The following submitted letter was printed in The Times (London). Saturday, May 9, 1992
Sir,
The University of Cambridge is to ballot on May 16 on whether M. Jacques Derrida should be allowed to go forward to receive an honorary degree. As philosophers and others who have taken a scholarly and professional interest in M. Derrida's remarkable career over the years, we believe the following might throw some needed light on the public debate that has arisen over this issue.
M. Derrida describes himself as a philosopher, and his writings do indeed bear some of the marks of writings in that discipline. Their influence, however, has been to a striking degree almost entirely in fields outside philosophy -- in departments of film studies, for example, or of French and English literature.
In the eyes of philosophers, and certainly among those working in leading departments of philosophy throughout the world, M. Derrida's work does not meet accepted standards of clarity and rigour.
We submit that, if the works of a physicist (say) were similarly taken to be of merit primarily by those working in other disciplines, this would in itself be sufficient grounds for casting doubt upon the idea that the physicist in question was a suitable candidate for an honorary degree.
M. Derrida's career had its roots in the heady days of the 1960s and his writings continue to reveal their origins in that period. Many of them seem to consist in no small part of elaborate jokes and the puns "logical phallusies" and the like, and M. Derrida seems to us to have come close to making a career out of what we regard as translating into the academic sphere tricks and gimmicks similar to those of the Dadaists or of the concrete poets.
Certainly he has shown considerable originality in this respect. But again, we submit, such originality does not lend credence to the idea that he is a suitable candidate for an honorary degree.
Many French philosophers see in M. Derrida only cause for silent embarrassment, his antics having contributed significantly to the widespread impression that contemporary French philosophy is little more than an object of ridicule.
M. Derrida's voluminous writings in our view stretch the normal forms of academic scholarship beyond recognition. Above all -- as every reader can very easily establish for himself (and for this purpose any page will do) -- his works employ a written style that defies comprehension.
Many have been willing to give M. Derrida the benefit of the doubt, insisting that language of such depth and difficulty of interpretation must hide deep and subtle thoughts indeed.
When the effort is made to penetrate it, however, it becomes clear, to us at least, that, where coherent assertions are being made at all, these are either false or trivial.
Academic status based on what seems to us to be little more than semi-intelligible attacks upon the values of reason, truth, and scholarship is not, we submit, sufficient grounds for the awarding of an honorary degree in a distinguished university.
Yours sincerely,
Barry SmithHans Albert (University of Mannheim),
David Armstrong (Sydney),
Ruth Barcan Marcus (Yale),
Keith Campbell (Sydney),
Richard Glauser (Neuchâtel),
Rudolf Haller (Graz),
Massimo Mugnai (Florence),
Kevin Mulligan (Geneva),
Lorenzo Peña (Madrid),
Willard van Orman Quine (Harvard),
Wolfgang Röd (Innsbruck),
Karl Schuhmann (Utrecht),
Daniel Schulthess (Neuchâtel),
Peter Simons (Salzburg),
René Thom (Burs-sur-Yvette),
Dallas Willard (Los Angeles),
Jan Wolenski (Cracow)
Sveinbjörn Þórðarson
(Sveinbjörn)
Add Comment |
RSS Feed
Ekki bara meikaði ég ekki Derrida, heldur meikaði ég heldur ekki secondary litteratúr UM heimspeki Derrida. Og ef það sem menn eru að segja er svo convoluted og unintelligible að maður getur eytt klukkutímum í að lesa það án þess að fá neitt coherent út úr því, þá stórefast ég um að það sé eitthvað að fá.
Allar brilliant hugmyndir eru einfaldar. Ockham's Razor, dude.
Burtséð frá því hvort fólk telur rit Derrida hafa heimspekilegt gildi eða ekki (þar sem ég er vissulega sammála Svani) þá er það stórmerkileg staðreynd hvað hann kemur við kaunin á þeim sem fást við rökgreiningarheimspeki. Fólk virðist sjá miklum ofsjónum yfir vinsældum hans og finnur sig knúið til að lýsa yfir hneykslan sinni fremur en að yppta öxlum og sleppa því bara að taka hann alvarlega, eins og einn heimspekingur svaraði mér í haust þegar ég spurði hann álits á Derrida.
Heimspekingarnir sem mótmæltu heiðursdoktorsnafnbótinni álitu sig sennilega bera orðspor stéttar sinnar og Cambridge fyrir brjósti. (Reyndar mun kallinn nú hreinlega hafa mótmælt því á köflum að hann væri heimspekingur en kannski ekki á þessum tíma, ég veit það ekki.) Þetta var árið 1992. Hann fékk nafnbótina, hann svaraði Quine og félögum opinberlega og nú er hann dauður.
Og einhverra hluta vegna sér Sveinbjörn ástæðu til að birta bréfið hérna núna og skrifa sjálfur undir. Án sjáanlegs tilefnis. Það gerist ótrúlega reglulega að ég rekist á eitthvað svipað á flandri um netið. Mér finnst þetta stórmerkilegt enda jaðrar það á köflum við móðursýki.
Ég vænti þess að það verði ekki tekið illa upp þótt ég noti tækifærið til að velta upp þeirri spurningu af hverju Derrida vekji upp þessi viðbrögð fremur en hvaða annar fræðimaður sem fólk hefur lítið álit á.
Anyone?
Vandamálið er auðvitað það að það spretta upp heilu fræðin sem fást við þessa endæmis þvælu.
Það er eitt að hafa lágt álit á einhverjum fræðimanni, t.d. að telja hann hafa lítið til málanna eða leggja, eða hafa hreinlega slæmar hugmyndir. Það er allt annað þegar einhver þykist fræðimaður en er lítið annað en pseudo-intellectual fraud sem hefur blöffað sig fram til metorða með óskiljanlegu þvaðri.
Þetta minnir mig á Sokal málið -- það er virkilega þörf á einhverju álíka í heimspekinni til þess að vekja athygli manna á bullinu sem fær framgöngu.
Ég var nýlega á ráðstefnu í Compiégne í Frakklandi þar sem svona Derridaesque "heimspeki" var ráðandi -- ég skammast mín hreinlega að vera að stunda fræðigrein sem er kennd við þessa vitleysu. Og það er síður en svo að Derrida sé einn um að verða fyrir barði mínu. Þeir sem lesa síðuna mína munu vita að ég hef einnig beint spjótum mínum að Hegel og Heidegger.
Auðvitað er hægt að hunsa skrif Derrida, ásamt stjörnuspeki, dulspeki og aðra vitleysu, en ég tel hins vegar ágætt að vekja athygli á því hversu mikið rugl þetta er við og við, ef bara af almennri skyldurækni, þá sérstaklega þegar ég sé annars skynsama menn eins og Svan o.fl. lofsama það
0
▽
Það sem þessir menn verða alræmdir í framtíðinni...enda Derrida snillingur!