Sveinbjorn Thordarson

Núna í sumar ræddi ég stuttlega við hann Helga kerfisstjóra hjá FRISK um muninn á theory og hypothesis. Hann vildi meina að munurinn lægi í því að theory, þ.e.a.s. kenning, hefði heilmikið á gögnum bak við sig, á meðan hypothesis, þ.e.a.s. tilgáta, væri miklu meira bráðabirgðartilvik se. Ég féllst ekki beinlínis á þetta hjá honum, og vildi meina að strangt til tekið væri enginn röklegur munur á þessum tveimur hugtökum, þótt að orðin væru notuð á mismunandi hátt í mismunandi tilvikum. Nú var ég að rekast á smá textabút eftir "that whack MC, Stephen Hawking", sem orðar það sem ég meinti töluvert betur en mér tokst að gera þá:

[...] any [...] theory is always provisional, in the sense that it is only a hypothesis; you can never prove it.

Bakhurðin í aðalbyggingu LSE er skelkuð:

Ég trúi varla því sem ég var að lesa í grein um félagsvísindin eftir Harold Kincaid:

In order to defend this claim, I need first to say something about what I take a full explanation to be. Following much recent work [áherslan er mín] (van Fraassen 1980; Garfinkel 1981; Achinstein 1983), an explanation can be considered in part an answer to a why-question.

Mikið rosalega er þetta djúpt. Aldrei hefði mér grunað þetta án fræðimannana van Fraassen, Garfinkel og Achinstein. Mikið rosalega eru heimspekingar gagnlegt fólk ;)

Ég er búinn að vera hérna úti í u.þ.b. einn og hálfan mánuð og ég er strax búinn að stafla upp heilmikið af nýjum bókum. Ef þetta heldur svona áfram þá neyðist ég til þess að taka þetta heim í hollum.

Úje! Þrír diskar pakkaðir af áður óútgefnu efni. Hérna er smá sýnishorn.

Benito Martínez Abrogan, elsti maður í heimi, lést 11. október síðastliðinn, 119 ára gamall. Hann fæddist á Haítí en bjó á Kúbu frá 1920. Hann hætti að reykja 108 ára gamall, eftir að hafa reykt í 90 ár. Hann giftist aldrei, en var mikill kvennabósi. Mataræði hans fólst mestmegnis í kartöflum og rófum sem hann steikti í svínafitu. Hann fór í fyrsta sinn til læknis 115 ára gamall, og fyrsta dvöl hans á spítala voru síðustu dagar lífsins.

Annars er hér afskaplega athyglisverð grein úr nýjasta Economist:

Use it or lose it

Learning protects newly formed brain cells in adult mammals

KEEPING mentally agile protects against dementia but until now no one has known exactly why. One possible reason was revealed at this week's annual Society for Neuroscience conference in Atlanta—at least, for rats. Thousands of new brain cells or neurons grow each day in the brains of rats and, presumably, in the brains of people, too. But only those animals that actively engage in learning get to keep the new cells. In their mentally lazy companions new cells die after a couple of weeks.

Until relatively recently, scientists thought that no new neurons grew in the brains of adults and that every blow on the head or glass of wine after adolescence cut the number of brain cells. Over the past decade, though, neuroscientists have realised that young neurons do continue to appear in the brains of mature mammals—but what they might do is only now being pieced together. Many of these new brain cells are found in the hippocampus, a structure used to remember events, people and places. This suggested to Tracey Shors, of Rutgers University in New Jersey, that the cells might be involved in forming such memories.

To learn the fate of these new neurons, Dr Shors and her team used a chemical tag that attaches itself to cells that are dividing. On a given day, the researchers injected this chemical into the brains of rats. As a result, only the new brain cells that were born that day were labelled and thus the team could follow a cohort of new neurons over time.

The rats were treated in three different ways. Some of them were killed one week after the chemical tag had been injected and their brains were examined. About 5,000 labelled cells were found in each hippocampus. Members of a second group were placed in a dull, unstimulating environment for a further week. When the brains of these rats were examined, the labelled cells had all died.

Dr Shors and her colleagues trained members of further groups to learn something new in their final week. The researchers played a sound and then, after a set period of time that varied between each group, blew a puff of air into the rats' eyes, making them blink. After several repetitions, the animals learned to blink after hearing the noise in anticipation of the puff of air, and they timed their blinks to avoid it.

