremur en pólitísk.

Þetta er voða rómantískt, ekki satt?

Það mætti e.t.v. kalla breska fræðimanninn Francis Bacon fyrsta vísindaheimspekinginn. Eftirfarandi er haft eftir honum úr ritinu Novum Organum:

Those who have handled sciences have been either men of experiment or men of dogmas. The men of experiment are like the ant, they only collect and use: the reasoners resemble spiders, who make cobwebs out of their own substances.

Eftir að hafa stúderað rökgreiningarheimspeki í rúm fimm ár, þá þykir mér "spiders who make cobwebs out of their substance" einkennilega lýsandi fyrir mest allt sem ég hef lesið.

OH FUCKIN' YEAH!!!

Gleði mín er hreint út sagt ómælanleg. Nú get ég varið næstu árum ævi minnar í að verða góður í honum. Bless, doktorsnám, halló Starcraft!

Mæli eindregið með að menn tjekki á trailernum. Þetta lítur alveg svakalega vel út.

Fyrr í kvöld upplifði ég eitt sem ég hef aldrei lent í áður. Ég fór á tónleika með Smiths cover-hljómsveit sem hét því frumlega nafni "The Smyths", ásamt félaga mínum Ala og öðru góðu fólki. Ég keypti minn bjór og stóð við jaður dansgólfsins að fylgjast með, þegar einhver bresk beygla kom upp að mér og spurði blátt áfram "Are you single?".

Ég svaraði, hissa, "Yes, I am". Þá hrópaði beyglan "Kiss me then!" og gerðist líkleg til þess að stökkva á mig. Ég hörfaði, frekar confused yfir þessu öllu, og sagði "I'm sorry. I'm not interested.", enda stúlkan ekki að mæta gæðakröfum. Þá fékk ég eftirfarandi á mig. "Fuck you, then, you miserable fucking bastard!" og beyglan strunsaði í burtu.

Hann Arnaldur var svo góður að spandera í mig símtali núna áðan til þess að láta mig vita að stjórn Sjálfstæðismanna og Framsóknar ætli ekki að halda áfram. Það eru gleðifregnir miklar að Framsóknarpakkið fari frá völdum, sem var það eina sem skipti mig virkilega máli í þessum kosningum. Vonandi sjáum við nú dregið úr byggðarstefnu og alvöru endurbætur í menntakerfinu, í stað "diploma-mill" pseudo-háskóla úti á landi.

"Men, whose essence [...] is to be active beings, are perpetually menaced by two equally fatal dangers: a Scylla and a Charybdis. Scylla is weariness, the loss of nerve, decadence, when men relax from effort, return to the fleshpots, or else fall into quietism and become the victims of the trickery of the clever operators who destroy all honour, energy, integrity, independence, and substitute the rule of cunning and fraud, the dead hand of bureaucracy, laws that can be turned to their advantage by unscrupulous operators, aided and abetted by an army of experts -- prostitutes and lackeys of those in power, or idle entertainers and sycophantic parasites, [...] burgeois who aspire to ape the tastes of an idle and pleasure-loving nobility. Charybdis is the despotism of fanatical theorists -- the bloodthirsty frenzy of an optimist maddened by sudden resistance to his plans, who is ready to butcher the present to create the happiness of the future on its bones."

Arthur Schopenhauer hafði ekkert gott að segja um rugludallinn hann Georg Wilhelm Friedrich Hegel, einn áhrifamesta þýska heimspeking allra tíma. Hughyggja Hegels hafði gríðarleg áhrif út 19du öldina og vel inn í þá tuttugustu -- og enn í dag vilja margir heimspekingar í meginlandshefðinni svokölluðu rekja hugmyndir sínar til hans. Schopenhauer var samtímamaður Hegels og hafði eftirfarandi að segja um hann:

"[...] that clumsy and nauseating charlatan, that pernicious person, who completely disorganized and ruined the minds of a whole generation"

"What was senseless and without meaning at once took refuge in obscure exposition and language. Fichte was the first to grasp and make use of this privilege; Schelling at best equalled him in this, and a host of hungry scribblers without intellect or honesty soon surpassed them both. But the greatest effrontery in serving up sheer nonsense, in scrabbling together senseless and maddening webs of words, such as had previously been heard only in madhouses, finally appeared in Hegel..."

"[Hegel was] a commonplace, inane, loathsome, repulsive and ignorant charlatan, who with unparalleled effrontery compiled a system of crazy nonsense that was trumpeted abroad as immortal wisdom by his mercenary followers..."

"If I were to say that the so-called philosophy of this fellow Hegel is a colossal piece of mystification which will yet provide posterity with an inexhaustible theme for laughter at our times, that it is a pseudo-philosophy paralyzing all mental powers, stifling all real thinking, and, by the most outrageous misuse of language, putting in its place the hollowest, most senseless, thoughtless, and, as is confirmed by its success, most stupefying verbiage, I should be quite right. Further, if I were to say that this summus philosophus [...] scribbled nonsense quite unlike any mortal before him, so that whoever could read his most eulogized work, the so-called Phenomenology of the Mind, without feeling as if he were in a madhouse, would qualify as an inmate for Bedlam, I should be no less right."

Byggt á tilraunum mínum til þess að lesa Phänomenologie des Geistes þá er þetta hárrétt hjá karlinum.

Fyrir ekki svo löngu síðan var ég spurðu um af hverju ég hefði áhuga á að sérhæfa mig í sögu 18. aldarinnar í Evrópu. Ég held að ég geti ekki orðað betur heldur en meistarinn Isaiah Berlin:

The view that variety is desirable, whereas uniformity is monotonous, dreary, dull, a fetter upon the freely-ranging human spirit, in sharp contrast with the traditional view that truth is one, error many; the notion of toleration, not as a utlitarian expedient to avoid destructive strife, but as an intrinsic value; the concepts of liberty and human rights as they are discussed today; the notion of genius as the defiance of rules by the untrammelled will, contemptuous of the restraint of reason at any level -- all these are elements in a great mutation in western thought and feeling that took place in the eighteenth century, the consequences of which appear in various counter-revolutions all too obvious in every sphere of life today.

"You guys could learn a thing or two about farting discreetly. Through the ages, we women have learned to perfect the art of farting discreetly. It also helps to have a big arse, in order to muffle the sound."

Sagt við mig fyrr í kvöld.

