Sveinbjorn Thordarson

Ég hef verið að vinna að litlum tölvuleik undanfarið -- hugmyndin er byggð á borðspilinu Space Hulk, sem ég spilaði heilmikið í gamla daga en er því miður ekki framleitt lengur. Þetta er tveggja manna spil. Annar spilarinn spilar geimverur en hinn svona squad af bad-ass marines. Síðan hafa "the marines" eitthvað objective eins og t.d. að setja í gang e-ð tölvukerfi eða komast á einhvern stað eða álíka, og geimverurnar þurfa að reyna að koma í veg fyrir það með því að slátra þeim öllum.

Hérna er smá mynd af þessu eins og þetta lítur út hjá mér so far. Það er hægt að hreyfa gaurana um, þeir ganga ekki gegnum veggi, þeir geta opnað hurðir og geta ráðist á hvorn annan.

Með heppni fæ ég einhverja úrkynjaða Photoshop menn eins og t.d. Magga til þess að beefa upp á grafíkina og gera útlitið fagmannlegra. Aðal málið er auðvitað að klára kóðann bak við forritið. Ég er að skrifa þetta í C notandi SDL svo þetta verður cross-platform.

Ég er að hugsa um að reyna fyrir mér sem svona artsy farsty póstmódernista listamaður. Hvernig er þetta sem byrjun?

Þetta eru randomly generated misdjúpar 32 pixla myndir úr sprite tilesetti sem komu upp þegar ég var að prufa kóðann minn...

Hérna koma nokkrar í viðbót (og það er bannað að gúgla):

1.

Passed from father to son.
From brother to brother.
Yet it is used mostly by others.

2.

It flies without wings.
Drops without fear.
Yet held in your hands.
It will soon disappear.

3.

This engulfing thing is strange indeed.
The more there is the less you see.

4.

Answers the caller without being asked
responds within seconds
and speaks all tongues with equeal ease.

5.

When it comes from sea to shore.
Twenty paces you'll see.
No less, no more.

6.

With a golden eye.
I watch my maker.
The older I grow.
The smaller I get.

7.

You see it in winter.
Never in summer.
And though 'tis light as a feather.
Even the mightiest giant can't hold it for long.

8.

Never resting, never still.
Moving silently from hill to hill.
It does not walk nor run nor trot.
Yet all is cool where it is not.

9.

With this one thing you will have defeated even the mightiest of opponents.

10.

The richest man cannot buy this, yet the poor have it in plenty.

11.

Honourable men will keep this, but only after they have given it.

Hérna kemur gáta:

Like dogs shouting at the moon.
Or armour worn by trees.
Like a sharply spoken command.
Or tiny vessel upon the seas.

Hvert er svarið? Dolli má ekki svara (og heldur ekki Vilborg).

Þarna er fyrsta fartölvan sem ég eignaðist, sem var PowerBook 180c árið 1993, við hlið núverandi fartölvu minnar, sem er PowerBook G4 frá árinu 2004.

Gamla 180c vélin kostaði gríðarlega mikið á sínum tíma. Hún hafði 8.4 tommu litaflatskjá með 640x480 pixla upplausn, og þótti afar framúrstefnuleg. Hún er 33Mhz, með 4MB af vinnsluminni, og virkar ennþá þótt batteríið sé reyndar löngu dautt.

Svo var þetta líka fyrsta tölvan sem ég tengdist Netinu með, gegnum 14400 baud mótald.

Anyone who encodes video in RealMedia format should be summarily executed and his family made to pay for the bullet.

Og ég sem hélt að Axel væri feitur...

Ég rekst oft á greinar þar sem höfundur þykist geta vísað á bug þeim ásökunum að innrás Bandaríkjanna í Írak hafi verið framkvæmd af fjárhagslegum ástæðum. Yfirleitt vísar höfundur í gríðarlegan kostnað innrásarinnar (sem er auðvitað upp á marga, marga milljarða bandaríkjadala), og segir að það tæki gríðarlegan tíma fyrir innrásina að borga sig upp með ólíunni í Írak. Þessa röksemdafærslu sá ég meðal annars í Newsweek, sem er jingóista skítablað.

