Sveinbjorn Thordarson

Google Earth er andskoti skemmtilegt forrit. Hérna er torrent fyrir Mac OS X betuna. Ef torrentinn er ekki að virka, þá er þetta líka inn í /gestir/income/ möppunni á Manfred.

Ég hef verið að spila Civilization III heilmikið núna í jólafríinu og hef skellt saman smá guide um hvernig maður vinnur leikinn í hærri erfiðleikastigum þegar tölvan svindlar:

How to win Civilization III at higher difficuly levels

I have lately come across some libertarian literature which maintains that Britain's decline as a world power was due to the implementation of Keynesian economic policies during and after the Great Depression. The introduction of social services and the welfare state supposedly undermined the competitiveness of the British economy. Thus, Britain's decline as a political and economic power is attributed to the suspension of laissez faire free market policies. To put it mildly, this is utter nonsense. In order to understand a process of this magnitude, one must look to history, not silly ideological preconceptions.

By the middle of the 19th century, the British Empire was the most powerful political entity in the world, controlling a third of the surface of the earth and a quarter of its human population. The key to Britain's success was undoubtedly international trade, which was maintained and protected by naval superiority and industrial technology. However, to call the policies then in place a form of "free trade" would be incorrect. Britain used tariffs, blockades and trade barriers extremely aggressively to protect the interests of domestic companies, most notably against the Dutch and the French. Trade barriers were only lowered when the competitiveness and dominance of British goods was certain. Britain preached free trade and protectionism interchangably, depending on its own interests, much like the United States does today.

Colonies were the lodestone of British capitalism. India, a country much bigger than Britain both in terms of land area and population, provided British manufacturers with a gigantic consumer market and a virtually inexhaustible pool of unskilled labour. The vast acres of India first produced opium, forced with violence upon the reluctant Chinese, and later, British tea, a lucrative trade commodity for European markets. African and Asian colonies provided British industry with raw materials -- their native population was ruthlessly exploited for profit and given no say in the democratic government of the Empire.

By the beginning of the twentieth century, the British had grown fat and bloated on their profits -- the men who built the Empire had faded away and were replaced by the Bertie Woosters of the decadent British public school system. The Boer War of 1904 was an expensive and politically disastrous failure, as were other British military ventures abroad during the period. The onset of the Great Depression affected all the developed powers, but the British were actually among the first to recover, largely thanks to Keynesian economic policy.

After the Second World War, Britain was exhausted and deep in debt to foreign creditors. One by one, the British colonies broke away, as did the Dominions of South Africa, Canada and Australia. Many of them had been fighting for home rule and independence since before the war, and now saw their chance. Indebted, ravished by war, overshadowed by the United States, Britain ceased to be a world power.

Blaming the decline of the British Empire on Keynesian economic policy is to display a fundamental ignorance of its history, economy and structure.

Jæja, aldrei þessu vant fékk ég einkunnir inn snemma -- 9,0 í fögunum mínum so far. Þessi blessaða heimspekiskor er skammarlega létt...

Þessa dagana hef ég ýtt í gang nýrri útgáfu af anti-IE mekanismanum á síðunni. Í stað þess að fólki sé vísað beint á mozilla.com til að sækja Firefox vafrann er þeim vísað á síðu með hlekk til þess að sækja Firefox. Hlekkurinn er tengdur við Google AdSense -- ég þéna $1 fyrir hvern aðila sem sækir Firefox gegnum síðuna mína og setur hann inn á vélina sína. Undanfarna viku síðan ég setti þetta upp hafa 7 aðilar gert það -- $7 hagnaður fyrir yours truly. Ef þessi tölfræði endurspeglar meðaltalið þá mun ég þéna um $365 á ári, eða um 20 þús. íslenskar krónur á núverandi gengi -- ekki slæmt. Og það fyrir að skipta fólki yfir í betri vafra...

Það hlakkar alveg í mér við tilhugsunina um hversu pirrað þetta trúaða lið hlýtur að vera...

Athyglisvert að sjá þessa gríðarlegu skuldaaukningu (hér um bil tvöföldun) á Reagan-BushSenior árunum -- svona fitnandi budget hjá mönnum sem predikuðu niðurskurð í ríkisþjónustum og velferðarkerfi.

Richard Nixon, Leonid Brezhnev, Henry Kissinger, the Pope and a hippie are passengers travelling aboard an airplane. The pilot runs to the back of the plane and shouts to the passengers that the engines have failed and the plane is going down. He also points out, while securing himself a parachute, that there are only four parachutes for the five passengers. Nixon and Brezhnev both jump up immediately, state that they are the leaders of the two most powerful nations on earth and thus worthy of being saved, grab a parachute and jump. Henry Kissinger then stands up, exclaims that he is the smartest man in the world and should therefore have one of the parachutes, and then he jumps. This leaves the Pope and the hippie. The Pope turns to the young hippie and says: "I have lived a long and pious life. I am ready to meet God! Take the parachute, my young friend." The hippie scratches his head and replies "Don't worry, padre, the smartest man in the world just jumped out of here with my backpack on."

Mig langar til að benda mönnum á frábæran tælenskan veitangastað hér í miðbænum sem heitir Krua Thai. Réttirnir þar eru á bilinu 800 til 1000 krónur og afar góðir. Það er bæði hægt að éta á staðnum og taka með heim -- formlega heitir vist staðurinn 'Thailenska eldhúsið ehf' og er á Tryggvagötu 14, þar sem Stélið var hér í den. Mæli sérstaklega með réttum #21 og #22.

Eins og flestum er e.t.v. kunnugt þá er vefsíða Hannesar Hólmsteins niðri sökum meiðyrðismálsins. Hins vegar hverfa síður ekki svo auðveldlega af netinu. Það er hægt að nota Way Back Machine af archive.org til þess að skoða eintak af vefsíðunni frá Maí 2004.

Ever wanted your Mac to feel like a bare-bones Linux box. I didn't think so. But now you can...

I have just created LoadPulse, the most annoying Mac OS X application in existence.

Jæja, ég var beðinn um næstu útgáfuna af MentatPreviewer -- það má sækja hana hér -- hún inniheldur drag'n drop image upload og HTML generation, textastærð er núna stillanleg osfrv. Til að upload fídusinn virki þarf að fara í Preferences og setja inn FTP notendanafn og lykilorð. Njótið...

Those evil hypocritical fucks....

It doesn't really matter where you stand on the political spectrum -- unless you're an evil fascist scumbag, you can't possibly condone torture. There is no excuse, no mitigating circumstances, no "changed World Order", no higher principle, no moral loophole.

Ísland í dag kl. 15:00 - Part II

Mig langar ennþá meira til Madeira

Ég var að fatta leið til þess að auka batterílíftíma á Apple fartölvum. Smellið á Command-Option-Control 8 -- þetta invertar skjálitunum. Bætir alveg 30-40 mínutum við í Estimated Time Remaining hjá mér.

Ísland í dag kl. 15:00

Mig langar til Madeira.

Jæja, hér kemur smá tölfræði um þennan vef, spýtt út úr Mentatinum:

Ég hef póstað 453 færslum í heildina, frá upphafi síðunnar 12. október 2003 fram til dagsins í dag. Í heildina eru allar færslurnar mínar 69528 orð, eða um 153 orð að meðaltali í hverri færslu.

Við þessar færslur hafa verið gerð 1148 comments, sem eru samanlagt 82529 orð, eða um 72 orð sem meðallengd á commenti. Það eru um 2.5 comment við hverja færslu. Þess ber þó að geta að comment fídusinn kom ekki fyrr en núna í ár, þannig að meðaltalið er í raun töluvert hærri.

Það eru 156 undirsíður á síðunni minni, samanlagðar eru þær 99084 orð, eða að meðaltali 635 orð per síða.

Í heildina er allt efni síðunnar 251141 orð, eða um 2.0 MB af hreinum texta. Myndirnar sem þessi síða notar eru samtals um 29.0 MB ef ekki eru talin með þau 656 MB sem fara undir ljósmyndir.

Eftir að vefurinn minn fluttist frá léninu sveinbjorn.vefsyn.is yfir í sveinbjorn.sytes.net, og ég fór að nota AWStats til að fylgjast með heimsóknum á vefinn, þá fékk ég út eftirfarandi veftölfræði:

Síðan fær að meðaltali 238 aðskildar heimsóknir á dag. Þar af eru um 160 frá aðgreinanlegum IP tölum.

Algengasti vafrinn er Safari, sem er um 52%. Á eftir honum koma Firefox með 22%, Internet Explorer með 13.3%. Aðrir Mozilla-variantar eru um 10%.

Ríkjandi stýrikerfið hjá gestum er Mac OS X, sem er með um 65%, síðan Windows 31% og Linux og önnur UNIX kerfi með afganginn.

Af þeim vinum sem linka á mig, þá koma flestar heimsóknir frá Hjalta, þar eftir frá Huga og þar eftir frá Steina og Arnaldi.

Vinsælasta síðan er þessi forsíða, en þar á eftir koma platypus, software, tapir og cv.

Flestir gestir eru frá Íslandi og Bandaríkjunum, sem standa nokkurn veginn jafnfætis. Á eftir þeim löndum koma Frakkland, Þýskland, Japan og Bretland.

Algengustu leitarorðin sem færa fólk inn á þessa síðu eru "platypus", "radnor dosbox", "nýfrjálshyggja", "sveinbjorn", "tapir" og "sveinbjorn thordarson".

Að lokum, þá notar þessi vefsíða um 1GB af bandvídd í hverjum mánuði, eða um 140KB per heimsókn. Með því að nota mod_gzip spara ég um 150MB af bandvídd.

Góðir vefsíðugestir: Það er mér ánægja að kynna ykkur nýja lénið fyrir þessa vefsíðu, sem er sveinbjorn.org. Mig langar til þess að biðja þá sem hlekkja á þessa síðu að uppfæra hlekkina sína til að endurspegla nýja lénið. Gamla lénið sveinbjorn.sytes.net mun þó áfram vísa á síðuna.

From: help@bok.hi.is
Subject: FW: Firefox
Date: December 6, 2005 2:27:01 PM GMT+00:00
To: sveinbt@hi.is


Sæll Sveinbjörn,

IE er hluti af stýrikerfinu XP (safnið borgar fyrir stýrkerfið ekki 
vafrann og því ókeypis)og uppfærist stýrikerfið sem og IE 
sjálfkrafa þegar Microsoft gefur út "plástra". Sjálfvirk uppfærsla 
fyrir firefox er ekki til staðar. Firefox lætur notandann sinn 
vita þegar nýjar uppfærslur eru gefnar út en notandinn þarf 
að setja þær upp sjálfur. Þetta er mikill ókostur í stóru tölvuumhverfi. 
RHÍ sem rekur og sér um tölvuver háskólans leggur aðrar áherslur 
á sín tölvuver enda nægur mannskapur í notendaþjónustu/umsjón 
tölvuvera.

Tölvuþjónusta safnsins sér um rúmmlega 200 tölvur (tæplega 
100 fyrir nemendur, rúmmlega 100 fyrir starfsmenn)auk á 
þriðja tug netþjóna. Með því að bjóða einungis upp á Microsoft 
forrit gerir það rekstur kerfisins öruggari sem og auðveldari fyrir 
2 starfsmenn deildarinnar.

Þú verður því miður að leita í tölvuver RHÍ ef þú þarft að 
nota Firefox.

Firefox er ekki öruggur ef nýjustu útgáfur/uppfærslur eru ekki 
til staðar líkt og IE.

Tölvuþjónustu þykir einkennilegt að til eru vefir sem ekki 
styðja IE sem enn hefur um 90% markaðshlutdeild.

Tölvuþjónustan skoðar reglulega þá möguleika sem í boði 
eru til að gera rekstur tölvukerfisins miðlægari, notendavænni 
og öruggari.Uppsetning á Firefox verður skoðuð en ekki í bráð.

Kveðja,
Tölvuþjónusta
LBS - HBS


-----Original Message-----
From: Sveinbjörn Þórðarson [mailto:sveinbt@hi.is]
Sent: 5. desember 2005 15:05
To: Upplýsingadeild
Subject: Firefox

Sæl(l),

Ég veit ekki hvort ég er að beina þessu skeyti til rétta aðila, 
en ég treysti að því verði komið til þeirra sem sjá um viðhald 
á tölvum á Þjóðarbókhlöðunni.

Ég hef verið að nota almenningstölvurnar hér á Þjóðarbókhlöðunni
 undanfarna daga, og því miður líð ég mikið fyrir það að einungis 
Internet Explorer er mér aðgengilegur.  Það er fjöldinn allur af 
vefsíðum á netinu sem ekki virka rétt eða birtast á rangan hátt í 
vafranum frá Microsoft. 
Mér þykir afar sérkennilegt að námsmönnum sé ekki fært að 
nota Firefox vafrann (http://www.mozilla.com), sem er bæði 
hraðari, öruggari og betri, og þess utan ókeypis.  Báðir kostirnir 
ættu a.m.k. að vera fyrir hendi. 

Tölvurnar í Árnagarði og Lögbergi eru blessunarlega búnar Firefox 
-- hví er ekki hægt að gera slíkt hið sama á bókhlöðunni?

Ég vona að þið sjáið ykkur fært um að lagfæra þessa takmörkun 
í bráð.  Með fyrirfram þökkum,

Kveðja,

Sveinbjörn Þórðarson

Ég er svo með DVD af útgáfutónleikunum í London 2004 fyrir nýjasta disk Tom Waits, Real Gone. Finn vonandi tíma til þess að taka það upp og skella því í MP3 snið fyrir áhugasama.

Scheize! Ég var að prufa að keyra Mentat locally á vélinni minn notandi mod_perl, og hann er 12x hraðari. Það virðist virkilega vera munur á því að Perl interpreterinn sé embeddaður í Apache vefþjóninn...

Ég hef nú ekki hugsað mér að endurskrifa authentication mekanismann í Mentat til að virka rétt með mod_perl. Hins vegar get ég notað Apache::PerlRun module-ið til þess að fá ákveðna kosti mod_perl án þess að endurskrifa eina einustu línu -- ég er núna búinn að kveikja á því á öllum Mentat vefjunum, sem þýðir að þeir vefir ættu nú að vera u.þ.b. 2x hraðari að svara beiðnum.

Ég átti í afar áhugaverðum samræðum við hann Arnald áðan um málfrelsi. Þeir sem hafa fylgst með fjölmiðlum undanfarið hafa ef til vill lesið um sagnfræðinginn David Irving og málið sem hefur verið höfðað gegn honum. Irving hefur yfir höfði sér allt að tveggja ára fangelsisvist fyrir að hafa neitað því að helförin gegn gyðingum hafi átt sér stað. Nú velti ég fyrir mér hvort það sé rétt að skerða málfrelsi á þennan hátt? Er rétt að banna að neikvæðir hlutir séu sagðir um kynþætti á opinberum vettvangi?

Mér þykir þetta afar flókin og erfið spurning. Vandinn er hvar beri að draga línuna. Lögin viðurkenna t.d. skiljanlega meiðyrði -- það er bersýnilega þörf á lögum sem koma í veg fyrir svokallaða "character assassination". En er hægt að notast við sambærileg lög hvað varðar hópa af fólki? Ef neikvæður áróður í garð alls kyns hópa er bannaður, er þá ekki mál- og umræðufrelsinu ógnað?. Skref fyrir skref mætti með þessu móti gera skoðanaskipti um umdeild málefni ómöguleg.

Er eðlismunur milli þess að segja eitthvað afar slæmt um tiltekinn einstakling og um hóp fólks? Arnaldur neitar því. Ég hallast að því að þar sé munur. Hins vegar er þetta afar grátt svæði. Hvað með meiðyrði gagnvart litlum hópum, t.a.m. einhverri fjölskyldu? Það er vissulega hópur en ekki tiltekinn einstaklingur. Og hvað með meiðyrði gagnvart stórum hópum, eins og t.d. stórum trúarhópum. Mér finnst ég hafa fullkomin rétt til þess að segja að kristið fólk sé vitgrannt og með þrælslund. Fer ég hér með meiðyrði?

Ég er ekki alveg viss um hvar sé rétt að standa í þessum efnum, en ég hallast þó frekar að því að standa sterkum verði um málfrelsið. Ég held að hann Mill hafi haft mikið til síns máls þegar hann sagði:

Svona grá svæði eru alltaf erfið. Það hlýtur að vera mjög þægilegt að aðhyllast svarthvítri hugmyndafræði á borð við nýfrjálshyggju, þar sem svona spurningar koma einfaldlega ekki upp -- anything goes.

Data URL Image Tag Generator: CGI vefforrit sem tekur við myndum gegnum netið og skilar af sér Data URL HTML <img> taggi.

George Bush on the so-called... uh ... "global warmings" that are happenin' ... on our planet.

Hérna eru leiðbeiningar Georgs Orwell um hvernig beri að temja sér góðan enskan ritstíl:

• Never use a metaphor, simile or other figure of speech which you are used to seeing in print.
• Never use a long word where a short one will do.
• If it is possible to cut a word out, always cut it out.
• Never use the passive where you can use the active.
• Never use a foreign phrase, a scientific word or a jargon word if you can think of an everyday English equivalent.
• Break any of these rules sooner than say anything outright barbarous.

Hann Siggi var svo góður að benda mér á að ég ætti að setja allt Mentat-specific HTML (s.s. admin takkar o.fl.) innan div tagga svo að menn gætu sniðið útlit þess eftir eigin höfði notandi CSS. Nú er ég búinn að gera nákvæmlega þetta.

.mentat_pagebuttons { }
.mentat_commentbuttons { }
.mentat_addnewsbutton { }
.mentat_newsbuttons { }
.mentat_addcommentform { }

Nú geta menn bara skilgreint þessa CSS classa og fengið það útlit sem þeir vilja, t.a.m. bakgrunnslit, leturstærð o.fl. Til þess að sjá dæmi um þetta í action getið þið skoðað nýja "Add Comment" formið hér á síðunni -- útlit þess stilli ég með þessari style sheet.

Eins og sést á myndinni hér til hliðar, þá getur maður gert alls konar sniðuga hluti með absolute positioning og þess háttar eiginleikum. Svo er einnig merkilegt hversu miklu maður getur afkastað þegar maður á að vera að læra undir próf...

Lýsingin hans Stewie úr Family Guy á "The Da Vinci Code" eftir Dan Brown:

"Let me guess, some flowery 300-page menopausal masturbatory aid?"

By the way, verðlaun í boði fyrir þann sem getur bent mér á leið til þess að converta Windows Media (WMV3) vídeó fælum yfir í eitthvað annað format á Mac OS X án þess að þurfa að kaupa dýran hugbúnað.

Jæja, ég var að bæta við hreint út sagt mind-bogglingly svölum fídus í MentatPreviewerinn. Það er nefnilega "drag and drop" image placement. Það er núna hægt að draga myndir úr Findernum eða öðrum forritum yfir á textareitinn í MentatPreviewer -- Það sem gerist þá er að myndinni er sjálfkrafa uploadað á serverinn og viðeigandi html-i bætt inn. Þetta sést mjög skýrt á eftirfarandi myndum:

Segið mér svo, er þetta svalt eða er þetta svalt? Þetta gerir það piece of cake að henda saman svona news entries með myndum.

Ég er líka búið að fá þetta til að virka með hlekki -- þ.e.a.s. menn geta dregið safari URLs eða bookmarks yfir á gluggan og þá bætist sjálfkrafa inn link tag með title attribute-i og öllu.

Ég skelli inn þessari nýju útgáfu strax og ég er búinn að fínpussa hana.

MentatPreviewer Gluggi

Ég er búinn að vera að dunda mér við að búa til forrit sem heitir MentatPreviewer og keyrir á Mac OS X. Þetta forrit er í grundvallaratriðum textaritill sem leyfir manni að sjá hvernig HTML-ið sem er innslegið mun líta út sem síða eða frétt í Mentatinum. Forritið birtir svona "rendered preview" af síðunni í heild sinni. Preview-ið uppfærist jafnóðum sem nýr texti er sleginn inn, þ.e.a.s. í rauntíma, eins og má sjá dæmi um á myndinni hér til hægri. MentatPreviewer býr einnig yfir þeim ágæta kosti að vera töluvert þægilegri ritill heldur en textarea field á vefsíðu, þar sem hann styður auðvitað Undo, Redo og Find and Replace. Þetta getur verið afar þægilegt þegar menn eru að setja inn langar færslur með myndum, listum og fleiru.

Stillingar

Áður en MentatPreviewer virkar þarf að setja inn tvær stillingar fyrir forritið undir Preferences í forritsvalblaðinu -- Page HTML og Domain (smellið á myndina til vinstri til að skoða nánar). Í Page HTML setja menn einfaldlega samsvarandi stillingu úr Mentat Configuration Panelinu sínu, og í Domain skal setja slóðina á viðkomandi vefsíðu, í mínu tilfelli t.d. "http://sveinbjorn.sytes.net". Að þessu loknu virkar MentatPreviewer án frekari stillinga.

Sækja MentatPreviewer
(112 KB innanlands)

Ég vil þó vara við að "Tidy" fídusinn er enn á byrjunarstigi og kann að gera óæskilega hluti við HTMLið ykkar. Annars hef ég alls konar aðra fídusa planaða fyrir þetta forrit, m.a. upphleðslu mynda o.fl. Engin Windows útgáfa plönuð, þó. So sorry, you people on the antiquated OS. Ég gerði þetta forrit á u.þ.b. 1-2 klst. þökk sé *frábæra* þróunarumhverfinu Cocoa, sem leyfir manni að henda saman hinum nytsömustu og fínustu forritum á örstuttum tíma. Allt forritið er um 80 línur af kóða.

Ég var að fá niðurstöðurnar úr Test Of English as a Foreign Language (TOEFL) prófinu -- 670 af 670 stigum. Yay!

Update 2011: Check out DataURL.net for some open source tools for working with Data URLs.

I recently discovered that it is possible to embed raw image data in HTML documents instead of referring to an external file. This allows you to store a whole page, images and all, in a single HTML document, as opposed to parcelling the HTML and associated images into several files. Image embedding is done via the "data" URL scheme.

Can you see the picture to the left? If so, you are using a browser which supports the data URL scheme -- if not, you should visit Mozilla.org and get yourself a modern browser.

Now, the traditional way to include images in web pages consists of providing an external source for the image, e.g.

This requires the browser to send an extra HTTP request, which is a considerable overhead in cases where the size of the image itself is on par with the size of an HTTP header. If we use an embedded data URL, we provide the image data within the tag itself. The following HTML tag will, for example, display the image above:

The practical considerations are not insignificant. This is an extremely convenient way to deliver on-the-fly images in web apps without having to generate temporary files that subsequently need to be cleaned out. Unfortunately, embedded images do not benefit from caching in the same way as external images; they have to be loaded with each and every HTML document within which they are embedded. They also make HTML look very ugly. Well, that shouldn't bother me, if I am as aesthetically impaired as my critics maintain.

To top it all off I created a web application and a smallish Mac OS X utility app that generates embedded image data tags from image files: DataURLMaker. The source code is made freely available.

Nerd alert! I just released a new version of osxutils. There are now 18 command line utilities in this package of Mac command line tools:

cpath
fileinfo
getfcomment
geticon
google
hfsdata
lsmac
mkalias
rcmac
setfcomment
setfctypes
setfflags
seticon
setlabel
setsuffix
setvolume
trash
wiki
wsupdate

I've thrown up a rather sparse page with some rudimentary documentation and PDF versions of the man pages.

Með hjálp frá vefsíðunni TwoFifty.org hef ég komist að því að ég hef séð 149 af 250 top myndunum á IMDB. Not bad...

Ég hef þó séð 90 af 100 top myndunum.

Annars er þessi listi mistækur. Þarna má finna drasl myndir á borð við Million Dollar Baby, Jaws, Braveheart, Kill Bill vol 2, Finding Nemo, The Incredibles, Batman Begins, Finding Neverland, Toy Story, Glory, Gladiator, 21 grams, Garden State og, worst of all, þessar hrikalegu nýju Star Wars myndir.

Í gær var sögðu tveir "ónefndir" aðilar við mig að ég væri ekki mikill fagurkeri. Það var mér aldrei fyllilega ljós á hverju þeir baseruðu þennan dóm sinn, en ein af rökunum sem ég heyrði voru þau að ég væri "svo mikið á móti skrauti og þannig löguðu á vefsíðum". Ég vil hér verja mál mitt með því að segja að ég er síður en svo á móti skrauti á vefsíðum, eins og ég vona að mín eigin síða ber vitnisburð um. Ef eitthvað, þá er það frekar einn af ásakendum mínum sem bæri réttilega þann titil.

Hins vegar vil ég samt sem áður leggja áherslu á að form fylgir fúnksjón. Matur sem er fallegur en óætur er nytlaus í annað en auglýsingar fyrir MacDonalds. Bifreið sem er "boner-inspiring" en hefur ekkert skott fyrir líkið er afar slæmur kostur. Á sama hátt er vefsíða full af 100KB rotating GIF myndum og asnalegum Shockware Flash hreyfimyndum viðurstyggð, varta á andliti Internetsins, merki um ófagmannleg vinnubrögð, tillitsleysi gagnvart vafrandi gestum og bara hreint út sagt viðbjóður í alla staði.

Auðvitað eru til hlutir sem er í eðli sínu þannig að formið er fúnksjónin, t.d. myndir sem fólk hengir á veggina hjá sér. En vefsíður eru af öðrum toga -- fólk sem vafrar er auðvitað að leita að efni af ýmsum toga, en fyrst og fremst er það hlutverk vefsíðunnar að koma einhverju "efni" til skila. Ég mun vera broddflugan sem stingur 100KB rotating GIF og Shockwave Flash mennina.

Jæja, best að fara að taka eitur. Ég skulda Asklepíósi hana. Greiðið þá skuld og látið það ekki undir höfuð leggjast.

Ég var að gera smá mælingar á vefþjóninum sem hýsir þessa síðu og fjölmarga aðra Mentat vefi, og svo virðist sem Mentat sé ekki svo hægur eftir allt saman. Álagsprufan mín sýndi að þjónninn var að höndla 10 requests fyrir Mentat forsíðu á sekúndu ágætlega.

Og já, það er núna hægt að sækja Mentatinn á http://mentat.sytes.net. Enn er lítið um documentation, en það kemur allt saman með tímanum, strax og ég nenni að skrifa andskotann.

Vil minna alla sem eru með nýjasta Mentatinn að það er núna komin inn "Comment Expiry Period" undir Configuration Panel, þ.e.a.s. sá tími sem má líða frá því að einhver frétt er sett inn þar til að ekki er lengur hægt að pósta commenti. Default tíminn er 168 klst, þ.e.a.s 1 vika, en þeir sem vilja lengri períóðu setja bara inn þá tölu sem þeim hentar.

Þótt yfirvaraskeggið hans Arnaldar hafi óneitanlega verið flott, þá á hann ekki sjens í Nietzche:

In the past few months, I have been using the open-source AWStats to get an overview of visitors to this website. AWStats is an excellent program, certainly one of the best of its type, but it has a rather annoying flaw: It only displays versions for the three "major" browsers, i.e. Internet Explorer, FireFox and Netscape.

Now, over half the visits to this website are made in Apple's Safari browser. I would, in fact, argue that Safari is more worthy of being classified as a "major" browser than the ailing AOL-promotion that is Netscape Navigator. As a consequence, I am more interested in the version breakdown for Safari than the other browsers.

A less nerdishly inclined man might have thrown his hands in the air, exclaimed "Such is life!" with a sigh and thought no more of it. However, I spent a couple of hours hacking away at the AWStats Perl code...and...lo and behold!

Yes, AWStats can now display a version breakdown for the Safari browser. I have submitted my changes to the project maintainer and hope to get them into the next official release.

This was not as simple to implement as might be expected, since the Safari User Agent string does not contain the browser version, as such, but only the build number. A FireFox User Agent string looks something like this:

It is plainly quite easy to use a regular expression to get the version (1.0.7). A Safari User Agent string, on the other hand, looks like this:

The only relevant number we get in the string is "412", which tells us that it is the 412th official build of Safari. This tells us nothing about the official versioning. For that, I needed to construct a hash to map build numbers to version releases:

%BrowsersSafariBuildToVersionHash = 
(
    '85.5' => '1.0',
    '85.7' => '1.0.2',
    '85.8' => '1.0.3',
    '85.8.1' => '1.0.3',
    '100' => '1.1',
    '100.1' => '1.1.1',
    '125.7' => '1.2.2',
    '125.8' => '1.2.2',
    '125.9' => '1.2.3',
    '125.11' => '1.2.4',
    '125.12' => '1.2.4',
    '312' => '1.3',
    '312.3' => '1.3.1',
    '312.3.1' => '1.3.1',
    '412' => '2.0',
    '412.2' => '2.0',
    '412.2.2' => '2.0',
    '412.5' => '2.0.1',
    '416.12' => '2.0.2'
);

Thus, by regexping after the build number and mapping it via %BrowsersSafariBuildToVersionHash, I can get a breakdown of versions.

Yes, it's good to be a nerd ;)

Ég horfði nýlega á heimildamynd í íslenska Ríkissjónvarpinu um fíkniefnaheiminn á Íslandi. Þetta var í sjálfu sér frekar ómerkileg mynd og skildi voðalega lítið eftir sig nema að á Íslandi væri til fólk sem væri í tómu tjóni, en það kemur tæplega neinum á óvart sem gerir sér af og til ferð niður í miðbæ Reykjavíkur um helgar. Aftur á móti vakti eitt viðtal myndarinnar athygli mína -- nefnilega viðtalið við tollstjórann í Keflavík. Sá maður sýndi sig vera afar vitgrannan með tveimur afar sérkennilegum staðhæfingum.

Í fyrsta lagi sagði hann að það væri sjálfsagt að ræða um lögleiðingu fíkniefna, en að slíkt væri ekki raunhæft því ef það myndi gefa góðan árangur þá væru fleiri lönd búin að lögleiða. Þetta er auðvitað hrikaleg röksemdafærsla. Það mætti alveg eins hafa notað hana til að færa rök gegn frelsun þræla í lok 18du aldar. Þetta er "circular argumentation" af verstu gerð -- "það hefur engin þjóð lögleitt fíkniefni því það mun gefa slæman árangur, og það mun gefa slæman árangur því að engin þjóð hefur lögleitt". Staðreyndin er auðvitað sú að nokkrar þjóðir, þ.á.m. Holland, Sviss o.fl. hafa tekið fyrstu skrefin í átt að lögleiðingu með ágætis árangri.

Í öðru lagi -- þegar hann var spurður um hverjar líkurnar væru á því að vera gripinn við fíkniefnasmygl í tollinum, svaraði hann á eftirfarandi hátt: "Líkurnar á því að vera gripinn ef maður gerir þetta einu sinni eru frekar litlar, en þær aukast ef menn gera það aftur."

Ha???

Nú lýgur þú, Herra Tollstjóri, aukast líkurnar á því að fá sex á teningnum virkilega eftir því sem maður kastar oftar? Þakka þér fyrir lexíuna í líkindafræði. Aldrei hefði mig grunað þetta...

Jæja, smilies í commentum í Mentat expandast nú í viðeigandi broskallamyndir í stað þess að vera bara ASCII táknin. Myndirnar fékk ég úr Proteus, afar góðum IM client fyrir Mac OS X. Go nuts, folks, try out the system og póstið brosköllum...

ACT IV - Scene IV "Finale"

We are on GARÐASTRÆTI in REYKJAVÍK. Enter SVEINBJÖRN, coming from FISCHERSUND. He staggers, barely able to walk. He is quite clearly in a state of considerable inebriation. In his left hand he holds a half-eaten Devito's pizza slice.

SVEINBJÖRN pauses and looks around.

SVEINBJÖRN: I should take a shortcut.

SVEINBJÖRN walks up BÁRUGATA and enters the GARDEN OF BÁRUGATA 3, adjacent to the back of ÖLDUGATA 4. In front of him is a thick cement wall, the only serious obstacle between himself and a soft bed.

SVEINBJÖRN (puzzled): Hmm...

SVEINBJÖRN casts the half-eaten pizza into the grass and starts to scale the wall with some difficulty. After several unimpressive attempts which amply demonstrate his athletic shortcomings and inebriated condition, he manages to heave himself up. He rises to stand upright on the wall, precariously maintaining balance.

(rear shot of ÖLDUGATA 4 BASEMENT ENTRANCE)

SVEINBJÖRN places his foot on a black City of Reykjavík trash bin to facilitate his descent to the safety of the tiled ground. The trash bin gives way and topples. SVEINBJÖRN falls awkwardly with it, crushing the right side of his back against the top of the wall. He feels the intense, searing pain even through the alcoholic haze. He half-stands without moving for a minute before proceeding to bed, cursing and promising never to take a shortcut again.

Þar sem ég hef fengist mikið við málspeki, þá verð ég að segja að mér þykir upplýsingarnar í eftirfarandi grein afar áhugaverðar...