There is an Indian story about an Englishman who, having been told that the world rested on a platform which rested on the back of an elephant which rested in turn on the back of a turtle, asked, What did the turtle rest on? Another turtle. And that turtle? "Ah, Sahib, after that it is turtles all the way down."

Ég er búinn að vera að lesa mig vandlega til um undirstöður félagsvísinda fyrir einn kúrsinn sem ég er, Philosophy of the Social Sciences, og svei mér þá, ég held að tilvitnunin að ofan lýsi nákvæmlega stöðunni.

OK, this one's a toughie:

Og nikkukvissinn heldur áfram:

Ég fór upp í sendiráð og kaus í dag. Það kostaði mig 5 pund í Tjúbið og 48 pence í frímerki -- maður getur víst ekki fengið flokkana til þess að borga undir sig leigubíl hérna. Ég verð annars að segja að mér þykir sendiráð Íslands í Lundúnum fyrir neðan allar hellur -- það er í smágötunni Hans Street nálægt Knightsbridge, lítill hliðarinngangur á svartslegna danska sendiráðinu -- gefur þann brag að við séum enn skitin nýlenda Dana. Getur ríkið ekki bara fengið Kaupþing til þess að sponsora almennilegt sendiráð? Það væri tíðarandanum samkvæmt.

Varð að koma til baka frá Berlín eftir stórskemmtilega helgi þar í sólskini og góðu viðurværi. Berlín fær tvímælalaust titilinn "Kúlasta Borg Sem Sveinbjörn Hefur Heimsótt".

Fór í Berlin Zoologische Garten fyrr í dag og eyddi talsverðum tíma í að fylgjast með öpunum, sem eru auðvitað langskemmtilegustu dýrin. Simpansar eru sláandi líkir mannverum í atferli og hreyfingum -- og, eftir því sem ég fékk best séð af athugunum mínum, greindari en fjölmargar sem ég þekki til.

Hann Þórir Hrafn var að benda mér á þá ógnvænlegu staðreynd að fólk fætt árið 1989 fær að kjósa núna í komandi kosningum. Þetta fólk var í vöggu þegar Berlínarmúrinn féll. Er maður virkilega orðinn svona gamall?

Núna líður mér svolítið eins og Donovan þegar hann drakk úr ranga gralbikarnum í lokasenunni í Indiana Jones and the Last Crusade.

Helvíti fannst mér það írónískt að Jón Sigurðsson formaður Framsóknarflokksins skyldi lýsa því stoltlega yfir í Kastljósinu í kvöld að mikilvægt væri að efla gæðastjórnun og gæðaeftirlit háskólanáms.

Ég er núna kominn aftur til Lundúna. Hér er jafn dýrt, mengað og hávært og þegar ég fór, og 12 fermetra herbergið mitt hefur ekkert stækkað í fjarvist minni.

P.S: Stúlkurnar hafa heldur ekkert fegrast.

Ég kíkti aftur um daginn í The Scientific Outlook eftir Bertrand Russell, sem ég las fyrir mörgum árum. Þessi bók átti sinn þátt í að ég ákvað að fara í nám í heimspeki á sínum tíma -- innihaldið var nú betra í minningunni, en hún er alla vega helvíti skemmtileg, og Russell alltaf sniðugur penni:

Academic philosophers, ever since the time of Parmenides, have believed that the world is a unity. This view has been taken over from them by clergymen and journalists, and its acceptance has been considered the touchstone of wisdom. The most fundamental of my intellectual beliefs is that this is rubbish. I think the universe is all spots and jumps, without unity, without continuity, without coherence or orderliness or any of the other properties that governesses love.

Núna rétt áðan sagði hann Arnaldur mér að hann væri orðinn "emtionally invested" í CSI þættinum sem hann væri að horfa á. Þetta fékk mig til þess að hugsa um hversu skemmtilega viðeigandi og lýsandi það er fyrir okkar tíma að menn séu farnir að nota hagfræðihugtök um tilfinningalíf sitt.

Eins og stendur stefni ég á að sérhæfa mig í heimspekingum Upplýsingarinnar og humyndum þeirra, þ.á.m. D'Alembert, Diderot, Condorcet, Voltaire og Rousseu. Þetta er merkilegur hópur af hugsuðum, og hugmyndir þeirra lögðu að mörgu leyti grunninn að sekúlar hugmyndafræði nútímans. Meðal þessara 18du aldar manna telst Baron D'Holbach, sem var í raun fyrsti höfundurinn til þess að lýsa yfir og verja algert trúleysi í prenti, í ritinu Le Système de la nature. Eftifarandi er bæði satt og vel orðað:

"If we go back to the beginning we shall find that ignorance and fear created the gods; that fancy, enthusiasm, or deceit adorned or disfigured them; that weakness worships them; that credulity preserves them, and that custom, respect and tyranny support them in order to make the blindness of men serve its own interests."

Ég var að keyra í sund um daginn með útvarpið í gangi, og mér hlotnaðist sú ánægja að heyra hluta af manifestói Framsóknarflokksins fyrir kosningar. Eitt af því sem Framsóknarflokkurinn hyggst vist berjast fyrir er "að efla þróun á Íslandi." Þetta þótti mér afar merkilegt. Hvað felst eiginlega í að "efla þróun"? Og er einhver stjórnmálaflokkur sem vill ekki "efla þróun"?

Að sama skapi finnst mér asnalegt að Vaka, eitt af þessum runksamtökum í þessari ótrúlega irrelevant háskólapólitík, skuli kalla sig "félag lýðræðissinnaðra stúdenta". Félag lýðræðissinnaðra stúdenta? As opposed to what? Þeim fjölmörgu háskólaframboðum sem eru í dag fylgjandi tótalítaríanisma eða marx-lenínískri alræðisstjórn verkalýðsins?

Eitt af því sem gerir stjórnmál svo ógeðslegt fyrirbæri er allt tóma, merkingarsnauða orðskvaldrið sem menn reyna að selja manni sem stefnuskrá.

Dömur mínar og herrar, ég kynni hér með íslenskan flutning af laginu "Stagger Lee" með Nick Cave & The Bad Seeds:

Vocals & Guitar: Arnaldur Grétarsson
Drums & Production: Halldór Eldjárn
Bass & Guitar: Ari Eldjárn
Piano: Sveinbjörn Þórðarson
Additional Vocals (screams): Sveinbjörn Þórðarson, Arnaldur Grétarsson, Ari Eldjárn

Eftirfarandi er tilvitnun í bókina Heimssögu, sem ég og samnemendur mínir á síðasta ári í Menntaskólanum í Reykjavík vorum látin lesa sem hinn heilaga sögulega sannleik.