Stöldrum aðeins við hér. Það má hæglega hrekja þessa röksemdafærslu:

Fyrir vikið þýðir ekkert að grafa upp einhverja obskúra tölfræði um beinan kost innrásarinnar og bera hann saman við einhvern beinan potential gróða af olíusölu næstu áratugina. Enn og aftur, "there's lies, damned lies and statistics", og apologistar fyrir stríðsrekstur Bandaríkjanna beita þeim öllum.

Stóra Ostamálið, courtesy of Hugi Þórðarson.

Eins og mönnum er ef til vill kunnugt, þá voru sett lög í fyrra sem banna jákvæða umfjöllun um tóbaksreykingar í íslenskum fjölmiðlum. Ég hyggst hér með láta reyna á þessi nasista-ritskoðunarlög með því að brjóta gegn þeim. Ég geri ráð fyrir því að þessi vefsíða mín teljist íslenskur fjölmiðill þar sem hún er hýst á Íslandi og efni hennar (eða a.m.k. þessi grein) er á íslenskri tungu. Jæja, látum á það reyna:

Ahh! Þegar ég vakna á morgnana er fátt unaðslegra heldur en að kveikja í fyrstu sígarettu dagsins. Sætur og hressandi ilmurinn af nikótínhlöðnum tóbaksreyknum skilur eftir sig hlýja og notalega tilfinningu við hjartaræturnar. Fyrsti andadrátturinn af guðdómlegum reyk fyllir mig sæluvímu og færir mig guðunum nær. Þetta er upplifun sem enginn ætti að missa af -- gefandi, heilbrigður, uppbyggilegur og skemmtilegur hluti af lífi mínu.

Krakkar mínir, sérstaklega þið undir lögaldri, treystið mér, það er kúl að reykja. Ekki trúa áróðrinum í skólanum, ekki gleypa við ruglinu í Þorgrími Þráinssyni, þetta er GOTT og HEILBRIGT.

Nú er bara að bíða og sjá hvað gerist...

Ég var að læra frábært nýtt orð í dag: kakistocracy. Hérna er það sem Wikipedia hefur að segja:

Nú er spurning um hvernig sé best að þýða þetta yfir á íslensku.

Fíflræði?

Vanræði?

Bjánaræði?

Er Ísland þá kannski kleptokakistocracy?

Nú á dögum virðist hver einasti Gísli, Eiríkur og Helgi hafa svokallaða bloggsíðu. Það er í sjálfu sér ekkert athugavert við það, en flestir nýta sér ókeypis þjónustur vefheima eins og Blogspot, Blogger, o.s.frv. Af einhverri óskiljanlegri ástæðu virðast allar þessar síður nota 10 punkta leturstærð -- stundum er letrið ljósgrátt, og hlekkirnir til hliðanna oft daufbláir á litinn. Þetta er hluti af tískubylgju sem hefur tröllriðið Netinu undanfarin 2-3 ár, og birtist fyrst á sérhönnuðum CSS-dómíneruðum fyrirtækjavefum, en hefur nú unnið sér leið niður í vefsíður litla mannsins, væntanlega gegnum eitthvað "Reaganomic trickle-down effect".

Ég er afar mótfallinn þessari tísku. Hún einkennist af svona "form-before-function" skítafílósófíu sem dregur úr notagildi og þægindum vöfrunar. Ég spyr: Hvort er þægilegra að lesa, þetta:

eða þetta?

Hér á síðunni minni nota ég svarta 13 punkta leturgerð sem er auðveld á augun jafnvel á lélegum CRT skjám. Ég hvet eindregið þá sem lesa þetta að hætta þessu smáleturs-rugli á vefsíðum sínum.

