Sveinbjorn Thordarson

Úff...

Var að enda við að vinna mér leið í gegnum 4 greinar um strúktúralisma og póststrúktúralisma, og það er hreint út sagt sláandi hvernig bandaríska Lit-Crit / Anthropology heimspekin / aðferðafræðiumræðan sækir í meginlandshefðina, þá sérstaklega þá frönsku (e.g. Levi-Strauss, Foucault, Derrida). Það virðist lítið sem *ekkert* sameiginlegt með þessu efni og rökgreiningarheimspekinni sem við skynsama fólkið stundum. Ég greini eftirfarandi einkenni:

• Tilhneiging til þess að vitna í einhvern í hverri einustu málsgrein
• Tilhneiging til þess að leggja mjög mikla áherslu á *sögu* hugmyndarinnar/vandamálsins sem verið er að ræða um, en ekki einungis röklegt form
• Notkun á flóknum orðum eða jafnvel grísk-ættuðum nýyrðum, sem ekki eru skýrð (þ.e.a.s. gert er ráð fyrir að lesandinn sé kunnugur öllum verkum höfundar)
• Tilvísanir í vafasamar sálfræðihefðir, t.d. Freud og Jung
• Gríðarleg notkun á metafórum

Hugarheimur þeirra fræðimanna og heimspekinga sem vinna í þessari hefð hlýtur að vera *allt annar* heldur en minn eigin -- því ég á mjög bágt með að kreista út skýra merkingu. Akademíska menntunin sem liggur að baki hlýtur að vera allt önnur -- því þessi diskúrs er svo gersamlega snauður almennri skynsemi. En einhvern veginn finnst mér ekki sem minn heimspekilegi hugsanagangur sé afkvæmi þjálfunar minnar í rökgreiningarhefðinni -- því mér þótti hugtakarammi og hugsanagangurinn bak við rökgreiningarheimspeki svo sjálfsagður þegar ég hóf heimspekinám mitt, og þykir hann það enn. Ég get bara tekið undir með Ayer:

"Whenever I have occasion to study the work of contemporary French philosophers, like Sartre or Merleau-Ponty, I am struck by the very great difference which there is between their conception of the scope and purpose of philosophy and the conception which has come to prevail in England in the course of the last thirty years. In many ways, I think that the difference is to our advantage."[*]

Þetta minnir mig á sögu sem ég heyrði frá Þorsteini Gylfasyni. Ayer, í senn, hafði vist sagt honum þessa sögu -- Ayer hitti Merleau-Ponty eitt sinn í París, og þeir fóru að ræða heimspekileg málefni. Merleau-Ponty hélt því fram að tal um tilvist hluta utan mannlegrar reynslu af þeim hlyti að vera marklaust, en Ayer varði þá hugmynd að til væri heimur óhað mönnum og skynfærum þeirra. Eftir að hafa rifist um þetta án árangurs í dágóða stund, hvor með sinn eigin orðaforða úr sinni eigin heimspekihefð, varð þeim ljóst að ekkert miðaði áfram og ákváðu að gefa heimspekital upp á bátinn, fóru og fengu sér bjór og horfðu á fótboltaleik.

Það er sem stendur baráttuvika gegn kynsjúkdómum við University of London. Þeir eru að dreifa alls konar áróðri, þ.á.m. eftirfarandi coasters:

Mér finnst afskaplega skrítið að þeir skuli gera Gonorrhoea að eyju. Ég hef alltaf tengt kynsjúkdóma við meginlandið -- t.d. Frakkland...

Snilld fyrir pirrandi sidur eins og NYTimes, download portals etc.