Mér hefur ávallt þótt siðfræði vera "second-class citizen" heimspekinnar. Röksemdafærslur eru yfirleitt vafasamar eða hvíla á hæpnum forsendum, og akademísk skrif í siðfræði einkennast gjarnan af þess konar fræðimannarunki sem mér mislíkar einna mest. Hins vegar þá er ekki hægt að setja siðfræðina með öðrum prumpfögum (t.d. kynjafræði) af þeirri einföldu ástæðu að vandamálin sem siðfræði fæst við eru mjög raunveruleg og hversdagsleg, og eru nákvæmlega þau vandamál sem löggjafar lenda í vandræðum með.

Nýlega las ég grein þar sem höfundur hélt því fram að einungis væri stigsmunur, en ekki eðlismunur, á kaffidrykkju og áfengisdrykkju. Gott og vel. Nú veit ég ekki hversu kunnugur höfundur er áhrifum áfengisdrykkju, þá sérstaklega í miklu magni, en mér þykir afar ljóst að þetta er einfaldlega ekki satt.

Ég held að almennt samþykki ríki um að ákveðið fólk sé ekki það sem kallast independent decision-making agents -- sjálfstæðir ákvarðanatakar -- þ.á.m. geðsjúkir, eða lítil börn. Lögin góðkenna þetta og nota hugtakið "sjálfræði" -- það má svipta geðsjúka sjálfræði ef þeir valda sjálfum sér og öðrum skaða, og lítil börn eru í höndum foreldra sinna eða uppalenda.

Áfengi hefur áhrif á heilastarfsemi og taugakerfi. Í miklu magni getur fólk orðið svo illa haldið að það mætti flokka sem tímabundið sjúkt á geði -- það verður með öllu ófært um að hugsa skynsamlega, og getur orðið sjálfum sér og öðrum að skaða í ölæði sínu. Hér höfum við siðferðislegt vandamál, því áfengi getur rænt menn sjálfstæðri ákvarðanatöku. Kaffidrykkja hefur ekki neitt af sama toga í för með sér, ekki einu sinni í gríðarlegu magni og eftir langa vöku. Fyrir vikið er eðlismunur á þessum tveimur efnum, en ekki stigsmunur.

Sjálfur er ég ekki fylgjandi mikilli löggjöf um áfengi og neyslu þess (og svo sannarlega ekki þessum okurtolli sem Íslendingar búa við), en mér finnst umræðan vera opin: Það eru fleiri en eitt sjónarmið á siðferðislega vandann sem að baki liggur, og það þýðir ekkert að hrópa "Kaffið verður næst!", sem er hreinlega rökvilla.

Ég fékk nýlega í hendurnar iTrip, svona lítinn útvarpssendi sem ég get fest við iPodinn minn til þess að spila tónlist í bílútvarpinu. Þetta litla tæki virkar þannig að það bætast við u.þ.b. 20 lög í iTunes sem bera heiti FM bylgjulengdar, frá 8.77 til 106.7, og spila einhver tíðnishljóð. Til þess að stilla iTrippið inn á bylgjulengdina velur maður lagið og spilar það lag sem ber rétt heiti.

Vandinn er aftur á móti sá að þessi tíðnishljóð bætast við iTunes tónlistarsafnið og geta komið upp þegar maður er að hlusta á random play sem velur lag af handahófi. Þetta hefur angrað bæði mig og aðra, en nú hef ég fundið lausn.

Það er hægt að velja hvert einasta af tíðnislögunum, gera "Get Info" á þau, velja "Options" tabið og haka við "Skip when shuffling" -- þetta kemur í veg fyrir að viðkomandi lag komi upp í random play og leysir því vandamálið með að fá hrikaleg tíðnishljóð skyndilega þegar maður er að hlusta á iPodinn. Því miður er ekki hægt að stilla þetta fyrir mörg lög í einu, en það er svo sem fljótt gert að hoppa í gegnum þessu iTrip tracks og merkja við. Þetta leysir það sem ég áleit vera stóran galla á þessu annars sniðuga litla tæki.

Vissu annars ekki allir af þessu litla projecti mínu?

Þessi mynd er íslenskari en allt íslenskt.

Þessi mynd var tekin í Austur-Berlín á ferðum mínum um Mið-Evrópu fyrr í haust. Þarna stend ég við bakka ánnar Spree og horfi á glæsilegan austur-þýskan arkítektúr. Þessi undurfagra bygging er das Palast der Republik (ísl. Lýðveldishöllin), fyrrum sæti þingsins í das Deutsche Demokratische Republik.

Þetta fyrirmyndarbarn byggingalistarinnar var smíðað úr málmi og asbesti á 8da áratuginum. Berlínarbúar eru nú í vandræðum með að rífa það því gríðarlegt magn af krabbameinsvaldandi asbest-efni myndi dreifast um svæðið ef beitt væri hefðbundnum niðurrifsaðferðum. Fyrir vikið er verið að rífa það í litlum bútum í einu af sérstökum teymum af mönnum í verndarbúningum með öndunargrímur.

Því miður náði ég ekki mynd af því, en er ég nálgaðist "höllina" sá ég að einhver hafði graffað orðið Kulturterrorisme í hvítum lit utan á hana.

~||~

Myndin hér að neðan sýnir þá byggingu sem stóð þarna áður en kommúnistarnir reistu brúna viðbjóðinn. Þetta var Schloss Berlin, lengi vel aðsetur Prússnesku aðalsfjölskyldunnar. Byggingin skaddaðist eilítið í síðari heimsstyrjöld, en var í lok stríðsins rifin af ráðamönnum DDR til þess að koma höggi á arfleifð imperíalista og gera pláss fyrir "glæsilegan" arkítektúr í anda sósíal-realisma. Ef til vill ætti maður að vera þakklátur fyrir að sömu viðhorf voru ekki ríkjandi meðal kommúnista í Tjekkóslóvakíu Austurblokkarinnar -- þá hefði e.t.v. Prag, perla Miðevrópu, glatast.

Mér hefur tekist að fá gamla klassíkarann Betrayal at Krondor til þess að keyra í Mac OS X. Með hjálp frá Platýpusinum góða hef ég komið leiknum í þannig form að hann virkar "out-of-the-box" eins og Mac OS X forrit án nokkurs vesens. Smellið hér til þess að sækja leikinn (10.8 MB innanlands).

Hmm...

Hann Tom Waits karlinn hefur ekki bara sótt innblástur í tónlist Kurt Weills -- hann hefur actually flutt lag eftir gamla þýska snillinginn:

Sækja "What Keeps Mankind Alive" (2.1 MB niðurhal innanlands)

Og hérna eru textar Bertolds Brecht:

You gentlemen who think you have a mission
To purge us of the seven deadly sins
Should first sort out the basic food position
Then start your preaching, that’s where it begins

You lot who preach restraint and watch your waist as well
Should learn, for once, the way the world is run
However much you twist or whatever lies that you tell
Food is the first thing, morals follow on

So first make sure that those who are now starving
Get proper helpings when we all start carving
What keeps mankind alive?

What keeps mankind alive?
The fact that millions are daily tortured
Stifled, punished, silenced and oppressed
Mankind can keep alive thanks to its brilliance
In keeping its humanity repressed
And for once you must try not to shriek the facts
Mankind is kept alive by bestial acts

Smá aukauppfærsla við Mentat. Núna birtir hann ennþá betra HTML tag fyrir myndina, þ.e.a.s sem listar breidd og hæð, sbr:

Jæja, ég var að skella inn tveimur nýjum fídusum í Mentat og hef sett inn nýjustu útgáfuna af Mentat (2.2) hjá flestum. Nýjungarnar eru eftirfarandi:

Nýjung Nr. 1

Á forsíðunni (eða réttara sagt þeirri síðu sem birtir fréttirnar, þ.e.a.s. inniheldur "NEWS LATEST" breytuna) birtist nú hnappur fyrir ofan allar fréttirnar sem ber heitið "Add News Item". Sá hnappur gerir nákvæmlega það sem hann lofar, nefnilega að færa mann á síðuna þar sem hægt er að færa fréttir. Líkt og aðrir Mentat hnappar, þá birtist hann auðvitað einungis hef menn hafa loggað sig inn í kerfið.

Nýjung Nr. 2

Þegar menn hlaða upp myndum gegnum Mentat fá þeir mun hjálplegri skilaboð frá Mentat. Í stað þess að Mentat staðfesti einungis að upphleðslan hafi tekist þá birtir hann myndina og listar HTML bútinn sem þarf að bæta við til þess að bæta myndinni inn í frétt eða síðu. Hér sést mynd:

Já, þetta er útgáfa 2.2. Ég ætla að taka mig saman á næstunni og skrifa almennilega documentation fyrir kerfið og gera það aðgengilegt öðrum -- því miður er það hrikalega leiðinlegt að skrifa leiðbeiningar...

Bankað er á kjallarahurðina á Öldugötu 4 í Reykjavík. SVEINBJÖRN rís á fætur og lítur sem snöggvast á klukkuna, sem sýnir 14:23. Hann klæðir sig hratt, og opnar síðan hurðina með stírur í augunum.

Í dyragættinni standa tvær dömur, DAMA1 og DAMA2. Þær virðast báðar vera um sextugar, og klæðast gamlingjafötum. Önnur þeirra heldur á þykkum grænum blaðasnepli.

DAMA1: Góðan daginn. Við erum að boða erindi Jesú Krists. Það má kynnast öllu í þessu hér blaði (Gerir sig líklega til að rétta SVEINBIRNI blaðið)

SVEINBJÖRN: Ehrm....eh...veistu, nei takk. Ég er ekki trúaður maður.

DAMA2: En boðskapur Jesú Krists á erindi við alla. Hefurðu hugleitt málið?

SVEINBJÖRN: Ég hef frá unga aldri verið harður aþeisti, og er í dag heimspekinemi. Þið eruð að eyða tíma ykkar.

DAMA2: Þú hefur semsagt hugsað vandlega um þetta?

DAMA1: Siðaboðskapur Krists hefur ýmislegt fram að færa. Ertu viss um að...

SVEINBJÖRN grípur fram í

SVEINBJÖRN: Ég er ekki sammála. Mér finnst það vera siðaboðskapur þræla en ekki frjálsra, hugsandi manna. Bless.

Hurðin skellist í andlitið á DÖMU1 og DÖMU2, sem eru afar miður sín á svipinn. SVEINBJÖRN nuddar stírurnar úr augunum.

SVEINBJÖRN (inner monologue): Mig langar í sígarettu. Ætli downloadið mitt hafi klárast í nótt?

Það er hreint út sagt rosalegt hversu mikið er hægt að afmynda sig með tölvuforritum.

En auðvitað er þetta að mestu leyti náttúrulegt hjá mér...

Mér var að detta í hug frábært nýyrði fyrir femínista: phallocentric

Eins og mörgum er kunnugt, þá lýsti tölvufyrirtækið Apple því yfir að Makkar framtíðarinnar myndu hafa Intel örgjörva. Hérna er grein sem heldur því fram að fyrstu Intel PowerBook vélarnar muni koma snemma á næsta ári, og geymi útgáfu af Pentium M örgjörvanum.

Ég hugsa að það verði góður tími til þess að uppfæra hjá sér. Vélin mín verður þá orðin rúmlega tveggja ára.

Ég hef undanfarið verið að horfa á mjög góða sjónvarpsþætti -- "The Prisoner" frá 1967, með Patrick McGoohan í aðalhlutverki (hann hefur síðan m.a. leikið konunginn í Braveheart o.fl.). Þessir þættir innihalda allt sem maður gæti beðið um -- súrrealisma, hátæknibúnað, njósnir, svefngas, tedrykkju, regnhlífar, gömul háhjól, dáleiðslu, dverga, lyf, breskan hreim, aðlaðandi sjöunda-áratugs-týpu kvenfólk, flókin plot device, pólitík og félagsleg og sálfræðileg átök af ýmsum gerðum.

Forsaga þáttanna er í grundvallaratriðum eftirfarandi: njósnari hjá bresku leyniþjónustunni segir upp starfi sínu af ástæðum sem koma ekki fram. Í kjölfarið er honum rænt og komið fyrir í "The Village", þorpi fjarri mannabyggðum. Þar ber enginn nafn, heldur númer, og íbúarnir eru allir fólk sem hefur ekki þótt öruggt að sleppa út í samfélagið. Aðalpersónan ber heitið Númer 6, og manneskjan sem stjórnar þorpinu er Númer 2. Númer 2 þarf að fá upp úr Númer 6 alls kyns upplýsingar, og beitir til þess alls kyns brögðum. Þessir þættir eru mjög frumlegir og óvenjulegir, og bera vott um líflegt ímyndunarafl. Ég vildi óska þess að það væri til eitthvað sjónvarpsefni í samtíma okkar sem næði með höfuðið þar sem "The Prisoner" hefur tærnar, en því miður er það flest allt sápuóperudrasl í dulbúningum af ýmsum gerðum.

Stjórnmál í Bandaríkjunum alltaf á jafn háu plani.

Safari-vafrinn hlýtur að vera ein mesta snilld fyrr og síðar. Í nýjustu WebKit útgáfunum (t.d. þessari) er kominn stuðningur fyrir border-radius eiginleikann úr CSS3 staðlinum. Þetta þýðir að það er loksins hægt að gera rúnnuð horn á kassa í vefsíðum án þess að nota töflur eða einhver asnaleg galdrabrögð. Hérna er smá sýnishorn af því hvernig síðan mín lítur út í vafra sem styður þetta.

Svo notar nýi umræðuvefurinn hjá Apple þetta líka. Vel þess virði að sækja nýjasta WebKit og skoða hvernig framtíð vefhönnunar lítur út -- þ.e.a.s. ef bjánarnir hjá Microsoft koma sér að því að uppfæra Explorer-turdinn einhvern tímann.

Faðir minn gaf mér gamla austurþýska kennslubók í rökfræði, Moderne Logik. Dæmin í henni eru hreint út sagt frábær:

Zum Schluss geben wir noch ein Beispiel fur einen untgultigen Syllogismus und gehen dazu von einem Beispiel aus. Man liest heute in der kapitalistischen Presse Behauptungen, die -- auf die nuchterne Formel eines logischen Schlusses gebracth -- wie folg aussehen:

Alle Kommunisten sind Antiimperialisten
Alle arabischen Patrioten sind Antiimperialisten
---------------------------------------------------------
folglich: Alle arabischen Patrioten sind Kommunisten

Ég hef verið að vinna að litlum tölvuleik undanfarið -- hugmyndin er byggð á borðspilinu Space Hulk, sem ég spilaði heilmikið í gamla daga en er því miður ekki framleitt lengur. Þetta er tveggja manna spil. Annar spilarinn spilar geimverur en hinn svona squad af bad-ass marines. Síðan hafa "the marines" eitthvað objective eins og t.d. að setja í gang e-ð tölvukerfi eða komast á einhvern stað eða álíka, og geimverurnar þurfa að reyna að koma í veg fyrir það með því að slátra þeim öllum.

Hérna er smá mynd af þessu eins og þetta lítur út hjá mér so far. Það er hægt að hreyfa gaurana um, þeir ganga ekki gegnum veggi, þeir geta opnað hurðir og geta ráðist á hvorn annan.

Með heppni fæ ég einhverja úrkynjaða Photoshop menn eins og t.d. Magga til þess að beefa upp á grafíkina og gera útlitið fagmannlegra. Aðal málið er auðvitað að klára kóðann bak við forritið. Ég er að skrifa þetta í C notandi SDL svo þetta verður cross-platform.

Ég er að hugsa um að reyna fyrir mér sem svona artsy farsty póstmódernista listamaður. Hvernig er þetta sem byrjun?

Þetta eru randomly generated misdjúpar 32 pixla myndir úr sprite tilesetti sem komu upp þegar ég var að prufa kóðann minn...

Hérna koma nokkrar í viðbót (og það er bannað að gúgla):

1.

Passed from father to son.
From brother to brother.
Yet it is used mostly by others.

2.

It flies without wings.
Drops without fear.
Yet held in your hands.
It will soon disappear.

3.

This engulfing thing is strange indeed.
The more there is the less you see.

4.

Answers the caller without being asked
responds within seconds
and speaks all tongues with equeal ease.

5.

When it comes from sea to shore.
Twenty paces you'll see.
No less, no more.

6.

With a golden eye.
I watch my maker.
The older I grow.
The smaller I get.

7.

You see it in winter.
Never in summer.
And though 'tis light as a feather.
Even the mightiest giant can't hold it for long.

8.

Never resting, never still.
Moving silently from hill to hill.
It does not walk nor run nor trot.
Yet all is cool where it is not.

9.

With this one thing you will have defeated even the mightiest of opponents.

10.

The richest man cannot buy this, yet the poor have it in plenty.

11.

Honourable men will keep this, but only after they have given it.

Hérna kemur gáta:

Like dogs shouting at the moon.
Or armour worn by trees.
Like a sharply spoken command.
Or tiny vessel upon the seas.

Hvert er svarið? Dolli má ekki svara (og heldur ekki Vilborg).

Þarna er fyrsta fartölvan sem ég eignaðist, sem var PowerBook 180c árið 1993, við hlið núverandi fartölvu minnar, sem er PowerBook G4 frá árinu 2004.

Gamla 180c vélin kostaði gríðarlega mikið á sínum tíma. Hún hafði 8.4 tommu litaflatskjá með 640x480 pixla upplausn, og þótti afar framúrstefnuleg. Hún er 33Mhz, með 4MB af vinnsluminni, og virkar ennþá þótt batteríið sé reyndar löngu dautt.

Svo var þetta líka fyrsta tölvan sem ég tengdist Netinu með, gegnum 14400 baud mótald.

Anyone who encodes video in RealMedia format should be summarily executed and his family made to pay for the bullet.

Og ég sem hélt að Axel væri feitur...

Ég rekst oft á greinar þar sem höfundur þykist geta vísað á bug þeim ásökunum að innrás Bandaríkjanna í Írak hafi verið framkvæmd af fjárhagslegum ástæðum. Yfirleitt vísar höfundur í gríðarlegan kostnað innrásarinnar (sem er auðvitað upp á marga, marga milljarða bandaríkjadala), og segir að það tæki gríðarlegan tíma fyrir innrásina að borga sig upp með ólíunni í Írak. Þessa röksemdafærslu sá ég meðal annars í Newsweek, sem er jingóista skítablað.

Stöldrum aðeins við hér. Það má hæglega hrekja þessa röksemdafærslu:

Fyrir vikið þýðir ekkert að grafa upp einhverja obskúra tölfræði um beinan kost innrásarinnar og bera hann saman við einhvern beinan potential gróða af olíusölu næstu áratugina. Enn og aftur, "there's lies, damned lies and statistics", og apologistar fyrir stríðsrekstur Bandaríkjanna beita þeim öllum.

Stóra Ostamálið, courtesy of Hugi Þórðarson.

Eins og mönnum er ef til vill kunnugt, þá voru sett lög í fyrra sem banna jákvæða umfjöllun um tóbaksreykingar í íslenskum fjölmiðlum. Ég hyggst hér með láta reyna á þessi nasista-ritskoðunarlög með því að brjóta gegn þeim. Ég geri ráð fyrir því að þessi vefsíða mín teljist íslenskur fjölmiðill þar sem hún er hýst á Íslandi og efni hennar (eða a.m.k. þessi grein) er á íslenskri tungu. Jæja, látum á það reyna:

Ahh! Þegar ég vakna á morgnana er fátt unaðslegra heldur en að kveikja í fyrstu sígarettu dagsins. Sætur og hressandi ilmurinn af nikótínhlöðnum tóbaksreyknum skilur eftir sig hlýja og notalega tilfinningu við hjartaræturnar. Fyrsti andadrátturinn af guðdómlegum reyk fyllir mig sæluvímu og færir mig guðunum nær. Þetta er upplifun sem enginn ætti að missa af -- gefandi, heilbrigður, uppbyggilegur og skemmtilegur hluti af lífi mínu.

Krakkar mínir, sérstaklega þið undir lögaldri, treystið mér, það er kúl að reykja. Ekki trúa áróðrinum í skólanum, ekki gleypa við ruglinu í Þorgrími Þráinssyni, þetta er GOTT og HEILBRIGT.

Nú er bara að bíða og sjá hvað gerist...

Ég var að læra frábært nýtt orð í dag: kakistocracy. Hérna er það sem Wikipedia hefur að segja:

Nú er spurning um hvernig sé best að þýða þetta yfir á íslensku.

Fíflræði?

Vanræði?

Bjánaræði?

Er Ísland þá kannski kleptokakistocracy?

Nú á dögum virðist hver einasti Gísli, Eiríkur og Helgi hafa svokallaða bloggsíðu. Það er í sjálfu sér ekkert athugavert við það, en flestir nýta sér ókeypis þjónustur vefheima eins og Blogspot, Blogger, o.s.frv. Af einhverri óskiljanlegri ástæðu virðast allar þessar síður nota 10 punkta leturstærð -- stundum er letrið ljósgrátt, og hlekkirnir til hliðanna oft daufbláir á litinn. Þetta er hluti af tískubylgju sem hefur tröllriðið Netinu undanfarin 2-3 ár, og birtist fyrst á sérhönnuðum CSS-dómíneruðum fyrirtækjavefum, en hefur nú unnið sér leið niður í vefsíður litla mannsins, væntanlega gegnum eitthvað "Reaganomic trickle-down effect".

Ég er afar mótfallinn þessari tísku. Hún einkennist af svona "form-before-function" skítafílósófíu sem dregur úr notagildi og þægindum vöfrunar. Ég spyr: Hvort er þægilegra að lesa, þetta:

eða þetta?

Hér á síðunni minni nota ég svarta 13 punkta leturgerð sem er auðveld á augun jafnvel á lélegum CRT skjám. Ég hvet eindregið þá sem lesa þetta að hætta þessu smáleturs-rugli á vefsíðum sínum.

Ég spyr:

Gefum okkur það að við höfum lágmarksríki sem sér einungis um löggæslu og verndar líf, frelsi, eignir, samninga o.s.frv. Einhverjir þyrftu að sjá um þessa löggæslu og hafa umsjón með henni. Nú hef ég lítið kynnt mér literatúrinn um hvernig nýfrjálshyggjumenn (e. libertarians) hafa hugsað sér að slíkur löggæslumekanismi sé innleiddur og tryggður, en það er ljóst að þeir embættismenn sem sæju um slíkt væru annað hvort a) lýðræðislega kjörnir eða b) ekki lýðræðislega kjörnir.

Í tilfelli b) er ekkert skilvirkt aðhald að ríkisvaldinu. Það þarf ekki mikið ímyndunarafl eða pólitískt innsæi til þess sjá að án aðhalds gætu þeir sem stjórna löggæslunni auðveldlega sölsað undir sig frekari völdum. Af reynslunni að dæma myndi spilling og valdagræðgi brátt grafa undan ídeal lágmarksríkinu.

Í tilfelli a), hvað gerist ef t.d. þorri manna vill allt í einu ekki lengur lágmarksríkið? (sem mér þykir alls ekki ólíklegt) og kýs í löggæsluembættin frambjóðendur sem vilja afnema lágmarksríkið og koma á laggirnar velferðarkerfi, þjónustum, o.s.frv? Við skulum muna að lágmarksríkið getur ekki haldið uppi neins konar áróðri um eigið ágæti án þess að hætta að vera lágmarksríki.

Það væri gaman að fá svar við þessu, þar sem mér sýnist að jafnvel þótt lágmarksríki væri komið á laggirnar, þá félli það brátt um sjálft sig, líkt og öll dæmi um lágmarksríki (eða réttara sagt ríki nálægt því skipulagi) í sögunni hafa þróast í að verða umfangsmeiri.

Og svo nokkrir hlutir í viðbót:

Hvernig væri löggæsla (og e.t.v. lýðræðiskerfi) lágmarksríkisins fjármögnuð? Með skattlagningunni hötuðu, sem er "rán"?

Ef ríkið má ekki skipta sér af markaðinum, hvernig er óskilvirkni í starfsemi frjáls markaðskerfis leiðrétt?

Flestar hugmyndir um lágmarksríkið fela einnig í sér að ríkið komi í veg fyrir svindl (e. fraud). Nú gætu menn t.d. stundað svindl með því að selja frystivökva sem gosdrykk fyrir börn. Á þá lágmarksríkið að setja reglugerðir um t.d. matvæli og aðrar vörur, og reka einhvers konar eftirlit, eða er kannski ekkert athugavert við að stunda svona lagað?

Hvernig passa ósjálfráðar mannverur inn í myndina? Eru börn eignir foreldra sinna? Er foreldrum frjálst að nauðga þeim, berja og hýða? Ef ekki, þarf þá ekki einhvers konar barnavernd? En ef öll börn teljast sjálfráða, bera þau þá fulla ábyrgð á gerðum sínum? Gætu þau fengið 15 ár í San Quentin?

Og hvað með dýr? Eru þá öll dýr í heiminum eign einhvers? Hvað með fugla? Er mönnum frjálst að pynta og misnota dýr eins og þeim sýnist?

Eiga allir menn að vera jafnir fyrir lögunum? Þarf þá ríkið ekki að geta tryggt öllum lögmenn til að höfða mál eða verja sig, þá sérstaklega þeim fátæku sem ekki hafa ráð á slíku? Væri þá rétt að skattleggja fólk til þess að greiða málskostnað þeirra fátæku? Erum við þá ekki komin með einhvers konar auðdreifingu (e. economic redistribution == rán) í gang?

Mér þætti afar gaman að fá svör við þessum spurningum.

Ég tók TOEFL prófið í morgun, þar sem það er nauðsynlegt til þess að fá inngöngu í framhaldsnám í enskumælandi löndum, en eins og ykkur er flestum kunnugt þá er ég að sækja um í nokkrum skólum í Bretlandi (og mögulega Nýja Sjálandi og Bandaríkjunum).

Þetta próf stóð yfir í fjóra klukkutíma og var eitt það leiðinlegasta sem ég hef gert í langan tíma. Hlustunarspurningarnar voru verstar:

Já, fjórar klukkustundir af þessum andskota.

Marxismi hægristefnu: Innsæisrík grein um libertarianisma sem hittir á naglann a.m.k. sálfræðilega.

Ég var að skoða nýja Serial Box fyrir Október, og sá að forritið mitt Tapir var þarna á listanum ;). Það tók ekki langan tíma að hakka það...

CIA World Factbook geymir alls konar áhugaverða tölfræði. T.d. reynist þjóðarframleiðsla Noregs og Bandaríkjanna vera sú sama, per capita þrátt fyrir heilmikla skatta og velferðarkerfi í Noregi. Þar má einnig sjá að allar Norðurlandaþjóðirnar hafa 0% af íbúum sínum lifandi undir fátæktarmörkum, miðað við 12% í Bandaríkjunum.

En auðvitað er svona tölfræði ekkert nema djöfulsins möppudýravitleysa...

Ég lenti eitt sinn í samræðu við vinnufélaga mína hjá Vefsýn um hvernig skyldi segja táknið @ á íslensku, og það spruttu upp tvö sjónarmið: annars vegar að segja 'hjá' (t.d. sveinbt hjá hi punktur is) eða 'að' (t.d. sveinbt að hi punktur is). Nú höfðu bæði sjónarmið eitthvað til síns máls. Orðið 'hjá' hefur nú fests sæmilega vel í málinu, en ég get ekki fallist á það af þeirri einföldu ástæðu að táknið '@' er stafurinn 'a' inni í hring, og því villandi ef það skal tákna orðið 'hjá' í íslensku. En orðið 'að' er ekki nægilega lýsandi -- 'að' hverju? Það virkar klunnalegt.

Ég legg til að þetta verði 'á' -- t.d. sveinbt á hi punktur is -- það er alveg sæmilega rökrétt að '@' táknið feli í sér orðið 'á'. Síðan er netfangið auðvitað hýst á vélinni sem viðkomandi lén vísar í.

Geir Ágústsson frjálshyggjumaður var svo góður, í kjölfar þessarar færslu, að benda mér á grein eftir sig sem birtist í fréttablaðinu í dag. Hún ber heitið "Græðgi er vanmetin" og lofsyngur Geir þar græðgina sem drifkraft markaðskerfisins.

Í Siðfræði Níkomakkosar telur Aristóteles græðgina í hópi lasta, ásamt heigulshætti, eyðslusemi, hégóma, óheiðarleika og öðrum lítt æskilegum eiginleikum. Aristóteles spilar einnig dyggðunum á móti löstunum -- heigulsháttur er skortur á hugrekki, óheiðarleiki er skortur á heiðarleika o.s.frv. Lykilhugmynd Aristótelesar um siðfræði er hið "gullna meðalhóf" -- vera hugrakkur, en ekki heigull eða fífldjarfur, örlátur en ekki nískur né eyðslusamur. Guðfræðingurinn Evagríus frá Pontus taldi græðgina eitt af höfuðsyndunum sjö, og í hans fótspor fetaði Dante og skilgreindi græðgi sem "óhóflega löngun í peninga og vald."

Hvað sem okkur kann nú að þykja um skoðanir þessara spekinga, þá hafa ákveðin orð vissa merkingu í ljósi sögu sinnar, bæði í íslensku og öðrum málum. Sá sem er gráðugur girnist meira en hann á skilið. Græðgi er óhófleg ágirnd Svo einfalt er það. Með því að beita þessu orði í umræðunni um markaðshyggju er Geir að setja alla orðræðuna í hendur "vinstrimanna" -- hann er að fallast á að framtakssamir fyrirtækjaeigendur og kapítalistar séu í raun og veru að girnast meira en þeir eigi skilið, og gæti ekki meðalhófi. M.ö.o. þá er hann að fallast á að ágirnd þeirra sé óhófleg, en heldur því að sama skapi fram að hún sé góð. Þetta er þversögn, því óhóf er slæmt samkvæmt skilgreiningu. Nú efast ég stórlega um að Geir hafi þetta í huga þegar hann skrifar að græðgi sé vanmetin. Mér sýnist sem hann beini hér spjótum gegn þeim sem telja markaðinn skapa óhóflega girnd í mönnum, en þá ber svar hans að hljóma á þann hátt að umrædd girnd sé ekki óhófleg. Í staðinn stundar hann orðahnupl -- orðinu græðgi er rænt og merkingu þess breytt eftir hentisemi. Geir hefði getað valið fjöldann allan af öðrum og betri orðum, svo sem girnd, löngun, metnað eða gróðavon, en þess í stað þykist hann geta tekið orðið græðgi úr höndum gagnrýnenda markaðskerfisins. Það eru margar góðar leiðir til þess að færa rök fyrir markaðskerfinu -- en gagnrýnendum er ekki svarað með því einu að segja að lýsingarorðið sem þeir beiti sé jákvætt en ekki neikvætt. Mér þykir það þrætugjarnt og flækingslegt, og er hindrun á málefnalegri umræðu.

Annað atriði í grein Geirs vakti athygli mína -- hann vísar í röksemdafærslu Roberts Nozick með eftirfarandi orðum:

En hérna er hann of fljótur á sér. Þótt það sé rétt hjá honum að flestir fallist á hið fyrra, nefnilega að við eigum líkama og okkar og huga sjálf, þá fylgir ekki niðurstaðan, þ.e.a.s. að við höfum óskertan eignarétt yfir því sem við framleiðum. Ég hef rætt um þessa röksemdafærslu áður og tel mig hafa hrakið hana í greininni Röksemdafærslur nýfrjálshyggjumanna hraktar. Ég býð honum Geir að lesa hlutann "Sjálfræði, sjálfseign" og kynna sér mótrökin gegn þessari afstöðu hans og Nozicks.

Að lokum vil ég bæta því við að mér þykir lítið um röksemdafærslur úr búðum nýfrjálshyggjumanna um þessar mundir -- skrif þeirra bæði á netinu og í blöðunum einkennast af stuttum áróðurspistlum þar sem vísað er í vafasöm reynslugögn og órökstuddar heimspekilegar afstöður sem reynt er að pranga upp á lesendann án þess að kafa af neinni dýpt í málið. Spekúlasjónir út í bláinn um hvernig frjáls markaður muni redda öllu, punktur og basta, eru orðnar bæði þreyttar og klisjukenndar.

John Densmore er svalur. Ekkert sorglegra heldur en "crass commercialisation" á góðri tónlist.

Eftir miklar þolraunir hefur loksins tekist að fá Beyond Dark Castle til þess að keyra hjá mér undir Mac OS X. Fyrir þá sem ekki þekkja þetta epíska meistarastykki, þá er ég að ræða um besta tölvuleik 9da áratugsins. Ég keyri þetta undir vMac emulator notandi MacPlus ROM skjal og 800k floppy disk images. Áhugasamir geta haft samband við mig og ég skal deila þessu.

There is a surprising number of people who believe that an unregulated free market will always produce the most efficient outcome in terms of benefits to the consumer. I think this is completely and utterly wrong -- the free market quite clearly has some serious shortcomings which need to be addressed in order to maximise consumer benefit and I intend to demonstrate my point by way of a few examples.

(Disclaimer: I am not an economist and know only a little about modern economics. That being said, I would welcome any suggestions on how an unregulated market could circumvent these problem)

I. Natural monopolies and exclusive goods

Certain things in life are exclusive. The physical space which I occupy at this moment is one example. As long as I occupy this space at this moment, nobody else can. Thus, insofar as we can speak of occupying this space as a good, it is exclusive. You may, of course, point out that it is possible for me to move and allow someone else to occupy this space, or that standing in the general vicinity will provide much the same value, or even that occupying this space at this moment is not a good which is highly sought after, but this would simply be dodging the issue at hand. The fact of the matter is that a number of goods in the real world are unique and therefore exclusive. If I own the Mona Lisa, nobody else can. The supply of Mona Lisas cannot change -- it will always be limited to that single painting. It is therefore strange to believe that the free-market mechanics of supply and demand apply here. Whoever owns the Mona Lisa has an unchallengeable and absolute monopoly.