Ég spyr:

Gefum okkur það að við höfum lágmarksríki sem sér einungis um löggæslu og verndar líf, frelsi, eignir, samninga o.s.frv. Einhverjir þyrftu að sjá um þessa löggæslu og hafa umsjón með henni. Nú hef ég lítið kynnt mér literatúrinn um hvernig nýfrjálshyggjumenn (e. libertarians) hafa hugsað sér að slíkur löggæslumekanismi sé innleiddur og tryggður, en það er ljóst að þeir embættismenn sem sæju um slíkt væru annað hvort a) lýðræðislega kjörnir eða b) ekki lýðræðislega kjörnir.

Í tilfelli b) er ekkert skilvirkt aðhald að ríkisvaldinu. Það þarf ekki mikið ímyndunarafl eða pólitískt innsæi til þess sjá að án aðhalds gætu þeir sem stjórna löggæslunni auðveldlega sölsað undir sig frekari völdum. Af reynslunni að dæma myndi spilling og valdagræðgi brátt grafa undan ídeal lágmarksríkinu.

Í tilfelli a), hvað gerist ef t.d. þorri manna vill allt í einu ekki lengur lágmarksríkið? (sem mér þykir alls ekki ólíklegt) og kýs í löggæsluembættin frambjóðendur sem vilja afnema lágmarksríkið og koma á laggirnar velferðarkerfi, þjónustum, o.s.frv? Við skulum muna að lágmarksríkið getur ekki haldið uppi neins konar áróðri um eigið ágæti án þess að hætta að vera lágmarksríki.

Það væri gaman að fá svar við þessu, þar sem mér sýnist að jafnvel þótt lágmarksríki væri komið á laggirnar, þá félli það brátt um sjálft sig, líkt og öll dæmi um lágmarksríki (eða réttara sagt ríki nálægt því skipulagi) í sögunni hafa þróast í að verða umfangsmeiri.

Og svo nokkrir hlutir í viðbót:

Hvernig væri löggæsla (og e.t.v. lýðræðiskerfi) lágmarksríkisins fjármögnuð? Með skattlagningunni hötuðu, sem er "rán"?

Ef ríkið má ekki skipta sér af markaðinum, hvernig er óskilvirkni í starfsemi frjáls markaðskerfis leiðrétt?

Flestar hugmyndir um lágmarksríkið fela einnig í sér að ríkið komi í veg fyrir svindl (e. fraud). Nú gætu menn t.d. stundað svindl með því að selja frystivökva sem gosdrykk fyrir börn. Á þá lágmarksríkið að setja reglugerðir um t.d. matvæli og aðrar vörur, og reka einhvers konar eftirlit, eða er kannski ekkert athugavert við að stunda svona lagað?

Hvernig passa ósjálfráðar mannverur inn í myndina? Eru börn eignir foreldra sinna? Er foreldrum frjálst að nauðga þeim, berja og hýða? Ef ekki, þarf þá ekki einhvers konar barnavernd? En ef öll börn teljast sjálfráða, bera þau þá fulla ábyrgð á gerðum sínum? Gætu þau fengið 15 ár í San Quentin?

Og hvað með dýr? Eru þá öll dýr í heiminum eign einhvers? Hvað með fugla? Er mönnum frjálst að pynta og misnota dýr eins og þeim sýnist?

Eiga allir menn að vera jafnir fyrir lögunum? Þarf þá ríkið ekki að geta tryggt öllum lögmenn til að höfða mál eða verja sig, þá sérstaklega þeim fátæku sem ekki hafa ráð á slíku? Væri þá rétt að skattleggja fólk til þess að greiða málskostnað þeirra fátæku? Erum við þá ekki komin með einhvers konar auðdreifingu (e. economic redistribution == rán) í gang?

Mér þætti afar gaman að fá svör við þessum spurningum.

Ég tók TOEFL prófið í morgun, þar sem það er nauðsynlegt til þess að fá inngöngu í framhaldsnám í enskumælandi löndum, en eins og ykkur er flestum kunnugt þá er ég að sækja um í nokkrum skólum í Bretlandi (og mögulega Nýja Sjálandi og Bandaríkjunum).