Það hlakkar hreinlega í mér þegar ég les upphátt titilinn á bógus greininni sem Alan Sokal fékk prentaða í póstmódernistatímaritinu Social Text:

Transgressing the Boundaries: Toward a Transformative Hermeneutics of Quantum Gravity

Ég tók upp á því fyrir tveimur árum að halda utan um lista af þeim bókum sem ég les. Árið 2006 las ég eftirfarandi bækur, í öfugri krónólógískri röð:

Kuhn, Thomas: The Structure of Scientific Revolutions
Salmon et al.: Introduction to the Philosophy of Science
Kieckheffer, Richard: Magic in the Middle Ages
Coetzee, J.M.: Life & Times of Michael K
Coetzee, J.M.: Disgrace
Hollis, Martin: The Philosophy of Social Science: An Introduction
Amis, Martin: House of Meetings
Ayer, Alfred Jules: Hume
Ayer, Alfred Jules: Voltaire
Critchley, Simon: Continental Philosophy: A Very Short Introduction
Grant, Edward: The Foundations of Modern Science in the Middle Ages
Nabokov, Vladimir: Despair
Kuhn, Thomas: The Copernican Revolution
Capote, Truman: Breakfast at Tiffany's
Huysmans, Joris-Karl: Against Nature
Shelden, Michael: Orwell: The Authorised Biography
Waugh, Evelyn: Vile Bodies
Goodman, Nelson: Fact, Fiction and Forecast
Booker, Christopher: The Seven Basic Plots
Chandler, Raymond: The Long Good-Bye
Chandler, Raymond: Farewell, My Lovely
Dick, Phillip K.: The Man In The High Castle
Lightman, Alan: A Sense of the Mysterious
Hume, David: An Enquiry Concerning Human Understanding
Orwell, George: Burmese Days
Louise Richardson: What Terrorists Want
Machiavelli, Niccolo: The Prince
Mulgan, Geoff: Good and Bad Power
Russell, Bertrand: Power
Hobsbawne, Eric: The Age of Revolution
Bradbury, Ray: Fahrenheit 451
Popper, Karl: The Myth of the Framework
Roth, Phillip: The Human Stain
Man, John: Attila the Hun
Sereny, Gita: Albert Speer: His Battle With Truth
Greene, Graham: The Tenth Man
Swinburne, Richard: Simplicity As Evidence Of Truth
Baugh, Albert C. & Cable, Thomas: A History Of The English Language
Roth, Phillip: The Plot Against America
le Carré, John: The Looking-Glass War

Ég er að vinna að því að þýða Language, Truth and Logic eftir Alfred Ayer. Ég er kominn vel á leið með fyrsta kafla. Hérna er smá sýnishorn af fyrstu blaðsíðunum. Segið endilega hvað ykkur finnst -- íslenska er ekki mín sterkasta hlið. Ég vona bara að þetta sé ekki fullkomnlega barbarískt.

Hinar hefðbundnu deilur heimspekinga eru að mestu leyti óréttlætanlegar og árangurslausar. Tryggasta leiðin til að binda enda á þær er að staðfesta vandlega hver tilgangur og aðferð heimspekilegra rannsókna skuli vera. Og þetta er á engan hátt jafn erfitt viðfangsefni og ætla mætti af sögu heimspekinnar að dæma. Fyrirfinnist spurningar sem vísindin láta heimspekinni eftir, þá mun beinskeytt útilokunaraðferð leiða þær í ljós.

Við getum hafist handa með því að gagnrýna þá frumspekilegu tilgátu að heimspeki geti fært okkur þekkingu um veruleika handan heims vísinda og heilbrigðrar skynsemi. Síðarmeir, er við höfum höfum skilgreint frumspeki og gert grein fyrir tilvist hennar, munum við úrskurða það mögulegt að vera frumspekingur án þess að trúa á yfirskilvitlegan veruleika; því við munum sjá að margar frumspekilegar framsetningar eru sökum rökvillna, en ekki vegna meðvitaðrar ætlunar höfunda að yfirstíga takmörk reynslunnar. En það er okkur hentugt að taka sem byrjunardæmi, þá sem telja það mögulegt að öðlast þekkingu á yfirskilvitlegum veruleika. Við munum síðar sjá að þau rök sem við notum til að hrekja skrif þeirra eiga við um frumspekina gervalla.