Certain natural resources will tend to create natural monopolies as the consequence of unavoidable geographical facts. If someone owns the only oasis in a treacherous desert, with no alternate sources of water nearby, his monopoly on water will be very hard, if not impossible, to break. Any travellers passing through the desert will be compelled to pay the asking price, irrespective of how outrageous it may be, and irrespective of the costs of operating the oasis. The owner of the oasis can thus extort huge sums from the thirsty traveller by way of his natural monopoly. This is not an efficient outcome for the consumer, or for desert-travellers in general.

If we cursorily examine the services necessary to operate a large metropolis, we run into some problems concerning the application of free-market ownership policies. What should we do about roads, electric lines, telephone lines and water pipes? All of these are essential parts of the infrastructure required to maintain developed economies. They are also more or less exclusive, or require drastic inefficiencies in order to become non-exclusive. While it is perfectly possible to have many roads side by side, or several different telephone/electric lines running into people's houses, it can hardly be considered an exemplary use of resources. In this case, I would argue that the inefficiencies involved more than counter any consumer benefits caused by competition, and in the case of roads, I would argue that private ownership would make modern city transportation almost impossible, or at least highly inefficient. The road is a fine example of an exclusive good -- if someone owns a given road, nobody else can compete in providing the service of that road. I would venture to say that privatisation of public roads would lead to monopolies of transportation over large urban areas, followed by massive extortion on behalf of the service-providers.

The laws of a free market operate best when the barriers to entry in a given market are low and the goods can be manufactured in plenty. Given such a basis, the mechanics of supply and demand will more or less ensure that the market in question answers consumer needs efficiently. Neither advantageously placed natural resources nor unique goods meet this criterion. It is therefore folly to assume that the benefits of the market apply to them.

II. Monopolies on non-exclusive goods that create next-to-impossible barriers to entry

Let us imagine that there is only one company, Toothbrush Inc., which manufactures toothbrushes, and that it manufactures toothbrushes of mediocre quality. It sells these toothbrushes at an inflated price which is much higher than the total cost of production. The owners of this toothbrush company make a lot of money off their monopoly. The laws of the market dictate that some entrepreneur will see it to his benefit to invest money in the toothbrush industry, leading to heads-on competition between him and the incumbent monopoly. As a consequence, the price of toothbrushes will fall and their quality will increase, as each vendor tries to outdo his competitor. The monopoly has been abolished and the consumer benefits. Or so goes the theory.

Let us imagine a slightly different scenario. Let us imagine that Toothbrush Inc. owns vast stockpiles of money. Let us imagine that the company could be run with serious losses for a number of years. In this case, a new contender for the market will meet what may very well be called "unfair competition". As soon he starts marketing a cheap new toothbrush, his rival Toothbrush Inc. will start literally giving away toothbrushes. Toothbrush Inc. can afford giving away free toothbrushes for many years -- meanwhile, the competitor will see his revenue dwindle to zero, and unless he has a similar stockpile of funds, he will eventually be forced to withdraw from the market and lick his wounds. As soon as the competitor withdraws, Toothbrush Inc. ceases its "charity" and resumes with a policy of monopolistic extortion. It has taught would-be competitors a lesson -- they now know they cannot challenge the toothbrush monopoly without enormous funds at their disposal, funds which might be more sensibly invested in other ventures.

This example is not, I might add, some fanciful what-if scenarion. We have many actual cases from the past decade. The Netscape vs. Microsoft case springs immediately to mind. The software giant famously crushed the much smaller start-up with an inferior product by choking their cash flow.

III. Vested interest

Not all entrepreneurs have a vested interest in the future. For most, their interests will last only throughout their lifespan, or, if they are foresighted, that of their children. They can thus make perfectly rational decisions that affect future generations adversely, such as ravaging the fishing resources of the seas, hunting a particular species to extinction or dumping radioactive waste in mine shafts to be exposed one day and cause great harm. If doing any of these things is profitable throughout a life-time, the rational profit-seeker will not hesitate. In the long-term, however, these actions are not profitable or rational from a utilitarian standpoint. Rather, the short-term benefits to the entrepreneur is completely cancelled out by the adverse effects on future generations.

IV. Negative externalities

Externalities occur when production or consumption inadvertently affects third parties who are uninvolved in the production or consumption in question. We speak of "negative externalities" when the effects impose costs of some sort on the third party.

An unregulated free market has problems dealing with negative externalities. Let us imagine that two farmers, Jones and Smith, live on small patches of land next to each other. They both own their land and hold *absolute* property rights over it. One day, Jones decides to learn the trombone, and practises far into the night. Understandably, a sleepless Smith soon becomes frustrated with his neighbour. Without regulation, he has nowhere to turn -- Jones is exercising his right to play the trombone on his own private land.

To take a more serious case: Jones opens up a pig farm on his plot of land -- the noise of the pigs is deafening; their feces stinks for miles around, and their urine pollutes a river that runs through both their lands. Yet again, Smith has no recourse under an absolute property-rights system.

Before long Jones decides to buy all the land surrounding Smith's property. Furthermore, he refuses anyone passage through his newly acquired land, and surrounds it with barbed wire and growling guard dogs. It is now effectively impossible for Smith to leave his property -- as a consequence of Jones' unregulated property-rights, he becomes a prisoner and, deprived of his liberty to meet and trade with other men, ultimately starves to death. It is suitably ironic that a system called the free market should allow such a situation to arise.

V. The problem of ownership

Not everything in life can be owned by someone -- or sometimes the ownership cannot be enforced. The air that we breathe is a fine example. It passes in a flux between the many countries of the world, in defiance of all human regulations and laws. It is also an essential good -- for we cannot survive without air. As such, it is natural to raise questions concerning the best method to regulate it. We are presented with the same problem when it comes to other shared goods, such as soundscape, ozone layer, or the water circulating through the ecosystem. Free-market policies cannot regulate these natural commons -- but zero-regulation policies have negative consequences such as pollution and global warming.

A final word on monopolies

If we assume that every entrepreneur wishes to maximise his profits, he will inevitably reach the conclusion that the best way to do so is to establish a monopoly. While competition is desirable from the standpoint of the consumer, it is in direct contrast to the interests of the entrepreneur. Perfect competition will drive prices down to the point where it just barely pays off to remain in the business instead of investing time and effort elsewhere. But ambitious entrepreneurs do not just want to be "barely compensated" for their time and effort -- they want to become rich. As a consequence, it is the logical objective of every businessman to establish a monopoly. I need not, I think, discuss the obvious disadvantages of tolerating a privately run for-profit monopoly. It is thus necessary to have a legal disincentive for the would-be monopolist.

In conclusion

Based on the points I have raised in this article, I believe that a completely unregulated free market would have adverse effects on consumers, natural resources and the general quality of human life wherever it is implemented. The power of a competitive market in meeting supply and demand cannot be denied -- but, as always, it is possible to take a good thing too far.

My solution to the limitations of the free market is orthodox: I propose environmental regulations, dispute mediation, a fair system of compensation, preservation of unique cultural objects, governmental management of essential infrastructure and (most importantly) rigorously enforced, independently organised anti-trust legislation, provided and funded by the state. It is almost no matter how inefficient and wasteful the state is when it comes to these interventions -- they are a better alternative than nothing at all.

Milton Friedman er greinilega ekki mikill sagnfræðingur.

Í dag skrifaði Geir nokkur Ágústsson færslu á blogg frjálshyggjumanna sem ber heitið "Að gera Jesús [sic] úr manni". Í þessari færslu segir Geir það "að skapa verðmæti þar sem engin voru áður, [að] finna nýjar leiðir til að lækka vöruverð og bola keppinautum af markaðnum með hjálp neytenda og notenda, [...] að vera snjallari en við hin, [...] [að] sjá tækifæri þar sem aðrir sjá einokun eða erfiðleika" vera "hugarfarið sem skilur Íslendinga frá öpunum."

Nú ætla ég rétt að vona fyrir sakir okkar allra að það séu aðrir og betri hlutir sem skilji Íslendinga frá öpum, þ.á.m. listir, menning, heimspeki og hið mælta mál. En greinilega er ég á röngum slóðum, líkt og Aristóteles, sem sagði það eðli mannsins að vera skynsöm tvífætt lífvera.

En hér er ekki numið staðar -- þetta gerist enn betra: "Á meðan við höfum græðgi þá höfum við hvata sem mun lyfta okkur enn hærra en okkur getur dreymt um." Já, það er nú aldeilis. Mér verður helst hugsað til spekúlantsins Gordon Gecko úr kvikmynd Olívers Stone, Wall Street:

Þetta er athyglisverð lífsspeki. Lítum á hvað orðabók hefur um græðgina að segja:

greed
       n 1: excessive desire to acquire or possess more (especially 
           more material wealth) than one needs or deserves
       2: reprehensible acquisitiveness; insatiable desire for wealth
          (personified as one of the deadly sins) [syn: avarice, 
           covetousness, rapacity, avaritia]

Kannski er ég bara eitthvað úr takt við hýperkapitalistískann samtímann, en mér hefur ávallt skilst að græðgi sé löstur en ekki dyggð.

Ég var að prufa Movable Type kerfið, og það er frekar mikill turdur að mínu mati. Skil ekki afhverju þetta er svona vinsælt. Nú hef ég prufað nokkur svona vefútgáfukerfi, þ.á.m. WordPress o.fl., og mér þykir þau öll frekar léleg.

Afhverju geta þessi kerfi ekki búið til einfaldar undirsíður í stað dagsettra færslna?

Afhverju nota þau öll ónauðsynlega flókið og klaufalegt template-based fyrirkomulag til að stjórna útlitinu ásamt einhverjum bannsettum SGML töggum?

Ég held mig við Mentat...

...og já, by the way, það er komið RSS feed aftur fyrir síðuna mína, courtesy af Mentat 2.1.

Þið sem heimsækið vefsíðuna mína í Internet Explorer! Já, þið þarna aumu vesælingar. Hættið þessu! Já, heyriði það! Hættið þessu. Ég er búinn að fá nóg af ykkur. Hættið að menga Internetið með vöfrun ykkar. Hættið þessu. Þið tuttugu og fjögur komma fjögur prósentin eruð alsyngjandi aldansandi skítur alheimsins. Skamm!

Úr Morgunblaðinu í dag:

Segja hagnað af tóbakssölu notaðan til að niðurgreiða áfengi

Svo virðist sem hagnaður Áfengis- og tóbaksverslunar ríkisins (ÁTVR) af sölu tóbaks sé notaður til þess að niðurgreiða rekstur á sölu áfengis, að mati Samtaka verslunar og þjónustu (SVÞ), sem beita sér fyrir því að sala á áfengi verði gefin frjáls.

"Það er verið að fara með rangt mál þegar því er haldið fram opinberlega eins og hefur verið gert að álagningin hjá ÁTVR sé svo lág, þeir komist af með 13% álagningu á léttvíni til dæmis. Þetta er bara ekki rétt, það er tóbakið sem stendur undir þessu," segir Sigurður Jónsson, framkvæmdastjóri SVÞ.

Varlega metið er tap ÁTVR af sölu áfengis á síðasta ári um 260 milljónir króna, en alls varð 473 milljón króna hagnaður af rekstri félagsins á síðasta ári, segir Sigurður. Ekkert kemur fram í ársskýrslu ÁTVR fyrir síðasta ár að um tap sé á sölu áfengis, en Sigurður segir að með því að reikna út kostnað fyrirtækisins og bera hann saman við hagnað af sölu tóbaks annars vegar og áfengis hins vegar komi tapið í ljós.

...

Helvítis djöfulsins merðir...

Jæja, ég er með gátu sem ég skora á fólk að leysa:

Einn morguninn ákveða þrír menn, Herra Svartur, Herra Grár og Herra Hvítur að leysa deilur sín á milli með því að fara í "tvívígi" með skambyssum þar til aðeins einn stendur eftir. Herra Svartur er lélegasta skyttan, og hittir það sem hann miðar á í þriðja hvert skipti, að meðaltali. Herra Grár er betri skytta, og hittir í mark að meðaltali tvö af hverjum þremur skiptum. Herra Hvítur er besta skyttan, og hittir í mark í hvert einasta skipti. Til að gera tvívigið sanngjarnara, hafa þeir sett það upp þannig að Herra Svartur fær að skjóta fyrst, og honum fylgir Herra Grár (ef hann er enn lifandi), og loksins Herra Hvítur (ef hann er enn lifandi), og svona mun það fara hring eftir hring þar til aðeins einn stendur eftir.

Spurningin er þessi: Hvert ætti Herra Svartur að miða fyrsta skotinu sínu?

Ég er búinn að færa fyrirlestur eftir Þorstein Gylfason heitinn í tölvutækt form hér á vefnum. Þetta er "Rauður fyrirlestur" gegn frjálshyggju frá 1981.

Ég mundi ekki óska því upp á neinn að þurfa að standa í öllu því veseni sem fylgir umsóknum um framhaldsnám á háskolastigi erlendis...

Jæja, núna er ég búinn að setja upp vefsíðu fyrir Soffíu, félag heimspekinema.

Annars er Charles Sanders Peirce frábær penni:

Myndir úr ferðinni komnar upp. Ég minni á að notendanafn og lykilorð til að skoða myndirnar er orðið "hvítt" á ensku

Hérna eru nokkrar myndir sem ég tók úr afar óhugnalegum útrýmingarbúðum Nasista í Póllandi.

Arbeit Macht Frei -- Vinna gerir þig frjálsan

Zyklon B Giftgas hylki	Fleiri tonn af Judenhaar sem átti að nota í iðnað, selt á 50 pfennig kílóið

Das Krematorium -- Líkbrennsluofnarnir

Eg er a lifi, og thad er enn ekki buid ad raena ur mer neinum liffaerum. Eg er heldur ekki buinn ad drekka mig til dauda.

Þetta hér er ein fyndnasta og mesta snilld sem ég hef lengi séð. Þetta er bréf til skólaumsjónarinnar í Texas sem leggur til að ein kenning verði kennd til viðbótar við Intelligent Design og þróunarkenningu Darwins.

Dear,Good day.

I know that this mail might be a surpriseing to you but do consider it as an emergency. In a nut shell, My name Nwinyer Okpala. from the republic of Sierria-Leone in west Africa.The only child of late Dr.Solomon Okpala. I am looking for someone who can take me as a child or friend I promise to be obidient to you and I will bring happiness to your life,My late father was the managing director of Rainbow Gold and Diamond company in (KENEMA)Sierra-Leone.But he was poisoned to death alongside with my mother by his business associate, On one of their outing to discuss a business deal in oversea,However, after their death I managed to stay alone and when the war broke out in my country. I escape to near by village here,with every important files of my father.He has the sum of (US$5.2M)Five million two hundred thousand U.S Dollars only. This amount was deposited by my late father in one of the leading security company, Presently,

I am saddled with the problem of securing a trust worthy foriegn personality to help me. I will map out 15% for you.(1) you will Stand on my behalf as the beneficiary for the claim of the inheritance from the company since the management of the company adviced that I should solicit for an individual or corporate organization to claim the deposit for me as they cannot release it directly to me due to my status right now.(2)you will Help me secure my travelling documents to meet you as soon as my money is released to you.Furthermore,you can contact the company for confirmation so that the company will know that you are my partner,that will enable the company correspond with you on my behalf.I am giving you this offers as mentioned with every confidence on your acceptance to assist me or adopt me as your Child or business partner if possible and manage the money for me.

My regard to your family.
Yours sincerely.
Nwinyer Okpala.

Steven Spielberg's Schindler's List is one of the most overrated films of all time: It won seven Oscars. It is the 6th highest rated film on IMDB. The critics loved it, and the internet is flooded with reviews where people rave about being "deeply moved" or "touched" after watching it.

It's a shallow failure of a film.

What the hell is this dungfest doing in no. 6?

A good drama film needs several qualities. Of these, the most important is the exposition of characters and their interactions. Schindler's List flops spectacularly in this respect. We start out following the tale of Oskar Schindler, an opportunistic, profiteering businessman. But midpoint in the film, this Schindler persona has disappeared, and we have a new character clothed in the same flesh -- a self-sacrificing philanthropist who spends his entire amassed fortune to save the Jew workers. How did we get from one to the other? How did Schindler transform from the evil Mr. Hyde to the benevolent Dr. Jekyll? Steven Spielberg certainly doesn't show us -- maybe it happens via magic, like the bicycle ride in ET?

And what about Amon Göth, the representative Nazi? A "grotesque caricature" if there ever was one. He's an evil, sadistic, Jew-hating Nazi bastard -- but do we get to know why he wakes up every morning, takes a swig of booze and snipes Jew prisoners for fun? No. Spielberg thinks the answer is obvious -- he's a Nazi, and Nazis don't have reasons for the things they do. They're just rabid dogs out for blood, utterly devoid of any moral dimension. But this sort of shallow political correctness can't possibly cut any slack with intelligent viewers. We want to know why Göth hates the Jews so much that he fires his pistol into a pile of decimated corpses, but we never get to know. Apparently, he does it because he's an Evil Nazi, and that's all there is to it.

The attempt to add depth to Göth's character by dwelling on his twisted love affair with a Jewish girl is easily seen for what it is -- a cheap exposure of Nazi hypocrisy. How about trying to dwell on real issues here, Spielberg? How about trying to pass these people off as genuine (albeit twisted) human beings?

This shortcoming is not restricted to Spielberg. When will Hollywood own up to the fact that the men who ran the Third Reich were not mindless monsters? Some of them were cultivated intellectuals and scientists, others compassionate family men and devoted friends. Germany was the best educated country in Europe when the Nazis rose to power. The true intrigue, the true horror of the Holocaust does not lie in brutality alone, but rather in Hannah Arendt's "banality of evil". How can a man (or millions of men) arbitrarily narrow the moral sphere to exclude people seemingly no different from neighbours, friends and family? How can a man fall under the sway of a cruel and hateful racial ideology while simultaneously leading a normal, compassionate family life?

Needless to say, none of these issues are explored by Spielberg.

Another peeve of mine: Accents. There are English-speaking films and then there are German-speaking films. Schindler's List, on the other hand, does not belong to either of these categories. Instead, Spielberg opted to have the characters speak English with a German accent. Why? Listening to Liam Neeson strut about trying to sound like an Anglicised German is pathetic. Spielberg is of course trying to please Hollywood audiences by making the film more accessible to them (hence no spoken German), but for the love of God, we get the point! They're in Nazi Germany. Yes, Hitler's in charge. Yes, it's a nasty, genocidal regime. Please, no cheesy accents.

One of the truly unforgivable aspects of the film is the ending. A mildly touching speech by Schindler about being a war criminal on the run, wanted by the victors of the war, set just the right mood and would have been a perfect ending.

But no, Spielberg couldn't resist messing it up -- he had to have Schindler break down, bawl and cry, grief-stricken and lashed by pangs of conscience. Spare me the anguish, Spielberg. The grief should have been that of the Jews, not Schindler.

When Schindler took off his gold ring and blubbered "I could have saved one more", I experienced a feeling of mild revulsion. Spielberg's invariable resort to sentimentality is quintessentially American, quintessentially cheesy and quintessentially inappropriate for the subject matter of the film.

So what does this film leave us after 195 minutes of running time? Let's see:

• The Nazis were really evil
• There was a man called Schindler who didn't care about anything but money at first, and then for some reason he started to care about saving the Jews.

Brilliant, Spielberg. Positively brilliant. You really earned those Oscars, didn't you?

All of the above-mentioned flaws are bad enough -- but the way the film manipulates the viewer really takes the cake. Shots of emaciated, shaved potential Holocaust victims starving and screaming, with loud, tragic violin music to top it all off. It has been done in many films before, and will be done again. It's a grotesque form of emotional pornography.

It doesn't take skill for a film-maker to coerce the viewer into sorrow. It takes skill to produce the same feelings without resorting to cheap, melodramatic trickery. Polanski's The Pianist is a superb counter-example. A journey of the mind, a journey of understanding, of quiet and terrible suffering, is so much more satisfying than a mindless journey of the senses...

Like most of Spielberg's films, Schindler's List is technically outstanding. It captures the mood of wartime Germany perfectly. The sets, costumes and cinematography are all top-notch, and the acting is not too bad either, with a few notable exceptions. However, none of these things can overcome the fact that Spielberg is a director of extremely limited vision. His moral and intellectual depth is that of a child.

Stick to making films for children, Spielberg. Stick to making children's films. You're out of your depth.

On that note, I think it's best to end this review with Stanley Kubrick's words about Schindler's List:

Frederic Raphael [...] recalls Kubrick questioning whether a film could truly represent the Holocaust in its entirety. After Raphael mentioned Schindler’s List, Kubrick replied: “Think that’'s about the Holocaust? That was about success, wasn'’t it? The Holocaust is about six million people who get killed. Schindler’s List is about 600 who don’'t.”^[1]

Ég fékk tölvupóst núna áðan, og í kjölfarið, símhringingu frá Kaliforníu. Þar ræddi ég við framkvæmdastjóra Bandarísks netfyrirtækis (sem hér verður ekki getið, en flestir þekkja það), og þróunarstjóra fyrirtækisins, og þeir létu í ljós áhuga á að ráða mig í verktakavinnu við að þróa útgáfu af hugbúnaðinum sínum.

Ég er búinn að fá leyndarsamning sentan til mín -- eftir að ég hef faxað þeim eintak með undirskrift, þá mun ég fá í hendurnar kóðann, athuga hvort ég hafi áhuga og gefa þeim svar mitt.

Mér þykir afar leitt að færa þær sorgarfregnir að hann Þorsteinn Gylfason lést í morgun.

Ekki allir gera sér grein fyrir því að það gerðist ekki fyrr en 1870.

Fyrr í ár keyrði Alþingi í gegn ill nasistalög sem gefa lögreglunni aðgang að skrám yfir GSM-síma og netnotkun landsmanna án þess að þurfa dómsúrskurð.

Skrifið undir mótmæli hér.

Alltaf frábært að heyra rök á borð við: "Íslendingar eru að verða eftir á í nútíma löggæslu, samanborið við nágrannalöndin."

Já, það er rétt. Við erum alveg hrikalega eftir á. Sú staðreynd að nágrannalönd okkar hafi keyrt í gegn evil government surveillance lög er auðvitað góð og gild ástæða fyrir því að gera slíkt hið sama. Við viljum ekki vera eftir á.

Ég heyri oft svona sófa-pólitíkusa tala um að sjálfstæðismenn hafi verið svo gríðarlega duglegir að greiða niður skuldir ríkisins. Sjaldnast geta þessir menn vísað í einhverjar konkret tölur. Staðreyndin er sú að íslenska ríkið er enn mjög skuldugt.

Úr vefriti fjármálaráðuneytisins:

Útistandandi skuldir ríkisins eru 253 milljarðar íslenskra króna, sem nema um 87% af fjárlögum ríkisins í fyrra. Greiddir vextir af þessum skuldum voru 14 milljarðar árið 2004, eða um 5% af tekjum ríkisins það árið.

Þetta er heilmikill peningur. Og jafnvel þótt þessir 67 milljarðar sem fengust frá sölu Símans færu einungis í niðurgreiðslu skulda (en það mun ekki gerast, því stór hluti af þessu er eyrnamerkt fyrir nýtt hátæknisjúkrahús -- Davíð sagði það, og verður það gert), þá sæti ríkið ennþá uppi með um 186 milljarða skuldabagga.

Hugsið um þetta svona: Með þeirri upphæð sem fer í afborganir mætti reka tvo Háskóla Íslands til viðbótar eða veita öllum 5000 glæpsamlega illa launuðu starfsmönnum ríkisspítalana %20 launahækkun.

Fólkið sem stjórnar þessu landi eru fífl.

We would like to apologize for the way in which politicians are represented in this programme. It was never our intention to imply that politicians are weak-kneed, political time-servers who are concerned more with thier personal vendettas and private power struggles than the problems of government, nor to suggest at any point that they sacrifice their credibility by denying free debate on vital matters in the mistaken impression that party unity comes before the well-being of the people they supposedly represent nor to imply at any stage that they are squabbling little toadies without an ounce of concern for the vital social problems of today. Nor indeed do we intend that viewers should consider them as crabby ulcerous little self-seeking vermin with furry legs and an excessive addiction to alcohol and certain explicity sexual practices which some people might find offensive. We are sorry if this impression has come across.

- Monty Python, Episode 32

I have just completed the final touches on Platypus, version 3.2. You can grab the zip archive right here.

Version 3.2 sports the following improvements:

• Editing of environmental variables via an interface pane
• Platypus apps can now be "loaded" with Platypus, i.e. configuration and script from the app are loaded
• Python syntax checking
• Icon can be set to a given .icns file so that smaller representations are not lost
• Command line tool bug fixed -- it now creates operational applications
• Command line tool now supports file bundling
• Info.plists in application bundles now contain LSHasLocalizedDisplayName, NSAppleScript-Enabled,CFBundleDisplayName, NSHumanReadableCopyright
• English.lproj is en.lproj in accordance with Apple's specifications
• Sliding animation when advanced options are revealed
• Fixed two small memory leaks

Like most of my generation, I was brought up on the saying: 'Satan finds some mischief for idle hands to do.' Being a highly virtuous child, I believed all that I was told, and acquired a conscience which has kept me working hard down to the present moment. But although my conscience has controlled my actions, my opinions have undergone a revolution. I think that there is far too much work done in the world, that immense harm is caused by the belief that work is virtuous, and that what needs to be preached in modern industrial countries is quite different from what always has been preached. Everyone knows the story of the traveler in Naples who saw twelve beggars lying in the sun (it was before the days of Mussolini), and offered a lira to the laziest of them. Eleven of them jumped up to claim it, so he gave it to the twelfth. this traveler was on the right lines. But in countries which do not enjoy Mediterranean sunshine idleness is more difficult, and a great public propaganda will be required to inaugurate it. I hope that, after reading the following pages, the leaders of the YMCA will start a campaign to induce good young men to do nothing. If so, I shall not have lived in vain.

Before advancing my own arguments for laziness, I must dispose of one which I cannot accept. Whenever a person who already has enough to live on proposes to engage in some everyday kind of job, such as school-teaching or typing, he or she is told that such conduct takes the bread out of other people's mouths, and is therefore wicked. If this argument were valid, it would only be necessary for us all to be idle in order that we should all have our mouths full of bread. What people who say such things forget is that what a man earns he usually spends, and in spending he gives employment. As long as a man spends his income, he puts just as much bread into people's mouths in spending as he takes out of other people's mouths in earning. The real villain, from this point of view, is the man who saves. If he merely puts his savings in a stocking, like the proverbial French peasant, it is obvious that they do not give employment. If he invests his savings, the matter is less obvious, and different cases arise.

One of the commonest things to do with savings is to lend them to some Government. In view of the fact that the bulk of the public expenditure of most civilized Governments consists in payment for past wars or preparation for future wars, the man who lends his money to a Government is in the same position as the bad men in Shakespeare who hire murderers. The net result of the man's economical habits is to increase the armed forces of the State to which he lends his savings. Obviously it would be better if he spent the money, even if he spent it in drink or gambling.

But, I shall be told, the case is quite different when savings are invested in industrial enterprises. When such enterprises succeed, and produce something useful, this may be conceded. In these days, however, no one will deny that most enterprises fail. That means that a large amount of human labor, which might have been devoted to producing something that could be enjoyed, was expended on producing machines which, when produced, lay idle and did no good to anyone. The man who invests his savings in a concern that goes bankrupt is therefore injuring others as well as himself. If he spent his money, say, in giving parties for his friends, they (we may hope) would get pleasure, and so would all those upon whom he spent money, such as the butcher, the baker, and the bootlegger. But if he spends it (let us say) upon laying down rails for surface card in some place where surface cars turn out not to be wanted, he has diverted a mass of labor into channels where it gives pleasure to no one. Nevertheless, when he becomes poor through failure of his investment he will be regarded as a victim of undeserved misfortune, whereas the gay spendthrift, who has spent his money philanthropically, will be despised as a fool and a frivolous person.

All this is only preliminary. I want to say, in all seriousness, that a great deal of harm is being done in the modern world by belief in the virtuousness of work, and that the road to happiness and prosperity lies in an organized diminution of work.

First of all: what is work? Work is of two kinds: first, altering the position of matter at or near the earth's surface relatively to other such matter; second, telling other people to do so. The first kind is unpleasant and ill paid; the second is pleasant and highly paid. The second kind is capable of indefinite extension: there are not only those who give orders, but those who give advice as to what orders should be given. Usually two opposite kinds of advice are given simultaneously by two organized bodies of men; this is called politics. The skill required for this kind of work is not knowledge of the subjects as to which advice is given, but knowledge of the art of persuasive speaking and writing, i.e. of advertising.

Throughout Europe, though not in America, there is a third class of men, more respected than either of the classes of workers. There are men who, through ownership of land, are able to make others pay for the privilege of being allowed to exist and to work. These landowners are idle, and I might therefore be expected to praise them. Unfortunately, their idleness is only rendered possible by the industry of others; indeed their desire for comfortable idleness is historically the source of the whole gospel of work. The last thing they have ever wished is that others should follow their example.

From the beginning of civilization until the Industrial Revolution, a man could, as a rule, produce by hard work little more than was required for the subsistence of himself and his family, although his wife worked at least as hard as he did, and his children added their labor as soon as they were old enough to do so. The small surplus above bare necessaries was not left to those who produced it, but was appropriated by warriors and priests. In times of famine there was no surplus; the warriors and priests, however, still secured as much as at other times, with the result that many of the workers died of hunger. This system persisted in Russia until 1917 [1], and still persists in the East; in England, in spite of the Industrial Revolution, it remained in full force throughout the Napoleonic wars, and until a hundred years ago, when the new class of manufacturers acquired power. In America, the system came to an end with the Revolution, except in the South, where it persisted until the Civil War. A system which lasted so long and ended so recently has naturally left a profound impress upon men's thoughts and opinions. Much that we take for granted about the desirability of work is derived from this system, and, being pre-industrial, is not adapted to the modern world. Modern technique has made it possible for leisure, within limits, to be not the prerogative of small privileged classes, but a right evenly distributed throughout the community. The morality of work is the morality of slaves, and the modern world has no need of slavery.

It is obvious that, in primitive communities, peasants, left to themselves, would not have parted with the slender surplus upon which the warriors and priests subsisted, but would have either produced less or consumed more. At first, sheer force compelled them to produce and part with the surplus. Gradually, however, it was found possible to induce many of them to accept an ethic according to which it was their duty to work hard, although part of their work went to support others in idleness. By this means the amount of compulsion required was lessened, and the expenses of government were diminished. To this day, 99 per cent of British wage-earners would be genuinely shocked if it were proposed that the King should not have a larger income than a working man. The conception of duty, speaking historically, has been a means used by the holders of power to induce others to live for the interests of their masters rather than for their own. Of course the holders of power conceal this fact from themselves by managing to believe that their interests are identical with the larger interests of humanity. Sometimes this is true; Athenian slave-owners, for instance, employed part of their leisure in making a permanent contribution to civilization which would have been impossible under a just economic system. Leisure is essential to civilization, and in former times leisure for the few was only rendered possible by the labors of the many. But their labors were valuable, not because work is good, but because leisure is good. And with modern technique it would be possible to distribute leisure justly without injury to civilization.

Modern technique has made it possible to diminish enormously the amount of labor required to secure the necessaries of life for everyone. This was made obvious during the war. At that time all the men in the armed forces, and all the men and women engaged in the production of munitions, all the men and women engaged in spying, war propaganda, or Government offices connected with the war, were withdrawn from productive occupations. In spite of this, the general level of well-being among unskilled wage-earners on the side of the Allies was higher than before or since. The significance of this fact was concealed by finance: borrowing made it appear as if the future was nourishing the present. But that, of course, would have been impossible; a man cannot eat a loaf of bread that does not yet exist. The war showed conclusively that, by the scientific organization of production, it is possible to keep modern populations in fair comfort on a small part of the working capacity of the modern world. If, at the end of the war, the scientific organization, which had been created in order to liberate men for fighting and munition work, had been preserved, and the hours of the week had been cut down to four, all would have been well. Instead of that the old chaos was restored, those whose work was demanded were made to work long hours, and the rest were left to starve as unemployed. Why? Because work is a duty, and a man should not receive wages in proportion to what he has produced, but in proportion to his virtue as exemplified by his industry.

This is the morality of the Slave State, applied in circumstances totally unlike those in which it arose. No wonder the result has been disastrous. Let us take an illustration. Suppose that, at a given moment, a certain number of people are engaged in the manufacture of pins. They make as many pins as the world needs, working (say) eight hours a day. Someone makes an invention by which the same number of men can make twice as many pins: pins are already so cheap that hardly any more will be bought at a lower price. In a sensible world, everybody concerned in the manufacturing of pins would take to working four hours instead of eight, and everything else would go on as before. But in the actual world this would be thought demoralizing. The men still work eight hours, there are too many pins, some employers go bankrupt, and half the men previously concerned in making pins are thrown out of work. There is, in the end, just as much leisure as on the other plan, but half the men are totally idle while half are still overworked. In this way, it is insured that the unavoidable leisure shall cause misery all round instead of being a universal source of happiness. Can anything more insane be imagined?