Hitler hafði líka heppnina með sér. [áherslur eru mínar] Viku fyrir kosningar kom upp eldur í ríkisþinghúsbyggingunni. Hollenskur anarkisti, brenglaður á geðsmunum, var handtekinn á brunastað. Hitler færði sér brunann óspart í nyt með staðhæfingum um að hann ætti að marka upphafið á byltingu kommúnista.

Eftir því sem ég best veit, þá er ýmislegt sem gefur afar sterklega til kynna að eldurinn hafi verið verk Sturmabteilung-sveita Nasistaflokksins. Ríkisþingið hafði verið hlaðið með íkveikjanlegum efnum, og ólíklegt að einn maður gæti hafa hrint slíku í verk. Marinus van der Lubbe, ofannefndi hollenski "vitfirringurinn", hafði verið í höndum SA sveita klukkutímum áður en eldurinn braust út. William Shirer, höfundur Rise and Fall of the Third Reich, sem bjó í Þýskalandi stóran hluta stríðsins, sagðist hafa heyrt Göring státa sig af því að hafa átt hlut í eldsvoðanum.

Búinn að vera heima í rúmar tvær vikur núna, hef hitt alla vini og kunningja, og komist að því að það sem fólk hefur verið að segja mér gegnum netspjall er alveg satt: hér heima á Íslandi er ekkert að gerast, frekar en venjulega.

Eins ágæt og mér þykir annars enskan, þá finnst mér ótrúlega hallærislegt að það sé enginn munur gerður á 2. persónu eintölu og 2. persónu fleirtölu í ensku (þ.e.a.s. þú vs. þið). You á bæði við um eina manneskju og margar. Þetta þýðir að án þess að hafa rétt "context" gæti maður ávarpað einstakling innan um hóp manna, og fólkið í hópnum haldið að maður ætti við alla þegar maður ætti í raun bara við einn tiltekinn einstakling, eða öfugt.

Enn sorglegra er hvernig suðurríkjamenn bæta sér þetta upp: með því að nota y'all til að fá 2. persónu fleirtölu.

"The Tartars had been confined to Asia, and the Turks were ceasing to be a menace. Comets had been humbled by Halley, and as for earthquakes, though they were still formidable, they were so interesting that men of science could hardly regret them. Western Europeans were growing rapidly richer, and were becoming lords of all the world: they had conquered North and South America, they were powerful in Africa and India, respected in China and feared in Japan. When to all this were added the triumphs of science, it is no wonder that the Europeans of the 17th century felt themselves to be fine fellows, not the miserable sinners that they still proclaimed themselves on Sundays." -- Bertrand Russell "History of Western Philosophy"

Sumt fólk hefur hreinlega of mikinn frítíma.

Jón Ögmundsson Skálholtsbiskup (1052 - 1121) var rammkristinn púrítani og keyrði í gegn breytingu á íslenskum dagaheitum -- það er honum að þakka að við höfum í dag frumleg og spennandi dagaheiti á borð við "þriðjudag", "miðvikudag", "fimmtudag" og -- best af öllu -- hinn illnefnda "föstudag", sem er dagur syndgunar og sukks frekar en hófsemis og föstu. Ég legg til að breytingum Jóns verði rúllað aftur og að blásið verði nýju lífi í fornheiðnu dagaheitin:

þriðjudagur --> týrsdagur

miðvikudagur --> óðinsdagur

fimmtudagur --> þórsdagur

föstudagur --> freysdagur

Svo legg ég líka til að Bandaríkjamenn (sem og aðrar þjóðir) hætti að nota breska Imperial mælingakerfið, og að tímaeiningar hætti að vera í Babýlónískum tylftum og verði þess í stað í metrískum tugum.

Og á meðan ég er að tapa mér í sjúklega óraunhæfri bjartsýni, þá óska ég líka eftir heimsfriði, og jafnrétti, frelsi og bræðralagi allra manna, ásamt drastískri aukningu á lauslátu kvenfólki.

Bubonic plague is primarily a disease of rodents. Infection most often occurs when a person is bitten by an infected rodent or a flea that has fed on an infected rodent. The bacteria multiply inside the flea, sticking together to form a plug that blocks its stomach and causes it to begin to starve. The flea then voraciously bites a host and continues to feed, even though it is unable to satisfy its hunger. During the feeding process, blood cannot flow into the blocked stomach, and consequently the flea vomits blood tainted with the bacteria back into the bite wound. The Bubonic plague bacterium then infects a new host, and the flea eventually dies from starvation.

Pinko commie bastard, I'm gonna kill him and start a bloody revolution!

Sjáum hversu lengi það mun taka Kínverjana að blokka mig.

Ég burstaði tennurnar upp úr íslensku kranavatni í gær, og það var hreint út sagt frábært -- ég fylltist bara nostalgíu. Vatnið í Bretlandi skilur mann alltaf eftir með óbragð í munninum -- enda hefur mér verið sagt að kranavatnið í Lundúnum hafi að meðaltali ferðast í gegnum meltingarkerfi fimm mannvera.

Ég er kominn til Íslands og verð á Skerinu til 24. apríl. Það verður hægt að ná í mig í gamla íslenska gemsanum mínum 861-0584.

Það fyrsta sem ég gerði þegar ég var kominn gegnum tolldjöfulinn var að kaupa mér hálfan lítra af kóki og svelgja honum niður. Ég sver það, íslenskt kók er á allt öðrum kalíber heldur en þetta breska sykurpiss -- íslenskt kók er nektar Ólympus-guðanna, safinn úr eilífðareplum Iðunnar, blóð Krists og móðurmjólk gyðjunnar Kali, allt í einum pakka. Lengi lifi íslenskt kók!

Ég er núna að rúlla yfir glósurnar úr Philosophy of the Social Sciences kúrsinum mínum frá því fyrir áramót, og hef snert aðeins inn á verk Augusts Comte -- sem fékk mig strax til þess að hugsa um það sem Isaiah Berlin hafði um Comte að segja:

His grotesque pedantry, the unreadable dullness of much of his writing, his vanity, his eccentricity, his solemnity, the pathos of his private life, his dogmatism, his authoritarianism, his philosophical fallacies, all that is bizarre and Utopian in his character and writings, need not blind us to his merits. (August Comte Memorial Lecture: "Historical Inevitability" 1953)

Þetta hlýtur að vera mesta "underhanded compliment" sem ég hef nokkru sinni lesið. Og það í fyrirlestri til minningar Comtes.