Ein leið til að ráðast gegn frumspekingi sem segðist hafa þekkingu á yfirskilvitlegum veruleika handan hins skynjanlega heims væri að spyrjast fyrir um forsendurnar sem hann leggur til grundvallar staðhæfinga sinna. Er hann ekki knúinn til þess að hefjast handa út frá vitnisburði skynfæra sinna líkt og aðrir menn? Og ef málum er svo háttað, hvers konar gild röksemdafærsla gæti leitt hann að hugmyndinni um yfirskilvitlegan veruleika? Svo sannarlega gæti engin ályktun varðandi eiginleika eða tilvist handan reynslunnar verið dregin af forsendum sem ígrundast í reynslunni. En þessum mótrökum myndi frumspekingurinn svara með því að neita að fullyrðingar sínar væru endanlega byggðar á vitnisburði skynfæranna. Hann segðist gæddur innsæisgáfu sem gerði honum kleift að vita hluti sem ekki væri hægt að vita gegnum skynreynslu. Og þótt hægt væri að sýna fram á að hann reiddi sig á skynreynslu, og að vogun hans yfir í heim handan skynreynslunnar væri þ.a.l. rökfræðilega óréttlætanleg, þá myndi það ekki fylgja í kjölfarið að fullyrðingar hans um þennan yfirskilvitlega heim gætu ekki verið sannar. Því sú staðreynd að einhver niðurstaða fæst ekki af gefnum forsendum er ekki nóg til að sýna fram á að hún sé ósönn. Fyrir vikið getur maður ekki kollvarpað yfirskilvitlegu frumspekikerfi með því að gagnrýna hvernig það verður til. Það er öllu heldur nauðsynlegt að gagnrýna eðli þeirra setninga sem kerfið grundvallast á. Og þetta er sú leið sem við munum fara. Við munum halda því fram að engin setning sem vísar á 'veruleika' handan mögulegrar reynslu geti verið bókstaflega merkingarbær; fyrir vikið hefur strit þeirra sem lýsa slíkum veruleika orðið til þess eins að setja fram vitleysu.

Einhver kynni að stinga upp á því að Kant hafi nú þegar sannað þessa staðhæfingu. En þótt Kant hafi einnig gagnrýnt yfirskilvitlega frumspeki, þá gerði hann það á öðrum grundvelli. Hann sagði það vera mannlegum skilningi eðlislægt að tapa sér í þversögnum við það að hætta sér handan mögulegrar reynslu og fást við hlutina í sjálfum sér. Þannig gerði hann yfirskilvitlegrar frumspeki ómögulega sökum staðreynda, en ekki af rökfræðilegum ástæðum. Hann lagðist ekki gögn hugsanlegum mætti hugans til þess að brjótast handan hins skyjanlega heims, heldur sagði hann gjörsneyddan slíkum mætti. Ef þekking okkar takmarkast við skynreynslu þá vaknar eftirfarandi spurning: Hvernig er hægt að réttlæta staðhæfingar um tilvist raunverulegra hluta handan mannlegs skilnings, og hvernig er hægt að greina takmörk skilningsmáttarins án þess að yfirstíga þau sjálfur? Eins og Wittgenstein segir, 'Við getum ekki sett hugsuninni mörk nema við getum hugsað okkur það sem er handan markanna ekki síður en hitt sem er innan þeirra'. Þetta eru sannindi sem Bradley gefur nýjan brag með því að segja þann sem þykist sanna ómöguleika frumspekinnar vera frumspekibróður með eigin kenningu.

Hversu sterkt sem þessi mótrök kunna að vega gegn kenningu Kants, þá hafa þau lítin mátt gegn þeirri kenningu sem ég mun setja fram. Í þessu tilfelli verður ekki sagt að höfundurinn sjálfur stigi yfir þau takmörk sem hann segir óyfirstíganleg. Því árangursleysi þess að reyna að yfirstíga takmarkanir mögulegrar skynreynslu verður leitt af reglu sem ákvarðar bókstaflega merkingu tungumáls, en ekki frá sálfræðikenningu um eðli mannshugans. Við sökum ekki frumspekinginn um að beita mannlegum skilningi á sviði þar sem hann engan árangur ber, heldur um að setja fram setningar sem mæta ekki þeim skilyrðum sem nauðsynleg eru til þess að setning sé bókstaflega markbær.