The idea that the poor should have leisure has always been shocking to the rich. In England, in the early nineteenth century, fifteen hours was the ordinary day's work for a man; children sometimes did as much, and very commonly did twelve hours a day. When meddlesome busybodies suggested that perhaps these hours were rather long, they were told that work kept adults from drink and children from mischief. When I was a child, shortly after urban working men had acquired the vote, certain public holidays were established by law, to the great indignation of the upper classes. I remember hearing an old Duchess say: 'What do the poor want with holidays? They ought to work.' People nowadays are less frank, but the sentiment persists, and is the source of much of our economic confusion.

Let us, for a moment, consider the ethics of work frankly, without superstition. Every human being, of necessity, consumes, in the course of his life, a certain amount of the produce of human labor. Assuming, as we may, that labor is on the whole disagreeable, it is unjust that a man should consume more than he produces. Of course he may provide services rather than commodities, like a medical man, for example; but he should provide something in return for his board and lodging. to this extent, the duty of work must be admitted, but to this extent only.

I shall not dwell upon the fact that, in all modern societies outside the USSR, many people escape even this minimum amount of work, namely all those who inherit money and all those who marry money. I do not think the fact that these people are allowed to be idle is nearly so harmful as the fact that wage-earners are expected to overwork or starve.

If the ordinary wage-earner worked four hours a day, there would be enough for everybody and no unemployment -- assuming a certain very moderate amount of sensible organization. This idea shocks the well-to-do, because they are convinced that the poor would not know how to use so much leisure. In America men often work long hours even when they are well off; such men, naturally, are indignant at the idea of leisure for wage-earners, except as the grim punishment of unemployment; in fact, they dislike leisure even for their sons. Oddly enough, while they wish their sons to work so hard as to have no time to be civilized, they do not mind their wives and daughters having no work at all. the snobbish admiration of uselessness, which, in an aristocratic society, extends to both sexes, is, under a plutocracy, confined to women; this, however, does not make it any more in agreement with common sense.

The wise use of leisure, it must be conceded, is a product of civilization and education. A man who has worked long hours all his life will become bored if he becomes suddenly idle. But without a considerable amount of leisure a man is cut off from many of the best things. There is no longer any reason why the bulk of the population should suffer this deprivation; only a foolish asceticism, usually vicarious, makes us continue to insist on work in excessive quantities now that the need no longer exists.

In the new creed which controls the government of Russia, while there is much that is very different from the traditional teaching of the West, there are some things that are quite unchanged. The attitude of the governing classes, and especially of those who conduct educational propaganda, on the subject of the dignity of labor, is almost exactly that which the governing classes of the world have always preached to what were called the 'honest poor'. Industry, sobriety, willingness to work long hours for distant advantages, even submissiveness to authority, all these reappear; moreover authority still represents the will of the Ruler of the Universe, Who, however, is now called by a new name, Dialectical Materialism.

The victory of the proletariat in Russia has some points in common with the victory of the feminists in some other countries. For ages, men had conceded the superior saintliness of women, and had consoled women for their inferiority by maintaining that saintliness is more desirable than power. At last the feminists decided that they would have both, since the pioneers among them believed all that the men had told them about the desirability of virtue, but not what they had told them about the worthlessness of political power. A similar thing has happened in Russia as regards manual work. For ages, the rich and their sycophants have written in praise of 'honest toil', have praised the simple life, have professed a religion which teaches that the poor are much more likely to go to heaven than the rich, and in general have tried to make manual workers believe that there is some special nobility about altering the position of matter in space, just as men tried to make women believe that they derived some special nobility from their sexual enslavement. In Russia, all this teaching about the excellence of manual work has been taken seriously, with the result that the manual worker is more honored than anyone else. What are, in essence, revivalist appeals are made, but not for the old purposes: they are made to secure shock workers for special tasks. Manual work is the ideal which is held before the young, and is the basis of all ethical teaching.

For the present, possibly, this is all to the good. A large country, full of natural resources, awaits development, and has has to be developed with very little use of credit. In these circumstances, hard work is necessary, and is likely to bring a great reward. But what will happen when the point has been reached where everybody could be comfortable without working long hours?

In the West, we have various ways of dealing with this problem. We have no attempt at economic justice, so that a large proportion of the total produce goes to a small minority of the population, many of whom do no work at all. Owing to the absence of any central control over production, we produce hosts of things that are not wanted. We keep a large percentage of the working population idle, because we can dispense with their labor by making the others overwork. When all these methods prove inadequate, we have a war: we cause a number of people to manufacture high explosives, and a number of others to explode them, as if we were children who had just discovered fireworks. By a combination of all these devices we manage, though with difficulty, to keep alive the notion that a great deal of severe manual work must be the lot of the average man.

In Russia, owing to more economic justice and central control over production, the problem will have to be differently solved. the rational solution would be, as soon as the necessaries and elementary comforts can be provided for all, to reduce the hours of labor gradually, allowing a popular vote to decide, at each stage, whether more leisure or more goods were to be preferred. But, having taught the supreme virtue of hard work, it is difficult to see how the authorities can aim at a paradise in which there will be much leisure and little work. It seems more likely that they will find continually fresh schemes, by which present leisure is to be sacrificed to future productivity. I read recently of an ingenious plan put forward by Russian engineers, for making the White Sea and the northern coasts of Siberia warm, by putting a dam across the Kara Sea. An admirable project, but liable to postpone proletarian comfort for a generation, while the nobility of toil is being displayed amid the ice-fields and snowstorms of the Arctic Ocean. This sort of thing, if it happens, will be the result of regarding the virtue of hard work as an end in itself, rather than as a means to a state of affairs in which it is no longer needed.

The fact is that moving matter about, while a certain amount of it is necessary to our existence, is emphatically not one of the ends of human life. If it were, we should have to consider every navvy superior to Shakespeare. We have been misled in this matter by two causes. One is the necessity of keeping the poor contented, which has led the rich, for thousands of years, to preach the dignity of labor, while taking care themselves to remain undignified in this respect. The other is the new pleasure in mechanism, which makes us delight in the astonishingly clever changes that we can produce on the earth's surface. Neither of these motives makes any great appeal to the actual worker. If you ask him what he thinks the best part of his life, he is not likely to say: 'I enjoy manual work because it makes me feel that I am fulfilling man's noblest task, and because I like to think how much man can transform his planet. It is true that my body demands periods of rest, which I have to fill in as best I may, but I am never so happy as when the morning comes and I can return to the toil from which my contentment springs.' I have never heard working men say this sort of thing. They consider work, as it should be considered, a necessary means to a livelihood, and it is from their leisure that they derive whatever happiness they may enjoy.

It will be said that, while a little leisure is pleasant, men would not know how to fill their days if they had only four hours of work out of the twenty-four. In so far as this is true in the modern world, it is a condemnation of our civilization; it would not have been true at any earlier period. There was formerly a capacity for light-heartedness and play which has been to some extent inhibited by the cult of efficiency. The modern man thinks that everything ought to be done for the sake of something else, and never for its own sake. Serious-minded persons, for example, are continually condemning the habit of going to the cinema, and telling us that it leads the young into crime. But all the work that goes to producing a cinema is respectable, because it is work, and because it brings a money profit. The notion that the desirable activities are those that bring a profit has made everything topsy-turvy. The butcher who provides you with meat and the baker who provides you with bread are praiseworthy, because they are making money; but when you enjoy the food they have provided, you are merely frivolous, unless you eat only to get strength for your work. Broadly speaking, it is held that getting money is good and spending money is bad. Seeing that they are two sides of one transaction, this is absurd; one might as well maintain that keys are good, but keyholes are bad. Whatever merit there may be in the production of goods must be entirely derivative from the advantage to be obtained by consuming them. The individual, in our society, works for profit; but the social purpose of his work lies in the consumption of what he produces. It is this divorce between the individual and the social purpose of production that makes it so difficult for men to think clearly in a world in which profit-making is the incentive to industry. We think too much of production, and too little of consumption. One result is that we attach too little importance to enjoyment and simple happiness, and that we do not judge production by the pleasure that it gives to the consumer.

When I suggest that working hours should be reduced to four, I am not meaning to imply that all the remaining time should necessarily be spent in pure frivolity. I mean that four hours' work a day should entitle a man to the necessities and elementary comforts of life, and that the rest of his time should be his to use as he might see fit. It is an essential part of any such social system that education should be carried further than it usually is at present, and should aim, in part, at providing tastes which would enable a man to use leisure intelligently. I am not thinking mainly of the sort of things that would be considered 'highbrow'. Peasant dances have died out except in remote rural areas, but the impulses which caused them to be cultivated must still exist in human nature. The pleasures of urban populations have become mainly passive: seeing cinemas, watching football matches, listening to the radio, and so on. This results from the fact that their active energies are fully taken up with work; if they had more leisure, they would again enjoy pleasures in which they took an active part.

In the past, there was a small leisure class and a larger working class. The leisure class enjoyed advantages for which there was no basis in social justice; this necessarily made it oppressive, limited its sympathies, and caused it to invent theories by which to justify its privileges. These facts greatly diminished its excellence, but in spite of this drawback it contributed nearly the whole of what we call civilization. It cultivated the arts and discovered the sciences; it wrote the books, invented the philosophies, and refined social relations. Even the liberation of the oppressed has usually been inaugurated from above. Without the leisure class, mankind would never have emerged from barbarism.

The method of a leisure class without duties was, however, extraordinarily wasteful. None of the members of the class had to be taught to be industrious, and the class as a whole was not exceptionally intelligent. The class might produce one Darwin, but against him had to be set tens of thousands of country gentlemen who never thought of anything more intelligent than fox-hunting and punishing poachers. At present, the universities are supposed to provide, in a more systematic way, what the leisure class provided accidentally and as a by-product. This is a great improvement, but it has certain drawbacks. University life is so different from life in the world at large that men who live in academic milieu tend to be unaware of the preoccupations and problems of ordinary men and women; moreover their ways of expressing themselves are usually such as to rob their opinions of the influence that they ought to have upon the general public. Another disadvantage is that in universities studies are organized, and the man who thinks of some original line of research is likely to be discouraged. Academic institutions, therefore, useful as they are, are not adequate guardians of the interests of civilization in a world where everyone outside their walls is too busy for unutilitarian pursuits.

In a world where no one is compelled to work more than four hours a day, every person possessed of scientific curiosity will be able to indulge it, and every painter will be able to paint without starving, however excellent his pictures may be. Young writers will not be obliged to draw attention to themselves by sensational pot-boilers, with a view to acquiring the economic independence needed for monumental works, for which, when the time at last comes, they will have lost the taste and capacity. Men who, in their professional work, have become interested in some phase of economics or government, will be able to develop their ideas without the academic detachment that makes the work of university economists often seem lacking in reality. Medical men will have the time to learn about the progress of medicine, teachers will not be exasperatedly struggling to teach by routine methods things which they learnt in their youth, which may, in the interval, have been proved to be untrue.

Above all, there will be happiness and joy of life, instead of frayed nerves, weariness, and dyspepsia. The work exacted will be enough to make leisure delightful, but not enough to produce exhaustion. Since men will not be tired in their spare time, they will not demand only such amusements as are passive and vapid. At least one per cent will probably devote the time not spent in professional work to pursuits of some public importance, and, since they will not depend upon these pursuits for their livelihood, their originality will be unhampered, and there will be no need to conform to the standards set by elderly pundits. But it is not only in these exceptional cases that the advantages of leisure will appear. Ordinary men and women, having the opportunity of a happy life, will become more kindly and less persecuting and less inclined to view others with suspicion. The taste for war will die out, partly for this reason, and partly because it will involve long and severe work for all. Good nature is, of all moral qualities, the one that the world needs most, and good nature is the result of ease and security, not of a life of arduous struggle. Modern methods of production have given us the possibility of ease and security for all; we have chosen, instead, to have overwork for some and starvation for others. Hitherto we have continued to be as energetic as we were before there were machines; in this we have been foolish, but there is no reason to go on being foolish forever.

I've just released Tapir version 1.0 for Mac OS X.

Tapir is a developer tool for creating global Mac OS X status menu item applications to place in the menu bar. These status menu items can be set to execute a shell command or script and display its output when opened, or alternately, configured to run a given command periodically, displaying output in the menu title.

Interesting article in the latest Economist on the nature and history of computer gaming.

Ég skaust í Nexus í hádegishléinu í vinnunni í gær og keypti mér myndasögubækur fyrir tíu þúsund krónur. Meðal annars endurkeypti ég "Preacher: Alamo", síðustu bókina í seríunni, til að eignast aftur Preacher í heild sinni, eftir að djöfullinn hann Ísak stal henni frá mér.

Hinar bækurnar voru tvær Sin City bækurnar og fyrsta bókin af Sandman. Ég las eitthvað úr Sandman fyrir um tíu árum og var þá takmarkað impóneraður, en ég verð að segja að það sem ég hef lesið af þessu hingað til hefur reynst hið mesta eðalstöff og stórskemmtilegt. Aðalsteinn Hákonarson, I stand corrected.

From TIME Europe magazine:

What the hell do they mean by generous? What kind of misleading, manipulating corruption of meaning and context are we dealing with? Their generous welfare state? Is the welfare state suddently an independent philanthropist or benefactor, handing out doles by lordly decree?

Let us imagine that ten friends agree to pool their resources for a "health fund", which pays out if any of them is struck by illness. Let us furthermore imagine that one of them succumbs to an ailment and calls on the resources of the fund. Is the fund generous if it pays for his treatment? No, it is not. The fund is bloody well obliged to pay up, because that was the original agreement. In the same way, a welfare state isn't bloody well *generous*. It can be extensive or inextensive, existent or non-existent, efficient or inefficient, fair or unfair, but it's never generous.

This is part of the way people are manipulated by slanting words and meanings. In this context, we are to feel thankful if or when we receive this generous treatment, despite the fact that it has been paid for with honest toil and sweat. Are we, then, to go down on our knees in abject thankfulness because we receive the benefits of a social insurance policy paid for with taxes?

I am reminded of the words of Tom Ridge, head of the new Bush-instated Department of Homeland Security:

It's very kind of him and his cronies to offer the people of the United States this magnaminous gift of "liberty". Meanwhile, I'll just go back to enjoying the fact that I live in a "generous" welfare state...

Pink Floyd - 30 years and they still got the magic spell. Hérna er linkur á tónleikamyndbandið (200 MB DivX, innanlands) frá Live 8 tónleikunum í Lundúnum þar sem þeir spiluðu saman í fyrsta skipti í 20 ár núna um daginn.

Seeing as how I work on the Linux operating system all day at FRISK, I thought I'd share with you my great love of the X-Windows "graphical" interface (and I should add that I use the term loosely):

X windows:
	Youd better sit down.
	Dont laugh.  It could be YOUR thesis project.
	Why do it right when you can do it wrong?
	Live the nightmare.
	Our bugs run faster.
	When it absolutely, positively HAS to crash overnight.
	There ARE no rules.
	Youll wish we were kidding.
	Everything you never wanted in a window system.  And more.
	Dissatisfaction guaranteed.
	Theres got to be a better way.
	The next best thing to keypunching.
	Leave the thrashing to us.
	We wrote the book on core dumps.
	Even your dog wont like it.
	More than enough rope.
	Garbage at your fingertips.

Incompatibility.  Shoddiness.  Uselessness.
	X windows.

X windows:
	Accept any substitute.
	If its broke, dont fix it.
	If it aint broke, fix it.
	Form follows malfunction.
	The Cutting Edge of Obsolescence.
	The trailing edge of software technology.
	Armageddon never looked so good.
	Japans secret weapon.
	Youll envy the dead.
	Making the world safe for competing window systems.
	Let it get in YOUR way.
	The problem for your problem.
	If it starts working, well fix it.  Pronto.
	It could be worse, but itll take time.
	Simplicity made complex.
	The greatest productivity aid since typhoid.
	Flakey and built to stay that way.

One thousand monkeys.  One thousand MicroVAXes.  One thousand years.
	X windows.
                                         |
X windows:
	Something you can be ashamed of.
	30% more entropy than the leading window system.
	The first fully modular software disaster.
	Rome was destroyed in a day.
	Warn your friends about it.
	Climbing to new depths.  Sinking to new heights.
	An accident that couldnt wait to happen.
	Dont wait for the movie.
	Never use it after a big meal.
	Need we say less?
	Plumbing the depths of human incompetence.
	Itll make your day.
	Dont get frustrated without it.
	Power tools for power losers.
	A software disaster of Biblical proportions.
	Never had it.  Never will.
	The software with no visible means of support.
	More than just a generation behind.

Hindenburg.  Titanic.  Edsel.
	X windows.

Mig dreymdi afar sérkennilegan draum í nótt. Ég veit ekki hvort ég hef áfengisneyslu undanfarna daga að þakka, en þetta var alveg stórskrítið og semi-psykadelískt.

Ég var staddur í litlu, fremur þröngu rými í Bodleian Library nálægt Christ Church College í Oxford, og allir voru að bíða spenntir því Ludwig Wittgenstein var að fara að koma að halda fyrirlestur. Ég var þarna að fletta í gegnum einhverjar bækur og drekkandi kampavín á meðan fólk safnaðist á staðinn. Fyrir rest fékk ég mér sæti ásamt fólkinu. Síðan mætti loksins heimspekingurinn frægi. Hann gengur upp í pontu, ræskir sig og byrjar að tala -- og setningarnar sem hann lætur út úr sér eru setningar úr Tractatus Logico-Philosophicus, númeranirnar og allt, á borð við:

"2.033: Form is the possibility of structure"

"2.04: The totality of existing states of affairs is the world"

...og svo framvegis. Eitthvað þótti mér þetta óásættanleg leið til að lesa fyrir viðstöddum, þannig að ég stend upp og gríp fram í fyrir honum. Ég segi honum að þetta óskiljanlega þvaður sé ekki mönnum bjóðandi. Wittgenstein flippar alveg og byrjar að öskra á mig, rauður í framan, viti sínu fjær.

Og svo vaknaði ég. Hmm....hvað mundi Freud lesa úr þessum?

Ég fékk 92 þúsund krónur endurgreiddar frá "skattevæsenet" í dag. Spurning um að slétta heldur betur úr klaufunum í kvöld. Hvernig er þetta, fær maður greidda vexti af þessum peningum, eða spekúlerar ríkið með þá, hefur upp úr því vænan skilding og skilar mér síðan höfuðstólnum?

All work and no play makes Jack a dull boy.

Annars fékk ég tölvupóst um daginn þar sem mér var boðinn peningur fyrir að bæta ákveðnum fídusum við Platypus hugbúnaðinn minn. Kannski gæti maður farið að hafa pening upp úr þessu hobbýi?

WALTER: Fucking Germans. Nothing changes. Fucking Nazis.

DONNY: They were Nazis, Dude?

WALTER: Come on, Donny, they were threatening castration!

DONNY: Uh-huh.

WALTER: Are you gonna split hairs?

DONNY: No--

WALTER: Am I wrong?

DONNY: Well--

DUDE: They're nihilists.

WALTER: Huh?

DUDE: They kept saying they believe in nothing.

WALTER: Nihilists! Jesus...Say what you like about the tenets of National Socialism, Dude, at least it's an ethos

Gotta love The Big Lebowski.

Truly, for chimps....

Vefsíða þessi hefur nú nýjan leitarmekanisma sem styðst almennilega við Google leitartæknina. Eins og sjá má, þá innlimast leitarniðurstöðurnar inn í útlitið á síðunni minni, þ.e.a.s. það er sami rammi, sömu litir, stylesheet, HTML, hlekkir o.s.frv. Einnig birtast engar auglýsingar.

Og ekki er ég að rukka fyrir þetta. Kannski ætti ég að reyna að fá skattaafslátt út á það?

Jæja, góðir hálsar. Þá er vefþjónninn kominn á Hive tengingu með 800kbita sendingarhraða -- þetta ætti að bæta hraðann á vefþjóninum og tryggja betri uppitíma á þjónustunum.

Fyrir þá sem ekki af því vissu, þá keyrir allt klabbið núna á Apache 1.3 vefþjóninum á Mac OS X 10.4 stýrikerfinu og vélbúnaðurinn er litli kubburinn á myndinni hér til hliðar, afar hljóðlátur 1.42Ghz PowerPC 7470 Mac mini sem hvílir heima hjá honum Magga.

Þessum skilaboðum er beint til þeirra sem eru með hýsingu á Mentat vélinni.

Því miður hefur verið nokkuð mikill niðurtími á vefjunum upp á síðkastið þar sem ég er að hýsa allt klabbið á ADSL tenginunni minni heima -- ég hef ekki hugsað mér að greiða Símanum 350 krónur aukalega á mánuði til þess eins að fá úthlutaða fasta IP tölu, og fyrir vikið dettur allt DNS batteríið (þ.e.a.s. leńsheitin) út í hvert skipti sem tengingin á ADSL mótaldinu rofnar.

Þessu mun vera kippt í lag innan skamms, en vefþjónninn mun vera fluttur yfir á Hive-tengingu með fastri IP tölu heima hjá honum Magga.

Ég las nýjasta eintakið af The Economist í gær, og rakst á afar merkilega grein þar sem fjallað var um hvernig bandarískir glæpamenn (felons) missa kosningarétt sinn í kjölfar fangelsisvistar. Samkvæmt ýmsum könnunum, þá kjósa um 75% fyrrverandi fanga demókrataflokkinn þar í landi. Auðvitað er ekki hægt að treysta á að slíkar kannanir hafi rétt fyrir sér, en í ljósi þess að hundraðir þúsundir "ex-felons" eru búsettir í Florída, þá mætti ætla að kosningarnar frá 2000 hefðu getað farið á allt annan veg hefði þeim verið heimilt að kjósa.

Mér þykir írónískur þessi bandaríski "double-standard": þeir sem hafa framið glæp eru ófærir um að kjósa, en þroskaheft fólk má færa til saka og lífláta.

Upp úr þessu fór ég að velta því fyrir mér hvernig svona málum er háttað á Íslandi. Mega íslenskir fangar kjósa í kosningum, eða er hluti af refsingunni tap á kosningarétti á meðan fangelsisvist er afplánað?

Ég er reyndar algjörlega mótfallinn því að sjálfráða manneskja sé svipt af kosningarétti, hver svo sem ástæðan kann að vera. Manneskja sem situr í fangelsi hefur ekki verið svipt sjálfræði, heldur afplánar einungis tímabundna refsingu. Fyrir vikið ætti henni að vera heimilt að kjósa. Kerfið setti viðkomandi í fangelsi -- er það þá ekki hámark óréttlætis að fá ekkert um það að segja með því litla pólitíska valdi sem manni hlotnast?

Ég hef heyrt að fólk sem sé sjúkt á geði og hafi verið svipt sjálfræði fái enn að taka þátt í íslenskum kosningum. Þetta get ég ekki samþykkt. Ef einhver manneskja er ófær um að taka ákvarðanir um eigin líf og hagsmuni, þá er hún svo sannarlega ekki fær um að velja á skynsaman hátt milli kosningaframbjóðenda. Þá gætum við alveg eins leyft leikskólabörnum að kjósa...

I have recently been reading a highly interesting book, namely The Assassination of Julius Caesar: A People's History of Ancient Rome by Michael Parenti, an American historian. Parenti argues that the history of the Roman Republic in the first century BC was grossly misrepresented by Roman historians at the time.

The assassination of Julius Caesar is typically portrayed as the act of a few brave senators willing to risk it all to save Roman democracy from popular dictatorship, as we see in Shakespeare's play. In contrast, Parenti argues that the history of the Roman republic is a history of an aristocratic elite fighting to maintain their privileged status, beset by populists trying to bring about changes in land ownership and distribution of wealth. From Tiberius and Gaius Gracchus, to Clodius Maximus, to Catalina, all the way to Julius Caesar, Parenti traces a series of systematic assassinations of all would-be reformers popular amongst the Roman populace.

Of particular note is his treatment of Cicero, to whom he devotes the better part of two chapters. Cicero, a long-time favourite of Latin teachers, hailed as a great orator and intellectual, comes tumbling down from his pedestal -- Parenti argues that Cicero's "exposure" of Catalina's plot against Rome was a charade in order to maintain the status quo and improve Cicero's standing among the optimates. Using his letters and writings as sources, Cicero is construed as a vain, egotistical, ladder-climber.

It's a refreshing read and gives me new perspective on the Roman history I learned in school. After all, most of the sources on early Rome come from a select elite of patrician or equestrian historians. It is easy to imagine that we see Rome through the skewed eyes of the elite.

Work certainly IS the curse of the drinking classes!

Nýleg breyting á fjarskiptalögum skuldbindur allar íslenskar internetþjónustur til þess að halda utan um nákvæm gögn um internettraffík notenda sinna sex mánuði aftur í tímann. Þessar upplýsingar ber þeim að láta í hendur lögvaldsins ef um þær er beðið, og eftir því sem ég best veit, þá er ekki nauðsynlegt að fá dómsúrskurð líkt og með símahleranir.

Hér þykir mér vera á ferð afar alvarleg árás á einkalíf fólks -- ég er með einu og öllu andsnúinn þessum lögum, þá sérstaklega vegna þess að retóríkin sem umkringdi þetta mál var á svo lágu plani.

Menn segjast setja þessi lög til þess að geta haft uppi á fólki sem sækist í barnaklám og annan viðbjóð gegnum netið. Og mótmæli maður fæst köld tusku í andlitið: "Ert þú semsagt á móti því að stöðva barnaklám? Ertu fylgjandi því að börn séu misþyrmd?". Afar málefnalegt...

Allir sem eitthvað vita um netsamskipti -- allir með smá glætu af heilbrigðri skynsemi -- allir sem eitthvað hafa lært af mannkynssögunni -- gera sér fyllilega grein fyrir því að þessi lög eiga ekki eftir að stöðva barnaperra eða hugverkalögbrot. Starfsemin mun annað hvort dulbúa sig á einhvern klókan hátt eða flytjast á annan vettvang. Það hefur hún ávallt gert í fortíðinni. Þar að auki geta menn sem sækjast í slíkt einfaldlega notað almenningstölvur. En það sem við sitjum eftir með eru lög sem leyfa ríkisstarfsmönnum að fylgjast grannt með netnotkun okkar. Ekki þykir mér það heppilegt ástand mála.

Sorglegustu rökin fyrir þessari lagasetningu þykir mér vera þegar menn tala um að aðrar Evrópuþjóðir hafi sambærilega löggjöf og að Ísland "sé að dragast aftur úr". Sú staðreynd að aðrar þjóðir geri þau hræðilegu mistök að gefa ríkisstjórn sinni aðgang að miðlægum einkaupplýsingum um atferli sitt telst tæpast réttlæting fyrir því að við föllum í sömu gryfjuna.

Annar hluti af sömu lögum gerir símafyrirtækjum skylt að skrá alla farsíma á ákveðið nafn og kennitölu -- þannig verður ekki lengur hægt að kaupa sér óskráðan farsíma með Frelsi. Og þar sem lítið er um tíkallasíma hér á landi, þá mun brátt vera ómögulegt að hringja undir nafnleynd.

Rökin fyrir því að stöðva aðgang manna að óskráðum símum eru þau að slíkir símar séu notaðir af fíkniefnasölum og öðrum "glæpamönnum" -- en staðreyndin er sú að það eru fjölmargar löglegar og fyllilega ásættanlegar þarfir fyrir nafnleynd -- tilkynningar glæpa til lögreglu, "whistle-blowers" á lögbrot innan stórfyrirtækja, o.s.frv. Og það þýðir ekkert að segja að fólk sem hringi úr nafngreindum síma hafi ekkert að óttast því einungis lögreglan hafi aðgang að nafngögnum -- lögreglan, ef ekki þegar spillt, gæti vel hugsanlega orðið það í framtíðinni, og lög ber að smíða með tilliti til framtíðarinnar en ekki einungis líðandi stundar.

Friðhelgi einkalífsins er mér mikið hjartans mál. Ég er einstaklega mótfallinn því að ríkið eða einkaaðilar stundi kerfisbundna miðlæga upplýsingasöfnun um atferli fólks. Ég hljóma kannski örlítið ofsóknarbrjálaður, en ég tel slíka upplýsingasöfnun brjóta á rétti fólks til einkalífs, og trufla valdajafnvægið milli einstaklings og stofnana innan samfélagsins.

Eitt þykir mér alveg ófyrirgefanlegt, og það er þegar fólk lætur út úr sér eitthvað eins og eftirfarandi:

"Æi, sko, mér er alveg saman. Ég hef ekkert að fela -- ég hef ekki framið neina glæpa eða gert neitt rangt, þannig að [ríkið/stórfyrirtæki/stofnun] má alveg safna eins mikið af upplýsingum um mig og það vill.

Þetta er hinn dæmigerði forheimski hugsunarháttur sem maður rekst á hjá pólitískt rétttrúandi fólki, eða þeim sem skortir vitsmuni til þess að gæta eigin hagsmuna. Sú staðreynd að viðkomandi hafi ekkert að fela kemur málinu nákvæmlega ekkert við. Það sem skiptir máli í þessu samhengi er eftirfarandi: Upplýsingar eru vald. Að búa yfir upplýsingum um einhvern, s.s. atferli hans, kaupvenjur, sjúkrasögu, menntun, starf, netnotkun, o.s.frv. setur aðra í mjög sterka stöðu gagnvart viðkomandi. Auðveldara er að ráðskast með og stjórna mönnum ef líf þeirra er opin bók.

Það má vel vera að ofannefndum blábjánum sé sama þótt markaðsmaskínur og ríkisstjórnir ráðskist með þá. Gott og vel, ekki ætla ég mér að taka upp hanskann fyrir þeirra hönd. En staðreyndin er sú að kæruleysi þeirra í þessum efnum dregur aðra með niður í svaðið. Ég vil ekki að ríkið geti fylgst með símtölum mínum eða nettraffík, né kaupvenjum mínum, hjúskaparstöðu eða einkalífi. Og ég vil svo sannarlega ekki vera skráður í neinn helvítis sjúkrasögugagnagrunn einhverju einkafyrirtæki til hagsbóta -- sem ég tel vera mest "blatant" dæmið um siðferðislegt gjaldþrot ráðamanna hér á landi.

En eins og Benjamin Franklin sagði...

Ég er kominn aftur frá Lundúnum og skemmti mér vel um helgina. Ég fór meðal annars í leikhús og á klúbbarölt um næturlífið, át góðan mat og drakk bjór.

Live 8 tónleikarnir voru núna á laugardagskvöldið. Því miður fengum Vilborg og ég ekki miða, en tónleikana sóttu um 200 þús. manns. Við fylgdumst þó með þeim á stórum breiðskjá inni á breskum pöbb. Merkast af öllu, Pink Floyd spiluðu þarna saman aftur, í fyrsta skipti í 24 ár.

Myndir úr ferðinni.

Hvað er eiginlega í gangi?

Reagan merkilegasti Bandaríkjamaðurinn?

Jóhannes Páll páfi í dýrlingatölu?

Eiturlyfjaframleiðsla eykst stöðugt?

Ísraelar gera loftárásir á Líbanon?

Bandaríkjastjórn hyggst framleiða plútoníum á ný?

Hiti andrúmslofts hækkar meira en reiknað var með?

Duran Duran meðlimir ekki þreyttir?

Kannski les ég ekki fréttirnar nógu mikið. Eftir að hafa lesið yfir þetta líður mér bara eins og allt sé að fara til fjandans, og það óðfluga! Kannski ættum við bara að biðja fyrir því að apaforsetin vestra ýti sem fyrst á hnappinn og bindi enda á þennan andskota...

Bertrand Russell, 'Roads to Freedom' (1917)

Þetta er alveg ótrúlega, ótrúlega satt...

Aw, fuck!

Eftir mikið af blóði, tárum og svita hef ég sett upp þróunarumhverfi á vélinni minni til að auðvelda vinnu á hugbúnaði fyrir iPod Linux -- ég keyri bara X11 gluggaumhverfið ofan á Aqua gluggaumhverfi Mac OS X, og tengi Microwindows (það sem iPod Linux notar) við X11 serverinn. Þannig get ég prufað hugbúnaðinn minn á Mac OS X í stað þess að þurfa að hlaða hann yfir á iPodinn og endurræsa honum í Linux í hvert skipti sem ég þarf að athuga breytingarnar mínar. Hérna eru screenshots:

Þetta er frekar fyndið teiknað svona á tölvuskjá en ekki litla mónókróm iPod skjánum.

Já, síðan komst ég að því að það er til text editor fyrir iPod Linux -- hann heitir viP -- mér hefur ekki tekist að fá hann til að virka almennilega ennþá, en af því sem ég hef lesið um hann þá tekur *afar* langan tíma að skrifa nokkurn skapaðan hlut...

