Sveinbjorn Thordarson

Í dag skrifaði Geir nokkur Ágústsson færslu á blogg frjálshyggjumanna sem ber heitið "Að gera Jesús [sic] úr manni". Í þessari færslu segir Geir það "að skapa verðmæti þar sem engin voru áður, [að] finna nýjar leiðir til að lækka vöruverð og bola keppinautum af markaðnum með hjálp neytenda og notenda, [...] að vera snjallari en við hin, [...] [að] sjá tækifæri þar sem aðrir sjá einokun eða erfiðleika" vera "hugarfarið sem skilur Íslendinga frá öpunum."

Nú ætla ég rétt að vona fyrir sakir okkar allra að það séu aðrir og betri hlutir sem skilji Íslendinga frá öpum, þ.á.m. listir, menning, heimspeki og hið mælta mál. En greinilega er ég á röngum slóðum, líkt og Aristóteles, sem sagði það eðli mannsins að vera skynsöm tvífætt lífvera.

En hér er ekki numið staðar -- þetta gerist enn betra: "Á meðan við höfum græðgi þá höfum við hvata sem mun lyfta okkur enn hærra en okkur getur dreymt um." Já, það er nú aldeilis. Mér verður helst hugsað til spekúlantsins Gordon Gecko úr kvikmynd Olívers Stone, Wall Street:

Þetta er athyglisverð lífsspeki. Lítum á hvað orðabók hefur um græðgina að segja:

greed
       n 1: excessive desire to acquire or possess more (especially 
           more material wealth) than one needs or deserves
       2: reprehensible acquisitiveness; insatiable desire for wealth
          (personified as one of the deadly sins) [syn: avarice, 
           covetousness, rapacity, avaritia]

Kannski er ég bara eitthvað úr takt við hýperkapitalistískann samtímann, en mér hefur ávallt skilst að græðgi sé löstur en ekki dyggð.