Jæja, ég er búinn að panta flugmiðana heim. Ég verð í Berlín 8.-11. desember, og kem heim til Íslands 13da. Síðan flýg ég út til Ítalíu 28. des.

Nietzsche hafði eftirfarandi að segja um konur:

"Women are considered deep -- why? Because one can never discover any bottom to them. Women are not even shallow."

"When a woman becomes a scholar there is usually something wrong with her sexual organs."

"Everything about woman is a riddle, and everything about woman has a single solution: that is, pregnancy."

"A woman does not want the truth; what is truth to women? From the beginning, nothing has been more alien, repugnant, and hostile to woman than the truth - her great art is the lie, her highest concern is mere appearance and beauty"

There exists a remarkable (albeit rare) creature that one is liable to encounter in the murkier corridors of political and moral philosophy -- namely the "pro-life" libertarian. This peculiar hybrid is a staunch defender of the purportedly non-perfectionist libertarian scheme of social organization while simultaneously arguing that foetal abortion is immoral and should be prohibited. It seems clear to me that these two ethical stances are incompatible and mutually exclusive, irrespective of their individual merit, if one is commited to rational coherence and consistency within a single framework of moral philosophy.

The ethical backbone of libertarianism is typically based on the notion of rights. Nozick, an influential champion of the minimal state, begins his magnum opus Anarchy, State and Utopia with the claim that "individuals have rights... so strong and far-reaching that they raise the question of what, if anything, the state and its officials may do". Nozick, like many libertarians before him, builds a political philosophy on the Lockean conception of rights, and concludes that anything beyond a night-watchman state charged with the protection of life, liberty and property is unwarranted. I take his views to be fairly representative of mainstream libertarians, although there are some who support an even more radical approach (e.g. Murray Rothbard and his 'propertarianism'). The arguments I will advance apply equally to any variant of libertarianism which postulates absolute property rights -- which, incidentally, amounts to more or less all of them.

Let me begin by saying that I am not a great admirer of the philosophical foundations upon which libertarianism is typically made to rest. The notion of natural rights is not entirely clear. What is the status of these rights, where do they come from and what makes them 'natural'? None of these questions have been plausibly answered. I am inclined to agree with Bentham that "right ... is the child of law; ... A natural right is a son that never had a father" and, furthermore, with his celeberated phrase that natural rights are little more than "nonsense upon stilts". For the purposes of this paper, however, I will assume that the libertarian natural rights framework is broadly speaking coherent, and subsequently hope to demonstrate that within this framework it is impossible, or at least extremely difficult, to defend the view that abortion is immoral and that it should be prohibited.

Before proceeding, it is also worth explicating what I take to be a "pro-life" stance towards abortion. I take it to be a view to the effect that aborting a human foetus is morally wrong under some (or all) circumstances. I include here all versions ranging from the moderate view, which admits "special" circumstances under which it is permissible (e.g. when the host's life is in danger, or cases of rape), to the radical view, which argues that abortion is always wrong irrespective of circumstances. As we shall see, both these versions (and anything in between them) are equally susceptible to my criticism when conjoined with a rights-based libertarian framework of morality.

Arguments against abortion are typically based on the sanctity of human life. At some stage in the process of development, the foetus is no longer to be regarded as a mere cluster of cells. The exact stage at which this occurs varies between ideologies. The current official Catholic doctrine, I believe, states that life begins at conception, while some maintain that it begins with the development of cognitive faculties. We need not concern ourselves with the finer points of this distinction. What concerns us is the fact that the "pro-lifers", as a whole, maintain that the foetus at some stage becomes a human being, and that as such, it should not be removed from the host -- it has a right to life and removal constitutes murder since the foetus cannot survive outside the womb. Consequently, abortion should be made a punishable criminal offence, as it violates the rights of the foetus.