Þetta próf stóð yfir í fjóra klukkutíma og var eitt það leiðinlegasta sem ég hef gert í langan tíma. Hlustunarspurningarnar voru verstar:

Já, fjórar klukkustundir af þessum andskota.

Marxismi hægristefnu: Innsæisrík grein um libertarianisma sem hittir á naglann a.m.k. sálfræðilega.

Ég var að skoða nýja Serial Box fyrir Október, og sá að forritið mitt Tapir var þarna á listanum ;). Það tók ekki langan tíma að hakka það...

CIA World Factbook geymir alls konar áhugaverða tölfræði. T.d. reynist þjóðarframleiðsla Noregs og Bandaríkjanna vera sú sama, per capita þrátt fyrir heilmikla skatta og velferðarkerfi í Noregi. Þar má einnig sjá að allar Norðurlandaþjóðirnar hafa 0% af íbúum sínum lifandi undir fátæktarmörkum, miðað við 12% í Bandaríkjunum.

En auðvitað er svona tölfræði ekkert nema djöfulsins möppudýravitleysa...

Ég lenti eitt sinn í samræðu við vinnufélaga mína hjá Vefsýn um hvernig skyldi segja táknið @ á íslensku, og það spruttu upp tvö sjónarmið: annars vegar að segja 'hjá' (t.d. sveinbt hjá hi punktur is) eða 'að' (t.d. sveinbt að hi punktur is). Nú höfðu bæði sjónarmið eitthvað til síns máls. Orðið 'hjá' hefur nú fests sæmilega vel í málinu, en ég get ekki fallist á það af þeirri einföldu ástæðu að táknið '@' er stafurinn 'a' inni í hring, og því villandi ef það skal tákna orðið 'hjá' í íslensku. En orðið 'að' er ekki nægilega lýsandi -- 'að' hverju? Það virkar klunnalegt.

Ég legg til að þetta verði 'á' -- t.d. sveinbt á hi punktur is -- það er alveg sæmilega rökrétt að '@' táknið feli í sér orðið 'á'. Síðan er netfangið auðvitað hýst á vélinni sem viðkomandi lén vísar í.

Geir Ágústsson frjálshyggjumaður var svo góður, í kjölfar þessarar færslu, að benda mér á grein eftir sig sem birtist í fréttablaðinu í dag. Hún ber heitið "Græðgi er vanmetin" og lofsyngur Geir þar græðgina sem drifkraft markaðskerfisins.

Í Siðfræði Níkomakkosar telur Aristóteles græðgina í hópi lasta, ásamt heigulshætti, eyðslusemi, hégóma, óheiðarleika og öðrum lítt æskilegum eiginleikum. Aristóteles spilar einnig dyggðunum á móti löstunum -- heigulsháttur er skortur á hugrekki, óheiðarleiki er skortur á heiðarleika o.s.frv. Lykilhugmynd Aristótelesar um siðfræði er hið "gullna meðalhóf" -- vera hugrakkur, en ekki heigull eða fífldjarfur, örlátur en ekki nískur né eyðslusamur. Guðfræðingurinn Evagríus frá Pontus taldi græðgina eitt af höfuðsyndunum sjö, og í hans fótspor fetaði Dante og skilgreindi græðgi sem "óhóflega löngun í peninga og vald."