Looking at the brains of these animals, the researchers found that the labelled neurons had not only persisted but also appeared to mature into functionally wired neurons. Moreover, the rats that successfully completed the more difficult task, which involved a longer gap in time between the sound and the puff of air, had retained more new neurons than those assigned easier tasks, with shorter gaps.

It is not yet clear how learning triggers the retention of the new brain cells and the laying down of memories. Regardless of the details, though, this would appear to be a clear case of “use it or lose it”. So keep reading. It may be good for your brain.

Af hverju er ekki meira um þetta?
What'up wit dat?
(Photo courtesy of Arnaldur)

Sambýlisfólk mitt hér í landi kann ekki að drekka. Það fær sér tvo-þrjá og síðan fer það í háttinn á laugardagskvöldi. Djöfulsins aumingjaskapur.

Þess má geta að í neðanjarðarlestinni á leiðinni heim síðasta föstudag var ég að lesa The London Paper, eitt af ókeypis tabloid draslblöðunum sem fást gefins, og rakst á grein: "Binge drinking increasing among young Londoners". Síðan var "binge drinking" skilgreint í greininni: "Binge drinking is when five or more alcoholic drinks are consumed in one sitting". Fyrir utan það að það er óljóst hvað "one alcoholic drink" er, hvað þá "one sitting", þá held ég að ég sé alveg örugglega "binge drinker".

OK. Ég er búinn að gefa London heilan mánuð. Núna kemur alhæfingin: Á hverjum einasta degi sé ég hundruðir manns á götum úti, sem og í neðanjarðarlestinni, og ég verð að segja að stúlkurnar hérna í borginni eru afskaplega ófríðar. Þær eru almennt annað hvort illa vaxnar eða eitthvað rangt við hlutföllin í andlitinu á þeim, og svo klæða þær sig upp til hópa ósmekklega. There. I said it.

ÖNNUR UPPFÆRSLA: Það er búið að opna fyrir FTP á Manfred aftur.

UPPFÆRSLA: Auðvitað á maður að nota SFTP forrit: Fugu, sem er frekar lélegur SFTP client fyrir Mac OS X. Hægt að sækja stöff af Manfred. Bara spurning um að fara í eftirfarandi möppur, velja það sem maður vill sækja og gera "Download with Secure Copy".

/Volumes/Safn1/Torrent
/Volumes/Safn1/gestir

Here I go, reinventing the wheel again...

Í ljósi þess að Manfred er með lokað fyrir FTP hef ég verið að nota SSH til að sækja gögn. En það er pirrandi að þurfa að navigeita í gegnum command línuna og slá inn endalausar slóðir fyrir scp. Fyrir vikið er ég búinn að smíða quick'n dirty grafískum SSH file browser/downloader fyrir Mac OS X. Ekki alveg tilbúinn -- mun setja hlekk á hann hérna þegar hann er orðinn notendavænn.

Cocoa er endalaust mikil snilld. Það tók mig hálftíma að henda saman útgáfu sem virkaði nokkurn veginn.

Manfred er kominn aftur upp. Aftur á móti virðist vera lokað fyrir FTP aðgang -- en maður kemst ennþá inn í gegnum SSH, og það er hægt að sækja skrár með scp (UNIX kerfi eingöngu ;).

Ég er búinn að vera að stúdera líkindafræði alveg á milljón í tengslum við Bayesianisma. Fyrir vikið langar mig til þess að koma með smá gátu. Þeir sem þegar kunna svarið mega ekki svara -- og ekkert svindl með því að gúgla!

Gátan er eftirfarandi:

Heiðarlegur þáttastjórnandi hefur sett upp þrjár hurðir. Bak við eina hurðina er taska með milljón krónum, en bak við hinar tvær dyrnar er kartafla. Það er engin leið til þess að greina hvað er bak við hvaða hurð. Þáttastjórnandinn segir við þig:

"Leikreglurnar eru eftirfarandi: Fyrst tilgreinir þú á einhverja hurð, og síðan opna ég eina af hinum hurðunum sem er með kartöflu. Að því loknu færð þú að velja hvort þú viljir halda þig við fyrstu hurðina sem þú valdir, eða skipta yfir í hina hurðina."

Þú byrjar á því að benda á hurð númer 1. Þáttastjórnandinn opnar hurð númer 3 og sýnir þér kartöfluna þar á bak við.

Spurningin er eftirfarandi: Ef maður vill eignast milljónina, hvort er betra að halda sig við upprunalegu hurðina eða að skipta um hurð?