Following this rough and ready sketch of the "pro-life" stance, I can state my thesis, which is the following: libertarianism and the "pro-life" stance are mutually incompatible, whatever form these two ideologies may take. The only stance on abortion compatible with libertarianism is an entirely permissive one -- for the libertarian, abortion must be permitted under any and all circumstances, on any pretext whatsoever.

The reason for this is to be found in the libertarian notion of property rights. Although the absolute property rights postulated by libertarians have been aggressively challenged, there seems to be a fairly widespread respect for the notion of self-ownership. The idea that we own ourselves has powerful intuitive appeal. Self-ownership, in this case, constitutes ownership over one's body and mind, at the very least, and there are some who argue that ownership over whatever one produces using body and mind follows naturally from this. The latter is hotly contested and I shall not waste time discussing it. My point is that self-ownership, and thus ownership of one's body, is a central theme in the entire spectrum of libertarian ideologies and is indispensable to all of them. Therefore, while the foetus may have a right to life, the impregnated mother also has rights -- amongst them absolute property ownership rights over her body. If we regard the foetus as a human being (with the rights that this supposedly entails), its presence in the womb constitutes an invasion of the host's property, i.e. her body. In the case of an unwanted pregnancy, then, the foetus is akin to a tenant that is to be evicted -- with the notable exception that the host's ownership claims on her body are arguably stronger than those of a landlord on his housing.

As we can see, there is a clash here between the foetal right to life and the host's property rights (i.e. self-ownership). This clash is analogous to that of a frostbitten traveller begging for shelter when death awaits out in the cold. If the traveller is refused shelter, he will die, whereas forcing the owner of the shelter to provide it to the traveller is a violation of his absolute property rights. Now, it may here be argued that when the right to life clashes with property rights, the former should take precedence. But this route is impossible for the libertarian. If he agrees with this, we may press him further. Do the starving and the dying then have a claim on other people's property? Is it legitimate to violate one person's property rights to help another? And if so, do we not have strong moral grounds for the much-despised and allegedly unjust welfare state? These are difficult questions to answer once the precedence of the right to life has been conceded. The pro-life libertarian must justify his opposition to abortion in some other way.

A second avenue is immediately open to him. He may maintain that the foetal right to life is a different sort of right -- the claim of the foetus on its host must differ from that of a starving man's claim on his fellow man. But wherein lies the difference? The only viable option is to maintain that the moral claims of the foetus on its host are greater and more extensive than those owed by any given human being to another. How can we defend this within the libertarian framework? Since obligations aside from those of non-interference can only arise contractually, we can do so only by arguing that the host has accepted certain contractual obligations by becoming pregnant. The act of becoming pregnant must therefore be understood as a contract to which the host is bound as a consequence of her actions. This solves our problem neatly -- the foetal right to life overrides the host's property rights because the host, by becoming pregnant, has agreed to suspend certain aspects of her rights of self-ownership throughout the course of foetal development.

The libertarian seems to have a solution here, but it is a costly one. For we may turn his own arguments against him. Just as the libertarian mocks and derides the "social contracts" of rival theories, we may look askance at his "foetal contract." What kind of contract can take place between a cluster of cells and its host? It is certainly not one to which the host or the foetus explicitly agree. Nor can the host be said to implicitly express consent -- the pregnancy may have been accidental and unwanted, or at the very least the host can make a plausible and irrefutable claim, after the fact, that this was indeed the case. And even if this were not the case, one cannot have a morally binding contract without the consent of all those which it immediately concerns. Plainly, the consent of the foetus is not forthcoming, and in the case of an unwanted pregnancy, the consent of the host is unlikely. To make matters worse, we cannot even defend this contract, in the style of Rawls, by arguing that it is one to which a rational human being would subscribe, for that is evidently not the case. Given the painfully unsubtle, skeletal moral framework of libertarianism, the whole notion can quickly be reduced to absurdity.

Since the property rights of the host cannot be made to give way without what the libertarian must concede is illegitimate coercion, the combination of libertarianism and a pro-life stance is bound to be paradoxical and indefensible. For just as granting the right to life precedence over property rights radically undermines a lodestone of libertarian ideology, so the postulation of an unspoken, unwritten and unhistorical contract opens the libertarian to charges of perfectionism -- i.e. the morally value-laden political conceptions supposedly anathema to him -- and thus lends credence to the arguments of his opponents.