Hvað sem okkur kann nú að þykja um skoðanir þessara spekinga, þá hafa ákveðin orð vissa merkingu í ljósi sögu sinnar, bæði í íslensku og öðrum málum. Sá sem er gráðugur girnist meira en hann á skilið. Græðgi er óhófleg ágirnd Svo einfalt er það. Með því að beita þessu orði í umræðunni um markaðshyggju er Geir að setja alla orðræðuna í hendur "vinstrimanna" -- hann er að fallast á að framtakssamir fyrirtækjaeigendur og kapítalistar séu í raun og veru að girnast meira en þeir eigi skilið, og gæti ekki meðalhófi. M.ö.o. þá er hann að fallast á að ágirnd þeirra sé óhófleg, en heldur því að sama skapi fram að hún sé góð. Þetta er þversögn, því óhóf er slæmt samkvæmt skilgreiningu. Nú efast ég stórlega um að Geir hafi þetta í huga þegar hann skrifar að græðgi sé vanmetin. Mér sýnist sem hann beini hér spjótum gegn þeim sem telja markaðinn skapa óhóflega girnd í mönnum, en þá ber svar hans að hljóma á þann hátt að umrædd girnd sé ekki óhófleg. Í staðinn stundar hann orðahnupl -- orðinu græðgi er rænt og merkingu þess breytt eftir hentisemi. Geir hefði getað valið fjöldann allan af öðrum og betri orðum, svo sem girnd, löngun, metnað eða gróðavon, en þess í stað þykist hann geta tekið orðið græðgi úr höndum gagnrýnenda markaðskerfisins. Það eru margar góðar leiðir til þess að færa rök fyrir markaðskerfinu -- en gagnrýnendum er ekki svarað með því einu að segja að lýsingarorðið sem þeir beiti sé jákvætt en ekki neikvætt. Mér þykir það þrætugjarnt og flækingslegt, og er hindrun á málefnalegri umræðu.

Annað atriði í grein Geirs vakti athygli mína -- hann vísar í röksemdafærslu Roberts Nozick með eftirfarandi orðum:

En hérna er hann of fljótur á sér. Þótt það sé rétt hjá honum að flestir fallist á hið fyrra, nefnilega að við eigum líkama og okkar og huga sjálf, þá fylgir ekki niðurstaðan, þ.e.a.s. að við höfum óskertan eignarétt yfir því sem við framleiðum. Ég hef rætt um þessa röksemdafærslu áður og tel mig hafa hrakið hana í greininni Röksemdafærslur nýfrjálshyggjumanna hraktar. Ég býð honum Geir að lesa hlutann "Sjálfræði, sjálfseign" og kynna sér mótrökin gegn þessari afstöðu hans og Nozicks.

Að lokum vil ég bæta því við að mér þykir lítið um röksemdafærslur úr búðum nýfrjálshyggjumanna um þessar mundir -- skrif þeirra bæði á netinu og í blöðunum einkennast af stuttum áróðurspistlum þar sem vísað er í vafasöm reynslugögn og órökstuddar heimspekilegar afstöður sem reynt er að pranga upp á lesendann án þess að kafa af neinni dýpt í málið. Spekúlasjónir út í bláinn um hvernig frjáls markaður muni redda öllu, punktur og basta, eru orðnar bæði þreyttar og klisjukenndar.

John Densmore er svalur. Ekkert sorglegra heldur en "crass commercialisation" á góðri tónlist.

Eftir miklar þolraunir hefur loksins tekist að fá Beyond Dark Castle til þess að keyra hjá mér undir Mac OS X. Fyrir þá sem ekki þekkja þetta epíska meistarastykki, þá er ég að ræða um besta tölvuleik 9da áratugsins. Ég keyri þetta undir vMac emulator notandi MacPlus ROM skjal og 800k floppy disk images. Áhugasamir geta haft samband við mig og ég skal deila þessu.

There is a surprising number of people who believe that an unregulated free market will always produce the most efficient outcome in terms of benefits to the consumer. I think this is completely and utterly wrong -- the free market quite clearly has some serious shortcomings which need to be addressed in order to maximise consumer benefit and I intend to demonstrate my point by way of a few examples.