Jæja, þá er maður loksins búinn að smíða grafískt forrit fyrir iPod Linux -- þetta hlýtur að teljast ágætis notkun á helgi, er það ekki?. Það heitir Piano, og leyfir manni að spila á píanó út um iPodinn sinn. Viðmótið er enn frekar frumstætt, en mér tókst að spila "Gamla Nóa" út í gegnum græjurnar hjá mér. Þetta er gert með því að tengja ákveðið WAV skjal við hverja nótu, sem er auðvitað mjög óskilvirkt. Ég ætla að breyta því þannig að WAV skrárnar hlaðist inn í minni á meðan forritið er virkt. Hvað um það, þá kemur hér til hliðar mynd af því "in action". Smellið til að fá stærri mynd.

Síðan hef ég verið að fikta og skoða Podzilla aðeins meira, og svo virðist sem þetta project hafi fjöldann allan af fídusum sem ég vissi ekki af, þ.m.t. myndaskoðara...

Síðan er líka text viewer sem leyfir manni að skoða textaskrár á harða diskinum. Hins vegar er enginn text editor -- gæti verið afar gagnlegt að geta tekið niður nótur á iPod -- þetta er eitthvað sem ég hef hugsað mér að bæta úr og senda síðan iPodlinux projectinu breytingarnar mínar.

Og já, nú er nóg komið af nördun. Ég lofa að pósta ekki fleiri fréttum um raunir mínar með Linux á iPodinum.

Ég er búinn að fikta aðeins meira með Linux á iPodinum mínum, og mér hefur tekist að fá Podzilla notendaviðmótið til að virka. Það fylgir fjöldinn alllur af sniðugum forritum með því. Hér sjást myndir -- smellið til að fá þær stærri

Podzilla viðmótið	Upptökur	Reiknivél
3D kubbur	Matrix effect	Mandelbrot útreikningar

Ég kompælaði þessu öllu saman sjálfur notandi sérstaka útgáfu af gcc fyrir embedded ARM kubba án MMU. Nú hef ég hugsað mér að byrja að forrita stöff fyrir iPodinn minn. Hér koma nokkrar myndir, m.a. af fyrsta iPod forritinu mínu og outputinu úr því...

Skjalavafri

Forritið mitt á disknum

Úje, forritið í gangi.

Jæja, ég er núna officially over-the-top tölvunörd: Ég er búinn að setja inn og ræsa Linux á iPodinum mínum. Þetta tók svolitla vinnu -- þetta er breytt útgáfa af ucLinux fyrir ARM örgjörva án MMU, sérstaklega breytt þannig að kernelinn keyrist í firmware-inu á iPodinum. Þetta er collaborative SourceForge project og nánari upplýsingar fyrir aðra djarfa nörda má finna hér.

Því miður hefur mér ekki tekist að fá Podzilla, notendaviðmótið, til þess að virka ennþá, þar sem 4ðu kynslóðar iPodinn minn er ekki "officially supported" ennþá, og ég hef eiginlega bara verið að hakka þetta saman. Samt sem áður, mér hefur tekist að ræsa og keyra forrit á borð við df. Fyrir neðan má sjá myndir. Smellið á myndirnar til að fá þær stærri:

"Bad command or file name"

Outputtið úr df forritinu

Þegar iPod Linux projectið er komið lengra, þá ætla ég mér að skrifa vefþjón fyrir iPod sem networkar yfir FireWire snúruna, og ég ætla mér að kalla vefþjóninn iPache ;). Hversu svalt er það að serva vefsíður af 75Mhz MP3 spilara?

Í bókinni "The Lives Of Animals" eftir J.M. Coetzee, nýlegan nóbelsverðlaunahafa í bókmenntum, þá er aðalpersóna sögunnar Elizabeth Costello, metsölurithöfundur og grænmetisæta. Hún ávarpar einhvern virðulegan hóp manna, og fordæmir þá fyrir kjötát -- hún gengur meira að segja svo langt að bera saman drápið á dýrum í sláturhúsum við Helförina í síðari heimsstyrjöld.

Eftir fyrirlesturinn kemur reiður gaur upp að henni og segir.

"Miss Costello, just because the Jews died like cattle, it does not mean that cattle dies like Jews.

Skondið.

Hérna er illústreruð saga vefsíðunnar minnar.

Og svo myndir frá helginni sem leið. Ég, Arnaldur, Vilborg, Ari og Linda fórum í sumarbústað við Laugarvatn.

Tvær mjög áhugaverðar greinar úr The Economist: Science and Technology Section:

Technology that imitates Nature

Useful brain junk

"Oh, yes. That guy, Sveinbjörn, he's got upper management written all over him."

"Uh...uhm....sko, ég hef boðað ykkur á blaðamannafund til þess að láta ykkur vita að ... uhm ... þessir ... og þessir ... og þessir líka ...uhm... segja að ég hafi ekki verið neitt spilltur eða neitt...uhm, já, ehrm."

(Thunderous applause)

Hahaha!

Ég var að róta í gömlu drasli og fann eldgamlan geisladisk með alls konar skjölum frá því að ég var 14-15 ára gamall, þ.á.m. smásögu sem ég skrifaði á þeim tíma. Þetta er alveg hræðilega embarassingly fyndið. Hérna kemur síðasti hlutinn á henni, þegar aðalpersónan kemur heim til konunnar sinnar eftir næturrölt:

"What's the matter, darling?" she says to me in a sleepy voice. She seems concerned, but it's only an act. I know it for sure. In reality she has grown to despise me because I am no longer a worker, no longer a member of the great hive, and our money has almost run short.

I turn the chainsaw on. This alarms her. I get the satisfaction of seeing a brief look of fear wash over her face.

"...darling?" she utters.

I thrust the chainsaw into her face. She screams but the sound is soon muffled as her flesh is torn asunder by the sharp teeth of my newly aquired machine. I continue to stick the chainsaw into her. I feel my clothes becoming drenched with her blood. Suddenly I hear sirens in the distance. Yes, the police always comes quickly when the disturbance is in a nice white suburban neighbourhood. How did they get to know of it so soon? The neighbours?

For a moment I contemplate going over their house to render unto them the same fate as that of my wife, but I think the better of it. I see only one option open to me. I throw the blood-stained chainsaw on the floor. The casing of the engine breaks with a snap. So much for my Raisenhof Quality Chainsaw. I rush into our bedroom. It's all so nice and perfect. The perfect rug, the perfect lamps, the perfect drawers and the perfect furniture. It infuriates me.

The sirens are getting closer, I can hear them clearly now. I reach for the top drawer of my wardrobe. Hidden among the socks is the American's Right to Defend Himself. My fingers lock around a hard steel object. That's it. I pull out the handgun. The sirens are outside my house now. I can hear the footsteps of men approaching the house. My house.

The footsteps stop in the doorway. I hear someone say "Oh, my God!". I'm sure that what I did to my wife offended his burgeoise sensitivities. I stare at the piece in my hand and for I brief moment I wonder whether I am to use it upon the intruders or myself. It's an easy decision.

Haha, já. What a sick little bastard I was...

Ég rakst á grein á Múrnum þar sem höfundur þykist telja upp og hrekja helstu ástæður fyrir því að flytja beri Reykjavíkurflugvöll. Mig langar til að benda á nokkur atriði varðandi þetta mál:

Ein af rökunum fyrir því að fá flugvöllinn eitthvert annað er að miðbæjarkjarninn muni eflast -- þéttari byggð í Vesturbænum (og möguleikinn á að byggja hærri byggingar) munu geta aukið "population density" í Reykjavík og fyrir vikið bætt úr samgönguvandanum. Þar að auki mun það draga úr þeirri hljóðmengun sem miðbæjarbúar þurfa að þola. Höfundur virðist hafa takmörkuð rök gegn þessu:

"Nýtt hverfi í Vatnsmýrinni myndi því ekki breyta miklu fyrir þéttingu byggðar, jafnvel þótt þar yrðu einungis blokkir."

Mér þætti gaman að vita hvað höfundur telur að þétt byggð Vatnsmýri geti haldið marga íbúa -- en mér þykir ljóst að þeir skipta fleiri þúsundum. Þetta er risastórt svæði, og án flugvallarins mætti reisa háhýsi bæði í Vatnsmýrinni og öðrum hverfum í uppbyggingu.

Síðan er brugðist við með ad hominem kaldhæðni:

"...[ofantöld] rök hafa einnig verið notuð af fólki sem yfirleitt virðist ekki hafa mikinn áhuga á bættum almenningssamgöngum."

Svona spekúlasjónir um hvað fólk hefur áhuga á er málinu óviðkomandi. Ef ríkur maður segir að það beri ekki að skattleggja þá ríku, þá er málstaður hans engan veginn hrakinn með því að benda á að hann hafi hagsmuni að gæta í málinu. Ég verð alltaf pirraður þegar ég sé svona lagað í prenti...

En já, þetta heldur áfram:

"Rökin fyrir íbúðabyggð í Vatnsmýrinni eru því ekkert sérlega öflug, nema maður sé fasteignaspekúlant. Þá má vissulega mikið upp úr því hafa að fá dýrar lóðir á góðum stað í bænum. Ljóst er að það verða engir öreigar sem munu búa þar."

Áhrifin sem byggðarland í Vatnsmýrinni hefði á fasteignaverð í höfuðborginni eru engan vegin ljós, en þó er víst að aukið framboð á húsnæði miðsvæðis mun gera fleirum kleyft að búa miðlægt, nálægt Háskóla Íslands, Landsspítala og öðrum mikilvægum þjónustumiðstöðum. Og hvort öreigar muni búa þarna er málinu algjörlega óviðkomandi -- í dag búa öreigarnir heldur ekki í Vesturbænum, og möguleikar þeirra á að búa miðlægt geta aðeins batnið með auknu húsnæðisframboði.

En þessi grein verður bara hlægilega barnaleg fyrir rest:

"Því miður hafa heyrst í umræðunni dylgjur um það séu einkum þingmenn úr landsbyggðarkjördæmum sem leggist gegn færslu flugvallarins en slíkt er auðvitað fjarstæða. Persónulegur ávinningur 30 einstaklinga skiptir auðvitað engu máli í jafn mikilvægu máli, en vilji kjósenda þeirra hefur trúlega mun meira að segja um afstöðu þeirra."

Já, auðvitað. Þingmenn myndu aldrei setja eigin hagsmuni fram yfir hagsmuni kjósenda, er það? Nei, slíkt gerist ekki. Ég segi bara "Wow, there's one born every minute...".

"Sá ávinningur sem landsbyggðarfólk hefur af flugi til borgarinnar liggur því ekki síst í staðsetningu flugvallarins. Eins og málin standa nú virðist hann vega töluvert þyngra en tilfinngarík umræða um "þéttingu byggðar" og gildi hennar."

Umræðan (frá mínu sjónarmiði) er pragmatísk og nytjastefnuleg fremur heldur en tilfinningarík -- hún snýst um að bjóða sem flestu fólki sem bestan kost í ljósi takmarkaðra gæða. Eini tilfinningaþrunginn sem ég verð var við er andúðin og reiðin sem blossar ávallt upp meðal byggðastefnusinna þegar eitthvað skal gera fyrir íbúa á höfuðborgarsvæðinu. Það hefur verið 15-20 ára stríð að fá tvöfaldann veg til Keflavíkur, slysamesta veg landsins, vegna mótmæla um að það sé "alltaf verið að pukra við fólkið á höfuðborgarsvæðinu" og álíka retórík -- og það hefur verið borgarbúum ljóst að það fæst lítið sem ekkert pólitískt kapítal upp úr því að gera nokkurn skapaðan hlut fyrir Reykvíkinga.

Í lokinn langar mig til þess að benda á að þótt flugvöllurinn verði fluttur (sem allt virðist standa gegn), þá þarf það ekki nauðsynlega að vera til Keflavíkur. Það mætti hæglega reisa annan flugvöll á skynsamlegri stað. Ef menn leggja flugferð á sig á annað borð, þá hljóta þeir að geta þolað tíu eða fimmtán mínútur í bifreið.

Annars hefði ég mikinn áhuga á að fá í hendurnar tölurnar yfir farþegafjölda og traffík gegnum Reykjavíkurflugvöll áður en lengra er haldið...

Þessi hérna optical illusion er alveg rosaleg.

Vox Machina: Online text to speech converter/synthesizer by yours truly.

Jæja, þá er það komið í vísindatímaritin: Gyðingar eru genetískt gáfaðri heldur en við aumu Gentílar.

Jæja, ég verð eiginlega að stunda smá þjófnað frá honum Aðalsteini og linka hér á lista sem var settur saman af einhverjum kexrugluðum bandarískum íhaldsmönnum:

10 Most Harmful Books Of All Time

Lesið þetta: hreint út sagt ótrúlegt. Og síðan á sumt liðið í dómnefndinni að heita fræðimenn...

Ég ætla að koma með minn eigin lista af 10 skaðsömustu bókum allra tíma:

Biblían á latínu
Biblían á ensku
Biblían á grísku
Biblían á spænsku
Biblían á frönsku
Biblían á þýsku
Biblían á ítölsku
....o.s.frv. í röð tungumála...

Mér finnst reyndir fyndið að flest af þessu brjálaða kristna liði hefur ekki einu sinni lesið biblíuna -- Tækju þeir sér tíma í það, þá gerðu þeir sér kannski grein fyrir því að hún er illfnykjandi turdur pakkaður með pseudo-philosophical vitleysu og siðferðisboðskapi fyrir gungur.

Íslendingar vinna umtalsvert meira heldur en hinar Norðurlandaþjóðirnar, en samt framleiðum við svipað magn af auði á ári per haus. Hvað er að? Hvernig getum við staðið okkur svona illa miðað við þjóðir með lögbundna 35 tíma vinnuviku?

Kannski lærðum við léleg og óheiðarleg vinnubrögð á stríðárunum við að rýja Kanann?

Djöfull og andskoti. Preliminary benchmarks á Mentat 2 sýna að hann er u.þ.b. 30% hægari heldur en sá gamli...

Oh, by the way, ég ætla að publisha Mentat sem frítt vefviðhaldskerfi á síðunni http://mentat.sytes.net.

Jæja, nú er síðan mín komin yfir á Mentat 2.0, sem er seriously revised og endurbætt útgáfa af Mentatinum gamla. Breytingarnar eru hins vegar ekki mjög sýnilegar fyrir hinn almenna notanda, en tengjast fyrst og fremst hraða, skilvirkni og viðmóti umsjónarkerfisins.

A brilliantly spot-on review of George Lucas' disastrous final installment in the Star Wars prequel trilogy, courtesy of some IMDB-lurker named Erik from Stockholm, Sweden:

"It is always sad to watch potential die. This film, this story had it all. It could have been the greatest of them all. The heartbreaking tragedy of the man who gave up his name Anakin Skywalker to become Darth Vader. Instead we were given, crap. This is why: (contains spoilers) The first problem is that since the first two movies were boring and nothing really happened, everything has to happen now. So we've got approx. 4 hours of plot to be shown in 2 hours. The space battle: Mr. Lucas does only care about one thing, his need to show the world how great the guys in ILM are to create special effects. So what we see is 5 or 10 minutes commercial. And let us add some cheesy dialog for Ewan and Hayden so everybody will know it's actually a movie. Because it's not exciting, it's not amazing, it's impossible to get an overview what's going on, it's just light flashing and speakers trying to make the loudest BOOM-sound. "Oops here comes Dooku that I for some reason didn't kill off in the last flick. Well let him fight for three minutes, say some cheesy lines and then die." And Lucas or Hayden, you made me believe Anakin killing Dooku would be the first step on his path towards the dark side. That he would be torn apart by agony of his action and the inevitable satisfaction of letting go of his hate. None of this happens. Anakin says something like "Oh perhaps I shouldn't have killed him lalalala, well, well, nobody's perfect". So Dooku is dead. But hold on we've got another villain, General Grievous. Darth Maul was underused. It's even worse with Grievous only he's not cool. The idea of the mix between droid and alien is great, however nothing of this is revealed. Grievous is just another stupid villain. And the actor that provided his voice for him should seriously think about changing professional. "Sh*t, I've already spent like 20 minutes of the film; I really need to make Anakin evil now." So we see some more wannabe-sound-of-music love scenes where poor, poor Natalie Portman yet again has to fight against lines and dialog that is absolutely horrible. I pity her, she must curse the day she signed on Star Wars. Not your fault Natalie, we know the truth. Yes, Anakin has more nightmares and yes, it is shown in the same bad way as the last time. And yes, the Jedi council that never seem to do anything useful, just sit and watch and do nothing (no wonder you all will die) appears in a few scenes. "Oh my, I need to make Palpatine subtly persuade Anakin of the pleasure of the dark side. Should we say like 2 scenes are enough?" Basically it's just "Anakin join the Dark Side!" "No." "Yes do it." "No." "Yes come on now." "Okay." No wonder you could not persuade Luke. "Aah I still have to kill Grievous. Well, well more time for my lovely fellows of the ILM to show their skills." Let me say that Grievous dies easier than Maul did and have even less screen time. Rubbish NOW COMES WHAT BUGGERS ME THE MOST Finally after about 2 minutes of persuading Anakin, Palpatine reveals himself to be the Sith Lord. Anakin's life is shattered, everything he believed was in fact a lie. This is dramatic, this is the purest betrayal. How does he respond? Something like "Oh really, hmm, I suppose I'd better alert the council" Either Hayden is the worst actor or Lucas the worst director. Poor Sidious, I reckon he wanted a better reaction than that. And when Anakin tells Windu about it, Windu who has dedicated his life to the Republic and to destroy the Sith? "Palpatine's a Sith Lord, damn, well, well, I think we need to catch him, you reckon it can be done before lunch break?" Yoda was humiliated to a mere action figure in AOTC. Here Palpatine gets the same punishment. The death of Windu is kind of cool though (thanks Jackson for at least making Lucas fulfill our wishes concerning that scenes) Anakin helps Palpatine kill Windu. How does he react? "What have I done? I'll do anything you want (to Palpatine)" Yes that really does make sense. Anakin you may have a high level of midi-chlorians (yes they are mentioned) but your IQ-level is about zero. "I fight for peace and justice and in order to achieve those I have to kill a bunch of innocent children." Are you playing stupid games with me or something Lucas? Which person would think that way? It is not logical, it's pathetic. Every single scene with Anakin is in some way illogical. In the end we have the Fight. With mystical dialog and with a tense of broken friendship and love? No we get "fast-forward" 10 minutes of a blue blurring light. And yes cuts from when the emperor throws chairs at Yoda. You read it right. Poor Natalie is made to say her final cheesy lines and is then allowed to die. Darth Vader is awoken; he really doesn't seem to care about anything save that he screams "no" that is a parody of the screams-of-no's-movie-history. The End The dream is dead. Lucas failed us fans, for him showing a 2½ hour commercial of how great he can make special effects were more important than conveying a powerful story. On the night bus home a man clad in Jedi robes wept. We all felt like it. This movie could have been everything we could have asked for. In hands of a better director, with corrections by a real writer, this could have been a new TESB. Now we were watching a fallen hero. Not Anakin. Lucas."

Jæja, þá hefur það loksins gerst að síðan mín er flutt úr hýsingu hjá Vefsýn og yfir til mín í kjallarann. Þetta þýðir að síðan mín er núna hýst á 1.5Mbita ADSL tengingu sem hefur einungis 512kbita sendingarhraða -- allt of hægt fyrir serious vefþjón. Þeir sem eru með Mentat hýsingu með lénsnafn frá No-Ip.com þurfa að senda mér lykilorð og notendanafn fyrir lénið þeirra svo ég geti haft auto-update mekanisma sem tengir lénsnöfnin við dýnamíska IP tölu tengingarinnar minnar.

Ég var að grensast um á ISNIC vefnum vegna undanfarinna hugleiðinga um að kaupa mér lénið 'sveinbjorn.is' og rakst á eftirfarandi á forsíðunni þeirra vegna vesensins með íslenska stafi í lénum:

"Eina færa leiðin er að láta af allri forræðishyggu í þessum málum og láta menn bera ábyrgð á eigin gerðum í þessu eins og öðru. ISNIC getur ekki ákveðið hvaða aðili á meiri rétt á einstökum lénum en annar. Vilji menn fara að leggja á það mat, þá getur skráning léna ekki lengur verið rafræn og við þurfum að hverfa aftur til kerfis sem flest önnur ríki hafa horfið frá á undaförnum árum, þ.e. handvirkt umsóknarkerfi þar sem menn þurfa að bíða, jafnvel dögum saman, eftir að fá lén "skráð".

Skráning léna er allsstaðar rafræn, nema í einstaka 3ja heims ríki. Umsækjendur bera ábyrgð á umsóknum og taka því afleiðingum ef notkun þeirra á nöfnum brýtur í bága við lög."

Takið eftir feitletraða textanum. Já, þetta kemur frá ISNIC. Af þessu getur maður aðeins ályktað að Íslendingar hafi þar til nýlega verið eitt af þessum "einstaka 3ja heims ríkjum", þar sem ISNIC byrjaði að bjóða upp á rafræna skráningu léna síðari hluta 2003. Þegar ég hóf störf hjá Vefsýn í Maí 2003 þurfti ég að faxa (já, faxa) umsóknum til þeirra villt og galið eins og bevrokrati úr "Brazil" Terry Gilliams.

ISNIC er skítafyrirtæki með ömurlega þjónustu og okurprísa (12.450 kr skráningargjald, tæpar 8 þús. kr. árið eftir það). Þeir eru ekki í neinni stöðu til að lesa yfir mönnum um hvernig lénaskráning skuli eiga sér stað í ljósi eigin afleitu frammistöðu í þeim efnum. Ég man þegar ég keypti .is lén fyrir nokkrum árum og þurfti að skrifa litla ritgerð um hvað ég ætlaði mér að gera við það. Síðan hefur væntanlega einhver virðuleg nefnd manna gefið sér góðan tíma í að hugleiða hvort ástæður mínar væru sannfærandi...

Nei, ég ætla ekki að fá mér íslenskt lén. Ég ætla að fá mér sveinbjorn.org. Það kostar mig átta hundruð krónur á ári, en ekki átta þúsund krónur...

Epískt 'stop-motion' meistarastykki eftir góðvin okkar Þobba.

Er að reyna að hakka inn RSS stuðning í Mentatinn með afar misjöfnum árangri. Þeir sem hafa nýja Safari 2 eða newsfeed client geta prufað hérna.

"I only came here to do two things; kick some ass, and drink some beer...looks like we're almost out of beer."

Ég var ráðinn í starf sem forritari hjá Friðriki Skúlasyni ehf. í dag. Annað sumar að tölvunördast. Verð vist mestmegnis að vinna í Perl, sem ætti ekki að vera svo slæmt -- Hinn frægi Mentat er auðvitað Perl skrímsli...

The Master is coming! The Master is coming to grant me eternal life!

Þeir sem hafa séð Bram Stoker's Dracula, mynd Francis Ford Coppola, muna kannski eftir greyinu honum Renfield. En ekki allir vita að þarna er Tom Waits á ferð.

Svo virðist sem Francis Ford og Tom Waits séu góðir vinir: Waits gerði tónlistina fyrir "One From The Heart" (skítamynd, ekki sjá hana), og nældi karlinn sér þarna í hlutverk honum við hæfi. Erfitt að gleyma því þegar hann er að éta pöddurnar. How fitting for "the king of white trash blues"....

Yes, he's absolutely right:

Hef ætlað mér að pósta þessu í svolítinn tíma. Þetta er afar áhugaverður fyrirlestur...

Noam Chomsky / Edward Said speak on the topic of the Middle East and Palestine.

I finally received a copy of Mac OS X 10.4 "Tiger" and I've spent the last hours or so exploring new features in this latest revision. So far, I'm not overly impressed, considering the 18 months of development time. Here are some general first impressions:

The Good

Performance. Tiger is in most respects faster than Panther. Windows resize more smoothly, login time is noticably shorter, and Safari renders at blazing speed.

File representation. The contents of Finder windows are now always up to date -- if you create file via the command line, you won't have to suffer a delay of 3-4 seconds before it appears in the Finder window in question. This is an unquestionable improvement, but things could only get better.

Searching. The new Spotlight technology is nice and fast. However, it doesn't serve well as an application launcher (in the style of Quicksilver), and indexing the volume takes forever after the initial install. Strangely enough, it doesn't seem to cache search results, or at least not their presentation...

Screenshots. They're now in lossless PNG format, as opposed to PDF. Still no JPEG option, though...

Cool new apps. Automator, Grapher, Dictionary, and some nifty updates to the development tools.

The Bad

Dashboard. What a pile of dung. Abandoning all user interface guidelines, Apple inflicts on us these silly, colourful widgets, each with their own peculiar (and rather uncomfortable) user interface. Then the damn things eat RAM like Adobe Photoshop on a good day...

Finder. Still a complete piece of shit. Gone downhill, if anything, from 10.3. It's slow, cumbersome and remains unable to remember window positions. Of course, it goes without saying that Apple still insists on those stupid metal file browser windows. On top of that, the "Always show file extension" option now also shows the .app extension on application bundles, in addition to extensions on regular files. Not a sensible move. With the introduction of the new Spotlight search windows into this mess, the confusion and chaos has reached an unacceptable level. Whoever is in charge of the Finder team should be summarily executed.

AirPort. The wireless tracker has gone from rock-solid to completely unreliable. It sometimes reports full wireless connectivity when I'm unable ping hosts, and often reports 3 or 4 bars when the connection is choppy.

The Ugly

Mail. The new Apple Mail client is an absolute user interface catastrophe. Gone is the accounts drawer, replaced by some kind of monstrous quasi-metal hybrid with translucent blue buttons. I don't know who thought of changing the admirable interface of the previous Mail client, but he should face the firing squad with his friend on the Finder team.

What the hell?

Safari. Version 2.0 is fast and sleek, but the metal remains. Removing the metal is, however, no longer as easy as it was in 10.3 -- you'll need SafariUnify, but even this utility does not give you the good old Aqua appearance. Rather, Safari gets the new hybrid theme introduced in Tiger. It's not so bad...

All in all, a worthwhile update, but disappointing in light of the development time involved. Perhaps toying with some of the under-the-hood stuff will make me appreciate this revision to a greater extent, but on the surface, it's rather a let-down.

I have just completed the final touches on Platypus, version 3.1. You can grab the tarball right here. At this stage, Platypus is so feature-packed that I am at a loss as to how I can improve it any further. This may quite possibly be the last update to a software project that I have spent countless hours working on in the past two years.

Version 3.1 sports the following improvements/updates:

• New minimal, non-intrusive built-in text editor for those who prefer working within the confines of a single application
• It is now possible to set application author name manually
• Invalid configuration fields now highlight red real-time as you type
• New Dock menu
• New "Show Shell Command" menu item to facilitate integration between the Platypus GUI application and its command line equivalent
• Fixed the bug where "secured and checksummed" Platypus-generated applications failed to function correctly on read-only volumes
• New option to set default bundle identifier prefix in the Preferences
• New option to set default author name in the Preferences
• Profiles now correctly register reverse-DNS-style bundle identifier and author name
• "Run script in Terminal" command now brings Terminal.app to the front when launching the script
• Fixed a bug in the command line utility installer (which, incidentally, was created using Platypus)
• Updated man page for the 'platypus' command line utility counterpart
• Updated Help documentation detailing major improvements from v. 3.0 onwards
• More sample scripts, including a drag and drop tar archiver
• Platypus apps now register their creator in AppSettings.plist
• Help now opens with default app for http: protocol, not .html suffix. This should eliminate the problem some people have been experiencing with help files opening in their default text editor

Eins og sumir vita kannski, þá sótti ég um styrk hjá Nýsköpunarsjóði námsmanna fyrir þróun á Bertrand, táknfræðilegu rökgreiningarforriti fyrir rökfræðikennslu við Háskóla Íslands, og hafði stuðning kennara heimspekiskorar við umsóknina. Þetta var verkefni sem ég hafði mikinn áhuga á, og var þar að auki afar gagnlegt og sniðugt. En nei, viti menn, þá fékk ég ekki styrkinn. Helvítis bjúrókrötunum fannst eftirfarandi verkefni verðugri:

• Andlegt ofbeldi - Dramaþerapísk rannsókn
• Álfar og huldufólk
• Barna-og unglingalýðræði
• Einelti á vinnustöðum
• Frumkvöðlastarfsemi innflytjenda á Íslandi
• Gagnagrunnur fyrir íslenska jazztónlist
• Heimavinnsla sauðamjólkur
• Karlar í fæðingarorlofi - taka tvö
• Orðræða um stöðu fjölskyldunnar
• Rannsóknir í kvikmyndafræðum
• Stefnumót við safnara - Gagnabanki um ísl. safnara
• Viðhorf til kvenna i íslenskum postillum.
• Ættjarðarsöngvar og mótun íslenskrar þjóðernisstef

Þetta er listi af gagnlausum, pseudo-scientific skítaverkefnum. Þetta lið hjá nýsköpunarsjóði hlýtur að hafa einhverjar lausar skrúfur að styrkja sumt af þessu.

"Andlegt ofbeldi -- Dramaþerapísk rannsókn"????

"Viðhorf til kvenna í íslenskum postillum"????

"Ættjarðarsöngvar og mótun íslenskrar þjóðernisstef" -- Vá, meira að segja fólkið sem kunni ekki að fallbeygja orðin í heitinu á umsókninni sinni fékk styrk.

Jæja, ég nenni ekki að æsa mig yfir þessu meira. Redda mér bara tölvudjobbi -- borgar hvort eð er betur.

Síðasta færsla mín á þessari blessuðu síðu vakti athygli hjá félagsmönnum Frjálshyggjufélagsins, og hafa þeir nú svarað fyrir sig og haldið því statt og stöðugt fram að þeir séu frjálshyggjumenn en ekki nýfrjálshyggjumenn. Ég fæ meira að segja að heyra að ég sé "collectivisti" og "statisti" sem geri ad hominem árásir á saklausa, varnarlausa "frjálshyggjumenn". Það er mér enn hulin ráðgáta afhverju þeir taka þessu orði svona nærri sér, en ég verð þó að segja eitt:

Það að setja John Locke, David Hume, Adam Smith, David Ricardo, Thomas Jefferson, James Madison, Herbert Spencer, John Stuart Mill, Karl Popper, Ludwig von Mises, Milton Friedman, Friedrich Hayek, Robert Nozick og James Buchanan undir einn hatt sem talsmenn einnar stefnu, frjálshyggju, er fáránlegt. Þarna má finna fjölbreytt litróf af mismunandi skoðunum sem margar hverjar stangast á.

Þetta er álíka vitlaust og að setja Thomas Hobbes, Jean-Jaques Rousseau, G.W.F. Hegel, Johann Gottlieb Fichte, Karl Marx, Vladimir Lenin, Iosef Stalin, Georges Sorel, Boris Bakunin, Ronald Dworkin, John Rawls og Jurgen Habermas undir einn hatt sem "kommúnista" eða "collectivista".

Ef að þessir "frjálshyggjumenn" hefðu tekið sér tíma í að lesa smá stjórnspeki í stað þess að hlusta dolfallnir á átrúnaðargoð sitt hann Hannes þá mundu þeir eflaust gera sér grein fyrir því að heimurinn er ekki svartur og hvítur, og þótt það liggi vissulega ákveðinn rauður þráður gegnum skrif ofantaldra, þá held að ég að þeir fyndu ýmislegt í eldri frjálshyggjuritum sem væri þeim miður að geði.

Reyndar hef ég lúmskan grun um að þeir fyndu töluverða samsvörun milli skoðanna sinna og minna. Ég hef ávallt verið mjög skeptískur á afskipti ríkisins þótt ég geti engan veginn fallist á algjört afskiptaleysi ríkisins í efnahagsmálum -- maður þarf einungis að kynna sér grundvallarhagfræði til að sjá að hinn frjálsi markaður leiðir ekki ávallt af sér æskilegar niðurstöður. Hins vegar hugsa ég að slík samsemd færi fram hjá þeim: pólitískur sjóndeildarhringur manna er voða takmarkaður þegar hann skiptir fólki í tvo hópa: þá sem eru sammála og þá sem eru ósammála. Enn og aftur má vitna í Russell:

Ég rakst á athyglisverða færslu á bloggsíðu íslenska Frjálshyggjufélagsins þar sem Friðbjörn Orri Ketilsson ræðst gegn notkun orðsins "nýfrjálshyggja" og segir það "orðaskrípi" sem sett hafi verið fram í tilraun til þess "að koma einhverju óorði á frjálshyggjuna og fylgismenn þeirrar stefnu [á Íslandi]", og enn fremur að sú tilraun sé "vindhögg" og "hafi enga merkingu". Burtséð frá þeirri staðreynd að orð hafa nákvæmlega þá merkingu sem fólk eignar þeim, þá sé ég yfirleitt lítinn tilgang með termínólógískum eða orðsifjafræðilegum útúrsnúningum. Hann Friðbjörn virðist hinsvegar hafa tekið þessu svo nærri sér að mér finnst ég knúinn til þess að svara þessari færslu og útskýra af hverju þetta orð er notað um stjórnspekina sem hann aðhyllist.