Fyrir nokkrum vikum fann ég í hillum föður míns grannan bækling með fyrirlestri eftir heimspekinginn Alfred Ayer sem ber titilinn "Philosophy & Politics". Ég gerðist svo djarfur að færa fyrirlesturinn í stafrænt form. Lokaorð hans endurspegla að mörgu leyti mín sjónarmið:

In this matter I am like the rest; I have nothing new to offer. Only the old familiar liberal principles; old, but not so firmly established that we can afford to take them for granted. Representative government, universal suffrage, freedom of speech, freedom of the press, the right of collective bargaining, equality before the law, and all that goes with the so-called welfare state. It is not a heady brew. Such principles nowadays are a ground for excitement, a source of enthusiasm, only when they appear to be violated. For most of us participation in politics takes the form of protest; protest against the retention of the atom bomb, against the war in Vietnam, against some example of witch-hunting, against censorship, against capital or corporal punishment, against the persecution of homosexuals, against racial discrimination; there is still quite a lot to be against. It would be more romantic to be marching forward shoulder to shoulder under some bright new banner towards a brave new world. But I don't know: perhaps it is the effect of age. I do not really feel the need for anything to replace this mainly utilitarian, mainly tolerant, undramatic type of radicalism. For me the problem is not to devise a new set of political principles but rather to find a more effective means of putting into operation the principles that most of us already profess to have.

Smá hressandi þjóðtónlist (1.3MB MP3 innlent) fersk úr nikkunni.

Ég var að fatta að mér dettur ekki í hug ein einasta manneskja sem var bæði trúuð og gáfuð frá og með upphafi 19du aldar, ef undanskildir eru Immanuel Kant og William James.

Það er allt að gerast með harmóníkutæknina mína: Mér fer bara fram. (428KB MP3 innlent)

Kobbi kviðrista, betur þekktur sem "Jack the Ripper", slátraði vist vændiskonu í mjóa sundinu sem ég sé út um gluggan hjá mér og geng eftir á hverjum degi á leiðinni út að Liverpool Street Station.

Það koma stundum tour guides með stóra hópa af fólki með sér, og glápa inn um gluggann og ræða í háværum Cockney um kvikmyndina From Hell.

Jæja, ég er búinn að vera að fikra mig áfram með harmóníkuna og það gengur bara býsna vel miðað við að mér tókst ekki að finna nein almennileg tutorials á Internetinu mikla. Hljómborðið er auðvitað bara eins og píanó, en það er hægara sagt en gert að ná riðmanum á pumpumekanismanum og að beita þessum litlu svörtu tökkum. Hérna má heyra smá hljóðbút af mér að fikta og reyna síðan klaufalega að spila Godfather stefið. Ef ég get þetta eftir að hafa æft mig í heildina í samtals tvær klukkustundir, hversu góður verð ég þegar ég sný heim á skerið? There are great things ahead ;)

Hérna er gripurinn í nærmynd:

Jæja, þá er maður bara búinn að eignast harmóníku:

Ég er kominn með nýtt MSN, og það er sveinbjornt@simnet.is. Það væri vel þegið ef þið vinir mínir sem lesið þetta mynduð senda mér tölvupóst með ykkar MSN netfangi.

On the Notion of Meritocracy

In the past few years there has been an explosion of research amongst social scientists into whether developed societies in the West are becoming more meritocratic. A given society is said to be more or less meritocratic based on how well it meets the criterion of meritocracy – namely whether the allocation of positions of power, influence and social status is based on demonstrated merit rather than wealth, family connections or entrenched class privileges. Thus, a society is meritocratic to the extent which social position P is correlated with merit factor M among the individuals of which said society is composed. In analysing this particular avenue of research, the key word we should focus on is obviously the notion of merit. Merit is intertwined with the notion of desert. If we maintain that a given person receives a certain position by way of merit, it is more or less logically equivalent to maintaining that the person in question deserves the aforementioned position, or, at the very least, has a deserving claim on it. However, desert (and hence merit) is a moral concept, and as such, its meaning is likely to differ depending on individual notions of what is entailed by the terms in question. That which is meritorious to one person may not be meritorious to another, and vice versa.