It should be fairly clear that any composite variants of libertarianism and the "pro-life" stance are susceptible to the problems I have outlined. There remain few, if any, avenues open to the pro-life libertarian. If he wishes to be coherent, he must either give up his libertarianism or concede that abortion is always permissible.

05/02/2007 UPDATE: It has been pointed out to me that the critique above does not apply to utilitarian libertarians -- i.e. those who argue for libertarianism on the grounds of utility, as opposed to rights. I take it to be self-evident that libertarianism is incompatible with naive utilitarianism since there will obviously be individual cases where rights violation maximises utility. Rule utilitarianism is more accomodating, but as far as I know, no serious libertarian bases his beliefs on rule utilitarian foundation -- it is always supplemented by the notion of rights.

Tölfræðimekanisminn í Mentat segir mér að nú samanstandi vefsíðan mín af yfir 350 þúsund orðum. Athyglisvert.

Fyrir ekki svo löngu síðan breytti ég myndinni í vinstra horninu á síðunni úr fjaðurpenna og blekbyttu yfir fuglinn sem nú sést.

Ég spyr: Hvers konar fugl er þetta, hvað er afbrigðilegt við hann, og hvernig tengist hann mér og mínu námi?

Annars vil ég stinga upp á því að orðið blekbytta verði tekið upp sem orð yfir fólk sem drekkur sig alltaf í blackout (You know who you are, you lot!). Að verða "blekaður" sem frasi yfir að verða mjög fullur er þegar til, sem og orðið "bytta". Þ.a.l. "blekbytta".

Fyrst Hjalti gat þetta svona fljótt, þá kemur hér eitt í viðbót. Flestir munu kannast við lagið, en ég vil fá heiti þess:

The Laws of Sveinbjörn

Sveinbjörn's First Law

Plainly stated, Sveinbjörn's First Law is the following:

In any given time period t where enough people gather to constitute a "party", the amount of beer consumed will at least equal the amount of beer purchased for the occasion in question. In other words:

(t) (P(t) --> c_beer  >=  b_beer)

where P is the function "_ is party", and c and b represent consumed and bought beer, respectively.

There is a strong and a weak form of this law. The strong form maintains that this is true in all possible worlds, whereas the weak form only maintains that it is true in ours.

Please note that this law says nothing about strong liquor.

Sveinbjörn's Second Law

Sveinbjörn's Second Law is the following:

For every action, there is an equal and opposite inaction

This version is equivalent to the following rephrased version:

The sum of achievement remains constant, irrespective of effort exerted.

To clarify the Second Law, it means that whenever a certain amount of effort is made (to, say, accomplish a given task), the actor in question "earns" a certain amount of justification for relaxing and doing nothing, which he will subsequently use, if he is rational, thus countering prior achievement with idleness.

Og sérstaklega djöfullegt lag -- sá sem getur þetta fær súkkulaðiegg.

Ég varð vitni að smá eldhússamræðu milli Timurs, austuríkismannsins sem ég bý með, og Ariels, sem er Ítalskur gyðingur úr næstu íbúð.

ARIEL: Yeah, I brought some milk and cookies.
TIMUR:  Why don't you eat in your own kitchen?  Oh, 
that's right.  You don't have a kitchen.  Predicament 
of your people, eh?  You haven't got a home to call 
your own.
ARIEL: I *do* have a kitchen.
TIMUR: Yes, but it's sort of small and shitty isn't
 it?   Just like Israel.

Þess má geta að Timur deildi með mér eftirfarandi brandara:

Hver er munurinn á gyðingi og köku?

Kakan öskrar ekki þegar maður setur hana í ofninn.