Lítum sem snöggvast á hugmyndafræðilega muninn á "libertarianism" og "liberalism". Hefðbundin frjálshyggja ("classical liberalism") á rætur sínar að miklu leyti að rekja til Johns Locke, Adams Smith og Johns Stuart Mill. Hún lagði áherslu á að staðið væri vörð um athafnafrelsi ríkisþegna, og stóð gegn þvingunum ríkisins. Menn eins og Mill og Smith voru hins vegar ekki mótfallnir öllum ríkisafskiptum af efnahagnum, t.d. þegar markaðurinn gaf ekki æskilegustu niðurstöðuna. Mill, sem dæmi, beitti sér alla ævi fyrir því að kjör vinnandi manna í Englandi væru bætt með lagasetningum og bauð sig fram til þings með það fyrir stafni.

Nýfrjálshyggja ("libertarianism") er stjórnspekikenning sem snýst um að einstaklingar hafi rétt á algerlega óskertu athafnafrelsi svo framarlega sem athafnir þeirra skerði ekki frelsi annarra. Nýfrjálshyggjumenn leggja enn fremur áherslu á að einungis "lágmarksríkið" (þ.e.a.s. ríki sem stendur vörð um líf, frelsi og eignir) eigi rétt á sér, og að öll frekari afskipti séu óréttmætar þvinganir. Stefnan sækir í hugmyndir Miltons Friedman, Friedrichs von Hayek og Ludwigs von Mises.

Mér þykir ljóst að hér sé um tvær aðskildar stefnur að ræða, og því sjálfsagt að tvö mismunandi íslensk orð séu notuð yfir þær, líkt og gert er á ensku.

Nú er allur gangur á því hvernig menn þýða hin og þessi erlendu fræðiorð. T.a.m. hafa menn þýtt orð eins og "empiricism", "idealism" o.s.frv. á ýmsa vegu gegnum árin, en í dag hafa vissar þýðingar fest sig í sessi (í ofannefndum tilfellum, "raunhyggja" og "hughyggja"). Á sama hátt hefur myndast hefð fyrir því að þýða enska orðið "liberalism" sem "frjálshyggja" eða "frjálslyndi". Og þá vaknar spurningin um hvernig skuli þýða orðið "libertarianism".

Svokallaðar "libertarian" kenningar, og enn fremur kenningar um lágmarksríkið, eru 20. aldar fyrirbæri. Orðið "libertarian" varð ekki útbreitt fyrr en upp úr 1950. "Libertarianismi" ung hugmyndafræði. Fyrir vikið hefur það verið siður að þýða það orð sem "nýfrjálshyggja". Nýyrðið endurspeglar tengsl stefnunnar við hugmyndir frjálshyggjuhugsuða 19. aldar en gerir þó mikilvægan greinarmun þeirra á milli. Þetta er að mínu mati ágætis þýðing.

Friðbjörn Orri er haldinn miklum misskilningi ef hann trúir því virkilega að orðið "nýfrjálshyggja" sé einhvers konar samsæri með það fyrir stafni að koma óorði á hann og hans félagsbræður í þessu Frjálshyggjufélagi. Það eru margar betri leiðir til þess að grafa undan málstaði þeirra. "Nýfrjálshyggja" er á engan hátt niðrandi orð, og lítil ástæða fyrir Friðbjörn að æsa sig yfir því, eða álykta að með þessari orðnotkun sé gerð undirförul aðför að honum og hans stjórnspeki.

As we all know, the United States Bill of Rights states that "every citizen has the right to bear arms" etc. The dicussion of the American Founding Fathers on this topic is well documented. The clause was included because Jefferson and others were astute enough to realize that an armed population would not as easily be subjugated by the recently instituted centralized power created by the United States Constitution. They would be more difficult to oppress and keep in check, should the population feel that their freedoms were being impinged upon. This may very well have been true in the late 18th century, where armies fought each other using primitive rifles and cannons. A population armed with rifles could quite possibly put up a decent fight, even against a regular government army. But today, it seems to me as though the situation has changed. The armies of modern states are equipped with sophisticated technological equipment: tanks, heat-seeking missiles, sattelites, global positioning systems, stealth fighters, nuclear bombs and highly trained special squads consisting of career soldiers: snipers, demolition experts, marines etc. Does an armed populace really pose a plausible obstacle to such an army? I think not. Even if every man in the United States owned an Armalite pistol (or even an MP5 submachinegun) and practised his skill at arms regularly, the population as a whole would lack the coherence, intelligence gathering and technology to engage a modern army. As a consequence of this, I think the right to bear arms is obsolete -- it no longer serves its intended function.

I honestly believe the English system to be a more sensible approach. The ownership of firearms is altogether prohibited. English policemen receive training in hand-to-hand combat and are armed only with a truncheon, secure in the knowledge that their adversaries do not carry guns. Of course, this raises a question: What do they do if they encounter someone who is armed with gun? -- This is the brilliant part: In such situations they call in the SWAT teams, highly-trained special squads with automatic weapons. These SWAT teams shoot to kill -- none of that "Freeze" nonsense you see in Hollywood films -- they bring down armed criminals without asking questions. This system is, in my opinion, very clever, because most criminals do not wish to be shot, and thus see it to their advantage not to carry firearms. As a consequence, per capita gun deaths in England are only a fraction of what they are in the United States.

The fame of Adolf Body is spreading like wildfire. If you visit Google and search for "Schultz Staffel" you get this result. Yes, ladies and gentlemen. It's number one, numero uno, nummer ein! It's the "Feeling Lucky" of the Schultz Staffel! The Adolf Body website also gets suspiciously high Google rankings for the following words:

• 'Muscle Beauty'
• 'Hitler's Henchmen'
• 'Nazi Bodybuilders'
• 'hobbies of Adolf Hitler'
• 'Volkische Beobachter'
• 'benchpressing'
• 'Hitler's Wolf's Lair'

This may have something to do with the fact that this page has been on the Internet since December 1997, a grand seven years, courtesy of Paladeen, Dr. Froleson and ArmouR :). How do I know this? I wonder....

Hahahahahaha!

Einhver Bandaríkjamaður kommentaði á póstið mitt með linkana yfir á "The Right To 'Bear Arms' eftir Arnald! Lesið það! Talandi um að fatta ekki brandara...

Ég rakst á sérkennilega röksemdafærslu áðan við að lesa pólitísk spjallborð. Röksemdafærsla þessi kom frá einhverjum dæmigerðum Freidrich Hayek - Milton Friedman-týpu nýfrjálshyggjupésa. Hann var spurður hvernig hans útópíska frjálshyggjustjórnkerfi mundi sjá fyrir þeim fátæku, lömuðu, veiku o.s.frv. -- því fólki sem hefði ekkert að bjóða á opnum markaði. Svarið þótti mér afar merkilegt: hann sagði að undir frjálshyggjuskipulagi væri hagvöxtur miklu meiri þökk sé afskiptaleysi ríkisins. Fyrir vikið væri heildarauður samfélagsins meiri, og þ.a.l. væru hinir vel stæðu líklegri til að gefa ölmusu og peninga til góðgerðafélaga. Þetta þykir mér mjög lélegt svar.

Til að byrja með, þá hef ég ekki séð neinar kannanir sem sýna að örlæti fólks aukist í hlutfalli við auð. Þetta virðist vera háð flóknum félagslegum þáttum. Þeir sem hafa ferðast til afar fátækra landa kannast kannski við það að fólk sem á rétt svo nóg til að lifa sýnir oft á tíðum mikla gestrisni og örlæti.

En hvað með ríku löndin? Undanfarin hundrað ár hefur efnahagur Bandaríkjanna stækkað gríðarlega, og hagsæld aukist -- Í dag eru yfir milljón bandaríkjamenn sem eiga milljón bandaríkjadali eða meira. Aftur á móti hefur örlæti hinna ríku farið statt og stöðugt minnkandi samkvæmt nýlegri grein í The Economist. Það má sjá afleiðingar örlætis Rockefeller feðgana, Carnegie, Vanderbildt og Mellon víðs vegar um Bandaríkin, en þeir voru allir uppi á fyrri hluta 20. aldar. Fjöldinn allur af hjálparstofnunum, rannsóknasjóðum og háskólum eiga þeim tilvist sína að þakka. En í dag er mikið af ríka fólkinu "born rich", jafnvel þriðja kynslóð af auðkýfingum sem hefur aldrei unnið á botninum og skilur ekki heim hins fátæka manns. Þetta fólk er ekki örlátt þótt það sé nú ríkari en nokkru sinni fyrr. Það eru því góðar ástæður til að halda að aukin hagvöxtur dugi ekki til þess að bjóða þeim verst settu ásættanlegt líf án velferðarkerfis.

Ímyndum okkur nú samt sem áður að örlæti ykist í samræmi við hagvöxt, og að hinir fátæku og illa settu hlytu ölmusu sem gæfi þeim ásættanlegt líf. Þetta þykir mér samt sem áður algjörlega óásættanlegt. Þetta eru mannverur líkt og aðrar, og eiga skilið að lifa með einhvers konar reisn og öryggi. Hvers konar útópía er þetta þar sem fólk þarf að betla sér lífsviðurværis, og treysta á ölmusu annara til að framfleyta sér? Hvað verður um mannlegt stolt? Það má vel vera að svona spurningar angri ekki nýfrjálshyggjuliðið, en þær angra mig. Í minni útópísku hugsun þyrfti enginn að betla eða hljóta ölmusu -- hver einasta manneskja hefði rétt til lífsviðurværis. Samfélag eins og Ísland hefur til dæmis vel ráð á að framfylgja þannig hugsjón, og gerir það að einhverju leyti.

Það má reka þessa deilu til tveggja mismunandi "end-state" markmiða: hámarka heildarhagsæld eða útrýma/minnka vansæld. Fyrir mitt leyti, þá er ég sammála Russell. Það er betra að reyna að útrýma vansæld, af mjög einfaldri, praktískri ástæðu. Menn deila um hvað sé hið góða líf: sumum finnst það vera hagsæld, öðrum atvinnuframi, öðrum virðing og akademískt orðspor, enn öðrum trú á æðri máttarvöld. Aftur á móti ríkir almennt samkomulag meðal fólks um að fátækt, hungur og örbirgð séu hræðilegir hlutir. Ég tel besta kostinn vera að útrýma þeim, og þessi blessaða nýfrjálshyggja er ekki leiðin.

Mér var annars að detta eitt athyglisvert í hug. Fræga nýfrjálshyggjurit Friedrichs von Hayek heitir "The Road to Serfdom", á meðan bók Russells sem ég vitnaði í að ofan heitir "Roads to freedom". Hmm....

This gentleman is Mr. Saul Kripke, an eminent logician and philosopher. From the very first moment I heard of this man back in 2002, I remember thinking of him as intrinsically evil. Let's just start with the name. Saul. Kripke.

'Saul' was the name of St. Paul before he converted to Christianity. He worked for the Judaic High Priests and persecuted and murdered Christians with great brutality.

Being a rare biblical name, it automatically gets an evil ring, similar to names like "Behemoth", "Cain", "Leviathan" and "Nebuchadnezar". It is also phonetically similar to the word "soul", a dubious metaphysical entity.

As I have already mentioned, 'Saul' was the name of St. Paul, who was no saint by any reasonable (i.e. non-Vatican) standards: a nasty, misogynistic, rebellious, born-again religious fundamentalist who, according to the Dead Sea Scrolls, betrayed James, the brother of Jesus, and spread the whole monotheistic thing to the Roman Empire.

Now, let's move on to 'Kripke'. It immediately suggests a sort of hunchbacked character out for vengeance. This may have something to do with the similarity to the word "cripple". Also, it reminds one of Dr. Crippen, the English doctor who murdered his wife, dismembered her in a particularly grisly fashion, and buried her in the basement.

Based on this etymological study (and on the fact that his theory of identity and reference is in direct contrast to that of Bertrand Russell, the champion of all that is good and pure), I am forced to conclude that Saul Kripke is a Biblio-Philosophical Evil Genius.

Ég lenti í umferðarslysi núna rétt áðan. Eitt af þessum ruddalegu strætóbílstjórum ætlaði að keyra fyrir mig á Grandaveginum á leiðinni frá Seltjarnarnesinu. Ég snögghemlaði og fékk bíl aftan á mig. Volkswageninn er blessunarlega svo að segja óskemmdur. Stúlkan sem keyrði aftan á mig var ekki svo heppinn. Hennar bíll var alveg í klessu.

Ég beið samviskusamlega eftir Babylon og útskýrði mitt sjónarhorn á málinu. Strætóbílstjórinn þverneitaði auðvitað að hann hefði gert nokkuð rangt. Það vildi svo til að bremsuförin voru mér hliðholl. Annars skiptir þetta ekki öllu máli. Mér skilst að aftanákeyrsla setji alltaf þann sem keyrir aftan á mann í órétt. Þetta mun því ekki hafa neikvæð áhrif á tryggingabónusinn okkar.

Var að pússla saman nýju útliti fyrir síðuna. Í þetta skipti er vefurinn smíðaður í hreinu CSS. Hef ekki hugmynd um hvernig hún lítur út í Internet Explorer (þeim skítabrowser -- náið ykkur í FireFox ef þið hafið ekki gert það nú þegar). Látið mig endilega vitað hvað ykkur finnst.

Annars er hægt að gera alls konar sniðuga hluti með Cascading Style Sheets. Það var rugl af mér að hafa ekki dembt mér út í að læra á það fyrr. Verst að allir skemmtilegustu fídusarnir eru ekki studdir af IE, sem hefur um 80% markaðshlutdeild í vöfrum.

The Right To "Bear Arms" Part 1
The Right To "Bear Arms" Part 2

The Mentat marches on!

Var að bæta við nokkrum fídusum í viðbót við Mentatinn. Núna man hann nafnið sem þið póstið undir. Síðan er sett tímatakmark á hvenær hægt er að commenta á eitthvað frétta-item - áður var hægt að bæta commenti við stöff frá því í Febrúar og þannig, en núna virkar commenting bara fyrir fréttir 10 daga aftur í tímann.

Depressed? Don't know what to do? Maddox has the solution.

Jæja, nú er ég loksins búinn að loka fyrir beinan aðgang að síðunni minni gegnum lénið sveinbjorn.vefsyn.is. Nýja, official lénið er sveinbjorn.sytes.net. Vinsamlegast uppfærið tengla á vefsíðum ykkar, o.s.frv. þar sem núverandi ávísun á nýja lénið frá gamla léninu mun að öllum líkindum hverfa innan skamms.

Síðan er ég einnig búinn að loka fyrir "Remote Image Linking" (stundum kallað "Hotlinking") á öllum vefsíðum hýstum á þessari vél. Þetta þýðir að aðrar síður úti í heimi geta ekki innihaldið myndir sem sóttar eru af vefþjóni þessum. Þetta er til að spara bandvídd og koma í veg fyrir svokallað "bandwidth freeloading", þar sem einhver hálfviti úti í heimi hórar bandvíddina manns út af því hann tímir ekki að hýsa viðkomandi mynd á eigin vefsvæði. Þeir sem hafa verið að stunda "hotlinking" á myndir hýstar á Mentat vélinni eru "in for a big surprise". Í stað viðkomandi myndar munu þeir fá eftirfarandi:

Já. Þetta er miðjuputtinn á "Yours Truly", reistur í allri sinni tign.

Ég var að muna aftur eftir svolitlu um daginn, nefnilega fyrirlestri sem ég fór á í Guelph University í Kanada. Það vildi svo til að samkynhneigð stúlka í stúdentahúsnæðinu var á fyrsta ári sínu í "Women's Studies", þeirri fornu og merku fræðigrein. Ég gerði óspart grín að akademíska gildi þessa fags, og spurði hvað það nú væri sem fólk lærði þarna. Hún manaði mig fyrir rest að koma með henni í einn tímann og komast að því sjálfur. Ég tók áskoruninni.

Ég mætti þarna í "Women's Studies" tíma, og viti menn! Þetta var tíu sinnum verri en ég hafði búist við. Fyrri hluti tímans fór í að tala um hversu mikilll launamunur væri milli karla og kvenna. Kennarinn skellti upp einhverri Excel töflu sem sýndi meðallaunin fyrir hinar og þessi störf hjá báðum kynjum. Í flestum tilfellum voru karlar með hærri laun. Nú átti ég að kyngja þessu hráu og meðtaka blint þá staðreynd að hér væri mikið óréttlæti á ferð. En ég fór að hugsa: "Hvað með aðra þætti sem koma málinu við?"

Svona misræmi í launum gæti ráðist af fjölmörgum þáttum, og ástæðurnar fyrir launamuninum þarf ekkert að vera að við búum í einhverju "ultra-evil male-centric male-ocratic male-ocracy", eins og þessar blessuðu feministadömur halda margar fram. Tók þessi tafla tillit til starfsaldurs fólks í þessum störfum? Tók hún tillit til starfshlutfalls? Ekki fékk ég að vita það, og án þeirra upplýsinga er ekki hægt að drag margar ályktanir. Ef meðal starfsaldur karlmanna í gefnu starfi er hærri þá má vel hugsa sér að launin þeirra séu hærri án þess að eitthvað misrétti eigi sér stað. Sama gildir með starfshlutfall -- ef konurnar vinna minna að meðaltali er auðvitað sjálfsagt að þær fái lægri laun að meðaltali.

En nei, þetta hélt áfram. Kennarinn skellti upp á tjaldið einhverri breskri heimildamynd um Malasískar konur, og hvernig þær þræluðu fyrir 10 cent á tímann í einhverri ógeðslegri sweatshop og hefðu rétt svo nóg til að brauðfæða sig og börnin, og að þær hefðu ekki verkfallsréttindi, o.s.frv. Í lok myndarinnar kveikti kennarinn ljósin og sagði að það ætti að vera öllum ljóst að konur yrðu fyrir "exploitation" og illri meðferð þarna í þriðja heiminum, sem og á heimsvísu.

Ehrm....halló?

Síðast þegar ég vissi, þá var exploitation á vinnuafli ekkert eitthvað sér kvennafyrirbrigði: Ekki veit ég betur en að þetta eigi við um þessi þriðjaheimslönd almennt -- konur *og karla*. En nei, þarna fæ ég þá bláköldu tusku í andlitið að það sé ástand kvenna þar sem skiptir raun og veru máli.

Þetta er skólabókardæmi um bógus fræðimennsku af verstu gerð. Öll heimsmyndin er sneydd í búta til að passa inn á svið greinarinnar. Og svo skilst mér að það sé verið að kenna þessa vitleysu í Háskóla Íslands?

Ég sé ekkert athyglisvert við að láta sér annt um velferð fólks víðsvegar í heiminum, en þá ber því einnig að gæta "jafnréttis" og ekki bara velta sér upp úr kvenhelmingnum.

Ég ætla að stofna nýja fræðigrein: femino-judeo-polocaustology.

Þetta er fræðigrein sem skoðar margvís erfiði pólskra kvenkyns gyðinga í útrýmingarbúðum nasista.

Jæja, gott fólk. Kunnugir gestir síðunnar fá nú mynd af sér við kommentin. Þeir sem kenna sig við nafnlausa gungu fá viðeigandi mynd af sér einnig.

Þeir sem eru ósáttir við myndina af sér geta sent mér nýja mynd af sér (46x46px).

Q: How many oriental philosophers does it take to change a lightbulb?

A: None... They're all so bloody en-light-ened!!!

This one, courtesy of Arnaldur, the spawning pool of hideously primitive jokes.

Það hallærislegasta sem ég hef séð á öllum mínum 23 árum [29MB video], og ég man þó eftir síðustu árum 9da áratugarins!

I am currently trying out a new global ip lookup tracker for my comments system. Please post a comment, anything at all really, to help me test its accuracy. This applies especially to those of you abroad.

We could call this new maneuver of mine a game: "Where In The World Is Mister Anonymous Coward?".

Or we could call a spade a spade, and face the fact that this is an overbearing ACLU-stomping PATRIOT-esque plot of fiendish proportions, put in motion in order to sell your souls to online retailers.

Or not.

I had an interesting conversation with the Nail Dawg the other day concerning what kind of company one would like if one were to crash in a plane on a remote island with no immediate prospect of rescue, i.e. what gender, profession, skills, personality, physical attributes, etc. would be desirable in one's companions?. The options were artificially limited to two other human beings. Read on...

Gender

OK, if we're limited to two other human beings, what should their gender be? If we go with two males, you can rule sex out of the equation (at least the hetero kind I stick to). So that's obviously not an option. Even good company can only take you so far.

The Nail Dawg suggested two females, which was only to be expected. But as I quickly pointed out, that has its problems too. To begin with, they'll get jealous of your attention (sexual or otherwise), causing uncomfortable social friction requiring diplomacy of the sort tedious to healthy, intelligent males such as ourselves. Secondly, providing food for two women might prove arduous, even for a diligent hunter. Finally, with two women you would either a) have to deal with PMS twice a month, or, if their cycles coincide, deal with double PMS once a month. Just imagine it. In the long run, this is certainly not desirable...

So the remaining option seems to be one male and one female. This also has its problems, however. First of all, you'll be competing with another male for the favours of the female. She would string both of you along, getting free food and help, etc, playing you for chumps, just like competition under capitalism plays all of us toiling proletarians for chumps. Of course, if the other male is a particularly feeble specimen of homo sapiens masculinus, he won't be much competition. Never the less, a feeble specimen would prove a poor ally when it comes to hunting, which will increase your burden in providing food. Hunting, I imagine, is the sort of thing which is exponentially easier with good teamwork. Also, the other male would have to be able to serve as food provider if you injure yourself or become ill. Yes, this is a difficult one.

One female and one neutered male would be ideal. He could even be gay. No, hold that thought. He might form a social alliance with the female, thus undermining your position of authority. Gay guys almost always get really well along with women. Neutered hetero male it is...

Profession/Skills

Now, one thing both me and the Nail Dawg agreed on was that one of the companions should be a doctor. Anything could happen on a remote island, and if you're going to be there for a while, medicine could prove vital in extending/saving your life in case of an accident or disease. Preferably, the doctor should be a female. You don't want to be stuck on a remote island with some sissy medical student book-worm with a superiority complex because he is (was?) so close to the big bucks and an ego-inflating position of authority. Yessiree, female doctor it is. That much is for sure.

As to the second desirable skill/profession, we were at odds. I argued for an engineer, while Naldo wanted a skilled hunter. This is a difficult choice. I feel that while providing food is undoubtedly neccesary, there are other luxuries one would like to enjoy. A field engineer with knowledge of physics and basic chemistry could construct all sorts of useful devices to improve the quality of life, even make hunting easier by creating sophisticated traps to catch wildlife. Also, he could construct stable houses so we wouldn't have to live in a dank cave. However, a skilled hunter has his appeal too -- the hunting could be left to him, while you rest in the cave/hut with the female companion. I'll leave this one to a coin -- ah, heads, I'll go with the engineer...

Personality/Physical Attributes

The attributes of the female doctor are easy: physically attractive, patient and subservient. And infertile. A remote island is not a good place to find contraceptives, and we certainly don't want to deal with a childbirth where the only doctor around is the person giving birth. Just imagine it, two guys trying to deal with a situation like that. It would be a disaster of Biblical proportions.

The male poses a more difficult problem. You definitely want him to be physically strong and healthy, but not too strong and healthy. If he's obviously physically stronger, he may be tempted to take charge and start giving orders, scrotum-deficient or not. So you want him strong enough to be useful, but not strong enough to violently stake a claim without risk.

What about his personality? Slightly repressed would be good, but not too repressed -- he might crack and go AWOL on you at an uncomfortable moment (say, when in the final stage of a "Kill-The-Rhinoceros" operation where you are the bait). Also, if he's too repressed he'll be poor company -- just sit around and murmur "Yes" to everything you say. But he should have interests and passions. Wildlife would be good. Yes, he should be a wildlife-loving type. That way, he'll spend his time treehugging in the woods (and hopefully gathering food) out of sheer love. That would be good.

In Conclusion...

Ideally, one should crash on a remote island with an attractive but infertile female doctor and a fit, wildlife-loving male engineer whose genitalia was irreparably damaged (to a non-fatal extent) in the crash.

Postludium

Of course, nobody would want to end up on a remote island with a sanctimonious chauvinistic philosopher like me. But hey, that's another story...

Random Annoying Relative: Sveinbjörn, so you're studying philosophy? What are you going to do with a degree in philosophy?

Annoyed Sveinbjörn: I'm going to think deep thoughts about being unemployed...

Recently, I learned that MacDonalds is now paying contemporary rap musicians a few cents every time the word MacDonalds occurs in a song of theirs on the radio. In a discussion with the Nail Dawg, I started thinking about what some of history's timeless classis would sound like if the artists in question had stooped to corporate sponsorshop in their lyrics:

What a shame. These songs would all sound so much better in this revised form -- also, I would gain peace of mind, knowing that even the music I listen to stimulates global consumption, and hence, "The Economy".

I have started work on a super-extension of the infamous Mentat. This Uber-Mentat will oversee other Mentats hosted on a given server (in our case, the venerable server hosting this very website), allow the administrator (in our case, your humble narrator) to enable/disable, add/remove Mentat websites, and generally manage things through a sophisticated web interface.

At this stage you're probably frothing at the mouth in anticipation, eagerly waiting to hear what name this new system will bear. It will, of course, bear the name Piter. Who better to serve as Uber-Mentat than the twisted mentat Piter deVries, the man who outwitted even the venerable and powerful Thufir Hawat, bringing House Atreides to its knees?

"It is by will alone I set my mind in motion. It is by the juice of Sapho that thoughts acquire speed, the lips acquire stains, the stains become a warning. It is by will alone I set my mind in motion."

I grew tired of amusing the filthy masses with light banter, and so I made the source files to my software available and browsable online.

Question: How many philosophers does it take to change a lightbulb?

Answer: Exactly 9

One to argue that the lightbulb is illusory, and lies in an unreal world of fragile, imperfect sense-experience, the real lightbulb being inaccessible to us

One to argue that the lightbulb, being no more than a collection of sense-data, will cease to exist as soon as it is no longer perceived, and that hence the very action itself is pointless.

One to argue that changing a lightbulb is a trivial task, best left to the snivelling, inferior Judeo-Christian masses who exist only to serve great men.

One to argue that the new lightbulb cannot be indentical to the previous one, and that it must be a synthesis of previous lightbulbs before it can be changed.

One to argue that the meaning and reference of 'lightbulb' and 'change' must be satisfactorily settled before any action is taken.

One to argue that instead of changing lightbulbs for the capitalist bourgeoise, one should revolt and create a classless worker's paradise.

One to argue that people should just get on with changing the damn lightbulb, and stop talking already.

One to argue, based on this diversity of opinion amongst the philosophers, that we can know nothing about lightbulbs or the process of changing them.

One, the most brilliant of them all, to conclude that the changing of lightbulbs is best left to non-philosophers.

Jæja, getið þið gískað á hvaða heimspekingar þetta eru? Sá sem gískar þá alla rétt á inni bjór hjá mér.

Morph it!

Svona væri ásjóna klóns úr genum mínum og Jim Morrison...handsome devil, eh?

Magnús Magnússon meets Adolf Hitler

Arnaldur Grétarsson meets George Dubya

Þessar stills gefa samt ekkert rosalega accurate eða crisp hugmynd um transition effectið. Prufið að smella á myndirnar til að sjá myndböndin þar sem breytingin á sér stað. Myndböndin eru í QuickTime format og eru ekkert voðalega stór (~800k-~2000k).

A wise man once remarked that 87.523% of all statistics are bullshit. Nevertheless, I would like to share with your some statistics about this website of mine. Did you know that since its inception in October 2003 my site...

...has had 219 thousand visits from 143 thousand different hosts in 114 different countries

...averages 516 visits a day, with most visitors visiting the front page or Platypus.

...is mostly visited by Windows users (~56%), followed by Mac users (~41%), followed by Linux users (~2%).

...is most frequently viewed in Internet Explorer (~50%), followed by Safari (~29%), followed by Firefox (~16%), followed by Mozilla (~2%).

...is mostly visited from search engines based on the search terms 'funny', 'os', 'mac', 'stuff', 'platypus' and 'schwarzenegger'.

...is mostly referred to (ie. visisted by pressing link) from the sites google.com, versiontracker.com, macupdate.com, macosxhints.com, sourceforge.net, geocities.jp and yahoo.com.

...is mostly visisted by North Americans (~44%), followed by Europeans (~38%), followed by Asians (~9%), followed by Australians (~5%).

...has been visited 32 times by YOU!

OK, I was bluffing with the last one...

Colonel Kurtz

After a long and valiant battle against the London Therapy Massage XXX Spam Bot, I have devised a new tactic: brains instead of brawn. I shall no longer suffer his intolerable spam powers, blatant URL-pushing and search-engine promotion. I shall deal the death blow to his insidious, corrupting influence. Yes, I now have a comments password.

The new password to post comments is white, the same password I use to prevent evil image-crawling bots from accessing my photo archive. For those of you with slippery memories, I have placed a notice by the "Add Comment" form reminding you of this fact. Happy commenting...

Oh, by the way -- no more fucking URL promotion for you, Mr. Spam Bot. I now filter out all comments containing Uniform Resource Locators.

Only rarely does a film truly take my breath away, and I have just watched such a film. Sin City, a dazzlingly imaginative, bloody and evil film-noir masterpiece.

Comes *highly* recommended. I have it in digital format, for those who come begging ;).

When I die, my tombstone will bear the inscription "Here lies Sveinbjorn Thordarson, and he's bloody well annoyed!".

The first person to make a correct guess as to where these red drapes come from gets a highly coveted first prize: namely, the honour of being the first person to correctly guess where these red drapes come from.

Þökk sé skannanum hans Arnaldar, þá hef ég skannað inn fjöldan allan af gömlum myndum. Þessar myndir eru nú í stafrænu sniði -- þetta eru eftirfarandi myndaseríur:

• Hróarskelda 2001
• Hróarskelda 2002

Ég mæli sérstaklega með því að Aðalsteinn skoði myndirnar frá 2001. Honum virðist hafa tekist að líta út fyrir að vera afar óhamingjusamur á svipinn á þeim öllum.

Lykilorð og notendanafn til að skoða myndirnar er 'white'.

Sjúskaðar myndir úr Mars-mánuði.

Mynd eftir félaga Hauk Valdimar Pálsson. Eipandi snilld að geta teiknað svona.

On Emulating The Brain - an article by yours truly. Athugasemdir óskast!

Það er hreint út sagt ótrúlegt hverju hægt er að afkasta ef nógu mikið af vel menntuðu, frábærlega hæfileikaríku fólki við ríkar menntastofnanir fær nógu mikið af peningum til að stunda rannsóknir. Í lesefninu mínu fyrir kúrsinn "Mind, Language and Cognitive Science" fengumst við mestmegnis við heimspeki og vísindi gervigreindar, og hluti greinanna var frá vísindamönnum við MIT. Sá skóli hefur stærstu og best fjármögnuðustu gervigreindar-rannsóknadeild í heiminum, og það sem þessir menn eru að gera er alveg ótrúlegt.

Það er einnig merkilegt að Harvard er að setja bókasafn sitt í stafrænt form -- það eru 15 milljón bækur! Ekki amarlegt að geta gúglað það...

Já, þótt háskólamenntun í Bandaríkjunum sé ekki öllum aðgengileg, þá eru þeir svo sannarlega að gera eitthvað mjög rétt -- þeir standa fyrir þorranum af merkilegri rannsóknavinnu í heiminum. Ekki einungis hafa þeir nægan pening, heldur laða þeir að sér besta fólkið í flestum greinum -- framúrskarandi fræðimenn sækjast skiljanlega til metorða og virðingar, og slá fæstir hendinni við örlátu tilboði frá virðulegum skólum...

Gríðarlegt magn af bókum í stafrænu formi. Þetta er að miklu leiti klassísk rit sem fallið hafa úr höfundarrétti. Sem dæmi, sjá nokkur verk Bertrands Russell.

Einnig vil ég benda á athyglisverða grein um virkjanamálið eftir Ólaf Pál Jónsson heimspekikennara minn.

Me and Vilborg in the Nail Dawg's excellent party last Friday. Needless to say, both of us are completely tanked...

Andskotinn sjálfur. Það er búið að loka Valhöll. Hvert fer maður þá til að stela hugverkum?

Djöfullinn hafi það!!!

Það að maður sérsmíðaði eigið vefviðhaldskerfi frá grunni er vist engin vörn gegn svona "comments" spömmurum! Einhver fucking "London Massage Clinic"-róbot var að spamma frétta-itemin hérna á síðunni. Damn them! Damn them all to hell!

Það er leiðinlegt að búa í landi þar sem alltaf er kalt.

“Saga Heimsins er réttarsalur Heimsins.”

Þetta skrifaði þýski heimspekingurinn Gottfried Wilhelm Friedrich Hegel í riti sínu Réttarheimspeki. Eins og öll skrif Hegels er þessi setning kannski eilítið torskilin og öðlast fyrst skýra merkingu ef sett í samhengi við önnur skrif hans. Ég þykist ekki geta gert almennilega grein fyrir söguhyggju Hegels eins og hún leggur sig, en grófir drættir ættu að nægja til að fylgja brautinni sem hún hefur rutt sér í hugmyndasögunni.

Hegel las Schiller og önnur þýsk-rómantísk skáld í æsku og skrif hans bera þó nokkurn vott um innblástur rómantíkurinnar og þjóðernishyggjunnar sem fylgdi í kjölfarið. Í söguhyggju Hegels eru ríki ekki eingöngu hópar af einstaklingum. Þau búa yfir “Anda” (þ. Geist), eins konar persónuleika sem aðgreinir þau frá öðrum ríkjum og er hlutverk þeirra í Heimssögunni. Heimssagan er leikvangur Ríkjanna og einkennist af átökum þeirra á milli.