Árið 2005 keyrði Ken Livingston, eldrauði borgarstjóri Lundúna, í gegn lög sem setja svokallað "congestion charge" á bílstjóra sem keyra í miðborg London. Myndavélar taka myndir af bílnúmerum sem fara inn og út úr borginni, og bílstjórar greiða 10 pund í hvert sinn sem þeir nýta gatnakerfi miðborgarinnar. Hugmyndin var sú að skattlagning á akstri í miðborginni myndi minnka mengunina, sem var orðin ógurleg. Lögin hafa borið tilskilinn árangur, og nú er þar umtalsvert minna um umferðaröngþveiti og mengun.

Hins vegar hafa þessi lög haft önnur áhrif -- þau hafa gert akstur í miðborginni að munaði sem einungis leigubílstjórar (sem hafa það starf að keyra þarna) og ríka fólkið getur leyft sér. Bílarnir á götunum eru Benzar og BMW-ar, úr öllu hlutfalli við það sem gengur og gerist. Þannig endar hinn almenni skattgreiðandi uppi með að greiða fyrir viðhald og rekstur gatna fyrir ríka fólkið, götur sem hann hefur sjálfur ekki ráð á að keyra um. Svona geta ákveðnar vinstri-pólisíur endað á því að gagnast þeim efnuðustu.

Þeim sem hafa flogið eitthvað undanfarin ár kann að vera kunnugt að öryggisgæsla á flugvöllum hefur stóraukist, og í dag getur maður ekki tekið hluti á borð við skæri, naglaklippur og rakvélar um borð. Þetta er allt saman mjög merkilegt -- hugmyndin er væntanlega sú að koma í veg fyrir flugrán og vopnaburð farþega.

Ég er með eftirfarandi ráð til mujahideen bræðra minna. Ef þið viljið ræna flugvél þrátt fyrir þessar rosalegu takmarkanir:

• Kaupið ykkur flugmiða í flugið sem þið viljið ræna
• Farið í gegnum tollinn án oddhvassra hluta
• Kaupið hver um sig 1 lítra vodkaflösku í gleri í fríhöfninni (tollfrjálst!) og takið með ykkur um borð í vélina
• Eftir flugtak, setjið á ykkur hanska, brjótið vodkaflöskurnar og notið glerbrotin sem vopn. Þetta hefur reynst fjölmörgum drykkjuhrútum og slagsmálahundum ágætlega -- hví ekki ykkur?

Ah! Kapítalismi, vinur okkar og kumpáni. Öryggi fyrst, nema það sé hægt að græða pening á öðru fyrirkomulagi, tjah, t.a.m. með því að selja mönnum áfengi.

"America is Rome reincarnate. Like the Roman empire, the American empire is vastly powerful and unfathomably corrupt. Like Rome, America imposes her civilisation upon an ungrateful world. Like Rome, America needs bread, circuses and philosopher-statesmen to forestall and yet to hasten her demise." - Lou Marinoff

Var að velja endanlega titilinn á Masters ritgerðinni sem ég skila í lok sumars. Hann er eftirfarandi:

Simplicity and the Two World Systems, Ptolemaic and Copernican

Abstractið er eftirfarandi:

An historical and philosophical analysis of the role played by simplicity considerations in the late 16th and 17th century ideological shift from the Ptolemaic world system to that of Nicolaus Copernicus, as expounded in De Revolutionibus Orbium Coelestium.

Titillinn á ritgerðinni er pun á heitinu á einum af verkum Galileos, sem hét "Dialogue Concerning the Two World Systems, Ptolemaic and Copernican".

Fyrr í dag fór ég á fyrirlestur um "Social Justice" fluttan af Jonathan Wolff á vegum heimspekifélags LSE. Wolff er einn af þekktustu nöfnunum í stjórnmálaheimspeki í Englandi, þá sérstaklega fyrir að hafa tætt í sig frjálshyggju Nozicks í Robert Nozick: Property, Justice and the Minimal State, fyrir greinar sínar í Guardian og fyrir skrif sín um ójöfnuð og heimspeki velferðarstefnu.

Ég heyrði Wolffs fyrst getið þegar ég las grein eftir hann þegar áhugi minn á frjálshyggju sem stjórnmálastefnu stóð sem hæst. Efni þessarar greinar snerti sterklega inn á það viðfangsefni sem ég ætlaði upprunalega að skrifa um sem BA ritgerð.

Fyrirlesturinn var mjög góður, og snerti inn á hvort að hugtakið réttlæti gæti átt við um samfélög -- þ.e.a.s. hvort samfélög, sem slík, gætu verið réttlát, eða hvort réttlæti væri einungis eiginleiki sem ætti við um samskipti einstaklinga. Mjög áhugavert, allt saman.

Úff, staglið sem ég þarf að láta út úr mér í þessu námi er hreint út sagt mannskemmandi...

Rammkaþólski savoyski aðalsmaðurinn Joseph de Maistre fyrirleit lýðræði, og áleit sem svo að ekkert lýðræðisríki gæti varið -- það hlyti að leysast upp og valdið myndi falla í hendur Guðstrúandi elítunnar. Þegar samtímamenn hans bentu á hversu vel hlutirnir gengu í Bandaríkjunum, sem höfðu þá verið sjálfstæð í 20 ár, svaraði hann:

America is cited to us; I don't know anything so impatient as the eulogies bestowed upon this child in arms. Let it grow up. (Considérations sur la France, 1796)

Rúmlega 200 árum síðar verður maður að viðurkenna að hlutirnir eru nú að þróast eins og Maistre spáði...

Ladies and gentlemen, I proudly present the pinnacle of postmodern philosophy:

Transgressing the Boundaries: Towards a Transformative Hermeneutics of Quantum Gravity

A true masterpiece.

Ég er hérna með stórglæsilegan fiðluvals sem ég get engan veginn borið kenni á. Hvað er þetta?

Óvægur stríðsrekstur minn í garð Internet Explorer vafrans hefur borið tilskilinn árangur. Hér er tölfræðin fyrir Febrúar síðastliðinn:

Hann Erlendur yfirmaður minn fyrrverandi hjá FRISK ritar hér skemmtilega umsókn.