Ég fór að sjá Borat í gær og hló mig máttlausan. Smá vísir að því hversu góð þessi mynd er. Hérna eru nokkur review frá IMDB sem ættu að gefa til kynna hversu frábær hún er:

This is the worst, most execrable picture I have ever seen. Hateful entrapment parading as documentary, made by a sociopath projecting his own unforgiving limitations upon the rest of humanity. The misanthropy, misogyny, xenophobia, racism, bigotry and more, are palpable. Cohen and Co. seem to forget that it is, indeed, in humanity's job description to be fallible, stupid and cruel: we are a product of our environment. However social mores preclude the sane majority among us from acting out our foibles in public. I don't even want to know the ugly place from whence come the sad auteurs of this waste. Is that where they acquired their taste for coprophagia? ... This is the second-only film in my life which I chose to abandon, with no curiosity whatsoever to know if there is a point to it, because there isn't one. This uncompromising bile makes it the single most offensive filmed experience I have witnessed. I could not get home fast enough to shower off this sewer.

---

only walked out on one film in my life. This would have been #2 except that my wife couldn't believe there was nothing more after the rave reviews we read. I usually bust a gut at a funny movie, but all I got were a couple of chuckles. People are talking about a second level of humor; I couldn't find the first! The level of "humor" here is below rock bottom. Animal House & Porkies is miles above the level of "humor" in this piece of crap. I can't believe I spent $20 for this!

---

I am all for free speech and would never censor anything. But this was over the top. It went from tasteless sexual innuendo about incest, to raunchy disgusting comments on incest. It went from antisemitic racism "the Running of the Jew". It was highly offensive and it didn't matter on what because it was offensive about everything. Those with a warped sense of humor may find it amusing but I did not. Don't take anyone under 18 to this movie.

---

It was the most ignorant piece of crap i have ever seen. do not go to see this movie even if your life depended on it. it was the worst movie i have ever seen. if you liked this movie then you have no mind. the writer of this movie should stop making movies while hes behind. i have no idea how this utterly piece of crap actually made number one at the box office. it doesn't deserve that spot.

---

This movie is a bad ethnic joke. It depicts Kazaks in particular, and in general all people not raised in the United States, as ignorant, racist, sexist, abusive people (In fairness, it does depict some Americans as being equally disgusting.). I have spend time with people from many parts of the world, and have friends who live abroad. They and I have encountered the full range of attitudes we have here in the US, from the most racist and sexist to the most egalitarian and altruistic. This film does a disservice to both Americans and Kazaks.

Nú koma fjögur lög í einu, og ég vandaði mig ekkert við að spila þau, til þess að gera þetta nú aðeins erfiðara ;)

Politics and the English Language is one of George Orwell's most famous essays. He examines political writing (and writing in general) in English, diagnoses its serious faults, and suggests remedies. In particular, Orwell states his beliefs of what writers should do:

Never use a metaphor, simile, or other figure of speech which you are used to seeing in print. Never use a long word where a short one will do. If it is possible to cut a word out, always cut it out. Never use the passive where you can use the active. Never use a foreign phrase, a scientific word, or a jargon word if you can think of an everyday English equivalent. Break any of these rules sooner than say anything outright barbarous.

In one of the most famous sections of the essay, Orwell quotes from the King James Bible, Book of Ecclesiastes, chapter 9, verse 11:

I returned and saw under the sun, that the race is not to the swift, nor the battle to the strong, neither yet bread to the wise, nor yet riches to men of understanding, nor yet favour to men of skill; but time and chance happeneth to them all.

He translates this verse into "modern" English like this:

Objective considerations of contemporary phenomena compel the conclusion that success or failure in competitive activities exhibits no tendency to be commensurate with innate capacity, but that a considerable element of the unpredictable must invariably be taken into account.

Ég verð á Skerinu núna yfir helgina, lendi í Keflavík um miðnætti í nótt. Vonandi næ ég að hitta e-ð af ykkur vinafólki mínu og drekka nokkra bjóra áður en ég fer aftur á Sunnudeginum.

Djöfulli hlakka ég annars til þess að bragða íslenskt kók aftur...

Númer 4 er létt, til að bæta upp fyrir níðinginn síðast. Hvað er þetta?