Í Réttarheimspekinni tilgreinir Hegel fjögur veldi í ferli Heimssögunnar: (1) Hið austurlenska heimsveldi þar sem einstaklingurinn fær engu ráðið undir alveldi ríkisins, (2) veldi Grikkja, einstaklingurinn verður allsráðandi og Ríkið lærir að meta þær einingar sem það samanstendur af, (3) Rómarveldi, þar sem einstaklingurinn lærir hlýðni og samheldni á ný, margar þjóðir lúta einni stjórn og séreinkennum þeirra haldið aftur, og loksins (4) þýska keisaradæmið, þar sem samlífi (”Synthese”) myndast milli einstaklings og Ríkis. Í þýska keisaradæminu nær Heimssagan hápunkti sínum og “Andinn kemur til sjálfs sín” (hvað svo sem það kann að þýða).

Áhrif Hegels á þýska heimspeki fer fyrst að gæta árið 1818 í kjölfar skipunar hans sem arftaka Hermans von Fichte í prófessorsstöðu við Berlínarháskóla. Þýskir háskólar 19. aldar voru í umsjón ríkisins, sem laut einveldisstjórn Friðríks Vilhjálms þýskalandskeisara. Það kemur því tæpast á óvart að heimspeki Hegels slær ráðamann ríkisins gullhömrum. Skrif hans um söguspeki og stjórnspeki hafa þurft að sæta harðri gagnrýni frá heimspekingum á borð við Karl Popper og Bertrand Russell, sem lýstu þeim sem “ríkisheimspeki” og ásaka Hegel um að hafa verið lítið annað en “hugmyndafræðilegur málaliði Prússlandskeisara”.

Hegel lést árið 1831, en var þá orðinn sannkallaður “einræðisherra þýskrar heimspeki”. Fimm árum síðan, fyrir tilstilli Brunos Bauer, var ungur laganemi kynntur fyrir heimspeki hans. Laganemi þessi var Karl Marx. Marx tók helstu hugmyndirnar í söguspeki Hegels og aðlagaði þær að sínum eigin kenningum. Í ritum hans einkennist Heimssagan ekki af átökum milli Ríkja heldur þess í stað af stéttabaráttu milli öreiga og auðvalds; þessari stéttabaráttu átti að ljúka með byltingu öreiganna og tilkomu kommúnistaríkis. Samkvæmt Marx er þessi þróun er ekki einungis óhjákvæmileg, heldur æskileg, því þá fyrst mun átökunum ljúka og réttlæti ríkja. Tilætlanir Marx voru sennilega göfugar -- hann sá grimmd hins óbeislaða kapítalisma og reyndi að greina leið út úr honum. En þeir fræðimenn sem fetuðu í fótspor hans, bæði í Rússlandi og í vestri, notuðust við kenningar hans til að réttlæta og afsaka Sovétríkin.

Hugmyndir þýskra nasista um “þúsund ára ríkið” má einnig að rekja einhverju leyti til söguhyggju Hegels. Adolf Hitler kynnti sér heimspeki Hegels, Nietzche og Fichte á sínum yngri árum sem ungur listamaður í Vínarborg. Það er óneitanlega hegelskur keimur af hugmyndafræði og áróðri nasista. Fyrsta ríkið var hið heilaga rómverska keisaraveldi, annað ríkið var prússneska Hohenzollern keisaradæmið frá 1871 til 1918, og þýsk saga átti loksins að hafa náð endanlegum áfangastað sínum með þriðja ríkinu, fasistaríki Hitlers. Margir fræðimenn stóðu vissulega fastir gegn nasistum og notuðu kennivald sitt til að beina fólki gegn Hitler. En flestir þýskir fræðimenn sættu sig hljóðlátir við nýja stjórnskipun og kenndu stundvíst “arýska stærðfræði”, “arýska eðlisfræði” og “arýska sögu”, sneidda öllu sem gyðingar lögðu til þessara fræða.

Í dag má finna söguhyggju Hegels í ritum Francis Fukuyama. Fukuyama er stjórnmálaheimspekingur við John Hopkins-háskólann í Baltimore og vakti heimsathygli með bók sinni The End of History and the Last Man. Bókin kom út árið 1992 í kjölfar falls Sovétríkjanna. Fukuyama yfirfærir söguhyggju Hegels á heim samtímans: fall Sovétríkjanna markar endanlegan sigur markaðsbúskapar og frjálslynds lýðræðis, þ.e.a.s. Bandaríkjanna, í “réttarsali Heimsins”. Í enn eitt skiptið virðumst við hafa komist á “áfangastað” Heimssögunnar. Bandaríki Norður-Ameríku búa ekki einungis við réttláta stjórnskipan, heldur gerist hún einfaldlega ekki betri. Þess má geta að Fukuyama gegnir starfi innan Bush-stjórnarinnar og er lykilmeðlimur í bandaríska “think-tank”-inum Project For The New American Century.

Rauður þráður liggur gegnum þetta allt saman. Fræðimenn virðast margir hverjir taka sér það fyrir hendur að réttlæta ríkjandi ástand -- þetta sést best í heimspeki og stjórnspeki. Í stað þess að gagnrýna takmarkanir ráðandi fyrirkomulags kjósa þeir fremur að gefa sér núverandi ástand sem eins konar “markmið” eða “niðurstöðu”. Kenningar og hugmyndafræði má síðan teygja til og frá þar til sæmilega sannfærandi fræðileg réttlæting fæst, og best af öllu er að vitna í kennivald fyrri manna sér til stuðnings. Þetta kalla ég akademískan hórdóm, og álít vera af alvarlegri gerð en sá holdi bundni.

Það má auðvitað finna fjölmargar undantekningar á þessu -- sagan hefur fært okkur djarfa og hreinskilna menn sem gagnrýndu samtímann. En staðreyndin er sú að akademíkarar eru upp til hópa voða lítið frábrugðnir öðru fólki -- ef eigin hagsmunir eru að veði fljúga háfleygar siðferðislegar kennisetningar brátt út um gluggann. “Akademíski háhesturinn”, fræðimenn “utan heimsins”, er ekkert nema tálsýn sem okkur er matað með krók og beitu í von um að við kyngjum. Maður fellir næstum tár við tilhugsunina um hvernig fagri hugsjón fræðilegs hlutleysis hefur verið nauðgað. En hvernig má bæta ástandið?

Ég tel að sömu augum beri að líta á akademískar stofnanir og fjölmiðla. Stjórnarskrá tryggir að fjölmiðlum frelsi undan þrýstingi frá ríkinu. Akademíska samfélagið ætti að búa við sömu lögbundnu réttindin. Þetta gæfi fræðimönnum frelsi til að segja það sem segja þarf, en óttast ekki um framtíð sína og fjárhag falli það miður að skapi ráðamanna. En fyrst og fremst þarf tryggingu fyrir því að fræðimenn séu ekki skipaðir á pólitískum grundvelli, líkt og Hannes nokkur Gissurarson, heldur þess í stað metnir á grundvelli akademísks ferils og fræðilegs mannorðs. Sé ekki haldið vörð um þetta tvennt munu menntastofnanir brátt fyllast af útblásnum, hrokafullum “já-mönnum” á borð við Snowball úr Dýrabæ Orwells -- smjaðrandi svín sem hlaupa hringi í kringum leiðtoga í von um að kjötbita sé kastað í þeirra átt.

Hvernig getur menntastofnun háð fjárveitingum ríkisins forðast pólitískan þrýsting? Það virðist ómögulegt -- mislíki ráðamönnum starf stofnunarinnar er það sáraeinfalt að skera á lífæðina. Og vilji menn tryggja lífæðina með lögum reynast ráðamenn ófúsir til samþykkis, enda gjarnir á að verja vald sitt með kjafti og kló. Eina tryggingin sem fæst er af pólitískum toga -- fræðimenn þurfa að stíga inn í leikhring stjórnmála og með fólk landsins sér að baka standa vörð um akademískt frelsi. En þá eru þeir aftur á móti komnir niður í skítinn með ráðamönnum.

Í dag birtist ég í íslensku sjónvarpi í fyrsta skipti. Þetta var í fréttatímanum í kvöld, í fréttinni um rektorskjör Háskóla Íslands.

Síðasta færsla mín hér á síðunni gekk út á að hrekja nokkrar algengar röksemdafærslur nýfrjálshyggjumanna. Röksemdafærslur þessar og mótrök gegn þeim voru af heimspekilegri toga. Aftur á móti þá er ahyglisvert að hugleiða nokkur praktísk samfélagsvandamál sem lágmarksríki plús markaður virðast ekki geta leyst.

Ímyndum okkur að við höfum eitthvað ákveðið kassalaga landsvæði. Það má hugsa sér að þessu landsvæði sé skipt í 9 reiti. Jón bóndi á landreitinn í miðjunni, en aðrir bændur eiga svæðin í kring. Síðan kemur Gunni iðnjöfur og kaupir upp þessa 8 reiti í kringum reit Jóns bónda.

Undir fyrirkomulagi nýfrjálshyggjunnar þá er eignaréttur Gunna algjör. Hann getur meinað Jóni bónda aðgöngu að landinu sínu. Hann getur reist risastóra múrveggi í kringum landareign Jóns og ráðið varðmenn með varðhunda til að gæta svæðisins. Síðan getur hann byggt risastórar verksmiðjur á landareignum sínum, sem spýja út svörtum kolareyk (munið að ríkið skiptir sér ekki af mengun!). Þarna er illa farið með Jón bónda, þykir mér. Hann getur ekki yfirgefið landsvæði sitt án heimildar Gunna, og líður heilmikið fyrir "externalities" sem fylgja þeirri starfsemi sem fyrirfinnst á reitunum sem snerta landskika sinn.

Það er fremur írónískt að stjórnkerfi þar sem svona lagað getur viðgengist skuli kenna sig við frelsi. Ég fæ ekki betur séð en að Jón bóndi búi þarna við töluvert ófrelsi -- hann getur ekkert farið, og fyrir vikið getur ekkert gert utan landareignar sinnar. Ef hann reynir að ræða við ríkið um þetta, þá fær hann blákalt svarið "Ríkið ver einungis líf, frelsi og eignir". Kannski mundi nýfrjálshyggjumaður svara að brotið væri á frelsi Jóns, og að Gunni ætti að leyfa honum að ferðast gegnum svæðið sitt, en þá er brotið á eignarétti Gunna. Þarna er þversögn í kerfinu. Ef ríkið á að tryggja ferðafrelsi Jóns þá þarf leið til að leysa slíkar þversagnir. Þetta þýðir að stofna þarf nefndir, hagsmunafélög og sérfræðinga til að leysa vandann, en þá erum við tæpast lengur með þetta útópíska lágmarksríki, er það?

Ímyndum okkur að Gunni auðjöfur eigi stórt dagblað, köllum það Kvöldblaðið. Upp kemur deila milli Gunna og Jóns (kannski í kjölfar ofannefndrar deilu?), og Gunni verður mjög bitur í garð Jóns. Hann lætur Kvöldblaðið prenta á forsíðuna "Jón bóndi er barnaníðingur og morðingi" eða eitthvað álíka. Í kjölfarið er mannorð Jóns svert, og enginn vill eiga samskipti við hann né veita honum lífsnauðsynjar. En þarna er ekki brotið á rétti Jóns til lífs, eigna eða frelsis. Það er hreinlega logið um hann í fjölmiðli.

Klassískt svar nýfrjálshyggjumanna við svona vandamáli er að segja að markaðurinn refsi Kvöldblaðinu fyrir að prenta lygar, þ.e.a.s. að fólk muni hætta að kaupa Kvöldblaðið því það treystir ekki lengur því sem þar stendur. Þannig mun blaðið líða fyrir lygarnar sem það birti. En hver ætlar að upplýsa fólkið um að Jón bóndi sé ekki barnaperri? Aðrir fjölmiðlar? Allt í lagi, ímyndum okkur að markaðurinn refsi slíku dagblaði í raun og veru (þótt sagan sýni annað). Ímyndum okkur að fólk frétti af lygunum og hætti að versla við Kvöldblaðið, og blaðið verður gjaldþrota í kjölfar þess. Ímyndum okkur að þetta sé sanngjörn refsing fyrir að prenta lygar. En hvað með Jón? Mannorð hans hefur orðið fyrir hnekki. Kannski loðir barnaníðingsstimpillinn yfir honum alla ævi. Hvernig er honum bætt þetta óréttlæti? Við því hefur nýfrjálshyggjan engin svör -- samkvæmt henni hefur Jón engan rétt til miskabóta. Markaðurinn sér um réttlæti.

Mér þætti gaman að heyra hvað nýfrjálshyggjumenn hefðu að segja við ofantöldum dæmum. Ég sé ekki hvernig hægt er að halda bæði í lágmarksríkið og tryggja Jóni réttlæti í þessum tveimur aðstöðum.

Nýfrjálshyggjumenn vilja algjört markaðsfrelsi, og eru mótfallnir tekjudreifingu gegnum skattkerfi. Ríkið skal vera lágmarksríki sem takmarkar sig við varnir á lífi fólks, frelsi og eignarétti. Að lágmarksríkinu gefnu tryggir markaðshagkerfið réttlæti.

Þetta er dæmigerð hugmyndafræði fyrir okkar tíma. Ég tilheyri kynslóð sem hefur vaxið úr grasi við fjárhagslegt öryggi og velmegun sem er markaðsbúskapi að miklu leyti að þakka. Það kemur því tæpast á óvart að stjórnspekikenning eins og nýfrjálshyggja sé höfð í öndvegi meðal margra sæmilega þenkjandi manna. Nýfrjálshyggjan er samt sem áður rotið epli.

Ef stjórnspekikenning á að sannfæra okkur, þá verður hún að sýna fram á að hún sé réttlát. Ekki nægir að höfða til fordóma eða ræða hagsmuni ákveðna hópa. Fyrir vikið hef ég grafið upp þrjár algengar röksemdafærslur nýfrjálshyggjuspekinga og fer hér yfir þær.

1. Kúgun ríkisins

Sumir verja óskarað markaðshagkerfi á þeim forsendum að það komi í veg fyrir kúgun ríkisins. Ef miðstýrt ríki býr yfir valdi til þess að skipta sér af efnahagi fólks þá er það líklegra til þess að skipta sér af öðrum hliðum lífsins. Markaðslöggjöf og miðstýring er því sögð vera fyrsta skrefið á "veginum til þrældóms", í frægu orðum Friedrichs von Hayek. Röksemdafærslan er í grundvallaratriðum svona:

1. Miðstýrt vald veldur spillingu
2. Ríkisafskipti af efnahagnum eru tegund af miðstýrðu valdi
3. Ríkisafskipti af efnahagnum takmarkar frelsi fólks á einu sviði
4. Ef ríkið fær vald til að takmarka frelsi á einu sviði þá mun það hægt og rólega takmarka frelsi á öðrum sviðum
5. Af ofangreindum ástæðum valda miðstýrð afskipti af efnahagnum spillingu og leiðir til alvarlegra frelsisskerðinga
6. Til þess að koma í veg fyrir spillingu og hámarka frelsi okkar ber okkur því að láta markaðshagkerfið starfa án afskipta frá ríkinu

Það er ósköp lítið varið í þessa röksemdafærslu. Þótt að forsendur 1) til 3) séu sennilega sannar, þá má setja stórt spurningamerki við forsendu 4). Það er kannski satt að umsvifamikið ríki geti reynst afskiptasamt en það er engin ástæða til að ætla að upplýstir borgarar sem búa við sterkt lýðræði geti ekki staðið vörð um borgaralegt frelsi. Í Frakklandi vinnur tæpur helmingur þjóðarinnar fyrir ríkið eða ríkisfyrirtæki, og efnahagurinn býr við töluverða miðstýringu. Einungis öfgamanni mundi detta í hug að segja að út 20. öldina hefði Frakkland stigið "veginn til þrældóms". Frakkar hafa þvert á móti staðið vörð um frelsi sitt á lofsverðan hátt. Borgaraleg gagnrýni og fjölmiðlaumfjöllun getur einnig haldið spillingu í skefjum. Sennilega er aldrei hægt að útrýma spillingu algerlega, en þá má benda á að hún fyrirfinnst einnig hjá markaðsfyrirtækjum (sbr. Enron). En þetta eru bara mótdæmi -- þessi forsenda er ógild því hún notast við "slippery slope" röksemdafærsluna: ef eitthvað fær að taka fyrsta skrefið, þá hlýtur það að komast alla leið.

Sagan hefur ekki látið í ljós nein bein tengsl milli markaðsbúskapar og borgaralegs frelsis. Það eru til þjóðir sem hafa búið við næstum afskiptalausan markaðsbúskap en samt liðið gífurleg mannréttindabrot og frelsisskerðingu (t.d. einræðisstjórnir í Chile og Argentínu, eða jafnvel McCarthy tímabilið í Bandaríkjunum). Síðan eru til lönd með umfangsmikið velferðarríki og töluverða efnahagsmiðstýringu, en svo að segja óflekkaðan mannréttindaferil og umtalsvert borgaralegt frelsi (sbr. Norðurlöndin).

Sagan er reyndar nýfrjálshyggjunni hliðholl að einu leyti: ríkisstjórnir eiga það til að misnota vald sitt. Gott og vel. En væri ekki réttara að segja að voldugar stofnanir eiga það til að misnota vald sitt? Það eru til fjölmörg dæmi um að stór markaðsfyrirtæki misnoti vald sitt. Svar nýfrjálshyggjumanna er að "markaðurinn refsi fyrirtækjum fyrir þannig hegðun", en þetta á sér hreinlega ekki hliðstæðu í raunveruleikanum nema að mjög litlu leyti. Lýðræðislegar ríkisstjórnir hafa það allavega fram yfir markaðsfyrirtæki að vera bera ábyrgar á gerðum sínum þegar að kosningum kemur.

Ég tel að réttlæting á nýfrjálshyggjunni og hreinum markaðsbúskap fáist ekki með því að höfða til sögunnar. Hreinn markaðsbúskapur í byrjun iðnbyltingar reyndist svo grimmúðlegur að margir vinnandi menn vildu afnema eignaréttinn til að bæta kjör sín -- tæpast sannfærandi rök fyrir réttlæti kerfisins. Sannfærandi réttlæting, ef hún fyrirfinnst yfirhöfuð, hlýtur að vera af heimspekilegu tæi.

2. Sjálfræði, sjálfseign

Heimspekingurinn Robert Nozick var lengi vel einn sterkasti talsmaður nýfrjálshyggjunnar. Hann réttlætir nýfrjálshyggjuna á eftirfarandi hátt:

1. Við eigum okkur sjálf, þ.e.a.s. við erum sjálfráðar manneskjur
2. Fyrst við eigum okkur sjálf, þá eigum við einnig hæfileika okkar
3. Fyrst við eigum hæfileika okkar, þá eigum við einnig allt sem við framleiðum með hæfileikum okkar
4. Skattlagning á tekjum fólks, eða önnur efnahagsleg afskipti, brjóta á rétti okkar til þess sem við framleiðum með hæfileikum okkar
5. Af ofantöldum ástæðum eiga efnahagsleg afskipti ríkisins ekki rétt á sér

Flestir mundu samþykkja 1). En er forsenda 2) sönn? Jafnaðarmenn halda því fram að fyrst hæfileikar fólks eru að miklu leyti handahófskenndir (sumir fæðast sterkir, gáfaðir, o.s.frv. á meðan aðrir fæðast t.d. lamaðir eða blindir) þá hafi hinir verr settu siðferðislegt tilkall til hinna hæfileikaríku. Þetta er svo sem ágætis leið til að líta á hlutina -- kenning Johns Rawls í bókinni A Theory Of Justice snýst um að réttlæta fyrirkomulag þar sem þeim verr settu er bætt fyrir takmarkaða hæfileika -- en mér finnst þetta ekki vera sterkustu mótrökin gegn Nozick.

Lítum nánar á forsendu 3). Þessi forsenda er ekki sönn nema við gerum ráð fyrir því að það sem við framleiðum sé einungis afsprengi hæfileika okkar. Er þetta satt? Svo framarlega sem ég fæ séð, þá nýtir nær öll framleiðsla auðlindir jarðarinnar á einn hátt eða annan, annaðhvort beint með því að skapa efnislegar vörur, eða óbeint, því skapandi mannverur eru háðar fæðu til að lifa. Hver á þessar auðlindir? Ef röksemdafærsla Nozicks á að ganga upp, þá verðum við að koma með réttlætingu á núverandi eignarhaldi auðlinda -- sem er mjög erfitt. Lítum aðeins nánar á málið.

Auðlindir jarðarinnar virðast upp til hópa vera bundnar við landareign (og hafið). Eignarétturinn er grundvallaratriði nýfrjálshyggjunnar. Hvernig er hægt að eignast land á réttmætan hátt? Nýfrjálshyggjan segir flutning eigna frá einum eigenda til annars vera réttlátan að því gefnu að flutningurinn sé óþvingaður. Ef viðkomandi land hefur á einhverju stigi verið fengið með broti á eignarrétti (þ.e.a.s. stolið eða tekið með valdi) þá hefur núverandi eigandi ekki rétt til þess samkvæmt grundvallarlögmáli kenningarinnar.

Þarna lendum við í klípu, því næstum allar landareignir í heiminum í dag hafa á einhverju stigi í mannkynssögunni verið fengnar með því að brjóta á eignarétti einhvers. Ef kenning Nozicks á að standast, þá þurfum við róttæka endurskiptingu á landi. Nú þykist ég ekki vita hvað Nozick teldi sanngjarna skiptingu fyrir réttlætanlegan byrjunarpunkt markaðskapítalisma, en þó dettur mér eitt í hug: algerlega jafna skiptingu, þar sem hverjum aðila er úthlutað jafnmikið land. Allur flutningur eigna milli einstaklinga frá og með byrjunarpunktinum er þá réttlátur ef hann er óþvingaður. En ef við samþykkjum þetta, þá er félagshyggjumönnum fært vopn í hönd. Þeir munu segja að endurskipting landsins sé ópraktískt (sem það er svo sannarlega!). Síðan geta þeir réttlætt velferðarkerfið og skattlagninguna í dag á þeim forsendum að þeir sem minna mega sín hafi (fræðilega séð) fórnað sínum eignarhlut í landinu fyrir öryggi velferðarkerfisins í skiptum fyrir að sætta sig við núverandi skiptingu eigna.

Réttlæting á núverandi eignarhaldi er erfiður og sennilega óleysanlegur vandi. Praktískir menn munu vilja líta fram hjá því, en ef við viljum sannfærandi stjórnspekikenningu þá verðum við að hafa það til hliðsjónar við kenningasmíðin. Ein af forsendum Nozicks byggir á eignarétti til auðlinda, en fær því ekki svarað hvernig núverandi skipting auðlindanna er réttlát.

3. Frelsi sem æðsta gildið

Önnur röksemdafærsla sem maður rekst oft á í samræðum við öfgafullt nýfrjálshyggjufólk hljómar á eftirfarandi hátt:

1. Frelsi er æðsta gildið og er gott í sjálfu sér
2. Efnahagsleg afskipti ríkisins minnkar frelsi
3. Þess vegna ætti ríkið ekki að skipta sér af efnahagnum

Ég var nú þegar búinn að fjalla um þessa röksemdafærslu í svari mínu til Friðbjörns Orra. Ég mun ætla samt aftur sýna fram á hversu fráleit hún er.

Forsendu 1) má afsanna með einu orði: "Nei". Nýfrjálshyggjumenn tala einmitt um að ríkið beri ekki að þröngva einhverju gildismati upp á fólk (t.d. um varðveislu fornmuna, sbr. Þjóðminjasafnið), en hér er verið að gera nákvæmlega það. Ég er til dæmis ekki sammála því að frelsi sé æðsta gildið. Ég tel yfirhöfuð ekki að það sé til neitt "æðsta gildi", né nokkur hlutur sem sé "góður í sjálfum sér". Jafnvel þótt ég væri á öndverðri skoðun, þá er frelsið hlægilegur kandídat.

Að setja frelsið sem æðsta gildið stangast á við grundvallarinnsæi okkar. Það má auðveldlega hugsa sér að rökþenkjandi, skynsamir menn fórni frelsi fyrir eitthvað annað, t.d. öryggi, eða til þess að lifa af. Hvernig útskýrum við annars þrælahald, eða þá staðreynd að fjölmörg lönd búa við velferðarkerfi? Ef fólk metur í raun og veru frelsi ofar öllu öðru, þá er því leynt mjög vel. Nei, þetta er huglægt gildismat.

Og er frelsið "gott í sjálfu sér"? Eins og ég hef áður sagt, þá eru til margvíslegar tegundir frelsis, bæði jákvæðar og neikvæðar. Ég get fallist á að neikvætt frelsi (þ.e.a.s. "frelsi undan einhverju") sé svo að segja ávallt gott, en vissar tegundir jákvæðs frelsis (þ.e.a.s. "frelsi til einhvers") eru bersýnilega slæmar, sbr. frelsið til að myrða manneskju. Það er því hæpið að segja frelsið vera "gott í sjálfu sér".

Jafnvel að því gefnu að forsenda 1) sé sönn, þá er forsenda 2) ennþá grunsamleg. Hvernig vitum við að ríkisafskipti minnki frelsi? Auðvitað má segja að hún minnki frelsi í efnahagsmálum, en hvað með frelsi almennt? Það minnkar frelsi fólks að banna ofbeldi, en í heildina séð þá eykur þetta bann almennt frelsi. Frelsisskerðingar ber okkur að skilja út frá "frelsisþversögninni". Ákveðnar tegundir frelsis minnka heildarfrelsi -- við takmörkum því þessar tegundir frelsis til að hafa jákvæð áhrif á almennt frelsi fólks. Það er engin ástæða til að ætla að efnahagsleg afskipti ríkisins minnki almennt heildarfrelsi -- þvert á mót, þá tel ég velferðarkerfi tryggja þeim verr settu ákveðið lágmarksfrelsi t.a.m. í samningum við atvinnurekendur: þeir geta hafnað ósanngjörnum vinnusamningum án þess að svelta fyrir vikið.

Engar af ofantöldum röksemdafærslum eru að mínu mati sannfærandi, og ef nýfrjálshyggjumenn koma ekki með betri réttlætingu á viðhorfum sínum þá verðum við að hafna stjórnspeki þeirra.

Just watched The Corporation, a very effective piece of anti-corporate propaganda. Recommended.

I've just finished programming the first version of Armadillo, a developer and system utility to create Startup Items in Mac OS X (with their specific directory structure and XML-formatted property lists). As always, free, open-source software distributed under the GNU General Public License...

Það er nægur peningur til að senda vopn til Íraks, en ekki nóg til að sjá til þess að landsmenn hafi allir aðgang að háskólanámi.

Innlegg Arnaldar Grétarssonar í umræðuna um hvort banna skuli reykingar á skemmtistöðum borgarinnar.

Fjandinn hafi það, mig er strax farið að langa í nýja tölvu. Afhverju getur maður aldrei bara verið sáttur við það sem maður á? Neytendasamfélagið er að heilaþvo mig, ég sver það...

Hvað gæti verið sorglegra en "wannabe" listaspírur sem vingast og sleikja sig upp við ráðamenn í von um að kjötbita verði fleygt í þeirra átt þegar viðkomandi ráðamenn beyta áhrifum sínum? Svarið er: ekki margt.

Það er ekkert jafn ófyrirgefanlegt og falskleiki.

Ég hef nýlega gert mér grein fyrir því að hugsi ég mér að starfa í akademíska samfélagi Íslands þarf ég að betrumbæta íslenskuna mína, bæði skrifaða og talaða. Ég geri ráð fyrir því að mönnum sé kunnugt hversu enskuskotin mælta íslenskan mín á það til að verða, og hef ég nú í huga að bæta úr málum. Því hef ég það nú fyrir stafni að lesa fleiri íslenskar bækur, og er einmitt að lesa núna bók Þorsteins Gylfasonar, Tilraun um manninn. Þetta er eintak sem ég fékk hjá föður mínum og er frá 1970, með z-um og öllu (sem innskot, þá þykir mér hin argasta skömm að sá glæsilegi bókstafur hafi verið sneyddur úr málinu og kastað á brott líkt og vændiskonu með sárasótt. Málið er fagurra í prenti með z-um). Hvað um það, þá er Þorsteinn afbragðs stílisti, og skemmtilega grimmur þar að auki:

En nú bar svo við, á tímum tveggja byltinga vestan hafs og austan, að til varð í Þýzkalandi tegund svonefndrar heimspeki sem á sér enga líka í öðrum löndum. Segja má með nokkrum rétti að þessi þýzka heimspeki 19du aldar hafi æ síðan tröllriðið veröldinni sem var þó nógu hrjáð fyrir.

Já, greyið veröldin. Eins og hlutirnir hafi ekki verið nógu slæmir án þess að bæta þýzkri díalektískri heimspeki við...

Ég vil síðan leggja til að nýyrðinu "mannfræðislömmari" verði formlega bætt við hina íslenzku tungu. Nú eru menn eflaust forvitnir að vita hvað þetta orð þýðir. Það skal ég fræða ykkur um: Mannfræðislömmari er manneskja sem fylgist með svona "popular phenomena" eins og Ædólinu, og horfir á VH1 og cheesy en vinsæla sjónvarpsþætti, en segist ekki njóta þeirra heldur gera þetta "sem mannfræðilega tilraun" eða "af mannfræðilegum áhuga", setur sig sem sagt á einhvers konar akademískan háhest til að afsaka vúlgar ánægjuna sem hann fær af lýðsskrumsruslinu.

Þegar ég gekk heim úr prófi í dag fékk ég hugmynd, nefnilega eftirfarandi: tónlist er einskonar fíkniefni, hún er "mood-altering drug". Ég hef nefnilega komist að því að ég get stýrt skapinu mínu með iPodinum þegar ég er að ganga heim úr skólanum. Ef spilað er eitthvað hressandi er ég mjög hress þegar ég kem heim, eitthvað þungt þá er þyngra yfir mér, og ef eitthvað glæsilegt eins og sálumessu Mózarts þá langar mig til að lesa heimspeki og nema nýlendur í nafni Vestrænnar menningar.

Best að ég láti þessa hugmynd mína ekki berast til stjórnvalda -- annars færu þeir að skattleggja allt sem viðkemur tónlist. Ég get alveg alltof auðveldlega ímyndað mér eitthvað svona Fahrenheit 451 samfélag, þar sem leynilögreglan ryðst inn og tekur iPoda af fólki, og þar sem Steve Jobs er eins konar arch-leader of the resistance... Jæja, I've taken this far enough. I was feeling silly today.

Hugleikur Dagsson er snillingur:

Jæja, nú er ég að leggja drögin að B.A.-ritgerð. Leiðbeinandi minn verður Þorsteinn Gylfason og ég er búinn að velja mér efnið: Sameiginlegir þættir Marxisma og nýfrjálshyggju, og gagnrýni á þá. Þetta þykir mér mjög áhugavert efni, ef satt skal segja, og ég hlakka til að fást við það. Reyndar er þetta efni mun stærra heldur en ég ræð við í einni 40-60 bls. ritgerð, og ég á eftir að velja mér hvaða atriði ég mun taka fyrir. Lítum á nokkra sameiginlega þætti þessara stjórnspekikenninga, í grófum dráttum:

1. Fullkomnunarkenningar

Báðar, í algengustu myndum sínum, setja fram einhvern einn hlut sem er öðrum æðri og ber að hámarka: í tilfelli Marxismans er þetta "ófirrt vinna" (e. unalienated labour), en í nýfrjálshyggjunni er þetta "frelsi". Þetta eru semsagt "fullkomnunarkenningar" (e. perfectionistic theories).

2. Rétturinn til afraksturs vinnu

Báðar halda fram algeri sjálfseign einstaklingins, og þ.a.l. rétt hans til alls afraksturs vinnu. Í tilfelli Marxista þá er kapitalistinn arðræningi sem misnotar hinn vinnandi mann, en í tilfelli nýfrjálshyggjunnar þá er það skattlagning og tekjudreyfing ríkisins sem er arðrán.

3. Efnishyggjukenningar

Báðar kenningar eru efnishyggjukenningar, þ.e.a.s. líta á manninn út frá stöðu hans sem framleiðandi vera, einhvers konar leikmaður í efnahagslegu spili.

4. Útópískar, öfgafullar

Báðar eru útópískar. Báðar kenningarnar boða öfgafulla breytingu frá hefðbundnu frjálslyndu markaðsvæddu velferðarríki. Marxisminn vill ríkisvæða öll atvinnutæki, en nýfrjálshyggjan vill markaðsvæða allt, þ.á.m. svo að segja alla starfsemi ríkisins. Viðkomandi breyting, samkvæmt þessum kenningum, er sögð skapa réttlátt, útópískt samfélag.

5. Rangar

Síðast en ekki síst, báðar kenningar hafa rangt fyrir sér. :D

Já, ég hlakka svo sannarlega til að takast á við þetta.