Hann Hugi félagi var að segja mér að á vinnustaðnum hans, Umferðastofu, væri sprottinn upp frasinn "að púlla Sveinbjörn". Það að "púlla Sveinbjörn" felst vist í

að hrifsa stjórn á lyklaborði og mús af einhverjum við tölvuna og gera hlutinn sjálfur, því viðkomandi aðili er of lengi að því.

Ég er djúpt snortinn.

Verandi ofursvali recursive-function-loving forritarinn sem ég er, hef ég implementað þræði í comment kerfið í Mentat. Tjekkið á því: það er hægt að replya við athugasemdum.

Þeir sem vilja fá þetta inn hjá sér hið snarasta -- látið mig vita...

Þeir lesendur mínir sem þjást af sífelldum ruslpósti hi-nem póstlistans kunna e.t.v. að hafa orðið varir við bréf undanfarna daga auglýsandi félagið Res Extensa, og ráðstefnu sem það félag heldur á næstu dögum um gagnrýna hugsun. Ég vil vekja athygli á að vefsíða félagsins keyrir á uppáhalds vefviðhaldskerfi okkar, Mentatinum sjálfum.

Á vefsíðu félagsins er því lýst sem "nýstofnað félag fólks sem hefur áhuga á og rannsakar hug, heila og hátterni fólks." En hví þá Res Extensa? Í tvíhyggju Descartes skiptist heimurinn í res extensa (þ.e.a.s. hlutir sem eru "extended in space") og res cogitans, sem er efni hugsana. Ef hugurinn telst meðal viðfangsefna félagsins þá væri res cogitans e.t.v. meira viðeigandi.

Vista er bara svo frabaert.

Eftir 3 tíma af hardcore vísindaheimspeki fór ég út að drekka í kvöld með frekar heimskum enskum gaur sem heitir Tommy. Hann dróg mig á einstaklega úrkynjaðan og vúlgar "american style" bar, þar sem ég lét ofan í mig allt of mikið af áfengi og ákvað síðan að fara heim. Ég hugleiddi strætisvagna borgarinnar í smá stund, en ákvað síðan að splæsa á leigubíl. Ég steig upp í eitt af unlicensed leigubílunum sem hengu fyrir utan barinn, og bað bílstjórann að taka mig á Liverpool Street. Á leiðinni ræddi ég passionately við hann um kosmópólítanisma, múltíkúltúralisma, stöðu fjölþóða á nútímasamfélagi og meira, og var hann mjög viðræðuhæfur og almennilegur -- okkur kom vel saman í alla staði. Ég hugsaði með mér að ég myndi gefa honum væglegt tip. Síðan stoppar félagi vor á áfangastað -- prísinn 15 pund -- ég hugsa með mér -- frekar dýrt, en alveg reasonable -- greiði manninum og stíg út úr taxanum. Hann brunar í burtu, og þá rennur upp fyrir mér að ég var hvergi nálægt Liverpool Street. Ég var einhvers staðar úti í rassgati Lundúna. Ég eyddi rúmum klukkutíma í að ganga heim.

That's it. No more Mr. Nice Guy. Hér eftir tek ég black cabs.

Nau. Geðveikt.

Í gær fór ég að sjá hljómsveit heimspekideildar LSE, The Critique of Pure Rhythm spila. Eins og ég hef minnst á áður þá er hljómsveitin skipuð af starfsmönnum deildarinnar. Þetta voru algjörir snilldartónleikar -- hljómsveitin alls ekki slæm -- þar sem teknir voru allir helstu gullmolar sjötta áratugsins: Chuck Berry, Jerry Lee Lewis, Muddy Waters o.fl.

Fleiri myndir hér.

Ótengt þessu vil ég síðan benda á þetta myndband -- vek sérstaklega athygli á hverju Russell svarar við að komast út úr fangelsi.

Thomas Griffin, the Great Philosopher

mentat.pl lénið: Allt er nú til.

Annars, til þess að ílengja umfjöllun um almennan nördaskap minn, þá var ég áðan að ræða við hann Binna félaga á MSN um AJAX tæknina (Asynchronous Javascript And XML). Var nefnilega að skrifa fyrsta AJAX-based forritið mitt (sem sjá má á Contact síðunni), og ég lét út úr mér eftirfarandi frasa í samræðunni:

safari klikkar eitthvað á að rendera rewritten block-level elements í DOMinu

Varla var ég búinn að láta frá mér þetta fyrr en það rann upp fyrir mér að ég er incurable tölvunörd, beyond *any* hope of redemption.

Family Guy er snilld:

Ég hef aldrei verið í neinni afneitun hvað snertir minn ofurnördastatus, en í dag rann það fyrst upp fyrir mér hversu djúpt hann ristir.

Undanfarið hef ég verið að sitja allskonar fyrirlestra í sagnfræðiskor LSE -- Í dag mætti ég í tíma í "European Warfare from the Renaissance to the 20th Century", og ég get svo svarið það, þetta var tærasta snilld -- 60 mínútur af frábæru tæknilegum atriðum um byltingu Napóleons á 18. aldar hertækni og endurstrúktúreringu von Clausewitz á prússneska hernum fyrir bardagann við Austerlitz.

Beautiful.

Heimspekideild LSE er med sina eigin rokkhljomsveit, sem skipud er af kennurum vid heimspekideildina, th.a.m. med Professor John Worrall a gitar, en hann er thekktur visindaheimspekingur, og formadur deildarinnar. Og hvad aetli hljomsveitin heiti? Eftirfarandi:

Yessir, their eru ad spila a studentabarnum naesta fimmtudag, og eg aetla definitely ad fara ad sja tha.

Fyrir tha sem fatta ekki pun-id i nafninu, vil eg benda a eitt thekktasta og ahrifamesta heimspekirit allra tima, Gagnryni hreinnar skynsemi eftir prussneska andskotann Immanuel Kant.

Scheize. Fyrir u.þ.b. 10 mínútum dottaði ég yfir Stanford Encyclopedia of Philosophy færslunni um Giambattista Vico og upplifði einn mest fucked upp draumi sem ég man eftir að hafa upplifað.

Ég var í holræsisgöngum sem voru full af rennandi blóði, minnti einna helst á Quake 2 senu. Fyrirsætan Milla Jovovich stóð þar og var að tala við mig og útskýra fyrir mér að ég þyrfti að binda endi á blóðbaðið fyrir ofan.