Jóhann Gútenberg fann upp prentvélina árið 1440, og þessi nytsama uppfinning fann sér síðan leið til Bretlandseyja í lok 15. aldar. Tæplega 600 árum síðar hefur hins vegar önnur gagnleg uppfinning, þröskuldurinn, enn ekki fundið sér leið hingað til lands.

Og ég sem vonaðist til þess að nýuppgert húsnæði í Lundúnum myndi nýta sér þessa hátækninýjung.

Bæði kuldi og hávaði berst inn og út úr herberginu mínu án þess að ég geti gert nokkuð í því. Bretar kunna ekki að byggja hús.

OK, þetta er auðvitað hreinn níðingur og frekar ósanngjarnt:

OK, this one's a real toughie, þarf virkilegan nörd til að þekkja þetta. Hvaða tvö lög eru þetta, eða réttara sagt, hvaðan eru þau?

Ég ætla að vera með smá quiz hérna á síðunni, ekki ólíkan þeim sem Herr Ubermensch hefur haft gegnum tíðina. Hins vegar mun mínum quiz vera háttað eilítið öðruvísi. Ég mun spila eitthvert lag (illa) á harmóníkunni minni, og stig hlotnast þeim sem fyrstur er að geta sér réttilega til um hvaða lag er spilað þarna. Ekki er ávallt nauðsynlegt að tilgreina tónskáldið (því í sumum tilfellum mun ég ekki vita það sjálfur), en menn verða alla vega að geta tilgreint lagið sjálft, eða hvar lagið er að finna. Right ho, best að byrja. Hérna kemur fyrsta lagið:

Það er þess virði að minnast á að heiti eða höfund lagsins er ekki hægt að finna í ID3 tagginu.

Klöppum nú öll fyrir honum Aðalsteini. Húrra!

Sótti einhver Deus Ex Mac útgáfuna sem ég uploadaði á Manfred? Mig dauðlangar að spila Deus Ex aftur, en hef hent disk image-inu af harða disknum mínum. Fyrst Manfred er lokaður get ég ekki sótt hann...

Helvíti var ég illa prettaður í gær. Fór niður á stúdentabarinn í LSE þar sem David Hasselhoff djamm var í gangi -- Goðið ætlaði að láta sjá sig og flytja nokkur vel valin lög ;). Ég drakk fullt af bjór ásamt "me flat-mate Timur " enn þegar leið á kvöldið varð ljóst að Hasselhoff ætlaði ekki að láta sjá sig. Það næsta sem komst því var einhver cockney DJ í stuttbuxum með rautt sundbretti öskrandi "D'ye fayl loike rucking wif tha 'assel'off?!". Þvílíkur bömmer.

Ég er búinn að vera að læra heilmikið um hina geósentrísku Aristótelísku heimsmynd í History of Science graduate kúrsinum mínum. Fræðimaðurinn Peter Dear, sem ég er að lesa um þessar mundir, lýsir heimi Aristótelesar sem The Cosmological Onion, og það með réttu, að mér sýnist:

Tom Stanley hjá Bertrand Russell Society hefur sent mér fullt af geisladiskum af fyrirlestrum og viðtölum við Bertrand Russell, sem ég hef komið í MP3 snið og bætt á síðuna sem ég setti upp. Mikið af þessu er áhugavert stöff.

Ég las í tabloid blaði hérna í Bretlandi að Íslendingar væru búnir að veiða fimm hvali. Ég sleikti út um og hugsaði með girnd um blóðuga hvalsteik.

Ég er að lesa "Voltaire: An Intellectual Biography" eftir heimspekinginn Alfred Ayer. Ein málsgrein sem í kafla um gagnrýni Voltaires á Pascal greip athygli mína. Ayer ritar eftirfarandi:

Bertrand Russell's reaction to Pascal's wager is worth recording. He argued that if there were a just God, he would expect men to make proper use of the reason with which he had endowed them. Since he had not supplied them with sufficient evidence for believing in his existence, he would be displeased with those who did so and pleased with those who did not. Russell made this not wholly serious point to me in conversation. I do not know if he ever put it into print.

Þetta þykir mér ákaflega hnyttinn punktur.