I will in all likelihood lose my hosting at Vefsýn within the next few weeks, which means that my website will no longer be accessible via the current subdomain, sveinbjorn.vefsyn.is. The new DNS address is:

The site is accessible through the new domain name as of now. Remember to update your bookmarks, if you have any.

Var að endurbæta þýðingu mína á Afhverju ég er ekki kristinn eftir Bertrand Russell. Takk Alli!

- Bertrand Russell, "The History of Western Philosophy"

From The Guardian:

"Two out of five Britons now live alone, according to the Mintel report. Among all singles aged 25-70, women are happier with life than men, with almost 56% claiming to be "very happy with their lives as they are", compared to 46% of men. Both male and female singles say one of the main advantages of living alone is having control of the TV remote."

I think this paragraph speaks for itself.

adj : noisy and lacking in restraint or discipline; "a boisterous crowd"; "a social gathering that became rambunctious and out of hand"; "a robustious group of teenagers"; "beneath the rumbustious surface of his paintings is sympathy for the vulnerability of ordinary human beings"; "an unruly class" [syn: boisterous, robustious, rumbustious, unruly]

Hahaha....

Morgunblaðið presents: The Thrill Of Politics!

"Halldór sagði, að svo virtist sem verkaskipting forustu Samfylkingarinnar væri sú, að formaðurinn sæi um fortíðina og varaformaðurinn um framtíðina. Sagðist Halldór hafa verið síðustu daga á ferð úti á landi og sagði að fólkið í landinu hefði engan áhuga á þessu máli og engan áhuga á [stríðinu í Írak] heldur hefði það áhuga á framtíðinni. Sagðist Halldór síðan vilja biðja þingmanninn að hætta þessari vitleysu"

Já, mér þykir nú írónískt að formaður flokks með 8-10% fylgi á landsvísu þykist geta talað fyrir hönd þjóðarinnar. En varla hefur lýðræðið brugðist okkur? Nei, slíkt gerist ekki.

Steingrímur J. Sigfússon, formaður Vinstrihreyfingarinnar-græns framboðs, sagði að þeir Halldór, George W. Bush og Tony Blair ættu það sameiginlegt að vilja ekki tala mikið um þetta mál.

Já, það má margt segja um hann Steingrím, en hann kann að koma fyrir sig orði.

Eudaimonian ethics postulate the existence of some ultimate goal towards which all human activity strives, whether it be happiness, the good life or something else altogether. This premise is shaky and easily questioned.

Let us imagine that we have a meeting of two would-be philosophers, Jones and Stevens. Jones is a compassionate rule utilitarian, while his friend Stevens is a reserved skeptic. Jones greets Stevens and a converstation ensues:

“I say, Stevens, I read in the newspaper today that an old lady was set upon by a group of young ruffians who hit her and stole her purse. What an evil lot they must be!”

“And why is that so?” replies the skeptical Stevens.

“Well, imagine how unhappy the old lady must have been. The happiness which the youths may or may not have experienced as a consequence of their actions can hardly counterbalance the old woman’s feeling that she was done wrong. So, all in all, their actions reduced the amount of happiness in the world.”

Stevens grins. “It’s very scientific of you to idly speculate on the happiness/unhappiness ratio in the affair, but what does that have to do with anything?”

“You see, the ultimate goal of all human beings is happiness. Since it is that which everyone strives for, an action must be regarded good insofar as it promotes happiness, and evil insofar as it detracts from it. Hitting and stealing generally detract from happiness in the world, and thus the perpetrators of such crimes are not good”

“My dear Jones, apart from the fact that your theory is unworkable in practice (for who can really know how the old lady feels?), it also involves wild overgeneralizations of which I disapprove. Firstly, you say that hitting and stealing are wrong because they detract from overall happiness. I can easily come up with counterexamples where this is not the case. There is, however, a second, much more serious objection to your theory.”

“And what objection might that be?” asks Jones, brows furrowed.

“You claim that the ultimate goal of all human beings is happiness. Regardless of what you mean by ‘happiness’, this statement is highly suspicious. What on earth makes you think that there is a single goal towards which all human actions are to strive?"

“Well, I observed the people around me and, based on these observations, I concluded that in all their undertakings they were motivated by a desire to be happy.”

“So your entire theory rests on your own subjective, personal observations?”

“No, no, no! Not at all. There are plenty of people who agree, and have told me that they too have made similar observations.”

“Hmm....” Stevens pauses a while to ponder. “What if I were, for argument’s sake, to tell you that I am not motivated at all by happiness, and do not consider it the ultimate object of any of my actions? In fact, let us imagine that I regarded happiness, in any and all of its forms, as something of no consequence. You now have a counter-example which disproves your theory. If we are to be scientific and rational in our discussion, we must agree that one example to the contrary suffices to show that happiness cannot be the ultimate human end. How will you respond to this?”

Jones smiles and replies “I should say that you were lying, and that you were in fact motivated by the prospect of happiness.”

“Have you not, then, moved out of the sphere of rational discourse, since you are molding the evidence to fit your theory, instead of molding the theory to the evidence? It seems to me that in order to prove your theory wrong, I need only reject its premise in regard to my own motivations and opinions. And there is nothing you can do about it, except appeal to the fact that many people agree with you. We can hardly regard this as sufficient in establishing the truth of the matter. No, your theory rests on a shaky premise indeed, and I fear you must search elsewhere for solid ethical foundations.”

"My contacts with Libertarians always leave me with a certain amount of contempt for their philosophies, which all seem to rely on the assumption that, if you can string together enough vague and high-sounding rhetoric, you can ignore both (1) all of human history and (2) what everyone else on earth now wants." - Anonymous

"To say that governments are evil is on a par with saying that humans are evil. To claim that it is a necessary evil is on a par with saying that cars are a necessary evil. What we are really talking about are subjective preferences which may or may not be satisfied, not some theological notion of right and wrong. The inescapable evils of coercive behavior are not unique to government. Our government is where we choose to channel and regulate them, because the alternative (private, unregulated coercion) gives much worse results, as the history of privately owned states (monarchies, dictatorships, despotisms) and private "law" such as slavery, mafias, warlords, etc. show rather clearly. We have constructed a government that is jointly owned by all, because private ownership gives too much incentive for profit through coercion of others." - Mike Huben

"There isn't much point arguing about the word 'libertarian.' It would make about as much sense to argue with an unreconstructed Stalinist about the word 'democracy' -- recall that they called what they'd constructed 'peoples' democracies.' The weird offshoot of ultra-right individualist anarchism that is called 'libertarian' here happens to amount to advocacy of perhaps the worst kind of imaginable tyranny, namely unaccountable private tyranny. If they want to call that 'libertarian,' fine; after all, Stalin called his system 'democratic.' But why bother arguing about it?" - Noam Chomsky

"An idealist is one who, on noticing that roses smell better than a cabbage, concludes that it will also make better soup." - H. L. Mencken

"Civil government, so far as it is instituted for the security of property, is in reality instituted for the defense of the rich against the poor, or of those who have some property against those who have none at all." - Adam Smith

"The modern conservative is engaged in one of man's oldest exercises in moral philosophy; that is, the search for a superior moral justification for selfishness." - James K. Galbraith

Fyrr í dag sat ég í tíma hjá Sigríði Þorgeirsdóttur, "Hugmyndasaga 19. og 20. aldar". Umfjöllunarefni tímans var Marxismi, og umræðan snérist á ákveðnum tíma að trúarbrögðum, "ópíumi fólksins". Eitt sem Sigríður sagði vakti athygli mína: að aþeismi (þ.e.a.s. trúleysi) væri ákveðið form af trúarbrögðum í sjálfu sér, nefnilega trúin að Guð væri ekki til.

Með fullri virðingu fyrir Sigríði, þá er þessi athugasemd gömul og þreytt klisja sem fólk virðist aldrei þreytast af að láta út úr sér. Staðreynd málsins er sú að sönnunarbyrðin liggur hjá hinum trúuðu. Í sjálfu sér er enginn praktískur mismunur milli þess að vera "agnostic" (þ.e.a.s. manneskja sem ekki þykist vita neitt um þessi málefni) og að vera aþeisti, því svo framarlega sem ég fæ séð þá er núllstigið í öllum málum að trúa ekki.

Með öðrum orðum: aþeistinn er trúlaus því hann hefur ekki séð neinar vísbendingar um æðri máttarvöld. Sá sem er "agnostískur" hefur enga skoðun á málinu af sömu ástæðum. Þessi "enga skoðun" samsvarar í sjálfu sér höfnun í praxis. Hvort menn kjósa að kalla sig "aþeista" eða "agnostíska" er þá bara spurning um orðaval.

Það væri kannski vit í því að endurskilgreina þessa tvo flokka út frá félagslegu atferli: þá er aþeistinn sá sem beitir sér gegn trúarbrögðum í samfélaginu í kjölfar trúleysi síns, en "agnóstíkarinn" sá sem lætur sig engu varða um þessi málefni og lætur hina trúuðu vera.

Út frá þessari nýju skilgreiningu þá væri ég sennilega aþeisti...

Svar við nýfrjálshyggjumanni

Friðbjörn Orri, höfundur greinarinnar "Menningarverðmæti á frjálsum markaði", hefur greinilega rekist á gagnrýnina í síðustu færslu minni hér og skrifaði svar á síðunni sinni. Mér þótti nokkrir punktar hans athyglisverðir og ætla að reyna að svara þeim hér. Mig langar þó fyrst að byrja á því að biðja hann afsökunar á að kalla hann "frjálshyggjurugludall", sem var mjög ómálefnalegt af mér. Hvað um það...

"Rök gegn lágmarksríkinu eru alltaf ofin rökum sem einkennast af því hvað einstaklingar á borð við Sveinbjörn vilja hafa í kringum sig og hvað ekki. Það í sjálfu sér eru einmitt rök fyrir lágmarksríkinu."

Lágmarksríkið (og þ.a.l. nýfrjálshyggjusinnar) gerir einnig ráð fyrir því að fólk vilji hafa ákveðna hluti, þ.e.a.s. að fólk sækist eftir lífi, frelsi og eignum. Þess vegna ætti ríkið að vernda þessa hluti. Fyrst ríkið er á annað borð að gera ráð fyrir að allir vilji ákveðna hluti, hví skyldi línan þá vera dregin við þetta þrennt? Hví ekki gera ráð fyrir því að allir vilji efnahagslegt öryggi? Heilbrigðiskerfi? Þjóðminjasöfn?

Við búum við lýðræðislegt stjórnskipulag þar sem (að nafninu til, a.m.k.) fulltrúar með umboð meirihluta þjóðarinnar fara með völdin. Undir slíku fyrirkomulagi er ómögulegt að forðast alla þvingun minnihlutahópa af meirihlutanum. Það er í höndum kjósenda að ákveða "hvað allir vilja". Aftur á móti ber þetta kerfi með ser þann kost að afhending valds frá einum hagsmunahópi til annars fer (almennt) fram með friðsamlegum hætti. Þetta kerfi hefur reynst afar vel, eins og velferð og auður íslensks samfélags ber vitni um. Það er mér hulin ráðgáta afhverju sumir sækjast eftir því að umsteypa því með það að vonum að koma á "réttlátri, útópískri frjálshyggjuparadís". Þannig hugsunarháttur minnir hvað helst á retórík Marxista.

"Þeir [menn] hafa hins vegar ekki lagalegan rétt til að þvinga aðra til eins né neins."

Lágmarksríkið sjálft beitir þvingunum til að viðhalda eignarétti og til að vernda líf og frelsi fólks. Án beitingu þvingana væri ómögulegt að búa við siðmenningu. Við mundum þá lifa í Hobbesísku "náttúruástandi", sem mundi þó ekki endast lengi, því að hópamyndun ætti sér stað. Ákveðinn hópur mundi endanlega reynast sterkastur og koma reglum sínum á með þvingunum. Þvinganir af einu tagi eða öðru eru óumflýjanlegar ef menn eiga að geta búið í samfélagi. Vandinn felst í því að greina hvers konar þvinganir eru réttlætanlegar og hverjar ekki, og eru menn mjög ósammála í þeim efnum.

Hugmyndafræði nýfrjálshyggjumanna felst fyrst og fremst í því að staðhæfa að algjört lágmark þvinganna sé réttlátasta ástandið. Yfirleitt er þetta rökstutt með tilvísun í frelsið sem "hin æðstu gæði". Með slíkri tilvísun skipar nýfrjálshyggjan sig í hópi með hugmyndafræðum á borð við Marxisma, þar sem ófráhverf vinna ("unalienated labour") eru "hin æðstu gæði". Slíkar kenningar innan stjórnmálaheimspekinnar eru kallaðar "perfectionistic theories" á ensku. Það sem einkennir þess konar kenningar er það að þær gera ráð fyrir því að skynsamur einstaklingur muni ávallt kjósa "hin æðstu gæði" kenningarinnar (hver svo sem þau kunna að vera) umfram allt annað.

Lítum aðeins nánar á frelsishugtakið. Svo virðist sem "frelsi", út af fyrir sig, sé fremur merkingarlaust. Frelsi er ávallt annaðhvort jákvætt, þ.e.a.s. "frelsi til einhvers", t.d. frelsi til að segja það sem manni finnst, frelsi til að ganga úti í náttúrunni, o.s.frv, eða neikvætt, þ.e.a.s. "frelsi frá einhverju", t.d. frá því að vera pyntur. Það er augljóst að ákveðnar tegundir af frelsi eru lítils virði, t.d. frelsið til að svelta. Aðrar tegundir frelsis eru í eðli sínu þannig að þær minnka heildarfrelsi til annara hluta, t.d. frelsi til að myrða fólk. Auðvelt er að hugsa sér dæmi þar sem einhver mundi kjósa aðra hluti fram yfir ákveðnar tegundir frelsis. Frelsi til að ráðstafa öllum tekjum sínum eins og maður vill er til dæmis lítils virði þegar maður er að svelta og þjást, og vel mætti hugsa sér að skynsamur einstaklingur mundi fórna slíku frelsi fyrir öryggi. Þetta er hugmyndafræðilegi grundvöllurinn fyrir velferðarríkinu.

"Það er einmitt þvert á móti ein fyrsta regla rökfræðinnar að þó allir segi það sama og einn sé á móti þarf það ekki að merkja að meirihlutinn hafi rétt fyrir sér. Ég hvet Sveinbjörn til að lesa um rökfræðina betur. Verk Platons, Sókratesar o.fl. fara yfir þetta í smáatriðum."

Hvað svo sem Friðbjörn á við með að "hafa rétt fyrir sér", þá sýnir þessi setning hans fram á að hann hefur mjög grunnan (ef einhvern?) skilning á rökfræði sem fræðigrein. Rökfræði fæst ekki við félagslega eða sálfræðilega þætti, né við heilbrigða skynsemi ("common sense"). Rökfræði fæst við vensl tákna innan gefins kerfis. Notagildi hennar felst í að þýða röksemdafærslur settar fram í daglegu máli yfir í táknmál sem gerir beitingu reglna um þessi vensl möguleg. Rökfræðin segir svo sannarlega ekkert um kúgun meirihlutans eða hvað það sé að "hafa rétt fyrir sér". Síðan vil ég taka það fram að ég er vel kunnugur ritum Platóns (ekki Sókratesar, sem ritaði aldrei neitt), og þar kemur lítið sem ekkert fram um rökfræði eins og hún þekkist í dag. Frumherji rökfræðinnar var Aristóteles, lærisveinn Platóns í Akademíunni.

Við viljum að hófsemi sé gætt í beitingu valds gagnvart saklausu fólki. Er það barnsleg krafa? Er barnslegt að verja sig og sína gegn eignaupptöku og yfirgangi þeirra sem telja viðhorf sín öðrum æðri?

Nei, alls ekki. Þetta er eflaust ástæðan fyrir því að margir annars klárir menn aðhyllast þessari meingölluðu stjórnspekikenningu. Vissulega er frelsi ótrúlega mikilvæg gæði, og auðvitað ætti það að vera markmið manna að hámarka það. Aftur á móti má líta á efnahagslegt frelsi út frá "frelsisþversögninni" ("the paradox of freedom"). Að ofan minntist ég á "frelsið til að myrða fólk". Slíkt frelsi er takmarkað eða útilokað undir lágmarksríkinu því það leiðir í heildina til minna frelsis. Hinir hernaðarlega og líkamlega sterku gætu nefnilega kúgað þá sem minna mega sín. Aftur á móti þá lítur frjálshyggjan framhjá þeirri staðreynd að það er mögulegt að kúga menn og beita þá þvingunum á annan hátt heldur en með líkamlegu ofbeldi. Líkt og sterkur maður getur svipt hina veikburða frelsi getur hinn efnahagslega sterki svipt hina efnahagslega illa settu frelsi á samsvarandi hátt. Ef ég á allan matinn og aðrir menn eru sveltandi, þá get ég knúið þá til samninga sem þeir hefðu annars ekki samþykkt. Svarið við efnahagslegum þvingunum af þessu tagi verður að vera hið sama og svarið við líkamlegum þvingunum: líkamlegar þvinganir eru (fræðilega séð) útilokaðar með því að hafa lögreglusveitir, en efnahagslegar þvinganir eru útilokaðar með einhvers konar velferðarkerfi sem tryggir mönnum lágmarks efnahagslegt sjálfstæði. Í þessu samhengi vil ég benda á þessa tilvitnun úr riti Karls Poppers, "Hið opna samfélag og óvinir þess".

Virði hluta fer ekki eftir því hversu mörgum er hægt að selja aðgang að honum. Virði hluta fer eftir því hvað aðrir eru reiðubúnir að greiða fyrir hann. Flateyjarbók er einstök. Á henni er skortur. Lögmál skortsins er eitthvað sem við frjálshyggjumenn viðurkenndum fyrstir manna og höldum enn á lofti. Við viljum draga úr skorti en ekki auka hann. Það er einmitt þess vegna sem frjáls markaður á að leysa úr þeim vanda sem felst í miðlun gæðanna í heimi skortsins. Það geta ekki allir átt Flateyjabók. Fyrir sumum hefur sú bók ekkert virði.

Óheppið orðaval hefur eflaust ollið því að Friðbjörn hefur misskilið hvað ég átti við þegar ég talaði um að hármarka virði Flateyjarbókar. Það sem ég átti við var að svo gæti gerst að Flateyjarbók félli í einkaeign og endaði uppi í safni einhvers ríks safnara þar sem hún væri almenningi og fræðimönnum ekki aðgengileg. Praktískt séð samsvarar þetta tortímingu bókarinnar fyrir þorra manna, þar sem bókin er þeim algerlega óaðgengileg, mögulega in perpetuity. Þetta er vandamál, því bókin er einskorðuð vörutegund ("exclusive commodity"). Notagildi bókarinnar er ekki hámörkuð undir þessum kringumstæðum. Þvert á móti, þá er það í algjöru lágmarki. Það mætti segja að allir sem sækjast eftir aðgang að Flateyjarbók líði þá "skort", að eigandanum undanteknum. Þarna virðist markaðurinn leiða til óskilvirkrar niðurstöðu. Þetta er ekki veikleiki í hugmyndafræði nýfrjálshyggjunar sem slíkrar heldur er þetta galli í markaðsbúskapi yfirhöfuð, líkt og einokunar- og hringamyndun í ákveðnum atvinnuvegum. Eitt af hlutverkum ríkisins er að lagfæra þær kringumstæður þar sem hinn frjálsi markaður bregst. Þess vegna er til "anti-trust" löggjöf til að koma i veg fyrir einokun og hringamyndum. Hví ekki þjóðminjasafn til að tryggja skilvirkni í notagildi fornmuna?

Að lokum vil ég benda á að flestar öfgakenndar hugmyndir eru gallaðar, og þá af yfirleitt sömu ástæðunni: þær hvíla á vafasömum frumspekilegum forsendum sem eru aldrei beinlínis viðurkenndar af talsmönnum hugmyndarinnar af ótta við að leiða í ljós þversagnir sem eru hugmyndinni eðlislægar. Hjá Marxistum eru þessar frumspekilegar forsendur söguhyggja Hegels og Platóns, og gildiskenning Marx. Hugmyndafræði frjálshyggjunnar á aftur á móti rætur sínar í frumspeki engilsaxneskrar heimspeki, þ.e.a.s. frumspeki atóma og tómarúms, sú trú að heimurinn samanstandi af "agentum" í hlutlausu tómarúmi. Samkvæmt frjálshyggjunni þá eru fólk eins konar atóm, og samfélagið hið hlutlausa tómarúm. Allt sem maður gerir hefur einungis áhrif á mann sjálfan. Einungis er hægt að hafa áhrif á aðra á "beinan" hátt, t.d. með því að stinga þá með hníf, eða eitthvað álíka. Þetta er bersýnilega rangt.

Frjálshyggjurugludallur að nafninu Friðbjörn Orri Ketilsson hefur skrifað grein á vefnum sínum sem ber titilinn "Menningarverðmæti á frjálsum markaði". Þar færir Friðbjörn rök fyrir því að "menningarverðmæti" á borð við fornleifar og handrit Íslendinga ættu að vera seld á frjálsum markaði í stað þess að vera í varðveislu ríkisins. Ástæður hans fyrir þessari athyglisverðu skoðun, svo framarlega sem ég get greint, eru eftirfarandi:

A) Lágmarksríki sem verndar einungis líf, frelsi og eignarétt er réttlátt fyrirkomulag. Verndun ákveðinna verðmæta út frá tilfinningalegu mati stjórnmálamanna er ekki hluti af lágmarksríkinu.

B) Ekki eru allir sammála um að viðhald t.d. þjóðminjasafns skapi þjóðarímynd, og "það er fáránlegt að taka skoðanir fárra og þvinga alla til að taka þátt í kostnaði af slíkum skoðunum".

C) Það er rangt að álykta að slíkir munir fengju slæma meðferð ef þeir væru í einkaeign. Þvert á móti mundi sá sem greitt hefði fyrir muninn meta hann meira heldur en ríkisstarfsmenn sem hafa ekkert fjármagn bundið í muninum.

D) Einstaklingur sem ætti slíkan fornmun mundi nota hann til að þéna tekjur með því að selja aðgang að honum.

Punktur A er umfangsmikill, og þótt finna megi ýmisleg rök gegn þessu blessaða lágmarksríki nýfrjálshyggjusinna þá mun ég ekki fari í það núna. Í staðinn mun ég einbeita mér að því að hrekja eða allavega kasta skugga á punkta B, C og D.

Lítum á punkt B. Vissulega eru menn með mjög misjafnar skoðanir um hvað skapi "þjóðarímynd", hvað svo sem það kann nú að vera. Menn eiga það nú til að hafa mismunandi skoðanir á hinum ýmsu efnum, þ.á.m. um hvort að bjóða ætti landsmönnum upp á ókeypis menntun og heilbrigðisþjónustu greidda úr ríkiskassanum. Að lágmarksríkinu gefnu er auðvitað hægt að ráðast til atlögu á ýmislegt sem ríkið tekur sér fyrir hendur. Þetta er augljóst. En lykilorðið í þessari staðhæfingu er "fárra". Þykist Friðbjörn tala hér fyrir íslensku þjóðina? Mér virðist sem þorri Íslendinga séu nú bara býsna sáttir við það að hluti skattpeninga þeirra fari í að gera fornminjar, handrit og annan sameiginlegan menningararf aðgengilegan almenningi. Ef svo væri ekki þá mundu hinir ósáttu eflaust láta heyra í sér. Tökum dæmi. Ef stjórnmálamenn hér á landi legðust aftur á móti út kaup á "fyrsta gítarnum sem Bítlarnir eignuðust" fyrir peninga skattgreiðenda þá yrðu eflaust harðyrð mótmæli, en hér er verið að ræða um séríslenska muni sem snerta sögu lands og þjóðar.

Hvað punkt C snertir, þá er ég alveg sammála höfundi að það væri afar ólíklegt "að auðmaður kaupi Flateyjarbók og noti hana [...] 'sem klósettpappír'". Þó þykir mér málið alls ekki snúast um hvort fornmunir fái góða eða slæma meðferð í einkaeign miðað við ríkiseign. Það má þó með nokkuri vissu segja að fornleifafræðingar og sérfræðingar sem rannsaka og sjá um fornmuni fyrir hönd ríkisins (og þ.a.l. hins almenna skattborgara) séu vel í stakk búnir til að passa upp á þá. Þarna þykir mér frjálshyggjan falla í enn eitt skipti á fáránlega barnslegri mynd af þeim öflum sem knýja mannskepnuna áfram. Alltaf rekst maður á þennan homo economicus (þá kynlegu skepnu!), hinn skynsama mann sem hefur einvörðungu hámörkun efnislegra gæða sér að takmarki. Þetta líkan af mannlegri hegðun stenst einfaldlega ekki þolraun reynslunnar. Það eru til auðmenn sem meta einkasafn sitt svo mikið að þeir vilja ekki græða meira með því að gera það öðrum aðgengilegt gegn greiðslu. Á svipaðan hátt eru til fornleifafræðingar sem bera svo mikla virðingu fyrir þekkingar- og fræðslugildi fornmuna að þeir mundu ekki skemma þá eða láta þá grotna þó svo að þeir hljóti ekkert fjárhagslegt tjón af.

Af öllu því sem höfundur lætur út úr sér þykir mér þó punktur D hæpnastur. Þótt að auðmaður með verðmæta fornmuni og "menningararf" í eign sinni gæti vissulega haft tekjur af því að selja almenningi aðgang, þá eru til fjölmörg dæmi um ríka safnara sem draga að sér menningarverðmæti hvaðan að úr heiminum fyrir einkasafn sitt, sem ekki er opið almenningi eða fræðimönnum. Vandinn við slíkt fyrirkomulag felst einfaldlega í því að menningarverðmæti eru einstök. Það er bara ein Flateyjarbók (svo ég noti nú dæmi höfunar), og ekkert annað rit getur komið í stað hennar. Verðmæti bókarinnar er fólgið í því að ekki er hægt að skapa fleiri slíkar bækur, ólíkt flestöllum vörum á hinum almenna markaði. Hagfræðingar kalla slíkar vörur "einskorðaða vörutegund" ("exclusive commodity"). Þess vegna er verðmæti bókarinnar, sem og annara fornmuna, hámarkað með því að gera hana aðgengilega sem flestum. Því markmiði er náð ágætlega með því að láta ríkið reka söfn og hafa sérlærða fræðimenn í vinnu við umsjón þeirra. Fyrir mitt leiti þá sé ég ekki eftir krónu af mínum skattpeningum sem fer í þetta.

Ég var að lesa ákveðna bloggsíðu núna áðan, og þar var hanskinn tekinn upp fyrir Derrida í kjölfari fjölmiðlaumfjöllunar við lát hans.

Ég veit í sjálfu sér ekkert rosalega mikið um karlinn, og hef ekki lesið nein af verkum hans. Aftur á móti þá var mér gefin bókin "Jaques Derrida" eftir Nicholas Royle fyrir u.þ.b. ári. Þessi bók, af kápunni að dæma, átti að "útskýra" meginhugmyndir heimspekingsins. Ég blaðaði í gegnum formálann og þótti það sem ég las vera bölvuð pseudo-intellectual þvæla.

Þess má geta að bandaríski heimspekingurinn Willard Van Orman Quine, ein af höfuðfígúrum í analýtískri heimspeki síðari hluta 20. aldar, senti bréf til Cambridge ásamt tuttugu öðrum þekktum heimspekingum í mótmælaskyni þegar Derrida hlaut heiðursdoktorsstöðu við háskólann. Bréfið inniheldur m.a. eftirfarandi athugasemd:

"Professor Derrida's work does not meet accepted academic standards of clarity and rigor"

Sjálfur hallast ég sterklega að engilsaxnesku analýtísku hefðinni í heimspeki, og hugsa að ef Willard Van Orman Quine geti ekkert vit lesið út úr Derrida þá sé það alveg tilgangslaust fyrir mig að reyna það. Jafnvel þótt eitthvað af viti sé í raun að finna í ritum hans þá er það efamál hvort það sé þess virði fyrir mig að reyna að grafa það upp.

Eitt af sorglegu staðreyndum nútímaheimspekinnar er að hún hefur "professionalíserast" líkt og flest fög. Í dag skrifa atvinnuheimspekingar að mestu leiti bara greinar í sérhæfð akademísk tímarit ætluð öðrum atvinnuheimspekingum, líkt og fræðimenn í "hörðu" vísindunum. Þeir sem eru ekki með heimspekimenntun að baki hefðu eflaust lítið upp úr því rýna í nýjasta eintakið af Mind. Er þetta óhjákvæmileg afleiðing sérfræðingasamfélagsins? Þetta er þróun sem hefur að mér skilst átt sér stað að mestu leiti á síðari hluta 20. aldar. Á 19. öld skrifuðu menn eins og Hegel og Nietzche (sem geta verið býsna tyrfnir) þó ekki einungis fyrir aðra heimspekinga heldur fyrir hinn akademíska heim í heild sinni. Phänomenologie des Geistes eftir Hegel, sem er án efa tyrfnasta rit sem ég hef nokkru sinni *reynt* að lesa, var ætlað fræðimönnum um allan heim, ekki bara atvinnuheimspekingum

Varla undra að hinn óbreytti maður út á götu hallist að því að heimspeki sé ekkert nema bölvað þvaður, andlegt runk hjá einhverjum menntasnobbum. Þetta er viðhorf sem ég rek mig sífellt á og þykir mjög miður...

Consider the following case:

On Twin Earth, a brain in a vat is at the wheel of a runaway trolley. There are only two options that the brain can take: the right side of the fork in the track or the left side of the fork. There is no way in sight of derailing or stopping the trolley and the brain is aware of this, for the brain knows trolleys. The brain is causally hooked up to the trolley such that the brain can determine the course which the trolley will take.

On the right side of the track there is a single railroad worker, Jones,who will definitely be killed if the brain steers the trolley to the right. If the railman on the right lives, he will go on to kill five men for the sake of killing them, but in doing so will inadvertently save the lives of thirty orphans (one of the five men he will kill is planning to destroy a bridge that the orphan's bus will be crossing later that night). One of the orphans that will be killed would have grown up to become a tyrant who would make good utilitarian men do bad things. Another of the orphans would grow up to become G.E.M. Anscombe, while a third would invent the pop-top can.

If the brain in the vat chooses the left side of the track, the trolley will definitely hit and kill a railman on the left side of the track, "Leftie" and will hit and destroy ten beating hearts on the track that could (and would) have been transplanted into ten patients in the local hospital that will die without donor hearts. These are the only hearts available, and the brain is aware of this, for the brain knows hearts. If the railman on the left side of the track lives, he too will kill five men, in fact the same five that the railman on the right would kill. However, "Leftie" will kill the five as an unintended consequence of saving ten men: he will inadvertently kill the five men rushing the ten hearts to the local hospital for transplantation. A further result of "Leftie's" act would be that the busload of orphans will be spared. Among the five men killed by "Leftie" are both the man responsible for putting the brain at the controls of the trolley, and the author of this example. If the ten hearts and "Leftie" are killed by the trolley, the ten prospective heart-transplant patients will die and their kidneys will be used to save the lives of twenty kidney-transplant patients, one of whom will grow up to cure cancer, and one of whom will grow up to be Hitler. There are other kidneys and dialysis machines available, however the brain does not know kidneys, and this is not a factor.

Assume that the brain's choice, whatever it turns out to be, will serve as an example to other brains-in-vats and so the effects of his decision will be amplified. Also assume that if the brain chooses the right side of the fork, an unjust war free of war crimes will ensue, while if the brain chooses the left fork, a just war fraught with war crimes will result. Furthermore, there is an intermittently active Cartesian demon deceiving the brain in such a manner that the brain is never sure if it is being deceived.

QUESTION: What should the brain do?

Quantum materiae materietur marmota monax si marmota monax materiam possit materiari?

Jæja!

Ég vil benda þeim nördum sem staldra við á þessari aumu síðu minni að Richard Stallman er að koma til Íslands og mun halda tvo fyrirlestra næsta mánudag og þriðjudag.

Hver einasti áhugamaður um þróun í tölvuheiminum ætti hiklaust að mæta. Stallman mun ræða um höfundaréttarlöggjöf og hvernig hún stangast á við tölvuvæðingu samtímans, og einnig um hugbúnaðareinkaleyfi ("software patents").

Þrjár góðar aðferðir til að forðast vírusa og auka öryggið í tölvunni þinni

1. Ef þú getur "hættu þá að nota Microsoft vörur"

2. Ef þú getur það ekki þ.e. stýrikerfið þá hættu að nota Outlook sem póstforrit notaðu frekar t.d. Eudora eða Netscape póstforrit, eða bara vefpóst.

3. Ekki nota Internet Explorer sem vafra frekar að nota Netscape Mozilla eða Opera vafra.

Ef þú ferð eftir þessum leiðbeiningum minkar þú líkurnar á Vírusum í tölvunni þinni um 95%-99%

Best af öllu er að henda Microsoft algjörlega og nota t.d Linux stýrikerfi eða MacOSX frá Apple, þessi kerfi eru byggð á Unix stýrikerfum og eru með yfir 30 ára reynslu.

Hægt er að ná sér í frí Linux stýrikerfi á Rhnet á Íslandi, fáðu reynslubolta með þér í lið til þess að uppfæra úr Windows upp í Linux.