Síðan hrökk ég upp úr draumnum, muldrandi eitthvað, og þá stóð við hliðina á rúminu stelpan sem býr í næsta herbergi. Hún sagði við mig "Bjorn, the door to your room was open, and I heard you singing the Russian national anthem, so I just came in to see if everything was all right." Þá rann upp fyrir mér að ég kunni ekki textann í rússneska þjóðsöngnum, og ég hrökk upp úr draumnum (í annað sinn!) -- og horfði í kringum mig, og var ringlaður í smá stund, ekki alveg viss um það hvort ég væri að líða blekkingar kartesíska djöfulsins, eða byggi í Matrixnum.

Ætli það sé ekki bara tímaspursmál þar til ég vakna upp úr því að skrifa þessa þvælu?

Verandi samviskusami námsmaðurinn sem er, eyddi ég ekki undanförnum klukkutímum í að læra, heldur þess í stað í að klára eldgamla 1987 tölvuleikinn Deja Vu. Mér tókst að fá leikinn í gang með vMac emulatornum og System 6. Þessi tölvuleikur er eipandi snilld -- ég gat aldrei klárað hann sem krakki, en nú hef ég loksins sigrast á nostalgíunni.

Þeir sem eru áhugasamir um að nálgast leikinn, sem og vMac emulator með Mac ROM skjali geta sent á mig póst.

Þökk sé honum Sigurði Árna Svanbergssyni snillingi get ég boðið Mentat notendum upp á banner til þess að auglýsa notkun þeirra á þessu hreint út sagt framúrskarandi vefviðhaldskerf.

Eftirfarandi HTML bætir við þessum hnappi:

Jæja, ég er búinn að kaupa mér flugmiða heim til Íslands 22. mars og verð þá heima í u.þ.b. mánuð.

Var að klára lesefnið fyrir morgundaginn, sem tengist Feminist approaches to science -- þetta voru þrjár neverending feminískar pómó greinar. Ég hef aldrei lesið jafn utterly worthless drivel á allri minni liðlöngu ævi -- þetta var pakkað af pseudo-scientific, pseudo-intellectual pseudo-psychoanalýtískri póstmódernistaþvælu, og greinarnar eru saman settar af frösum á borð við:

"The conceptualization of spontaneous feminist empiricist standpoint epistemology explains the production of sexist results of research with only a minimal challenge to the fundamental structural logic of scientific methodology."

Ekki djók, orðrétt upp úr greininni.

Ég var í partýi í nágrenninu í gær. Það var pakkað af LSE nemendum sem voru að læra "European Studies" -- sem er eins konar crash kúrs í "how-to-become-a-Eurocrat". Verandi manneskjan sem ég er endaði ég auðvitað í pólitísku debati við fólkið. Ég sver það, sumt af þessu liði var algjörlega hopeless -- teknókratískt, anddemókratískt og almennt hrokafullt í garð hins almenna manns.

Það má ýmislegt slæmt segja um eiginleika mannkynsins, en ég hef sjaldan rekist á jafn kaldrifjaðan elítisma. Ef þetta var viðeigandi úrtak af liðinu sem mun stjórna Brussells batteríinu í framtíðinni, þá vona ég eindregið að Ísland haldi sig utan EU.

Djöfull hata ég svona domain squatters. Ég tjekkaði fyrir u.þ.b. 3 mánuðum síðan á léninu arakkis.net og það var laust. Núna þegar ég ætlaði loksins að kaupa það kom í ljós að einhver skítugur cybersquatter búinn að stela því. So much for that. Ég sem ætlaði að bjóða þeim sem eru með .sytes.net hýsingu upp á *.arakkis.net hýsingu í staðinn.

Athyglisvert, The Times University Rankings listar eftirfarandi sem topp 4 skólana í Bretlandi til þess að læra heimspeki:

Mikið rosalega minnir þetta lag mig mikið á einn af mínum uppáhalds tónlistarmönnum.

Annars þá kom random quote mekanisminn neðst á síðunni minni með brilliant tilvitnun í Quine:

"Physics investigates the essential nature of the world, and biology describes a local bump. Psychology, human psychology, describes a bump on the bump."

Þetta þýðir vist að þeir sálfræðingar sem sérhæfa sig í einhverju eins og ákveðnum heilaferlum eru að rannsaka "a bump on the bump of a bump".

Hérna kemur eitt mjög létt:

"Hið sanna eðli Þorbjörns er tómið"

Með þessum orðum hélt Þorbjörn berfættur til Indlands.

Stundum held ég að fólkið sem vinni að notendaviðmótinu fyrir Windows sé eitthvað skrítið í hausnum. Þegar eftirfarandi gluggi poppaði upp á Windows vél uppi í skóla gat ég hreinlega ekki stillt mig og tók screenshot:

Eins og stendur þá er ég að vinna að ritgerð um Rational Choice Theory -- sem ég mun nota sem gullið tækifæri til þess að skíta yfir fictional ættingja okkar, homo economicus.

Wikipedia Celebrates 750 Years Of American Independence

Ég keypti mér Niflungahring Wagners um daginn, og fyrr í dag sat ég yfir námsbókunum að hlusta á Siegfried. Það rann síðan skyndilega upp fyrir mér að þetta allt saman væri kannski ekki svo góð hugmynd. Fyrir u.þ.b. 100 árum var nefnilega ungur maður í Vínarborg sem hlustaði mikið á Wagner og las heimspeki, og ekki fór nú vel fyrir honum.

Ég er þó allavega ekki að lesa Fichte, Heckel og Nietzche...

Wagner: Music to invade Eastern Europe to

Það er grein um nafna minn í Latnesku Wikipediunni...

Rosalegt.