(Disclaimer: I am not an economist and know only a little about modern economics. That being said, I would welcome any suggestions on how an unregulated market could circumvent these problem)

I. Natural monopolies and exclusive goods

Certain things in life are exclusive. The physical space which I occupy at this moment is one example. As long as I occupy this space at this moment, nobody else can. Thus, insofar as we can speak of occupying this space as a good, it is exclusive. You may, of course, point out that it is possible for me to move and allow someone else to occupy this space, or that standing in the general vicinity will provide much the same value, or even that occupying this space at this moment is not a good which is highly sought after, but this would simply be dodging the issue at hand. The fact of the matter is that a number of goods in the real world are unique and therefore exclusive. If I own the Mona Lisa, nobody else can. The supply of Mona Lisas cannot change -- it will always be limited to that single painting. It is therefore strange to believe that the free-market mechanics of supply and demand apply here. Whoever owns the Mona Lisa has an unchallengeable and absolute monopoly.

Certain natural resources will tend to create natural monopolies as the consequence of unavoidable geographical facts. If someone owns the only oasis in a treacherous desert, with no alternate sources of water nearby, his monopoly on water will be very hard, if not impossible, to break. Any travellers passing through the desert will be compelled to pay the asking price, irrespective of how outrageous it may be, and irrespective of the costs of operating the oasis. The owner of the oasis can thus extort huge sums from the thirsty traveller by way of his natural monopoly. This is not an efficient outcome for the consumer, or for desert-travellers in general.

If we cursorily examine the services necessary to operate a large metropolis, we run into some problems concerning the application of free-market ownership policies. What should we do about roads, electric lines, telephone lines and water pipes? All of these are essential parts of the infrastructure required to maintain developed economies. They are also more or less exclusive, or require drastic inefficiencies in order to become non-exclusive. While it is perfectly possible to have many roads side by side, or several different telephone/electric lines running into people's houses, it can hardly be considered an exemplary use of resources. In this case, I would argue that the inefficiencies involved more than counter any consumer benefits caused by competition, and in the case of roads, I would argue that private ownership would make modern city transportation almost impossible, or at least highly inefficient. The road is a fine example of an exclusive good -- if someone owns a given road, nobody else can compete in providing the service of that road. I would venture to say that privatisation of public roads would lead to monopolies of transportation over large urban areas, followed by massive extortion on behalf of the service-providers.

The laws of a free market operate best when the barriers to entry in a given market are low and the goods can be manufactured in plenty. Given such a basis, the mechanics of supply and demand will more or less ensure that the market in question answers consumer needs efficiently. Neither advantageously placed natural resources nor unique goods meet this criterion. It is therefore folly to assume that the benefits of the market apply to them.

II. Monopolies on non-exclusive goods that create next-to-impossible barriers to entry

Let us imagine that there is only one company, Toothbrush Inc., which manufactures toothbrushes, and that it manufactures toothbrushes of mediocre quality. It sells these toothbrushes at an inflated price which is much higher than the total cost of production. The owners of this toothbrush company make a lot of money off their monopoly. The laws of the market dictate that some entrepreneur will see it to his benefit to invest money in the toothbrush industry, leading to heads-on competition between him and the incumbent monopoly. As a consequence, the price of toothbrushes will fall and their quality will increase, as each vendor tries to outdo his competitor. The monopoly has been abolished and the consumer benefits. Or so goes the theory.

Let us imagine a slightly different scenario. Let us imagine that Toothbrush Inc. owns vast stockpiles of money. Let us imagine that the company could be run with serious losses for a number of years. In this case, a new contender for the market will meet what may very well be called "unfair competition". As soon he starts marketing a cheap new toothbrush, his rival Toothbrush Inc. will start literally giving away toothbrushes. Toothbrush Inc. can afford giving away free toothbrushes for many years -- meanwhile, the competitor will see his revenue dwindle to zero, and unless he has a similar stockpile of funds, he will eventually be forced to withdraw from the market and lick his wounds. As soon as the competitor withdraws, Toothbrush Inc. ceases its "charity" and resumes with a policy of monopolistic extortion. It has taught would-be competitors a lesson -- they now know they cannot challenge the toothbrush monopoly without enormous funds at their disposal, funds which might be more sensibly invested in other ventures.

This example is not, I might add, some fanciful what-if scenarion. We have many actual cases from the past decade. The Netscape vs. Microsoft case springs immediately to mind. The software giant famously crushed the much smaller start-up with an inferior product by choking their cash flow.