Let us look at a simple model espoused by some social scientists. Merit, they suggest, may be defined as a combination of natural talent and personal achievement or effort. Thus, a person with great personal potential who makes use of said potential by hard work can righly be called meritorious. But we immediately run into trouble, for this particular definition of merit is easily open to criticism – Rawls, for example, argues that natural talents are undeserved. Thus, we might criticize this model on the basis that desert is derived from a non-deserving attribute. It is easy to maintain that natural talent should not, strictly speaking, have a place in evaluating merit – a person of mediocre talents who makes a great effort to achieve might very well be regarded as more deserving than a person of great talent who makes only a modest effort. And this is only one of the many objections we may raise. We thus see that it is far from easy to establish a concensus concerning the meaning of merit. In light of the fact that no commonly accepted normative interpretation exists, the question posed by social scientists:

“Is society S becoming increasingly meritocratic?”

which we may faithfully rephrase as

“Are positions in society S increasingly allocated on the basis of merit?”

is equivalent to a question of the sort:

“Are people in society S becoming better human beings?”

Both questions contain moral attributes with a variety of hotly disputed and mutually incompatible normative interpretations. The subjective nature of any moral attribute is going to leave any question containing such a term stillborn unless we have a fixed interpretation. Merit clearly has no such interpretation.

Social scientists have tied merit to a number of social indicators such as educational achievement. They measure the correlation between educational achievement and eventual social position, and make sweeping claims about post-industrial societies becoming meritocratic, while their results justify nothing of the sort. A correlation between social indicators such as educational achievement and social position tells us nothing about merit. The jump from these objective indicators to a subjective moral term is logically invalid, unless we choose to redefine the moral term as an objective term equivalent to the indicators in question. In that case, the meaning of the moral term is wholly arbitrary, and does not accord with general usage. The social scientist has, in fact, appropriated a word from the common vocabulary and twisted it to fit his own purposes. Does this matter? Decidedly yes, for although it makes no rigorous difference, it does make a psychological difference. The arbitrary takeover of moral terms by social scientists makes it possible for propagandists and rhetoricians to claim a ‘scientific’ or ‘scholarly’ legitimacy which would otherwise not have been available to them. The moral terms can be defined, redefined and defined yet again in terms of social indicators, to legitimize the desired ends of the moment. This is sophistry of the worst kind, and makes social science the laughing stock of the sciences.

Það býr skítugur frakki í næsta herbergi. Hann er dæmigerðasta franska manneskja sem ég hef nokkru sinni hitt. Hann er grannvaxinn á svona frekar óheilbrigðan hátt. Hann er með sítt hár sem er alltaf skítugt. Hann er kaþólikki og trúir að ég sé sennilega á leiðinni til helvítis, og að páfinn sé "góður maður". Hann trúir á ástina og á kynlíf innan hjónabands. Hann telur að markmið manneskjunar sé að ná fullkomnun í augum Guðs. Hann fílar lélega tónlist frá 9da áratugnum. Hann er sífellt að éta, og étur mestmegnis mygluosta eða lauk. Fyrir vikið er hann ávallt andfúll. Hann talar ensku með dæmigerðum frönskum hreim, og byrjar aðra hverja setningu á "...een France...". Hann er að læra "Finance" við LSE.

Um daginn spurði hann mig hver steríótýpan yfir franska karlmenn væir á Íslandi. Ég svaraði: "Frenchmen are generally regarded as weak, effeminate, arrogant, hypocritical, perfume-wearing dandies that do nothing but complain.".

Osama bin Laden er Goldstein okkar tíma.

Hann Gunni félagi kom um daginn með helvíti góðan mælikvarða á hvenær einhver er sannur vinur manns:

Ef þú bankar upp á hjá félaga um miðja nótt, segir honum að þú hafir lík í skottinu á bílnum þínum sem þig vanti hjálp við að losna við, no questions asked, og hann hjálpar þér, þá er viðkomandi sannur vinur þinn.

Fyrir stuttu hafði maður að nafninu Stanley samband við mig fyrir hönd The Bertrand Russell Society. Hann hafði rekist á síðuna mína með upptökum af Russell og þótti svo vel að verki staðið að hann bauð mér að gerast varanlegur meðlimur ókeypis, og sendi mér fjölmörg back issues af riti félagsins, The Bertrand Russell Society Quarterly.

Nettengingin hérna er átakanlega slök. Ég er að sækja skjöl af Manfred á 7-8k/sek. Fæ enn verri hraða á torrentum og á Gnutella/Kazaa. What's an inured and shameless internet-based media thief to do?

Tónleikar með The Stranglers á morgun, Doug Stanhope standup á laugardaginn. Góð helgi framundan, methinks.

Er eiginlega búinn að ákveða hvað ég ætla að taka:

• Philosophy of Science
• History of Science
• Evidence and Scientific Method

Annars er þetta alvöru nám hérna, heilmikil vinna í hverjum kúrs. Kvöldið mun fara í að læra.