Lögin sem ég kann að spila á nikkuna "as of writing":

• Monkey Island themes: Melee Island, Pirate Ship, LeChuck's Theme
• Drunken Sailor
• Tetris lögin (öll)
• Rússneska þjóðlagið Ochi Chyorny
• Black cat, white cat stefið
• Tom Waits: Tango 'till they're sore, Singapore, Cemetary polka, Jockey full of bourbon, Innocent when you dream, Walk away
• Bubbi: Paranoia, Stál og hnífur
• Greensleaves
• Tarantella Napoletana
• Fabrizio de André: Valze dell Amore
• George Brassens: Mourir pour des idées
• House of the Rising Sun
• Bob Dylan: Knocking on Heaven's Door
• Bob Dylan: Death is not the End
• Megas: Gamlí sorrí gráni
• So lonesome I could cry
• Godfather stefin
• Midnight Cowboy stefið
• Little Red Riding Hood
• Cantabile e. Brahms
• Mad World
• Nick Cave: Henry Lee, Where the Wild Roses Grow, The Kindness of Strangers
• Bítlarnir: Being for the Benefit of Mr. Kite, With a Little Help From My Friends
• Kurt Weill: Zweites Dreigroschenfinale

Ég veit að ég er alltaf að tala um og vitna í Joseph De Maistre á þessari síðu, en ég get ekki staðist þetta. Ég er að lesa Sankti Pétursborgarsamræður Maistre, og finnst frábært hvernig hann kúkar yfir Rousseau. Hvað hefur hann að segja um eftirfarandi frægu setningu Rousseaus úr Samfélagssáttmálanum?:

"Man is born free, but everywhere he is in chains. [...] How did this change come about?"

De Maistre hlær ísköldum hlátri og svarar:

Ah, hann er svo delightfully evil.

Ég var í viðtali við skorarformann sagnfræðideildar Birkbeck College við University of London í dag -- en þangað hef ég íhugað að fara næsta haust. Fyrir þá sem ekki hafa frétt það, þá ætla ég að yfirgefa hreina rökgreiningarheimspeki og skipta yfir í hugmyndasögu.

Birkbeck þykir mjög góður bæði í heimspeki -- er rankaður hærra en King's og LSE í rökgreiningarheimspeki á Philosophical Gourmet -- og sagnfræði -- náið samstarf við Institute of Historical Research, sem er beint á móti aðalbyggingu Birkbeck. Þykir afar líklegt að ég taki Masters gráðu í sagnfræði þarna næsta haust.

Þess má geta að Eric Hobsbawm er rektorinn í Birkbeck...

SVEINBJORN: Yes, Italy was fun
SVEINBJORN: I just turned fucking 25 and it's making me 
very nervous
SVEINBJORN: That's only 5 years till I'm 30
SVEINBJORN: scary stuff
ASHLEY: Oh great
ASHLEY: Yes.. well.. I just started dating a guy who's 
34... so you're quite young by comparison
ASHLEY: 25 is a good age to be
SVEINBJORN: Jaysus, 34, he's got one foot in the grave 
already
ASHLEY: haha
ASHLEY: perhaps
ASHLEY: He's a pretty healthy guy so I'm hoping he'll 
live for a while
SVEINBJORN: hehehe
SVEINBJORN: anyway, the Italians make second-rate pizzas
SVEINBJORN: ...but good ice cream
SVEINBJORN: that's my basic assessment of their culinary 
culture
ASHLEY: really?
ASHLEY: what's the best flavour?
SVEINBJORN: chocolate, or lemon, I'd say
SVEINBJORN: but then again, those are my favourites
SVEINBJORN: either the rich, creamy decadence of chocolate
SVEINBJORN: or the stark, acidic austerity of lemon
SVEINBJORN: reflects my personality rather well, actually

In Our Time's Greatest Philosopher Result

Uss, Marx er efstur...

Ég segi Russell -- Reflections On My Eightieth Birthday -- eða Hume.

MARK: Sophie was going to come down over the weekend.  
She wants to, you see, there's just this thing...
JEREMY: Yeah.  Sounds important.
MARK: What am I going to do, Jez?!  Feels like she's 
slipping through my fingers.
JEREMY:  Have you told her you love her?
MARK: Are you kidding?  That's like firing first in a 
duel: if you miss you're fucked!
JEREMY: No, mate.  Saying "I love you" puts you in the 
driving seat.  Sometimes I tell them I love them early on, 
on the first date, just to get things off to a good start.
MARK: Doesn't that...devalue it a bit?
JEREMY: No... Maybe ...a bit?  Who cares?  It works.

Hérna kemur eitt létt:

Ladies and gentlemen -- the Governor of the State of California!

Ég var að setja upp Skype í fyrsta skipti -- og ég verð að segja að þetta er hin argasta snilld. Ég get hringt í ykkur pakkið heima fyrir smápeninga -- ég talaði í samtals 10 mínútur til Íslands áðan og það kostaði heilar 1.5 evrur.

Annars er ég sveinbjornth á Skype.

You lot'll be 'earin' from me...

-- AND NOW FOR SOMETHING COMPLETELY DIFFERENT --

The World's Most Addictive Game

Ég var að kaupa mér iPod Nano. Þetta er rosalega nifty græja, pinkulítil, með 8GB geymslurými, litaskjá, album cover display und alles. Maður fattar ekki hvað þessi græja er pinkuponsulítil fyrr en maður heldur á henni höndunum:

Hérna kemur enn eitt lagið, þetta ætti að vera erfitt. Eitt hint: þetta er stefið úr kvikmynd.

By the way, er einhver áhugi meðal manna um að fá svona photo-album display fídús í Mentat?

Einn af (ó)kostunum við það að búa hérna í Englandi er að ég hef meiri tíma milli handanna heldur en áður, sökum þess að félagslíf mitt er dræmara. Fyrir vikið hef ég tekið upp á nýjum hobbíum -- til að byrja með hef ég verið að læra á harmónikkuna blessuðu, og núna er ég að reyna fyrir mér í eldamennsku, eitthvað sem mér hefur alltaf tekist að forðast hingað til. Síðustu önn át ég iðulega annað hvort á veitingastöðum af ýmsum toga, eða hitaði mér örbylgjumat, en undanfarin tvö kvöld hef ég eldað ofan í sjálfan mig með góðum árangri -- steiktar risarækjur, og síðan steiktan fisk með hrísgrjónum o.fl.

Þar sem ég er nörd mikill, hef ég rökgreint eldamennsku út frá hagfræðilegum sjónarmiðum og komist að eftifarandi:

Kostir: Ódýrara, þarf ekki að fara út úr húsi, (stundum) betri matur

Ókostir: Tíminn sem tekur að elda, uppvask, hættan á að skemma matinn.

Byggt á núverandi færni minni í eldamennsku (þ.e.a.s. grænmetisskurði, hrísgrjónasuðu, pönnusteikingum og almennri skipulagshæfni) fæ ég það út að frítími minn þarf að vera u.þ.b. 5 punda virði per klst. til þess að það borgi sig fyrir mig að elda. Hvernig fæ ég það út?

