Ég var að fatta að mér dettur ekki í hug ein einasta manneskja sem var bæði trúuð og gáfuð frá og með upphafi 19du aldar, ef undanskildir eru Immanuel Kant og William James.
(Sveinbjörn)
Ja, Eliot var nú bæði rithöfundur og hugsuður. Nýrýnin (New Criticism) hefði aldrei orðið til nema vegna hans. Hann skrifaði líka slatta af bókum um breska menningu og möguleika hennar: After Strange Gods, Notes Towards the Definition of Culture, The Idea of Christian Society...
Auk þess má náttúrlega nefna allt sem hann skrifaði um skáldskap annarra. En til þess að samþykkja það verður auðvitað að byrja á þeirri forsendu að bókmenntafræði og önnur skrif um listir eigi rétt á sér sem fræðigreinar. Ég er því miður hræddur um að 1-2 af þeim sem eru búnir að kommenta við þessa færslu séu ekki alltaf tilbúnir til þess að taka undir það.
Annars fíla ég bæði Goethe og Franz Schubert, hvorn á sinn hátt, þótt Goethe hafi fundist Schubert algjörlega hæfileikalaus hálfviti.
Hvernig skilgreinir þú gáfaða manneskju? Há greindarvísitala, mikil og frjó sköpunargáfa, ... ? Gáfur eru margs konar.
Af orðum þínum sýnist mér þú vilja meina að sá sem hrjáist af þeirri pest sem trúin er, hafi mjög takmarkað gáfnafar? Ég get ekki fallist á það sjónarmið þó vissulega sé hægt að líta á trú sem takmarkandi eiginleika. Mjög trúaður maður hefur t.d. í sumum tilfellum ekki jafn gagnrýna hugsun og sá sem ekki trúir en það er ekki þar með sagt að hann sé ekki gáfaður. Hann gæti t.d. verið stærðfræðisnillingur, tungumálasnillingur eða bæði...

0
▽
Hvað með T.S. Eliot?