III. Vested interest

Not all entrepreneurs have a vested interest in the future. For most, their interests will last only throughout their lifespan, or, if they are foresighted, that of their children. They can thus make perfectly rational decisions that affect future generations adversely, such as ravaging the fishing resources of the seas, hunting a particular species to extinction or dumping radioactive waste in mine shafts to be exposed one day and cause great harm. If doing any of these things is profitable throughout a life-time, the rational profit-seeker will not hesitate. In the long-term, however, these actions are not profitable or rational from a utilitarian standpoint. Rather, the short-term benefits to the entrepreneur is completely cancelled out by the adverse effects on future generations.

IV. Negative externalities

Externalities occur when production or consumption inadvertently affects third parties who are uninvolved in the production or consumption in question. We speak of "negative externalities" when the effects impose costs of some sort on the third party.

An unregulated free market has problems dealing with negative externalities. Let us imagine that two farmers, Jones and Smith, live on small patches of land next to each other. They both own their land and hold *absolute* property rights over it. One day, Jones decides to learn the trombone, and practises far into the night. Understandably, a sleepless Smith soon becomes frustrated with his neighbour. Without regulation, he has nowhere to turn -- Jones is exercising his right to play the trombone on his own private land.

To take a more serious case: Jones opens up a pig farm on his plot of land -- the noise of the pigs is deafening; their feces stinks for miles around, and their urine pollutes a river that runs through both their lands. Yet again, Smith has no recourse under an absolute property-rights system.

Before long Jones decides to buy all the land surrounding Smith's property. Furthermore, he refuses anyone passage through his newly acquired land, and surrounds it with barbed wire and growling guard dogs. It is now effectively impossible for Smith to leave his property -- as a consequence of Jones' unregulated property-rights, he becomes a prisoner and, deprived of his liberty to meet and trade with other men, ultimately starves to death. It is suitably ironic that a system called the free market should allow such a situation to arise.

V. The problem of ownership

Not everything in life can be owned by someone -- or sometimes the ownership cannot be enforced. The air that we breathe is a fine example. It passes in a flux between the many countries of the world, in defiance of all human regulations and laws. It is also an essential good -- for we cannot survive without air. As such, it is natural to raise questions concerning the best method to regulate it. We are presented with the same problem when it comes to other shared goods, such as soundscape, ozone layer, or the water circulating through the ecosystem. Free-market policies cannot regulate these natural commons -- but zero-regulation policies have negative consequences such as pollution and global warming.

A final word on monopolies

If we assume that every entrepreneur wishes to maximise his profits, he will inevitably reach the conclusion that the best way to do so is to establish a monopoly. While competition is desirable from the standpoint of the consumer, it is in direct contrast to the interests of the entrepreneur. Perfect competition will drive prices down to the point where it just barely pays off to remain in the business instead of investing time and effort elsewhere. But ambitious entrepreneurs do not just want to be "barely compensated" for their time and effort -- they want to become rich. As a consequence, it is the logical objective of every businessman to establish a monopoly. I need not, I think, discuss the obvious disadvantages of tolerating a privately run for-profit monopoly. It is thus necessary to have a legal disincentive for the would-be monopolist.

In conclusion

Based on the points I have raised in this article, I believe that a completely unregulated free market would have adverse effects on consumers, natural resources and the general quality of human life wherever it is implemented. The power of a competitive market in meeting supply and demand cannot be denied -- but, as always, it is possible to take a good thing too far.

My solution to the limitations of the free market is orthodox: I propose environmental regulations, dispute mediation, a fair system of compensation, preservation of unique cultural objects, governmental management of essential infrastructure and (most importantly) rigorously enforced, independently organised anti-trust legislation, provided and funded by the state. It is almost no matter how inefficient and wasteful the state is when it comes to these interventions -- they are a better alternative than nothing at all.

Milton Friedman er greinilega ekki mikill sagnfræðingur.