Það tekur mig rúma klukkustund að elda sæmilega fjölbreytta og ásættanlega máltíð, háma hana í mig og ganga frá eftir mig. Máltíð með sæmilegum hráefnum (þ.e.a.s. einhverju prótínríku eins og kjöti, fiski, rækjum etc.) krefst u.þ.b. 4-5 punda í efniskostnað.

Máltíð á veitingahúsi (t.d. súsjístaðnum MoshiMoshi) kostar 10 pund eða svo, og notar upp 15 mínútur af tíma mínum, ef ég er í flýti.

Út fæ ég eftirfarandi formúlu: það borgar sig einungis fyrir mig að elda ef klukkutími af lífi mínu á gefinni kvöldstundu er mér ekki 5 punda virði.

Ég veit að sumir hafa verið að lenda í vandræðum með að tengjast Arakkis gegnum FTP -- það tekur heila eilífð að fá directory listing, en eftir það virka hlutir ágætlega, en sumir FTP clientar time-outa. Mig grunar að þetta tengist eldveggnum sem þjóninn er bak við. Lausnin er að nota SFTP en ekki gammeldags FTP.

Mér var fyrir skömmu bent á grein eftir Friðbjörn Orra Ketilsson þar sem hann spyr hneykslaður hvort "fólk geti lent í fíkn" og skammast út í þá í fjölmiðlum sem nota slíka frasa. Fíkn, samkvæmt Friðbirni, er "annað nafn yfir skort á sjálfsstjórn". Þetta er ekki alveg rétt hjá honum. Eins og venjulega þá er umrætt vandamál flóknara heldur en Friðbjörn gerir sér grein fyrir. Einhvers konar möguleiki á stjórn verður að vera til staðar til þess að við getum á annað borð talað um sjálfsstjórn. Friðbjörn getur ekki stýrt hjartslætti sínum, eða þeirri staðreynd að hann blikki ómeðvitað á u.þ.b. 4 sekúndna fresti. Hann getur heldur ekki stjórnað því að fótur hans kippist upp þegar ákveðinn staður á hnénu er sleginn lauslega með læknishamri. Líkamar okkar og hugar eru þannig saman settir að þeir bregðast við vissu áreiti á vissan hátt undir vissum kringumstæðum, og vilji mannsins og skynsemi eiga ekki alltaf virkan eða fyllilega virkan þátt í þessu ferli.

Jafnvel öfgamaður eins og Friðbjörn Orri hlýtur að fallast á að það séu stundir þar sem menn ráða sér ekki sjálfir -- t.a.m. þegar þeir eru ofurölvi eða sjúkir á geði. Í slíkum tilfellum teljast menn ekki ábyrgir gerða sinna, og lögin taka tillit til þess. Með spilakassa er málum svo háttað að vissir menn eru haldnir þeirri áráttu að geta hreinlega ekki hætt að spila -- vélarnar kalla fram í þeim stundarbrjálæði þar sem þörfin til þess að spila yfirbugar rökhugsun og skynsemi. Sama gildir um þá sem háðir eru harðari fíkniefnum.

Við erum auðvitað að fást hér við aldagamla vandamálið um frelsi viljans. Án frelsis er ekki hægt á álíta menn siðferðislega ábyrga fyrir gjörðum sínum. En undir hvaða kringumstæðum er vilji mannsins frjáls? Ég tel ekki grundvöll fyrir því að álíta fíkilinn ábyrgan gerða sinna til fulls sökum þess að hæfni hans til ákvörðunartöku er afvegaleidd af sjúklegri áráttu. Það er gömul tugga að menn fæðast misvel gefnir inn í þennan heim -- sumir eru viljasterkir en aðrir ekki. Það er ýmislegt sem bendir til þess að fíkilseðlið sé bundið í genum manna -- en þeir bera ekki ábyrgð á genum sínum fremur en aðrir. Auðvitað eru mörk sjálfsábyrgðar óskýr, eins og í svo mörgum öðrum málum af heimspekilegum toga, en það þýðir ekki að þau sé ekki til staðar og skipti ekki máli um hvernig samfélaginu er stjórnað.

Það er síðan annað mál hvort takmörkun á aðgangi manna að spilakössum sé svo slæm að hana megi ómögulega réttlæta með því að vísa í neikvæð áhrif á þá sem haldnir eru spilafíkn. Það er spurning sem ég tel mig ekki geta svarað, þar sem ég bý ekki yfir viðkomandi gögnum. Meta verður að hverju sinni hvort takmörkun á frelsi manna sé réttlætanleg. En nytjarök af þessum toga falla tæpast í kramið hjá mönnum eins og Friðbirni -- þar snýst allt um réttindi, hversu óskýrt og vafasamt sem réttindahugtakið reynist enn til dagsins í dag -- "þvæla á stultum" í orðum Benthams.

Friðbjörn segir það vera "kjarninn í uppeldi barna að kenna þeim að hafa stjórn á sér", og það er satt og rétt. Hins vegar held ég að jafnvel uppeldisfræðingur á borð við Friðbjörn geti tæpast alið upp barn sem "einfaldlega hættir" á heróini.

Kominn tími á að þessi frábæri bjór hljóti þann heiður sem hann á skilið.

Ég var að fatta að ég er núna búinn að vera með vefsíðu í u.þ.b. 10 ár. Sjitt.

Nú hef ég loksins tíma til þess að setja inn færslu á þessa síðu. Ég er enn að vinna úr þessum 400 eða svo myndum sem við tókum á Ítalíu og mun skella helling af þeim inn á myndasíðuna bráðlega, en þangað til er hér smá forskot á sæluna:

Útsýnið yfir Flórens úr 1-stjörnu hótelherberginu okkar

---

Undir styttunni af Leonardo da Vinci hjá Uffizi

---

Okkar heittelskaða axlasnauða Venus, inni á Uffizi safninu

---

Ég að sýna lærimeistara mínum Machiavelli þá lotningu sem honum ber

---

Allir fullir að fagna fæðingardegi mínum (og síðan auðvitað áramótunum líka)

---

Við kanala fögru Feneyja

Kominn til baka frá Ítalíu og er að drekka í Lundúnum með Aðalsteini Hákonarsyni. Mun pósta myndum innan skamms.